Logboek

Nogal een dramatische titel - de letterlijke vertaling uit het Italiaans zou veel makker klinken (“De politie vraagt hulp”). Verder een prima hybride tussen poliziottesco en giallo. Voor de verandering hebben we een vrouw die meespeurt - als assistent van de DA. Het is een film die typisch geworteld is in de seventies - veel sociaal oproer - met verdachten die worden herkend uit een film geschoten bij een betoging. Verder heeft het zeker wel een cynische ondertoon wat de afwikkeling betreft. Dat zie je vaak bij films uit die periode; een soort complot van de elite die het altijd wint. De moordenaar wordt gevat, maar zullen de elite klanten van de pedofiliering ook aangepakt worden. Dat blijft een open vraag bij het eindigen van de film.

Prima regie vind ik wel, aangevuld met een prachtige beurtelings dreigende en pastorale score van Stelvio Cipriani. Acteerprestaties zijn in orde.

Een Spaans-Italiaanse productie die alle hokjes van het giallogenre afvinkt. De titel zegt het al - een beetje te expliciet misschien. Zeker wel een vermakelijke film die erin slaagt om de aandacht vast te houden met verschillende momenten van suspense. Een van de betere visuele scenes is degene in het filmhokje waar een hoop films op het hoofd van de heldin vallen. En naar het eind toe is er ook een spectaculaire achtervolgingsscene. Ook heel goed is de score van Marcello Giombini. Hij maakt hier gebruik van de allervroegste synthesizers (we hebben het over 1974) om zijn score een eigen klankkleur te geven naast meer conventionele (en steeds smaakvolle) stukken.

Dit is klassieke Hammer. Mooi productiedesign en decors die zich deze keer situeren in Spanje in de 18e eeuw. Oorspronkelijk was dit design ook bedoeld voor een andere feature maar die werd niet gerealiseerd. Het narratief is gesplitst in 2 delen. Het start met een uitgebreide voorgeschiedenis van het jongetje dat zal opgroeien tot weerwolf. Dat neemt behoorlijk wat tijd in beslag waardoor er minder tijd rest voor het meer actie- en horrorgerichte tweede deel. Als kijker blijf je dus enige tijd op je honger. De enkele weerwolfgerichte scenes zijn redelijk maar naar huidige normen zeer mak. Het blijft allemaal tot een minimum beperkt, hoewel het wel duidelijk is dat de weerwolf make-up zeer geslaagd is.

Naar traditie werd ook deze film getrimd door de censuurcommissie waarbij naar verluidt 5 m geknipt werd. Dat is het moeilijke bij de beoordeling van Hammers: de wetenschap dat de makers een andere versie voor ogen hadden die echter sneuvelde omwille van censuur.

Niettemin blijft er toch een vermakelijk drama met horrorelementen over.

Prima kleine thriller van productiehuis Hammer. Dit is een filmpje à la Hitchcock met drama, psychologie, suspense, twists, bijzondere locaties. Het thema van de psycho-analyse grijpt terug naar de film noir van de jaren veertig (en werd ook door Hitchcock toegepast). Als we Hitchcock verder als referentie nemen, dan is het belangrijkste verschil in deze Hammer het ontbreken van enkele touches of (zwarte) humor. The Full Treatment neemt zich zichzelf de volledige speelduur bloedserieus. Wat humor erbij had het helemaal top gemaakt.

Het heeft dan wel een beklijvend verhaal dat uitstekend in beeld gebracht wordt onder meer door het spelen met clair obscur en close-ups. Als je Hammer enkel kent van de gothic horror dan is het een openbaring om deze ‘moderne’ flic te zien.

Een psychologische thriller met focus op traumaverwerking. Maar toch is het ook meer dan dat. Het is niet altijd duidelijk waar de lijn ligt tussen de werkelijkheid en de verbeelding van Mimsy Farmer in de hoofdrol. Ik hou wel van de dubbelzinnigheid in dat soort films. Het einde van de film is ook weer verrassend. In zijn geheel is het wel verwant aan de gaillo’s van toen maar ook aan Rosemary’s Baby. De muziekscore van Piovani is prachtig en passend.

Intrigerend filmpje. De plot focust op een man met psychische problemen wat aanleiding geeft tot allerlei dubbelzinnigheden. Wat is waar en wat is niet waar? En dan zijn er nog die weerkerende latexpoppen. Ook weert typisch voor een giallo waarin vaak poppen als asset worden gebruikt en altijd goed voor een mysterieuze sfeer.

Umberto Lenzi was in latere jaren niet zo te spreken over het ‘onbegrijpelijke scenario’ maar ik denk dat we al erger gezien hebben dan dit. Er valt toch wel een lijn in te trekken. De muziek is van Morricone met afwisselend creepy violen in bepaalde scenes en ook is er een lieflijk thema zoals we van hem gewend zijn.

Al met al een vintage giallo die de liefhebber met plezier kan achterover slaan.

De vierde van een viertal Franco’s die ik heb bekeken omwille van de bijhorende soundtracks van Bruno Nicolai. Deze was misschien de meest coherente van het viertal; komt over als een wat strakker geproduceerde film met de gebruikelijke touches of sleaziness. Er hangt een decadent sfeertje over de film. De muziek heeft een grote invloed op de sfeerschepping en is ook als stand alone prima beluisterbaar.

Wat een kijkervaring. Het start met een nachtelijke ultra gewelddadige gory scene gefilmd op korrelige super 8 mm die een creepy docu gevoel geeft, en daarmee is de toon gezet. Het stopt nooit meer maar ontvouwt zich als de regelrechte nachtmerrie die het is, en die ook de intentie van filmmaker Leif Jonker was. Het ziet er niet alleen uit als een nachtmerrie maar heeft ook een nachtmerrielogica. Dat betekent ook dat de plot niet noemenswaardig is zoals dat in de beste nachtmerries gaat. Als kijker word je zonder meer in de gebeurtenissen gesmeten en meegezogen in liters bloed, afgehakte ledematen, night views van een apocalyptisch Amerika. Ondersteund door Carpenterachtige synths én death/trash metal op de geluidsband. Intens.

Het is een levenswerk van Leif Jonker die de film independent schreef, regisseerde en produceerde. Hij begon eraan op zijn zeventiende eind jaren ‘80 en het zou enkele jaren duren vooraleer hij dit project rondkreeg op een microbudget. Helaas is het bij deze ene feature gebleven maar wat voor één. Het is een basale bloederige film die veel echter overkomt dan de gemiddelde Hollywood mainstream.

Er bestaan drie versies van en zelf heb ik de 25th anniversary final cut gezien (82 m) die voor een keer korter is dan de vorige cuts. Jonker heeft uit het origineel wat dialogen geknipt en het geheel nog meer gemonteerd tot een koortsdroom. Met brio geslaagd.

Hoe geweldig zou het zijn om deze film op groot scherm te zien in een groezelig filmzaaltje met plakkerige zetels gevuld met twee man en een paardenkop.