Logboek

Indrukwekkende film over het Frans verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog ten tijde van het Vichy regime. Oorlog is geen pretje en deze film heeft een rauwe realistische inslag. Het geeft weer hoe een stel verzetslieden moeten overleven in harde omstandigheden en beslissingen moeten nemen die hartverscheurend zijn. Enerzijds zijn het underground helden maar anderzijds geeft de film weer met welke twijfels ze moeten omgaan bij datgene wat ze doen. Bvb. het doden van een verrader in eigen kringen verloopt niet van een leien dakje. Het is niet zoals in vele andere films waar het niets voorstelt. Hitchcock heeft ook eens een scene gewijd aan de moeilijkheden om iemand te doden in Torn Curtain al ging hij wel meer de comedy toer op. Veel van de gebeurtenissen blijken ook in retrospect nutteloze opofferingen in te houden. Bvb. de bevrijdingspoging van een gevangen genomen kameraad draait op niets uit: de medestanders raken vermomd binnen de muren van de gevangenis maar hun kameraad blijkt reeds op sterven te liggen. Het is de weergave van een keiharde realiteit zonder dat daar een Hollywood scenarist aan te pas komt.

Prachtig in beeld gebracht met gedoseerde schaduwrijke low key fotografie met een nadruk op vrij bleke naargeestige kleuren. De casting is voortreffelijk met onder meer een indrukwekkende Lino Ventura. Voor Melville betekent deze film opnieuw een weergave van de oorlogstijd waarin hijzelf ook actief was als verzetsman.

Herziening. De eerste film van Hitchcock in samenwerking met de Amerikaanse producer David O. Selznick. Naar verluidt was er een spanningsveld tussen beiden omdat Selznick een getrouwe verfilming van de roman wenste en Hitchcock meer zin had om om aanpassingen te doen. Uiteindelijk is het vooral een verfilming van de roman geworden al hebben ze wel nog toegevingen gedaan omwille van de Hays code. Het maakt dat de nadruk ligt op drama met eigenlijk geen voor Hitchcock kenmerkende humoristische momentjes. Mij stoort dat zeker niet. Het is een meesterlijk in beeld gebracht verhaal dat je laat wegdromen in de prachtige omgeven van Manderley en Cornwall. Het begint al met de gothic openingsscene waarin de camera als een geest lijkt te zweven over het Manderley landgoed met daarover de voice over van Joan Fontaine. De nadruk ligt op de psychologie en onderlinge spanningen tussen de personages met het mysterie van Rebecca als brandstof voor de gebeurtenissen. Onvergetelijk is de bijdrage van Judith Andersen als de housekeeper Danvers (van Antwerpen dus). Ze wordt ook wel vergeleken met de Nosferatu en diens manier van ‘rondzweven’ in zijn slot, en terecht. Het laatste halfuur helpt de kijker toch even uit de droom wanneer de verhaallijn een wending krijgt richting whodunnit met enkele verrassende twists. De vurige finale sluit opnieuw aan bij de eerder surrealistische sfeer en maakt de cirkel met de intro mooi rond. Hitchcock was zelf niet de grootste fan van dit ‘unwanted child’ maar niettemin vind ik dit zelf een héél goeie gothic movie.

Een ontdekking om deze film voor het eerst te zien. Heb Al Pacino toch al redelijk wat bezig gezien, maar de rol die hier speelt … fantastisch wat hij doet. Een veelgelaagde rol en hij doet het met verve en brengt een complexe persoonlijkheid op heel geloofwaardige wijze tot leven.
Boeiend kijkstuk dat gebaseerd is op ware feiten, en die overtreffen dikwijls de fictie. Het is ook een halve comedy eigenlijk, zei het dat de dramatische afloop voor de bankrovers dus de realiteit was.
John Cazale is heerlijk als de wat introverte kompaan van Pacino. Fijn om ze hier in duo aan het werk te zien, wat herinneringen oproept aan hun Godfather samenwerking, één van dé films van de seventies en all time. Het was een wonderbaarlijk decennium op vlak van films en deze bewijst het ook weer. Prima verhaal met interessante zijplotjes, actie, al of niet intentioneel zwarte humor, sociale dimensie, topacteurs, het zit er allemaal in.

Herziening van 2,5 j geleden. En het kan verkeren want ik heb genoten van elke minuut terwijl ik hem de eerste keer echt niet kon smaken. De opening is helemaal Hitchcock waarin hij een stukje verhaal vertelt louter met de camera - zie ook zijn verleden in de silent movies want de man was er toen ook al bij. Verder vond ik het verhaal best ok en geloofwaardig binnen het Hitchcock oeuvre van ‘wrong man pleading innocent’. Het was lang niet zo slecht als ik mij dacht te herinneren wel integendeel. Misschien was ik wat beter uitgeslapen deze keer. Grace Kelly schittert in de Edith Head outfits en de screwball met Cary kon me eveneens bekoren. Het moet allemaal met een korrel zout worden genomen natuurlijk. To Catch a Thief heeft weer een heel eigen vibe binnen het Hitchcock oeuvre dat ik aan het (her)zien ben. Prima entertainment. Cary Grant paste goed binnen de visie van Hitchcock en hij heeft dan toch ook enkele keren mogen meedoen. En wat Grace Kelly betreft, is dit alleszins haar pittigste rol van de drie Hitchcocks. Het is fascinerend om haar bezig te zien. Wanneer ze dan op een bepaald moment tegen Cary zegt dat een paleis niets voor haar is maar wel voor royalty kan je moeilijk niet denken aan de toekomst die haar nog te wachten stond.

Score wordt verhoogd.

hitchcock challenge # 39

Intussen mijn derde film van Ti West en ik begin een sterke appreciatie voor zijn aanpak te ontwikkelen. Zijn manier van storytelling leunt sterk aan bij de old school horror & suspense van de seventies en eighties van wat ik al gezien heb. Hier is dat ook het geval. Het heeft een langzame opbouw en creëert een sinistere sfeer tot op het eind dan de remmen los gaan met enkele horror/actiescenes.
Ti West slaagt er werkelijk heel goed in om een eightiessfeer te creëren waarin individuen nog redelijk geïsoleerd zijn omwille van het ontbreken van de snelle communicatie van vandaag. Dat op zich creëert al een gevoel van isolatie dat natuurlijk nog versterkt wordt door de locatie waar de babysitter verblijft. Het huis waarin ze verblijft - met het verhaal van de moeder die op een bovenste kamer leeft - geeft sowieso ook wel Psycho vibes. De familie waarin ze terechtkomt is ook heel goed gecast. Vooral het vaderfiguur is creep as hell met zijn zachte bizarre manier van praten.
Op visueel vlak is de film stijlvol en verzorgd gebracht met voor elke scene wat nodig is. Verder zonder onnodige franjes die afleiden. Ik denk dat er ook een hommage aan Nosferatu in zit op het moment dat het meisje met mes de trappen opgaat en we haar schaduw zien door de trapspijlen.

Een screwball zoals ze enkel in de thirties gemaakt werden. Cary Grant en Rosalind Russell hebben een leuke chemie. Cary Grant is super als leading man met het nodige charisma om baas van een krant te spelen. Verder spat de energie van het scherm omwille van de dialogen die aan snel tempo afgevuurd worden. Het verhaal speelt zich deels af op een krantenredactie en deels op een persmeeting; het soort omgeving dat doorgaans al een high level energy over zich heeft. Hier wordt dat dus nog verhoogd, ook al omdat Howard Hawks er een sport van maakte om dialogen te laten overlappen aan snel tempo. De humor is vinnig te noemen, blijft overeind binnen de energieke performance.