Alternatieve titel: The Death Dealer, afgelopen zondag om 10:13 uur
Intrigerend filmpje. De plot focust op een man met psychische problemen wat aanleiding geeft tot allerlei dubbelzinnigheden. Wat is waar en wat is niet waar? En dan zijn er nog die weerkerende latexpoppen. Ook weert typisch voor een giallo waarin vaak poppen als asset worden gebruikt en altijd goed voor een mysterieuze sfeer.
Umberto Lenzi was in latere jaren niet zo te spreken over het ‘onbegrijpelijke scenario’ maar ik denk dat we al erger gezien hebben dan dit. Er valt toch wel een lijn in te trekken. De muziek is van Morricone met afwisselend creepy violen in bepaalde scenes en ook is er een lieflijk thema zoals we van hem gewend zijn.
Al met al een vintage giallo die de liefhebber met plezier kan achterover slaan.
Alternatieve titel: Eugenie de Sade, afgelopen zondag om 10:09 uur
De vierde van een viertal Franco’s die ik heb bekeken omwille van de bijhorende soundtracks van Bruno Nicolai. Deze was misschien de meest coherente van het viertal; komt over als een wat strakker geproduceerde film met de gebruikelijke touches of sleaziness. Er hangt een decadent sfeertje over de film. De muziek heeft een grote invloed op de sfeerschepping en is ook als stand alone prima beluisterbaar.
Alternatieve titel: Leif Jonker's Darkness, afgelopen zondag om 10:04 uur
Wat een kijkervaring. Het start met een nachtelijke ultra gewelddadige gory scene gefilmd op korrelige super 8 mm die een creepy docu gevoel geeft, en daarmee is de toon gezet. Het stopt nooit meer maar ontvouwt zich als de regelrechte nachtmerrie die het is, en die ook de intentie van filmmaker Leif Jonker was. Het ziet er niet alleen uit als een nachtmerrie maar heeft ook een nachtmerrielogica. Dat betekent ook dat de plot niet noemenswaardig is zoals dat in de beste nachtmerries gaat. Als kijker word je zonder meer in de gebeurtenissen gesmeten en meegezogen in liters bloed, afgehakte ledematen, night views van een apocalyptisch Amerika. Ondersteund door Carpenterachtige synths én death/trash metal op de geluidsband. Intens.
Het is een levenswerk van Leif Jonker die de film independent schreef, regisseerde en produceerde. Hij begon eraan op zijn zeventiende eind jaren ‘80 en het zou enkele jaren duren vooraleer hij dit project rondkreeg op een microbudget. Helaas is het bij deze ene feature gebleven maar wat voor één. Het is een basale bloederige film die veel echter overkomt dan de gemiddelde Hollywood mainstream.
Er bestaan drie versies van en zelf heb ik de 25th anniversary final cut gezien (82 m) die voor een keer korter is dan de vorige cuts. Jonker heeft uit het origineel wat dialogen geknipt en het geheel nog meer gemonteerd tot een koortsdroom. Met brio geslaagd.
Hoe geweldig zou het zijn om deze film op groot scherm te zien in een groezelig filmzaaltje met plakkerige zetels gevuld met twee man en een paardenkop.
