Logboek

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat deze film zich zou afspelen in Parijs. Melville had er zelfs al 20 minuten film geschoten. Nadat Charles de Gaulle president werd van Frankrijk in 1959 werd dat plan afgevoerd. Het scenario draaide namelijk om een president en zijn minnares en dat werd niet meer geloofwaardig geacht of in lijn met de persoonlijkheid van de Gaulle (die ook een hele reputatie had als oorlogsheld). Het scenario werd aangepast met de focus op een Frans delegatielid bij de Verenigde Naties dat zich cfr. de titel volledig afspeelt in New York.

Jean-Pierre Melville staat niet alleen in voor regie en scenario maar neemt ook nog een hoofdrol op zich als onderzoeksjournalist. Het is visueel echt genieten van de settings New York by night anno 1958. Volgens mij vind je hier meer NY views dan in eender welke Amerikaanse film uit die periode. Regie en fotografie zijn voortreffelijk met veel clair obscur belichting in noir traditie. Het oogt als een noir en is het dat ook inhoudelijk? Alleszins zien we mooie dames - potentiële femmes fatales - de revue passeren, op een bijna opzichtige wijze. Ook is er heel veel muziek in de film - jazz uiteraard. Het eerste deel van de film oogt als een mystery detective maar nadien gaat het dan toch een andere kant uit met de focus op een moreel vraagstuk voor Pierre Grasset die de rol heeft van persfotograaf.

Het is noir en het is geen noir. Het is een spielerei, de blik van een buitenstaander (Melville) op Amerikaanse filmconventies. Onbedoeld heeft het af en toe ook iets komisch om de Fransen met hun vet accent bezig te horen in Manhattan. Ook de manier waarop de femmes fatales acteren - het wordt allemaal gelijk uitvergroot om noir clichés waar te maken. De nadruk ligt meer op de aanwezigheid van noir devices dan op een plot die naar het eind toe verandert in een ander soort vertelling. In feite sluit Deux Hommes dans Manhattan meer aan - of is een vooruitblik op - de nouvelle vague die niets liever zal doen dan spelen met filmconventies. Melville toont zich een brugfiguur tussen oude en nieuwe cinema. En intussen heeft hij me uitstekend vermaakt. Wat een prachtige filmposter ook!

Herziening van lang geleden. Het is een mooie productie met bekende acteurs die veel aandacht heeft voor het technische detail van de ontsnapping én karaktertekening. Dat leidt tot een film met wel heel lange tijdsduur voor wat het uiteindelijk is. Ik was blij dat de actie zich na 2 uren buiten de muren van het kamp verplaatste in dat opzicht. Het is natuurlijk wel een spectaculair en waargebeurd verhaal. Daarnaast is het ook een productie van zijn tijd omdat er nog ruimte wordt gemaakt voor comic relief, wat voor mij prima is. Het is dan nog wel Steve McQueen die een running gag opneemt van telkens opnieuw in de isolatiecel terecht te komen met zijn all American baseball.

Een goeie noir/misdaad die zich afspeelt in omgeving Montmartre te Parijs en meteen ook een mooi tijdsdocument vormt. Roger Duchesne speelt en is Bob Le Flambeur. Ook in het echte leven was hij zeker geen onbesproken figuur. Zijn rol tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt erg kritisch benaderd omdat hij banden zou gehad hebben met de Gestapo en volgens de lezing bij de bonusdocu (bij mijn blu ray) zou hij ook iemand persoonlijk gefolterd hebben. Verder was hij ook erg vertrouwd met het gokspel. Jean-Pierre Melville heeft hem ook gekozen omdat hij akkoord ging om in stukken en brokken te filmen (om budgettaire redenen). En dan wel bijzonder dat Melville zelf - als Jood dan nog - lid was van het verzet in Frankrijk tijdens de oorlog.

Ondanks het lage budget - Melville hield zich zelfs bezig met opstellen sets - is het een visueel erg aantrekkelijk portret van een Parijse wijk in de fifties. Regie en belichting zijn top ondanks het lage budget. Het verhaal is een komen en gaan van personages met verschillende gradaties van scrupules. Het einde van deze heistfilm is redelijk verrassend.Het (her)bekijken meer dan waard.

De allerlaatste feature movie van Elvis in een reeks van 31 films die 13 jaar eerder was gestart met Love Me Tender. Intussen is het 1969 en de tijden zijn serieus veranderd. In het merendeel van de sixties acteerde Elvis in onbezorgde sunny fun movies. De laatste jaren van het decennium evolueert hij mee met de rest van de filmwereld in een andere richting. Deze Change of Habit kon enkel maar gemaakt zijn in 1969 omdat het de vinger aan de pols houdt met de sociale veranderingen, gelijke rechten issues van Afro-Amerikanen en de noodzaak tot protestacties, … Het speelt zich af in een achterbuurt van New York (hoewel gefilmd in Californië) waarin Elvis een soort charismatische rock ‘n roll dokter speelt die dankzij zijn persoonlijkheid goed contact kan maken met de locals en hun problemen. Het is een dramamovie waarin serieuze issues worden getackeld en ingezoomd op het harde leven in de slums. Tot mijn verrassing wordt op een bepaald moment ook ingezoomd op een meisje met autisme, had geen idee dat de term al zo lang meegaat. Om de film te waarderen moet je het echt wel willen zien met de ogen van toen, zoniet zal het weinig hout snijden.
Als tegenwicht is er ook veel humor in verwerkt, soms zelfs van de grove soort die vandaag niet meer zou worden getolereerd.

De titel van de film heeft een dubbele betekenis waarbij habit staat voor zowel een manier van doen als voor wat we in het Nederlands habijt noemen (dus verwijzend naar het kledingstuk van nonnen en monniken). Het is dan wel een Elvis movie maar eigenlijk draait het verhaal niet echt rond hem maar rond de drie nonnen die undercover gaan in NYC. Hoofdrol is voor Mary Tyler Moore, die nadien nog een belangrijke rol zou gaan spelen in de televisiewereld met allerlei producties.

Voor mij was Elvis wel de aanleiding om de film te bekijken. En hij doet het uitstekend als Dr. John Carpenter met een coole persoonlijkheid. Het is en blijft jammer dat hij nooit de kans heeft gekregen of genomen (de aanbiedingen waren er bij momenten) om in een hoogwaardiger productie mee te doen. Want acteertalent had hij zeker wel. In deze film mag hij ook een viertal liedjes brengen en die klinken erg goed. Bijzonder dat de allerlaatste song van Elvis in een film de gospel Let Us Pray is, aangezien gospel uiteindelijk het favoriete muziekgenre van Elvis was.

Way to go. Het is echt een old school rape revenge movie en de update zit hem dan wel in de briljante regie en visuele vormgeving van Coralie Fargeat. Verder is dit dus old school wat betekent dat sommige old school verhaallijnen nog niet gedateerd zijn

Alles is prima aan deze productie: de regie, de fotografie, het verhaal met haar twists, de acteurs en de muziek (bij momenten wordt gerefereerd aan de eighties met typische synths wat een passende cheesy ondertoon brengt al blijft het zeer gedoseerd). Het is allemaal op een leuke entertainende manier flink over the top. En in dit genre moet dat zeker kunnen.

Met een documentaire precisie fileert Le Trou de ontsnappingspoging van de vijf gedetineerden. Het ontbreken van een soundtrack draagt bij aan het realistische karakter. Zo hoor je in het begin van de film bij bepaalde scenes in de verte reparatiewerken in andere cellen, als onderdeel van de plot, dus het is ook erg functioneel om een soundtrack te skippen. Naast het technische aspect van de ontsnapping draait het hier om de psychologische verhoudingen tussen het vijftal. Heel sterk geacteerd, en dat met medewerking van niet-professionele acteurs. Le Trou kan als titel verwijzen zowel naar het gat dat de gevangenen graven als naar het spionoog in de deur die een centrale rol speelt.

Topprestatie, deze laatste van Jacques Becker.

American Pie sluit aan op een traditie van teen sex comedy’s en is zeker een van de betere. Het verhaal volgt het stramien van zijn voorgangers - guys wanna get laid - en dan is het de humor die het verschil kan maken. Die humor varieert van redelijk plat tot leuke situatiehumor met natuurlijk heel wat shaming erbij. Amusant. De acteurs doen het prima en waarvan sommigen gelanceerd werden met deze film.

De film begint zeker veelbelovend met een uitgangspunt van twee zussen die herenigd worden na het overlijden van hun ouders. Maar het verhaal bevat voor mij te veel ongeloofwaardigheden om goed te zijn. Oudere films probeer ik sowieso wel te bekijken met de ogen van toen, maar ook dat helpt in dit geval niet. Nadat Denise een zelfmoordpoging onderneemt omwille van de verkrachting, wil haar zus Thérèse de verkrachter dwingen te trouwen met Denise. Dat vind ik echt een problematisch en ongeloofwaardig ding. Ook hoe de ternauwernood geredde en getraumatiseerde Denise daarin meegaat alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Nee, dit geloof ik niet. Thérèse is mij verder veel te masochistisch qua attitude, zelfs al komt ze uit een klooster. En dan is er nog het einde waarin Max op een heel lompe manier onder een trein terechtkomt en sterft. Niet te geloven.

Nochtans was deze film van Melville een commercieel succes dat hem in staat stelde om zijn onafhankelijke cinema verder uit te bouwen. Deze Quand Tu Liras Cette Lettre was dan wel geen zelfgeschreven film maar had een scenario van Jacques Deval.

Wat de film nog de moeite waard maakt is het visuele aspect. De scene tussen Max en Thérèse aan zee in tegenlicht is heel mooi en passend bijvoorbeeld. De setting van het mondaine Cannes draagt bij aan de broeierige sfeer die ook ondersteund wordt door een nevenintrige (het verleiden van de rijke dame) die ik trouwens interessanter vind dan de hoofdplot.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

Eén van de laatste niet-thrillers die Hitchcock maakte alvorens zijn reeks te starten met The Man who knew too Much. Hitchcock heeft werkelijk films gemaakt in heel veel genres en met deze heeft hij warempel ook een operettefilm gedaan. Een genre dat in die tijd populair was in Duitssprekende landen en ook in Groot-Brittannië. Het verhaal zelf is gebaseerd op een operette en heeft weinig van doen met de realiteit van de historische personages Johan Strauss Jr. en Sr. behalve de werken die van hen gebracht worden. Voor mij is het een heerlijke comedy. Hitchcock was een man met veel humor en dat toont hij ook in zijn latere bekende suspense movies. In deze film geen suspense maar enkel romantiek, muziek en comedy. Prima in beeld gebracht - hoewel misschien standaard naar de normen van Hitch - en met een leuk tempo. Belangrijkste is dat de humor goed overkomt, 90 j na datum is dat niet altijd vanzelfsprekend.

hitchcock challenge # 34

Prachtige roadmovie/comedy die meteen ook een mooi tijdsdocument is van Rome en omstreken begin jaren ‘60. Aan het begin van de film zien we Vittorio het Sint-Pietersplein opdraaien in zijn auto: er is nauwelijks een mens te zien en er staan wat auto’s geparkeerd. Héél andere tijden dus. Los daarvan is het een commedia die geen blad voor de mond neemt en met humor allerlei taboes doorbreekt (lijkt het mij). Overspel, familiegeheimen, de weg naar succes, de zin van het leven, het plukken van de dag … het zit er allemaal in. Het is ook en vooral een film over toch wel een klassenmaatschappij en een reflectie over de verhoudingen daarin. Vittorio Gassman lijkt geslaagd in het leven met zijn flamboyante stijl, naar het einde toe blijkt hij in het dagelijks leven buschauffeur te zijn (wat niet aansluit bij wat hij uitstraalt) en duiken zijn frustraties meer en meer op. Jean-Louis Trintignant bevindt zich ergens aan het andere spectrum - ernstig bezig met de studies en een saai leven - en beweegt zich meer en meer toe naar de stijl van Vittorio. Het einde is verrassend en zou nadien - net als de hele film - een inspiratie vormen voor counterculture cultmovie Born To Be Wild.

De Pardoni’s migreren van het arme Italiaanse zuiden naar het industriële noorden. En dat volstaat voor een boeiende familiekroniek die bol staat van tegenstellingen tussen het oude en het nieuwe land. Er is heel wat drama, je zou bijna kunnen stellen dat het een uitgesponnen soap is, en daar is misschien het verleden van Visconti bij de opera (waar ze er ook wat van kunnen) niet vreemd aan. Intussen meer dan 60 j oud dus je moet het ook met die ogen willen bekijken. Vlot in beeld gebracht, een verhaal met vaart en voldoende diepgang, Italiaanse emoties én een sterrencast.
De moordscène springt eruit omwille van de intensiteit, ook weer à la opera, en is een ware (anti-)climax. Ook opvallend (in het katholieke Italië van toen) zijn de homo-erotische ondertonen die worden uitgespeeld in de relatie tussen de bokspromotor en het personage van Renato Salvatori.

Puike film.

Prima gangsterfilm, zo van het soort die Scorsese en Tarantino hebben geïnspireerd. De personages worden goed neergezet - met voorop een onvergetelijke Lino Ventura - en zijn gebaseerd op historische personages/criminelen van rond de jaren 1930 en ‘40. De plot vroeg in begin wel wat inspanning om het goed te kunnen volgen. Maar een keer de personages en hun onderlinge verhouding min of meer gekend zijn, liep het vlot. Het misdaadverhaal steekt goed in mekaar waarbij de gebeurtenissen goed opvolgen. Het is toch wel een harde en cynische film, meer dan wat er toen uit Hollywood kwam al was het daar op dat moment ook wel aan het evolueren. Het kan natuurlijk moeilijk een warmhartige film zijn gezien het onderwerp. Voor mij kwam deze op een gepast moment langs en ik kan hem dan ook zeer waarderen. Melville is een goeie verteller met de camera.

Herziening van alweer een tijd terug. De eerste keer zag ik hem als kind in de jaren ‘80 en dat is toen behoorlijk blijven hangen. Intussen heeft de film nog niet aan kracht ingeboet, vind ik. Integendeel, met ouder worden, herken je er ook weer nieuwe zaken in.
Het eerste half uur heeft veel weg van screwball comedy en da’s sowieso een leuk genre. Geslaagd. Langzaamaan neemt de terreur van de vogels het dan over. Voor de gelegenheid heb ik ook docu’s over het maakproces bekeken, en ja het is toch wel een echt huzarenstukje. CGI bestond nog niet dus ze hebben het op andere manieren moeten doen. Hitchcock heeft voor de special effects sowieso beroep gedaan op de meest geavanceerde technieken van toen. Voeg daar dan nog zijn briljante manier van regisseren en editen aan toe, en dan heb je op zijn minst een visueel meesterwerk. Ook zijn verleden in de silent movie valt hier op - zoals ook bij zijn andere latere films - wanneer bepaalde scenes zonder dialoog verlopen en de camera het verhaal ‘vertelt’. Tippi Hedren (in haar debuut) en Rod Taylor vallen prima op hun plaats in de cast. Ook is er een opvallende rol voor Jessica Tandy als Hitchcockiaans archetypische moeder. Het is deze keer niet zozeer het mannelijke personage die een moedercomplex heeft. De moeder heeft zelf een complex (om haar zoon niet te verliezen na het overlijden van haar echtgenoot) en daarnaast heeft Tippi zelf een moedercomplex (want op elfjarige leeftijd verlaten door haar biologische moeder). De film heeft een prima ritme met tussentijdse climaxen op gezette tijden. Het eindbeeld is magisch en een indrukwekkende afsluiter. Te vermelden is ook de soundtrack die louter bestaat uit vogelgeluiden gecomponeerd met de nieuwste elektronica van toen door de Duitser Remi Gassmann.

hitchcock challenge # 33

Dit is alsof je een fles wijn opentrekt uit een zeer goed jaar (‘68). Regie van een cultregisseur en in de cast acteurs als Klaus Kinski en Jean-Louis Trintignant, dan ook nog eens classico Morricone op de geluidsband. Het narratief is zeer grimmig, grimmiger dan dit heb ik nog niet veel gezien in een western, en zeer kundig geschoten door Sergio Corbucci en co. De besneeuwde landschappen (de Dolomieten) spreken zeer tot de verbeelding. De titel van de film kan hiernaar verwijzen maar er zijn nog wel meerdere betekenissen voor de goede verstaander. De prestatie van de cast is prima, al is het voor Trintignant misschien niet het grootste compliment voor een acteur die zijn mond niet moet opendoen. Maar toch, ook hij doet het voortreffelijk als een sensitieve revolver anti-held. Na het werk van Sergio Leone komt deze Corbucci op een ereplaats.

Het debuut van Melville en wat een binnenkomer. De verfilming van een werk dat nog maar enkele jaren voordien tijdens de oorlog clandestien was gepubliceerd. Het boek was mij niet bekend maar is blijkbaar een klassieker. En ik begrijp wel waarom na het zien van de film. Het toont zich in alle eenvoud ook als een verhaal met complexe lagen en relaties tussen personages die ergens voor staan. Ook al zwijgen sommigen van hen gedurende de hele film. Het komt in feite bijna neer op een monoloog van Howard Vernon als de Duitse logé in het huis van nonkel Jean-Marie Robain (de verteller/voice over). En toch was ik anderhalf uur geboeid door dit psychologische schaduwenspel (ook letterlijk te nemen met enkele expressionistisch gebrachte scenes). Melville heeft tijdens deze productie ook buiten de lijntjes gekleurd met opnames in openbare ruimtes waarvoor hij geen toestemming had (paraderen met acteur in nazi uniform in Parijs drie jaar na het beëindigen van de wereldoorlog). Een film om te koesteren en te herbekijken. Het doet me denken aan de grote Russische psychologische romans à la Dostojewski.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren