Logboek

Een low budget in regie van de legendarische Charles Band met een coole score van zijn broer Richard. Er zitten duidelijk invloeden in van Mad Max en Alien. Ook vermakelijk dat dit een eerst grote rol was voor een jonge Demi Moore. De special effects zijn erg geslaagd en vraten waarschijnlijk een belangrijk deel van het budget. Deze zijn van Stan Winston, ook al een legende in Hollywood. Actrice Vivian Blaine was een overlever van Classic Hollywood die ooit nog had samengewerkt met Frank Sinatra en Laurel & Hardy. Al met al toch wel een productie met heel wat namen zowel cult als (latere en vroegere) mainstream.

Sfeer is toch een heel belangrijk element in zo’n low budget films en die is prima neergezet. Ik heb me hier uitstekend mee vermaakt. Prima camp. De soundtrack van de film heeft onlangs een release gekregen bij Mystic Vault met een heel mooie uitgave die ik intussen in huis heb.

De regie is in handen van Joe D’ Amato die voor een keer met zijn echte naam credits neemt omdat hij mocht werken aan deze film met iets dat op een budget leek. D’Amato stond ook in voor het script dat hij naar verluidt op een namiddag geschreven heeft. Dat is er ook aan te zien want het kwam weinig coherent en verwarrend over. Er zouden ook scenes geïmproviseerd zijn die niet in het script stonden. Niettemin heb ik mij vermaakt met de bovennatuurlijke insteek die wel duidelijk is. Het heeft allemaal iets weg van een nachtmerrie van begin tot eind. Geen sympathieke personages te bespeuren. Verder is het een soort gothic horror maar enkel met dagscenes. De muziekscore is heel goed en draagt bij aan de macabere sfeer. Deze is van Berto Pisano en heeft een tijdje geleden voor het eerst een fysieke release als dubbel LP gehad (ondergetekende heeft hem in bezit).

Het wordt gezien als een cultfilm en daar valt verder weinig aan toe te voegen. Qua cultfilm vind ik het er niet boven uitsteken maar het is zeker wel onderhoudend.

Ook weer een film waarin je ziet hoever Bergman zijn tijd vooruit was. Deze arthouse movie uit de jaren ‘60 is ook voorbeeldig voor wat David Lynch later zou gaan maken met zijn surrealistische insteek. Binnen het oeuvre van Bergman zit deze ook aan zijn meest experimentele kant. Het begint al met de openingcredits waarin je de filmploeg bezig hoort met de opstelling van een opname. En aan de eigenlijke start doorbreekt Liv Ullman eveneens de vierde wand door rechtstreeks in de camera te blikken en haar verhaal te doen. Wat hierna volgt is een vervreemdend verhaal van een kunstenaar - perfect gespeeld door Max von Sydow - die ten onder gaat aan een innerlijke demonen/ zieke geest. Het is zo’n film waarin je je afvraagt wat werkelijk gebeurt en wat plaatsvindt in de geest van de man. Het heeft een gothic feel en horrorachtige scenes. Technisch en inhoudelijk oogt het zwaar beïnvloed door de Duitse expressionisiten van de jaren 1920. Het is absoluut geen doordeweeks kijkvoer maar vergt de volledige aandacht van de kijker. Een bijzondere kijkervaring dus en eentje die blijft nazinderen. Het bevat zoveel lagen die voor interpretatie vatbaar zijn.

Prachtfilm. Ik dacht eerst dat het zou gaan om een detective omdat het gebaseerd is op werk van Georges Simenon. Maar behalve Maigret schreef hij zogenaamde ‘romand durs’ en op zo’n meer psychologische roman is deze film gebaseerd. We zien twee grote acteurs aan het werk, en de chemie tussen hen haar werk doen. Het is een psychologische film die meteen ook weergeeft hoe het eraan toeging met mensen op de vlucht in Frankrijk tijdens WO II. Het heeft een hoog realistisch karakter met de slimme integratie van documentaire zwartwit footage van WO II. Een van de hoogtepunten is de spiegeling van de oorlog als een surrealistisch gebeuren: we zien de humor bij de vluchtelingen, een lach, vervolgens lachende soldaten, een lachende Hitler op archiefbeelden … en in de volgende scene wordt de trein onder vuur genomen door Duitse vliegtuigen met een massa doden tot gevolg.

De film blijft boeien dankzij de interactie tussen de twee hoofdrollen in bijzondere omstandigheden, de goeie regie en de pakkende score van Phlippe Sarde. Toch is het moeilijk te vatten welke richting het zal uitgaan, tot uiteindelijke de finale scene binnenkomt als een mokerslag.

Charlie Chaplin meets neorealisme. Charlie Chaplin was een wereldster van de vroege cinema en ook een jeugdidool van Fellini. Charlie Chaplin maakt zelf een film genaamd The Circus in 1928 (wanneer Fellini 8 is). Dat komt tot uiting in La Strada. De geest van Chaplin waart rond in de personages gespeeld door Giulietta Masina en Richard Basehart. Waarbij Masina als vrouwelijke tramp de traan en melancholie van Chaplin symboliseert en Basehart de anarchistische humor op zich neemt als the fool. Het personage van Anthony Quinn is bruut en meedogenloos, ongetwijfeld getekend door trauma’s en het harde leven (in naoorlogs Italië). Zijn circusact stelt niets voor in feite maar het helpt hem om te overleven. Tragisch genoeg vermoordt hij per ongeluk the fool en nadien kiest hij welbewust om de vrouwelijke tramp achter te laten. Zij zal sterven nadien, na een gebroken hart omwille van de dood van the fool.

In feite wordt in deze film Charlie Chaplin op symbolische wijze vermoordt. De onschuld vermoord. Chaplin slaagt er niet in te overleven in het naoorlogse Italië. Quinn blijft achter als een gebroken personage op een leeg strand.

Het is een film die wel wat bezinkingstijd nodig heeft, en ook de context van Fellini’s visie om het allemaal te kunnen plaatsen. Het voelt echter ook allemaal wat gedateerd aan met die Chaplinreferenties. Dit lijkt me een film die reeds 10 jaar na release gedateerd was. Goed om een keer gezien te hebben maar niet echt relevant vergeleken met andere gereputeerde Italiaanse werken van toen.

Het eerste kwartier dacht ik naar een pulpfilmpje te kijken maar dat was een vergissing. Het is een verhaal dat een beetje de vrouwelijke tegenpool vormt van La Doce Vita. We zien de Italiaanse samenleving in volle opgang in de jaren ‘60 en waarin Stefania Sandrelli haar weg zoekt als aspirant model/actrice.
Het verhaal is mooi gefilmd - met enkele opvallende shots - en geeft de manie weer van de filmwereld achter de schermen, iets wat tijdgenoot Fellini ook graag deed.

De soundtrack is geweldig met een reeks Italiaanse classics van toen. Het heeft nooit een release op vinyl gehad omdat de rechten te duur waren.

Het einde van de film is onverwacht, gitzwart en shockerend. De desillusie van een nieuw en veelbelovend tijdperk (voor het hoofdpersonage) is des te groter.