menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Bobbejaantje. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2017, februari 2017, maart 2017, april 2017, mei 2017, juni 2017, juli 2017, augustus 2017, september 2017, oktober 2017, november 2017, december 2017, januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018

All Quiet on the Western Front (1930) 5,0

vandaag om 12:44 uur

Een realistische weergave van de grote oorlog waarin de zinloosheid en gruwel van het dagelijkse leven van frontsoldaten wordt weergegeven zonder te vervallen in sensationeel effectbejag. De vorm staat in functie van de boodschap. Het is een diep humaan portret van gewone jongens in buitengewone omstandigheden.

Ik vind het uitgangspunt van de film sowieso heel knap. Het feit dat men ervoor kiest om het leven van Duitse frontsoldaten weer te geven is toch geen evident gegeven als je kijkt wat er nadien nog allemaal geproduceerd is aan oorlogsfilms in Hollywood. Voor mij voelde het - zeker in het begin - vreemd aan om empathie op te bouwen met de Duitse jongens die strijden tegen Fransen en Britten. Als kijker wordt je zo verplaatst in een ander perspectief waarin je tot het besef komt dat de modale Duitse soldaat ook maar kanonnenvlees was dat werd opgeofferd voor strategische belangen. Het is dan ook een zeer maatschappijkritische film.

De film herinnert mij aan de verhalen van mijn grootouders die tijdens de bezetting tijdens WO II gedwongen waren om in hun huis Duitse soldaten te herbergen. Volgens de verhalen van mijn grootouders hadden die Duitsers helemaal geen zin om te strijden en zo ver van huis te zijn. Oorlog is dan ook een geval van grootschalige manipulatie.

Technisch gezien vind ik deze film formidabel gemaakt, wanneer ik het vergelijk met andere films van begin jaren '30. Regie en cinematografie zijn top. Het ontbreken van muziek tijdens de brute loopgravengevechten draagt bij aan een soort documentair karakter van de film. Prima acteerprestaties en een sterk script. Het stoort me niet dat sommige dialogen of monologen wat theatraal overkomen, geeft een poëtisch tintje aan het geheel.
Het einde van de film is werkelijk onvergetelijk.

Deze film zou wat mij betreft door elke achttienjarige bekeken moeten worden.

» details   » naar bericht  » reageer  

New York, New York (1977) 4,5

afgelopen zondag om 08:18 uur

Heb de versie van 136 min. bekeken en vond het een schitterende film. Wat een dijk van een prestatie van Robert De Niro, van begin tot eind boeiend om te bekijken. Ook Liza Minelli vond ik geweldig: topzangeres en topactrice, in een rol die weliswaar op haar lijf geschreven staat. De hypergestileerde kostumering en settings, gebaseerd op jaren '40 en '50: awesome. De regie en cinematografie - met verwijzingen naar beeldtaal van de oude musicals - maakt het helemaal af. Naar verluidt werd er veel geïmproviseerd op de set in de dialogen, en dat is toch te zien aan het eindresultaat, het geeft het geheel een spontaniteit die onbestaande was in de old school musicals. Interessant en zeer onderhoudend bovendien. In de beste traditie van de musical is deze een film toch ook een soort mix van musical, drama en komedie.

Als je houdt van musicals of jazz is dit een film die je zeker moet gezien hebben. Weliswaar heb ik een anachronisme ontdekt in de film wat de muziek betreft. Heel de film door is bij de orkestjes een contrabassist te zien maar het is duidelijk te horen dat voor bepaalde opnames de baspartij werd ingespeeld op basgitaar. Basgitaar werd pas gelanceerd in 1950 en heeft bij mijn weten nooit de dienst uitgemaakt in de swing en boptoestanden van de jaren '40 en '50. Maar de baslijnen klonken in elk geval verdomd goed.
Ook een heel dikke pluim natuurlijk aan het componistenduo John Kander en Fred Ebb die de film voorzien hebben van onvergetelijke liedjes. Het briljante einde van de film blijft nazinderen op de tonen van het sublieme titelnummer New York New York.

Heb nu wel zin om ook eens de lange versie van de film te bekijken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Everybody Happy (2016) 2,0

Alternatieve titel: Say Something Funny, afgelopen zaterdag om 22:08 uur

Deze film - waarvan scenario eveneens geschreven door regisseur Nic Balthazar - vertrekt vanuit een goed idee. Ik vond het wel origineel dat de stem in het hoofd van iemand met mentale problemen wordt uitgebeeld door een levensecht figuur. Had zelfs iets magisch realistisch vond ik. Helaas wordt dit ene goede idee tot in den treure uitgemolken de hele film lang, en heeft men vergeten een plot te ontwikkelen om de aandacht van de kijker vast te houden. Tenzij het de bedoeling was om de saaiheid van een depressie weer te geven?
Het laatste kwartier van de film vond ik wel geslaagd maar too little too late.
Ik geef 2 sterren; eentje voor het uitgangspunt van de film en eentje voor het laatste kwartier.

» details   » naar bericht  » reageer  

Nosferatu: Phantom der Nacht (1979) 5,0

Alternatieve titel: Nosferatu the Vampyre, afgelopen vrijdag om 23:20 uur

stem geplaatst

» details  

Pretty Poison (1968) 3,0

afgelopen donderdag om 20:25 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

» details  

Le Mystère Picasso (1956) 3,5

Alternatieve titel: The Mystery of Picasso, afgelopen donderdag om 14:39 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Cabaret (1972) 4,0

4 december, 10:51 uur

stem geplaatst

» details  

For Heaven's Sake (1926) 5,0

2 december, 10:07 uur

stem geplaatst

» details  

The Kid Brother (1927) 4,0

1 december, 15:52 uur

stem geplaatst

» details  

The Band Wagon (1953) 3,5

1 december, 12:23 uur

stem geplaatst

» details  

The House on 92nd Street (1945) 5,0

30 november, 13:22 uur

Wat een heerlijke topfilm! Heb genoten van de eerste tot de laatste seconde van deze spannende thriller die een oscar heeft gekregen voor beste scenario. Deze film is gemaakt in 1945 en als kijker voel je dat, je krijgt een soort authentieke oorlogssfeer mee eigen aan de films die toen gemaakt werden en wat simpelweg niet meer te reproduceren valt. Deze film wordt beschouwd als film noir, meer bepaald docu-noir, omwille van de documentaire precisie waarmee alles uit de doeken wordt gedaan. Niet toevallig is de film een productie van Louis De Rochemont, producent van newsreels voor en tijdens de oorlog. De voice-over, eigen aan film noir, is een reminder aan de commentaarstem bij de journaals die werden uitgezonden in de cinema's van toen. De film is bovendien geschoten op locatie in o.a. Washington en New York wat helemaal bijdraagt aan de grimmige realistische sfeer van de film. De acteurs leveren allen goede overtuigende prestaties, voor een verhaal dat zich afspeelt in FBI kringen. Andere kijkers op dit forum schieten deze film af omdat het zou gaan om een propagandafilmpje van de FBI maar als je die opinie doortrekt moet je nagenoeg alle films uit Hollywood boycotten omdat ze voor 99,9 % een patriottische basis hebben. Wat ik daar tegenover erger vindt, is het feit dat er geen ruimte in de film wordt gemaakt voor een kritische noot bij de plannen voor de atoombom, waarrond de plot draait.
Niettemin vind ik deze film een absolute topper qua verhaal, cinematografie en acteerprestaties. Een must see voor liefhebbers van spionagefilms en film noir. Staat voor mij op dezelfde hoogte als Call Northside 777, die andere docu-noir van Henry Hathaway.

» details   » naar bericht  » reageer  

Desk Set (1957) 1,0

30 november, 10:21 uur

Bij het bekijken van deze film - die zich nagenoeg volledig afspeelt op kantoor - had ik het gevoel naar een melig theaterstuk te kijken. Desk Set is in principe een komedie maar de humor komt niet over, er is geen scherpte, geen freshness. De interactie tussen Tracy en Hepburn komt me eveneens onfris over: ze kunnen me helemaal niet boeien in deze film.
Weliswaar is er sprake van een visionair uitgangspunt: de (super)computer die op het punt staat om de jobs van de mensen in te palmen. Een idee dat vandaag actueler is dan ooit. Bij de afwikkeling van de plot kan je je wel afvragen in welke mate deze film een stukje propaganda is van de opkomende IT industrie met als boodschap dat IT geen jobs zal vernietigen maar het leven van de werkers ondersteunen. De computer wordt echter pas geïntroduceerd na 5 kwartier film dus tegen dan heb je je toch al door een hoop saaiheid moeten sleuren.
De film is eigenlijk vooral interessant in zijn afbeelding van het kantoorleven in de USA van de fifties alsook als uitbeelding van de introductie van de computer in het bedrijfsleven. Het verhaaltje errond is echter weinig overtuigend. Je weet ook al voorhand dat het goed moet komen tussen Tracy en Hepburn omdat dat een Hollywoodiaanse wetmatigheid is. Het is wel een feit dat deze film van 20th Century Fox keurig geproduceerd is, en voldoende binnen de lijntjes kleurt om niet als camp beschouwd te worden. Daarvoor is hij dan weer niet slecht genoeg.

» details   » naar bericht  » reageer  

Call Northside 777 (1948) 4,0

29 november, 14:54 uur

Goeie film noir over een man die onschuldig in de gevangenis zit, waarna een reporter de strijd aangaat met het systeem om de man eruit te krijgen. Altijd een plezier om James Stewart aan het werk te zien en hier is dat niet anders. Deze film levert heel wat mooie beelden op locatie in Chicago op met dank aan cinematograaf Joe McDonald. Het verhaal wordt in een strak tempo gebracht onder de voortreffelijke regie van Henry Hathaway. De documentaire stijl doet me denken aan The Wrong Man van Hitchcock (die weliswaar enkele jaren later gemaakt werd).
Een minder gekende film, maar zeker een aanrader voor liefhebbers van murder & mystery in de noirtraditie.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Dolly Sisters (1945) 4,5

29 november, 07:34 uur

Deze weelderige technicolor musical is entertainment van de bovenste golden age Hollywood plank. Uiteraard betreft de verhaallijn een geromantiseerde versie van het echte leven van The Dolly Sisters, wiens levensloop een stuk dramatischer was, maar dat stoort niet. Dit is Hollywood and it is quite entertaining. De show- en zangnummers zijn top op vlak van uitwerking, choreografie, kostumering … Who cares dat de echte Dolly Sisters brunettes waren wanneer je je gedurende de film kan vergapen aan icoon Betty Grable en de al even gestileerde blondine June Haver? Als je deze film wilt genieten, spreekt het voor zich dat je wel in bent voor revue acts e.d. zoniet kan je je beter onthouden, want daar draait het rond in deze film. Je krijgt een beeld van de extravaganza tijdens het interbellum (weliswaar vanuit retrospectief in 1945), de Ziegfeld Follies, Bergères Folies en dat soort tijdsgebonden entertainment.
Deze film is een winnaar!

» details   » naar bericht  » reageer  

A Star Is Born (1937) 2,5

Alternatieve titel: Een Ster Wordt Geboren, 28 november, 18:25 uur

stem geplaatst

» details  

Pot o' Gold (1941) 3,5

27 november, 20:09 uur

De gelegenheid om een jonge James Stewart en Paulette Goddard aan het werk te zien in een leuke muzikale komedie. Typisch een film die intussen in de vergetelheid terechtgekomen is. Het verhaal stelt niet veel voor maar dat stoort me niet gezien het vederlichte genre dat betracht wordt. Ik vond het een amusante film met enkele klasse jazzy nummers en uitgedachte choreografieën (waaronder de verwelkoming van James aan tafel bij de familie van Goddard). Interessant detail: alle muziek - instrumenten en vocals - werd live voor de camera ingespeeld. Wat getuigt van het enorme aanwezige muzikale talent, en wat in de huidige filmbusiness niet meer mogelijk lijkt. Persoonlijk hou ik van de big band stuff van de jaren veertig dus sowieso heb ik wel een boon voor dergelijke films. Goeie fluff!

» details   » naar bericht  » reageer  

The Longest Day (1962) 5,0

27 november, 14:44 uur

Epic. Het woord dat in mij opkomt na het bekijken van deze film. Vreesde op voorhand een beetje dat de film te veel een Hollywoodsterrenvehikel zou zijn, gezien de deelname van o.a. Robert Mitchum, John Wayne en Henry Fonda, maar niets bleek minder waar. Het was een zeer slimme keuze om de film op te bouwen rond tal van personages, van beide kampen, en in te zoemen op intieme gebeurtenissen die de absurditeit van oorlog en leven weergeven. Waarbij je de constant aanwezige oorlog als hoofdkarakter zou kunnen bestempelen, nietsontziend tot in het extreme.
Qua cinematografie is deze film een echte hoogvlieger, niet verwonderlijk dus dat hij hiervoor een oscar gekregen heeft. Verder is het een enorm pluspunt dat men heel wat moeite heeft gedaan om de gebeurtenissen historisch correct weer te geven, gezien de lange lijst hooggeplaatste militairen (en oorlogsveteranen) die geconsulteerd geweest zijn voor deze film. Ik ben het niet eens met sommigen dat de film in beginstadium te langdradig en statisch is. Het eerste deel draagt net bij aan de spanning van "de grote dag" waar iedereen naar uitkijkt, en de kafka toestanden die zich lijken af te spelen in het Duitse kamp maken het hele gebeuren des te menselijker. Als je de aanloop naar de invasie niet belicht, verlies je toch een heel deel van de inhoud lijkt me. Wie daar geen zin in heeft, kan zich beter wenden tot een ander genre film dat zich beperkt tot louter actie.
Conclusie. Deze film heeft me geen moment verveeld, heeft me in tegendeel van begin tot eind meegesleept qua verhaal en cinematografie. Een must see voor mensen die geïnteresseerd zijn in WO II en mensen die houden van meeslepende cinema.

» details   » naar bericht  » reageer  

Mean Streets (1973) 2,5

26 november, 17:44 uur

Interessante film omdat het één van de eerste films van Martin Scorsese is voor hij zijn meesterwerken als Taxi Driver en Raging Bull zou gaan neerzetten. In die zin kan de onvermoede kijker wel ontgoocheld worden door de messy toestand van deze film. Keitel en De Niro acteren erg overtuigend, maar kunnen niet verdoezelen dat de plot nagenoeg onbestaande is. Ik heb begrepen dat de film erg veel autobiografische elementen uit het leven van Scorsese bevat maar men lijkt te zijn vergeten dat een uitgewerkte verhaallijn toch nog altijd een voorwaarde is om een film boeiend te houden. Het lijkt alsof er vooral geïnvesteerd is in tonnen sfeer, de New York locaties, de groezelige bar van Tony met rode verlichting waarbij men voorbij gegaan is aan een focus op het script.
Wie latere films van Scorsese gezien heeft, kent zijn voorliefde voor pop en rock op de soundtrack en dat is hier niet anders. Maar waar het in zijn latere films naadloos wordt geïntegreerd in het totaalconcept, staan de klassieke popnummers hier te veel op de voorgrond, nogmaals louter in functie van sfeerschepping. Naar het schijnt hebben de royalties voor al die songs ongeveer de helft van het filmbudget opgesoupeerd en dat is te begrijpen, want in mijn opinie is het een beetje een overdosis.
Wat cinematografie betreft, is het fijn om een zicht te krijgen op het New York van begin seventies. Verder is er nog innovatief gebruik gemaakt van de handcamera bij bepaalde scenes (de schokkende beelden) wat ook meer verband hield met financiële beperkingen, maar wel heeft bijgedragen aan het gritty realiteitsgehalte van de film.

Conclusie. Bij mijn eerste kijkbeurt is deze film overgekomen als een wat onevenwichtig geheel. Sterke acteerprestaties maar een zwak plot. Tonnen sfeer maar zonder echte ruggengraat.
Deze film lijkt me vooral aan te raden voor de echte Scorsese fans, omdat hij inzicht geeft in de ontwikkeling die hij nog zou doormaken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Videodrome (1983) 4,5

25 november, 20:48 uur

Interessant dat deze film voor de dertig- tot veertigplusser een trip down memorylane betekent naar het tijdperk van videorecorders en vhs-tapes. Nostalgische retro science fiction dus maar tegelijk heeft de film - ondanks de verouderde technologie die wordt belicht - nog niets van zijn zeggingskracht ingeboet rekening gehouden met de impact van de huidige nieuwe digitale media op mens en samenleving.
Ik ben absoluut verliefd op de old school effects in deze film (geen cgi!) van de hand van topdesigner Rick Baker. Ook is er de heerlijk duistere synth soundtrack van de meester Howard Shore.
James Woods is één van mijn favoriete acteurs en hij stelt niet teleur. Fijn ook om popicoon Debby Harry aan het werk te zien in een verleidelijke rol.
Een film die zijn cultstatus verdient.

» details   » naar bericht  » reageer  

Goodfellas (1990) 5,0

Alternatieve titel: GoodFellas, 25 november, 20:41 uur

stem geplaatst

» details  

Man in the Vault (1956) 3,0

23 november, 14:28 uur

Man In The Vault is een degelijk gemaakte B-film in het misdaadgenre, waarbij het af en toe echt spannend wordt. De acteurs leveren solide prestaties. Deze film wordt ook wel aanzien als een noir, maar dan toch van het mindere allooi. Qua belichting lijkt het wat meer op de doorsnee b&w tv-producties van die tijd. Anderzijds is het wel genieten van de locatiefotografie in LA.
Ook genoten van de song 'Let The Chips Fall Where They May' van componist Henry Vars die instond voor de filmscore. In de jaren vijftig had men nogal eens de gewoonte om er in elke film een jazzy 'live' vertolking tegenaan te gooien en daar hou ik wel van.

» details   » naar bericht  » reageer  

Two for the Seesaw (1962) 4,0

22 november, 13:44 uur

Een relatiedrama dat zich afspeelt aan het begin van de swingin' sixties tegen de achtergrond van de New York scene. Zoals aangehaald door andere kijkers draait het in deze film om dialoog, en dialoog. Toch heeft deze film mij weten te boeien door de wijze waarop Shirley MacLaine en Robert Mitchum hun karakters geloofwaardigheid weten te verschaffen. En vooral ook was ik geboeid door de manier waarop het verhaal in beeld werd gebracht door topregisseur Robert Wise en zijn rechterhand cinematograaf Ted McCord. Deze film kreeg een oscarnominatie voor beste B&W fotografie en dat is eraan te zien. Het spel met licht en schaduw, het nachtelijke stadsleven, low angle shots ... elementen uit film noir die in deze film meesterlijk beheerst en uitgespeeld worden. Ted McCord zou naderhand nog genomineerd worden voor zijn werk in The Sound Of Music, ook onder regie van Robert Wise, maar dat is een ander verhaal.
Deze film is weinig gekend, maar absoluut een kijkbeurt waard voor wie bereid is te duiken in het leven van twee zoekende mensen, met al hun oprechtheid en onzekerheden.

» details   » naar bericht  » reageer  

Le Salaire de la Peur (1953) 3,5

Alternatieve titel: The Wages of Fear, 15 november, 17:45 uur

stem geplaatst

» details  

Lover Come Back (1961) 5,0

Alternatieve titel: Een Pyjama voor Twee, 11 november, 09:11 uur

Wat een heerlijke komedie. Lijkt me zo'n beetje de jaren zestig variant van de screwball comedy. Dubbelzinnigheid alom in deze battle of sexes. Goed uitgewerkte karakters, goeie oneliners, situatiehumor en leuke Doris Day muziek gecomponeerd door Frank De Vol. De reclamewereld - waarin de personages van Doris Day en Rock Hudson - werken, wordt enigszins satirisch benaderd maar het blijft allemaal onschuldig vermaak aan de oppervlakte.

Het is een intelligent script met een heel hoog entertainment gehalte. Chapeau voor de schrijvers en wat mij betreft niet nodig om dit nog maar eens af te wegen tegenover Pillow Talk. Formule of niet, het blijft heel goed gemaakt.

Ook grappig om te zien hoe de zeden in de samenleving veranderd zijn tegenover de tijd waarin deze film gemaakt is. Bvb. de scène waarin Doris Day zonder verpinken tegen Rock Hudson zegt dat afwassen 'a women's job' is.. Verder is het fijn om het New York van 1961 in kleur te kunnen bewonderen. En de hoedjes die Doris draagt, zijn ook een plezier om te zien.

» details   » naar bericht  » reageer  

Babes in Toyland (1934) 2,0

Alternatieve titel: March of the Wooden Soldiers, 9 november, 13:37 uur

Een mix van comedy, musical en adventure. In sommige films werkt dat maar deze is niet mijn kopje thee. Ik verwachtte een film waarin Laurel & Hardy centraal staan maar daarvoor was hun aandeel in deze film niet groot genoeg. De scenes waarin ze aanwezig waren, brachten me meestal wel aan het lachen. Dus daardoor is deze film nog enkele sterren waard. De plot met koekebakkersromantiek van het herderinnetje en haar vriendje kon me niet zo boeien. In zijn geheel vind ik het een beetje een onevenwichtige film die te veel kanten wil uitgaan maar het niet echt kan waarmaken. De echte Laurel & Hardy fans moeten deze film gezien hebben, anderen kunnen hier rustig voor passen.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Caine Mutiny (1954) 3,5

4 november, 10:18 uur

Naar mijn aanvoelen is macht/autoriteit de rode draad in deze film. Niet onlogisch aangezien de film zich afspeelt in de Amerikaanse marine, maar het thema zet zich ook door in de liefdesromance tussen Robert Francis en May Wynn, en de verhouding met de moeder van Robert. Dat liefdesverhaaltje lijkt er trouwens maar bijgesleurd omdat het zo hoort in Hollywood want brengt verder niets bij aan de plot.
Het is voor het eerst dat ik Humprey Bogart een personage zie spelen, atypisch voor zijn overige films, waarmee hij overtuigend bewijst nog wat meer in zijn mars te hebben dan hard boiled karakters. Hij komt erg onsympathiek over en als kijker kies je de kant van de muiters, hoewel naar het einde toe krijg je dan weer bijna medelijden met hem. Sterk gespeeld.
De muziekscore is van Max Steiner, veteraan componist en oscarwinnaar, dus dat zit helemaal snor. Fijn detail: in het begin van de film zingt May Wynn een liedje waarvan de melodie de rest van de film zal weerkeren als motief in elke scene tussen Robert en May.
Qua genre behoort dit niet tot mijn favoriete films. Ik heb hem vooral bekeken omdat hij in mijn Bogart dvd box zat. Maar los van mijn smaak, vind ik het een degelijk gemaakte film, met sterke acteerprestaties.
Sommigen hier op het forum wijzen erop dat de film propaganda lijkt voor het Amerikaanse leger en dat klopt zeker ook. Op het einde van de film krijgen de muiters toch nog een flinke veeg uit de pan van hun eigen advocaat (Jose Ferrer), en dit op een manier die gedicteerd lijkt door een ghost writer van de marine. Dat moet je er dus wel bijnemen. Maar is het ooit anders geweest in Hollywood?

» details   » naar bericht  » reageer  

Dead Reckoning (1947) 5,0

3 november, 10:25 uur

Holy smoke wat een topper is deze film! Strak script en dito tempo, scherpe dialogen, de voice-over van een kettingrokende Bogart, een eindeloze reeks twists, murder & mystery all over the place. Lizabeth Scott slaagt er wat mij betreft in de perfecte femme fatale neer te zetten: ze zet letterlijk de toon met een verleidelijke song (die zwoele hese stem!) heeft de looks en het soort uitstraling waarbij je als kijker tegen beter weten in blijft hopen dat ze oprecht is.
Van begin tot einde heb ik genoten van deze film in die mate dat ik hoopte dat hij nooit zou eindigen, maar helaas.
Dead Reckoning is gemaakt in 1947, net als Out Of The Past, en is voor mij evenwaardig gezelschap. Van regisseur John Cromwell had ik nog nooit gehoord dus wordt het misschien tijd om ander werk van hem te ontdekken. Deze film bevat trouwens creatieve visuele vondsten, metaforen, waarvoor petje af.
Dead Reckoning komt misschien niet vaak voor in de toplijstjes, maar voor mij is dit ultieme noir.

» details   » naar bericht  » reageer  

In a Lonely Place (1950) 4,0

Alternatieve titel: Vreemde Ontmoeting, 2 november, 12:09 uur

stem geplaatst

» details  

Sahara (1943) 3,5

1 november, 18:04 uur

Indrukwekkende oorlogsfilm. Gemaakt in 1943 op het ogenblik dat de wereldoorlog nog volop aan de gang is, is dit begrijpelijkerwijs een stukje Amerikaanse propaganda binnen de Hollywood formule. Niettemin geeft de film wat mij betreft de gruwel en absurditeit weer van het oorlogsgebeuren. Het is duidelijk iets dat je niet zelf wilt meemaken. Naar verluidt wordt er wel gerefereerd aan ware gebeurtenissen, zoals men ook laat uitschijnen in de intro van de film. Maar vermoedelijk één en ander aangedikt om het moreel van het Amerikaanse leger en de geallieerden hoog te houden.
Prima acteerprestaties, en een Bogart die overtuigend overkomt in de rol van bevelhebber. Goede keuze van de producenten om de diverse nationaliteiten hun eigen taal te laten spreken, wat bijdraagt aan het realiteitsgehalte. Wat interessant is aan dit soort films, is toch wel de weergave van de visie op de oorlog ten tijde van de oorlog zelf. Vandaag zou men dergelijke oorlogsfilm niet kunnen maken, enerzijds omdat het propagandagedeelte (het einde van de film) er over zou zijn, anderzijds omdat men vandaag hierover reflecteert na een tijdspanne van 70 jaar wanneer het stof al lang gaan liggen is.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Harder They Fall (1956) 4,0

1 november, 10:04 uur

stem geplaatst

» details  

Sirocco (1951) 3,5

1 november, 09:57 uur

Ik wist op voorhand dat deze als een mindere film in het Bogart oeuvre beschouwd wordt. Niettemin, of net daardoor, heb ik toch genoten van deze grimmige oorlogsfilm waarin cynisme hoogtij viert, niet in het minst door het personage dat Bogart neerzet. Wapenhandel, heling, mensensmokkel; you name it. Het einde van de film is dan ook een logisch gevolg van de toepassing van de Hays Code die op dat moment nog van toepassing was.
De actualiteit in Syrië geeft deze film spijtig genoeg nog een extra tragische dimensie.
Hoewel deze film niet behoort tot de klassieke canon valt er voor de filmliefhebber voldoende te rapen. Al was het maar voor de prachtige zwartwitfotografie in de labyrintachtige decors. De credits hiervoor gaan naar Burnett Guffey, die in later jaren oscars zou winnen voor zijn werk in From Here To Eternity (1953) en Bonnie And Clyde (1967). Fijn dat kwaliteit altijd komt bovendrijven dus.

» details   » naar bericht  » reageer