Logboek

De docu balanceert tussen een focus op de culturele impact van BB als film- en popster, en anderzijds haar tweede leven als dierenrechtenactivist. Met anderhalf uur te gaan zijn er dus wel wat keuzes gemaakt. Het is géén overzicht van haar filmcarrière al komen in het eerste gedeelte twee films specifiek aan bod: E Dieu Créa La Femme en La Vérité. Daarnaast gaat het over haar impact op modes, trends, feminisme, stardom en de tol ervan, … haar seksuele vrijheid. Er was ook geen ruimte om elke man in haar leven te belichten dus ook hier doen we het met de 'hoogtepunten' - wat wel volstaat. De docu legt ook een link tussen de roem die haar op zeer jonge leeftijd overviel en de geëngageerde keuze die ze later maakte om zich in te zetten voor dierenrechten en alsnog haar roem ‘nuttig’ te gebruiken.

Uit de docu komt een dame naar voren met enorm veel pit - en gevormd door een strenge bourgeois opvoeding dan nog wel. Ze komt ook naar voren als iemand met het hart op de juiste plaats en nam daarbij geen blad voor de mond. Dat laatste heeft haar wel eens parten gespeeld in haar latere leven aangezien ze - zoals ze zelf aangaf - ook best impulsief kon zijn vanuit haar liefde voor dieren. Het is wel een feit dat ze daarbij enkele processen aan haar broek kreeg omwille van racistisch taalgebruik wanneer het ging over het spanningsveld tussen haar geliefde dierenrechten en bepaalde gebruiken in bepaalde culturen. Ook dat thema wordt aangekaart in de docu waarin ze uitlegt dat ze verkeerde woorden gebruikte en zich daarvoor excuseert.

Bekeken in Kinepolis Brussel op Imax formaat. Heerlijke beleving om de man nog een keer op groot scherm bezig te zien en de live vibe mee te krijgen. Het is aangekondigd als een concerfilm maar in feite is het een aaneenschakeling van diverse repetitiemomenten en live cuts die aan mekaar geregen worden via het verhaal dat door Elvis zelf verteld wordt - een audiotape die ze nog van hem ontdekt hebben naast andere footage. De film geeft zo ook inzicht in de inspiratie en muzikale drijfveren van Elvis.

Tijdens zijn leven werden al twee docu’s/concertfilms uitgebracht: Elvis on Tour (Grammy Award winnaar trouwens) en That’s The Way It Is. Als je die reeds gezien hebt, is EPiC geen verrassing omdat de beelden en nieuwe footage uit de kluizen van deze films gehaald zijn. Zoals gezegd is deze EPiC echter een welkome aanvulling omwille van bovenvermelde redenen. Beeld en geluid in de Imax waren fantastisch. Dit soort films schreeuwen ook om een groot scherm. Gaat dat zien

Een stap terug in de tijd met deze docu over één van de meest markante entertainers die Vlaanderen ooit gekend heeft. Hij had een larger than life persoonlijkheid waarbij hij zichzelf de allure van een wereldster aanmat. Hij had een behoorlijk groep fans die in bussen naar zijn feestzaal in Ertvelde afzakten voor zijn concerten. Vooral kreeg hij tijdens zijn leven veel aandacht in de nationale media maar dat was eigenlijk meestal uitlachtelevisie. Speelde hij het spel mee of was hij echt naïef? Daarover onder meer gaat het in deze docu die in feite een ‘historische correctie’ aanbrengt door met meer respect naar zijn leven te kijken dan hij ooit bij leven heeft gekregen. De focus van de maker ligt dan ook vooral bij de persoonlijkheid van Eddy. De ‘fantastische carrière’ bood misschien minder mogelijkheden om in te graven. Verder komen we ook niet echt veel te weten over de zakelijke kant van Eddy. Hij was een marktkramer dat wel. Maar hoe deed hij dat in zijn muziek business? Daarvan zien we wel enkele glimpen maar daar blijft het bij. Wel is dit een charmante nostalgische terugblik op een showman pur sang. Wie hoopte op een definitieve inkijk in de man is eraan voor de moeite. Het enigma blijft hier helemaal overeind.

De sfeerschepping is vooral effectief in de eerste helft van de film. Een speelduur van twee uur was me echter te lang voor het voorgeschotelde verhaal. Het werd me te langdradig en de aandacht verslapte - wat dodelijk is voor een horror. Geen topscore dus maar niettemin wel verdienstelijke film.

Ik herinner me nog dat er een serie gemaakt werd met deze titel - welke ik nooit gezien heb. Maar deze film is heel wat ouder dan de serie. En wat een topper is het. Een politiefilm die qua mystery volgens het boekje is maar waaraan een broeierige sociale laag wordt toegevoegd die hem - zeker voor een Hollywood productie - uniek maakt.

Sidney Poitier is the black cop uit het noorden wiens werkterrein zich door een speling van het lot afspeelt in het zuiden, meer bepaald Sparta in Mississippi. De film is gemaakt in 1967 op een moment dat de zwarte burgerrechtenbeweging al een decennium onder stoom staat met betogingen, sit-ins, boycots van openbaar vervoer, enz. Een jaar na deze film zou Martin Luther King vermoord worden op het balkon van het Lorraine motel in Memphis en zouden in heel de USA zware rellen uitbreken. Niet toevallig speelt de film zich af in Mississippi omdat het zuiden nog meer een historische bakermat van segregatie en racisme was. Zie ook het moment waarop de barman Poitier weigert te bedienen: het was vele decennia lang onderdeel van de segregatiepolitiek dat zwarten apart moesten zitten in eetgelegenheden en ook niet zomaar aan de bar konden plaatsnemen. De geïndividualiseerde scene in de film is dus geen ‘losstaand geval’ omwille van het drama maar kadert in een hele problematiek die zich afspeelde (vooral in het zuiden). Ook het gebruik van het woord ‘boy’ tegenover de toch wel volwassen Sidney Poitier heeft een racistische inslag.
De broeierige sociale onder/bovenlaag wordt in de film verder veruitwendigd door de hitte - de titel heeft dus een dubbele betekenis.

Al met al dus een zeldzame film met een sociaal bewogen gedreven mystery, een uitstekend scenario tout court, topcast en prima pacing. En dan is er ook nog de heerlijke soundtrack van Quincy Jones en de titeltrack gezongen door die andere legend Ray Charles.

Een misdaadfilm van Hammer die zich zeker heeft laten inspireren door Amerikaanse voorbeelden. We zien Manchester begin jaren ‘60 - dat alleen al maakt de film de moeite waard. Verder is er de jazzy soundtrack en valt ook de opening op - een pov vanuit de politiecombi die waarschijnlijk geïnspireerd is op de intro van de Amerikaanse misdaadserie M met Lee Marvin.

De film heeft een degelijk scenario en dito acteerprestaties. Tussendoor zien we ook hoe het in die tijd werkte met de maatschappelijke rollen van vrouw en man. De echtgenote van de politie inspecteur is huisvrouw en verveelt zich steendood. Maar gaan werken is geen optie, want eigenlijk beledigend voor de status van haar echtgenoot. Toch weegt het op hen omdat ze het niet heel breed hebben en het hen tegenhoudt om kinderen te nemen. De waarde van de vrouw wordt hier ook enigszins afgemeten aan haar verlangen/mogelijkheid om kinderen te baren. Ziedaar een subplotje binnen de film. De misdaadplot zelf draait om een kat-en muisspel tussen dader en politie.

Deze film moet niet onderdoen voor zijn Amerikaanse inspiratiebronnen. De locaties in Manchester geven hem dan een extra streepje voor want dat hebben we nog niet veel gezien. Voor deze film was Hammer dus wel verplicht om buiten haar Bray Studios te gaan filmen en met resultaat.

Demon is geen gewone horrorfilm en valt op verschillende niveau’s te bekijken. Je kan het bekijken als een ghost story die tragisch uit de hand loopt. Maar even goed schuilt er onder de verhaallijn een hoop symboliek die graaft in de Poolse historiek en haar omgang met het holocaust trauma. Het is in feite een heel persoonlijke film van regisseur Marcin Wrona die opgroeide in een stadje waar een joodse gemeenschap weggevaagd werd door WO II en die gefascineerd was door de leegte die ze nalieten. De vader van Marcin was bovendien een exorcist. Dat vormt ook de basis voor de interesse die Wrona voor het onderwerp van bezetenheid ontwikkelde.

De film kent een prima opbouw waarin de horror wordt uitgebalanceerd met enkele tragikomische elementen (die weliswaar ook op symbolisch niveau kunnen gelezen worden). De Poolse bruiloft met (joodse) klezmerband komt authentiek over. De acteurs doen het prima. Kleurenpalet is mistroostig sepia - dat sluit aan bij het waas van het verleden dat over de verhaallijn hangt.

In het narratief worden een aantal zaken niet verklaard maar vormen juist aanknopingspunten om over de film na te denken en dieper te kijken dan louter het visuele/narratieve.

De film betekende helaas ook het testament van de regisseur die tijdens de promotieronde ervan uit het leven is gestapt (hoewel het niet uitgesloten was dat er een derde partij betrokken was volgens het initiële onderzoek). Dus ook de geest van de regisseur hangt in feite over deze film. Zijn laatste werk was in feite een briljant statement over Polen en haar omgang met het verleden.

Vintage Bergman over een priester die zich in een existentiële crisis bevindt. En die crisis bestrijkt het hele gamma van God, liefde en mensbeeld. Geen makkelijke en eerder oncomfortabele zit. Dat hoort ook wel bij dit soort films. Het speelt zich af in hartje winter en de winterse koude is perfecte metafoor voor de eenzaamheid waarin de personages zich bevinden. De ironie van een kerkgemeenschap waarin elk individu worstelt met zijn/haar demonen. De films van Bergman zijn tijdloos dankzij de indringende oprechte dialogen en authentieke weergave van menselijke relaties. Dat geldt ook voor deze film al is de religieuze context misschien wel gedateerd in de huidige tijd van ontkerkelijking.

Visueel heel mooi gebracht. Bergman maakt daarbij gebruik van close-ups om het onzegbare te zeggen via beelden. Mooie b&w fotografie. In één van de scenes doorbreekt Bergman de vierde wand waarbij het personage recht in de camera kijkt en een monoloog voert.

De doorbraakfilm van Brigitte Bardot en in die tijd baanbrekend tout court. Om te film goed te begrijpen, moet je wel bereid zijn om hem te willen bekijken vanuit de tijdsgeest van de jaren ‘50. De maatschappij was heel wat preutser en (in Frankrijk) katholieker dan vandaag het geval is. En dan komt Bardot langs als jonge vrouw die voluit kiest voor de eigen verlangens en haar seksualiteit beleeft hoe zij het zelf wil, zonder zich iets aan te trekken van de goegemeente. Dat was toen ongezien en overschreed de oude maatschappelijke status quo. De film was een wereldwijd kassucces en lanceerde de reputatie van Bardot. Haar kapsel, kledij, het kreeg massaal navolging. Bardot werd een trendsetter.

De film zelf dan. Om heel eerlijk te zijn, lagen mijn verwachtingen wat hoger dan wat ik te zien kreeg. Maar dan heb ik vervolgens mijn jaren ‘50 bril opgezet . De openingsscene zal voor heel wat rooie oortjes gezorgd hebben met een naakte Bardot in profiel. En bevat meteen ook een subversieve katholieke ondertoon. De naakte Bardot is Eva en het personage gespeeld door Jürgens is in feite de slang die Eva die komt verleiden met iets materieel (de appel/auto). Vervolgens krijgt de kijker wat meer context over het Bardot personage. Ze is bloedmooi dus, een wees, en wordt opgevoed door een hardvochtig stiefmoedertype met een aan de rolstoel gekluisterde ouwe man die stiekem geilt op Bardot. Het soort elementen die je verwacht in de latere jaren '70 soft-erotische films. Misschien is deze film daarvoor ook een inspiratiebron geweest.
Bardot gaat haar gangetje en brengt de mannen het hoofd op hol. De film bevat zeker en vast leuke humor en ook van de ondeugende soort die in de jaren ‘50 wenkbrauwen zal hebben doen fronsen. Ook de scene op het einde met de zwarte mambo band was grensverleggend: ongezien dat vrouwelijke filmster op blote voeten danst - en de camera laat niet na in te zoomen op de benen.

Kanttekening: op het eind wordt Bardot in het gezicht geslagen door haar echtgenoot Trintignant en volgt ze hem gedwee - liefdevol - naar hun huis. Dus op het eind volgt dan toch een soort capitulatie die niet in de lijn ligt van de seksuele bevrijdingsidee/vrouwelijke emnacipatie doorheen de film.

De film is een cultureel ijkpunt zullen we maar zeggen. Een historische referentie om te zien vanwaar we komen. In dat opzicht een must see.

Prima historische film. Ik kende het verhaal over Adèle, de dochter van Victor Hugo, nog niet. Truffaut en co zullen zich gebaseerd hebben op haar dagboeken die pas voor het eerst gepubliceerd werden eind jaren ‘60/ begin jaren ‘70.

Voor niet ingewijden heeft het verhaal dan ook een verrassende ontwikkeling en als kijker trek je dan zelf de conclusies over Adèle. Uit de film kan je ook afleiden wat voor een enorme publieke status haar vader, Victor Hugo, in die tijd had.

Adèle wordt in haar verschillende toestanden schitterend vertolkt door Isabelle Adjani. Het is zeker geen evidentie om een geesteszieke op geloofwaardige manier te vertolken. Ook de rest van de cast doet het uitstekend.

Voor Truffaut lag de aantrekkingskracht in dit project omwille van het weergeven van een éénrichtings liefdesverhaal. Daar is hij dan heel goed in geslaagd.

Een zeer ge(s)laagd drama. De plot (verfilming van een boek) focust op een intergenerationeel conflict/driehoeksverhouding tussen de drie mannen. De gebeurtenissen geven daarbij het verglijden van de tijd en het definitieve eindperk van een tijdperk (veeteelt) aan waarbij een nieuw tijdperk lonkt (oliewinning). Zeer Amerikaanse toestand die zich afspeelt in Texas. Daarnaast is er ook een driehoeksverhouding tussen Hud, zijn neef en de huishoudster die voor spanning zorgt.

Dit alles is gefilmd in mooi zwart wit in met op de achtergrond wijdse landschappen en de spaarzaam gebruikte meditatieve muziek van Elmer Bernstein. Een moderne zogenaamd revisionistische western die veel indruk maakt.

Heerlijke komedie die het moet hebben van satire. Geen dijenkletser maar wel tongue in cheek als zitten er ook enkele ‘openlijk’ grappige scenes in. Deze toon wordt heel de film aangehouden.
Het narratief zit slim in mekaar met flashbacks waarbij de puzzels op het einde in mekaar vallen. Goeie acteerprestaties, goeie regie en dat zorgt voor een fris entertainend werkje.