Logboek

Deze vijfde in een reeks lijkt me alweer een upscaling tegenover de voorgaande. Deze keer wordt de ruimte veroverd. Past ook helemaal in de tijdsgeest van de race in de ruimte tussen de USA en de USSR natuurlijk. De plot zit goed, er is actie, spektakel, enkele goed uitziende dames, al dan niet foute humor en een fijne soundtrack. En niet te vergeten een Sean Connery als James Bond die het allemaal moeiteloos doet lijken.

Wat me aan deze vierde in de reeks zal bijblijven zijn de onderwaterscenes die de film een smoel geven. Het is best fascinerende onderwaterchoreografie. Voor een actiefilm is het natuurlijk niet simpel om de spanning er altijd in te houden omdat het ook wel wat afstandelijkheid creëert om een stel kikvorsmannen bezig te zien met - in het water - wat vertraagde bewegingen. Zeker voor die tijd zal het toch wel een spektakel geweest zijn met state of the art onderwatertechnologie. Verder is er voldoende plot en humor aanwezig om er een entertainend geheel van te maken.

Het gaat om een redelijk vroege film noir wat de verwachting wekt dat er veel in gekletst zal worden. En dat is effectief het geval in deze toch wel vrij lange film. De vierhoeksverhouding Stanwyck - Van Heflin - Douglas - Scott geeft voldoende schwung om er een soort soapachtig ding van te maken weliswaar met een duidelijk crime element. Visueel zit er een mooie sequentie aan het begin van de film met de duistere moord op de tante, ook de jeugdscenes in het algemeen zijn visueel aantrekkelijk. Nadien valt het meer terug op talking heads. Het is gelukkig wel fijn om vier classic noir acteurs aan het werk te zien. Het debuut van Kirk Douglas geeft de film trouwens een historisch randje.

Wat de plot betreft, is de finale vrij voorspelbaar als je Hays code van die tijd in het achterhoofd houdt. Als kijker weten we dat het Stanwyck personage een moord heeft gepleegd en nadien gezorgd heeft dat een onschuldige in haar plaats werd gestraft en geëxecuteerd. Volgens de morele Hays code kan dat alleen betekenen dat Stanwyck op het eind van de film zelf gestraft moet worden (om door de censuur van de filmcommissie te geraken). En zo geschiedt het ook. Ze wordt gedood door Kirk Douglas. Echter, aangezien Douglas geen particulier recht heeft om haar te doden, betekent het dat ook deze daad van hem moet vergolden worden (om door de censuur te geraken). Dus pleegt hij zelfmoord. En zijn we er allemaal klaar mee. Competent gemaakt en voldoende entertainend.

Het is een feit dat Herman Melville - de auteur naar wie Melville de regisseur zijn pseudoniem gekozen heeft - in de 19e eeuw een roman genaamd Doulos heeft geschreven. Een boek over vriendschap en trouw. Het kan toch bijna geen toeval zijn dat JP Melville vervolgens zijn film Le Doulos noemt. Is eveneens een film over vriendschap, en dan ook wel over verraad/trouw. Maar inhoudelijk staat het verder los van mekaar.

Visueel is de film erg mooi vormgegeven met een spel van licht en schaduw geïnspireerd door film noir. Ook inhoudelijk is het een film noir. Het speelt zich af in de Franse onderwereld waar duistere zaakjes gebeuren en de politie een slag hoopt te slaan. De plot was me naderhand toch complexer dan op het eerst zicht overkwam. Ook dat hoort erbij natuurlijk. Het is een film die ik zeker nog eens wil herbekijken, heeft genoeg te bieden met frisse rollen van Belmondo en Reggiani.

Bij deze derde James Bond is het budget nog een keer omhoog gegaan: een combinatie van de eerste twee samen. Dat levert welzeker een leuk resultaat op. De openingscredits zijn wederom sfeervol gebracht en wat daarop volgt moet niet onderdoen. Sean Connery blinkt in een rol die hem als gegoten zit en heeft zijn handenvol met de actie en grietjes. Gert Fröbe is prima als booswicht Goldfinger. Het is allemaal over the top en daardoor is het een zeer entertainende film. Ja, zoiets als de Pussy Galore Flying Circus valt nu eenmaal moeilijk serieus te nemen. Op naar de volgende.

Na het succes van Dr. No hebben ze het budget verdubbeld voor deze opvolger. Het resultaat mag er absoluut zijn, al is het nu ook niet dat ik hem heel veel beter vind dan de voorganger. Wederom een aaneenschakeling van bij momenten spectaculaire actie, gadget spotting, exotische scenery en romantiek. En gekruid met een juiste dosis humor. Hilarisch ook hoe 007 omgaat met management assistant Moneypenny. Different times I guess.
Wat de casting betreft toch een woordje over Bond girl Daniela Bianchi. Zij was een ex-miss Italië die werd gecast maar … ze sprak geen woord Engels. Dus hebben ze haar nadien moeten dubben. Bizar toch, alsof ze niemand anders konden krijgen die wél Engels sprak. Tsja er zullen wel goede of minder goede redenen voor geweest zijn.

Het debuut van James Bond mag er helemaal zijn. De film heeft een leuk tempo, leuke Jamïcaanse locaties, een flegmatieke Sean Connery en met Ursula Andress een Bond girl die al meteen voor een iconische scene zorgt (al is het naar hedendaagse normen tam). Het is een gezellige mix van actie, humor en romantiek met een vette soundtrack. Op naar de volgende.

Herziening. Blijft een zeer onderhoudende film met een mix van suspense, actie, romantiek en humor. Het wordt ook omschreven als een thriller maar de thrillers van toen zijn natuurlijk niet te vergelijken met die van vandaag. Deze is alvast met een dikke knipoog en voor alle leeftijden (er bestonden geen aparte doelpublieken in de filmindustrie en ook moest het allemaal nog voldoen aan de Hays code). Dit is zeker een film die je om de zoveel tijd opnieuw kan bekijken. Wordt ook gezien als een voorloper van James Bond (onder meer met de memorabele vliegtuigscene), toch wel straf hoeveel genres Hitchcock beoefend heeft in zijn lange carrière, en met welk niveau. Cijfer blijft behouden.

hitchcock challenge # 37

Dit is een echte nagelbijter. Spanning van begin tot eind. Dat de home invasion plaatsvindt in een seventies zomerhuis is een leuke knipoog naar de roots van het slashergenre. De voice over aan het begin van de film die stelt dat het gebaseerd is op ware feiten, is ook weer een genre troop. Enfin liefhebbers van het genre kunnen hier plezier aan beleven. Het heeft ook een interessant uitgangspunt van twee jonge volwassenen die met hun relatie worstelen. Aan het begin lijkt het een psychologische film te worden tot er dan een ander soort rollercoaster start. Het is ook weer een film die aangeeft hoe je met minimale middelen een maximale spanningsboog kan realiseren. Less can give more, zoals ook de pioniers in het verleden al hadden bewezen.

De negatieve commentaar van sommigen hier kan ik echt niet begrijpen. Misschien is dat het gevolg van te veel van dergelijke films te zien. Kan leiden tot gewenning waardoor je altijd maar hogere levels violence nodig hebt om nog geboeid te zijn. Nu ja ieder zijn ding.

Verfilming van een boek waar ontzettend veel dialoog aan te pas komt, die in essentie alleen daarom draait. In de kern zeker interessant om de spanning te observeren tussen Belmondo (als priester!) en Riva. Bij Belmondo moest ik wel een knop omdraaien omdat ik hem voornamelijk ken als de bon vivant uit andere films. Melville heeft opnieuw de keuze gemaakt om een film te maken die zich afspeelt tijdens de bezettingsjaren van de Tweede Wereldoorlog. Die achtergrond geeft richting aan bepaalde gebeurtenissen, al staat het nooit op de voorgrond. Naar onderwerp toe - vrouw is verliefd op priester - is het eigen aan de tijd van toen en moet je ook met die ogen willen bekijken. Voor mij duurt het toch iets te lang om dit in wezen simpele verhaal verteld te krijgen. Het is wel zeker mooi in beeld gebracht door Melville.

Herziening. Het is één van de drie Hitchcocks die zich afspeelt in het verleden (naast Waltzes from Vienna en Under the Capricorn). Het was ook zijn laatste Britse film alvorens hij de grote plas overstak. Deze Jamaica Inn speelt zich af aan de rotsige kust van Cornwall waarin piraten en rijke landheer Charles Laughton het voor het zeggen hebben. Historisch kader, nacht en ontij, grillig rotsen, een herberg met een bloedige reputatie, ja dat zorgt voor een gothic sfeertje. De naam is al gevallen, het is vooral een Charles Laughton movie die naast de hoofdrol ook een rol speelde als coproducer. Laughton was op dat moment al een gevierd acteur. Hij komt hier voor mij wat pedant over maar misschien heeft hij zijn rol dan wel goed gespeeld, met behulp van die dik aangezette wenkbrauwen. Het verhaal zelf kent heel wat actie en kent een grimmig sfeertje. Er is ook wel moeite gestoken in gigantische decors want dit is veelal gefilmd in de Elstree studio’s in Londen. Toch valt het mij dan op dat er nergens van die kenmerkende Hitchcock innovatieve visuals of camerastandpunten te bespeuren zijn, wat bij veel van zijn Britse films wel het geval is. Het is allemaal een beetje gewoontjes en het had even goed een andere regisseur geweest kunnen zijn.

Het is wel een onderhoudende film maar hij steekt zeker niet boven het pak (van toen) uit.

hitchcock challenge # 36

Het bekende gegeven van de tiener die het huis voor zich alleen heeft nadat zijn ouders op reis vertrekken. Dat geeft altijd leuke situaties en hier is dat niet anders. De film bevat wel wat dubbele bodems - de parallel tussen het school future enterprise project en Tom Cruise die zich intussen privé lanceert als pimp.
In se is het een hyperkapitalistische movie daterend van de eerste Reagan presidentstermijn die wel gekend was voor zijn ultra-liberaal beleid. De grap die erin verwerkt zit met een Tom Cruise die aan tafel in de schoolrefter laat uitschijnen dat hij zich in de toekomst wil inzetten voor zijn medemens, om er dan zelf eens smakelijk mee te lachen, is tekenend. Verder gaat het heel de film lang over bezit verwerven, bezit verliezen, geld verdienen op zo kort mogelijke tijd, uitbouwen van het cv om toegelaten te worden tot de prestigieuze unief van Princeton. Seks is een dienst waarvoor geld gevraagd kan worden. Er worden geen doekjes rond gewonden. De USA - en Hollywood zeker - heeft absoluut een cultuur van ondernemingsgeest - waarin je verantwoordelijk bent voor eigen succes en falen - en in deze film komt het er ongefilterd uit. En toch wel op een vermakelijke manier.

Het was alweer een tijdje geleden dat ik een Godard gezien had. Maar een keer je eraan begint, merk je onmiddellijk wie de regie voert. Er wordt lekker experimenteel tewerk gegaan: rare cameraposities (de rug van de spreker), onderbreken van soundtrack, enkele keren muten van de geluidsband tout court en werken met ondertitels, het werken met pancartes. Het creëert afstand, als kijker zit je niet in de film, je kijkt naar de film. En dat zou dan de bedoeling zijn van veel werk van Godard. Ook is dit weer een film over film, gedeeltelijk toch, want Anna Karina speelt een meisje die graag in de filmindustrie wil werken maar er niet binnenraakt.

Ondanks de tricks vind ik het een goed kijkbare film net zoals de andere films uit de beginperiode van Godard. Later in zijn carrière zou het nog andere koek worden. We hebben geluk dat Anna Karina - zijn muze - een charmante verschijning is want ze vult de hele schermtijd. Haar personage zou ook geïnspireerd zijn op Louise Brooks in Loulou van GW Pabst, een silent classic, en dat is ook al te zien aan het kapsel van Karina.
Ook mooi meegenomen is het tijdsbeeld van Parijs begin jaren ‘60 dat we hier mee krijgen.

In zijn geheel genomen een leuke en inspirerende kijkbeurt. Het is een film waarin het samenspel van experiment, acteerspel, visuals en verhaallijn de goede kant opvalt. Sowieso is dat met dit soort films een riskante zaak.

I Confess bespeelt het gekende Hitchcock thema van the wrong man of verkeerdelijk beschuldigde man. In dit geval is het wel origineel dat de beklaagde Montgomery Clift gebonden is aan zijn zwijgplicht als priester. Al vraag ik me wel af of een priester niet genoodzaakt is om zijn zwijgplicht (m.b.t. biechten) te verbreken wanneer andere personen in gevaar kunnen zijn. In geval van een moordenaar die zijn moord opbiecht, lijkt me dat wel een gevaar voor de samenleving. Maar goed, het is een film van 70j geleden en wie weet welke visie er toen bestond, of misschien was het personage van Clift wat al te strikt hierin. Zelfs nadat Keller tijdens zijn vlucht zijn eigen vrouw neerschiet en de chef-kok in de keuken vermoordt, blijft Clift zwijgen als een graf.
Verder is het verhaal wel goed uitgewerkt, al moet je het zoals altijd met de ogen van toen willen bekijken (situaties als Montgomery Clift die na de oorlog terugkeert als priester).

De film is grotendeels geschoten in Quebec City wat een mooie eigen sfeer oplevert. Mooie fotografie (van usual suspect Robert Burks) en bij momenten expressionistisch hoekige shots die aansluiten bij de verwrongen realiteit. De cameo van Hitch aan het begin van de film vind ik één van zijn mooiste ooit wanneer hij in profiel bovenaan aan de trappenpartij langs wandelt.

Bij deze herziening vind ik het een prima onderhoudende film, al zou ik hem niet rekenen tot Hitchcocks beste - zij het dat de lat bij hem zeer hoog ligt.

hitchcock challenge # 35

Heerlijke komedie van en met Jacques Tati in de hoofdrol als facteur François. In een uiterst charmant Frans dorpje volgen we Jacques op zijn tocht om brieven te bestellen. Dat leidt van de ene komische scene naar de volgende. En er zitten wel enkele echt hilarische bij. De wat slungelachtige figuur van Jacques en zijn gedragingen vormen sowieso een goeie combinatie. De humor is ook goed gedoseerd en wordt opgedreven naar het einde toe.