Logboek

stem geplaatst

De film is gebaseerd op de gelijknamige roman die 2 jaar eerder werd gepubliceerd en de Pultzerprijs ontving. Het timeframe van de publicatie van de roman en de release van de film is interessant. Het gaat om een coming of age verhaal met een focus op de rassenkwestie in de USA. Dit is net voor de empowerment van de zwarten - Marten Luther King, Malcolm X e.a.
Ook interessant zijn de autobiografische elementen in het verhaal. De auteur van het boek Harper Lee grijpt terug naar haar jeugd: haar vader was advocaat die zich onder meer inzette voor de rechten van zwarten (in de jaren ‘30). De film speelt zich effectief ook af in de jaren ‘30.

Productioneel is het allemaal prima. Eenvoudige maar doeltreffende setting, goeie regie & fotografie, goeie acteerprestaties. Gregory Peck in een rol die hem op het lijf geschreven is. Een goed verteld verhaal.

To Kill A Mockingbird is naar verluidt een klassieker op het vlak van rassendiscriminatie. Ik denk dat het uitstekend geschikt was voor de blanke middenklasse van toen, want al met al een zeer veilig verhaal. Vandaar dat het ook zo in de prijzen kon vallen, vermoed ik (zowel het door een blanke vrouw geschreven boek als de film). Gregory Peck speelt de rol van de blanke redder (die uiteindelijk faalt). De zwarten in het verhaal zijn objecten die er passief bij zitten en moeten gered worden. De zwarte beklaagde is letterlijk fysiek gehandicapt en begint te wenen tijdens het verhoor in de rechtszaal. Dat laatste is toch een teken van zwakte binnen het mannelijk rolpatroon dat toen zeker gangbaar was. De zwarte community staat erbij en kijkt ernaar, in stilte. Wanneer er uiteindelijk wraak komt op de blanke farmer wordt die wraak uitgeoefend door een halve gare blanke (Robert Duvall als Boo Radley), niet door een zwarte. Ik denk dat het in de mainstream Hollywood films van toen een ongeschreven regel was dat een zwarte niet de hand mocht slaan aan een blanke (en overeenkomstig het boek). Quentin Tarantino zou daar enkele decennia later iets aan doen.

Dus vanuit perspectief van de rassenkwestie: het is een tamme bedoening die blanke middenklassers mogelijks empathie liet voelen met de hele zaak. Als je er vandaag naar terugkijkt, valt vooral de passiviteit van de zwarten op. Het is niet een verhaal dat vandaag verfilmd zou worden, denk ik. Los van het mogelijke realisme van dergelijke toestanden in de jaren ‘30. Voor zwarte kijkers heeft dit hele verhaal niets empowerend.

Dit moest de eerste worden van een reeks Sherlock Holmes films van productiehuis Hammer. Het was meteen echter de laatste. Naar perceptie en ontvangst viel hij wat tussen twee stoelen. Hammer had op dat moment (met releases als Dracula, The Curse of Frankenstein) een reputatie in het horrorgenre dat ze graag verder exploiteerde. The Hound of Baskervilles werd dan ook voorgesteld als een horrorfilm wat het toch ook niet helemaal was. Dat viel dus tegen voor de horrorliefhebber van toen. Voor de meer gematigde detective fans van toen was het dan weer al te gewelddadig. De film werd geen kassucces en daarmee was het lot van Sherlock Holmes bij Hammer bezegeld.

Zoveel decennia later is dit absoluut een genietbare film binnen de Hammer catalogus. Peter Cushing is een schitterende Sherlock Holmes wat redelijk essentieel is voor een Holmes verfilming. Hij is helemaal wat je je van Holmes wil voorstellen. Christopher Lee is ook van de partij als Sir Henry. Voor wie hem enkel kent van de Dracula films is het eens iets anders om hem in een sprekende rol te zien. Ook hij doet het schitterend, net als de rest van de cast. Regie van Terence Fisher, fotografie van Jack Asher, setdesign, de soundtrack van James Bernard … levert een klassieke Hammer op.

Prima giallo. Deze tapt uit het vaatje van Rosemary’s Baby met een satanische plot. Op locatie in Londen en omstreken - met typische Engelse landhuizen - draagt dat bij aan de creepy sfeer. Wat is waar en wat is niet waar. Als kijker wordt je meegezogen in de wereld van Edwige Fenech die meer dan eens op de rand van instorting staat. Ze ze haar rol prima neer. In het giallo genre voel ik meer geen dan wel empathie met de personages omdat het dikwijls op een afstandelijke manier wordt gespeeld. In deze film legt Edwige een sensitiviteit aan de dag die empathie toeliet met het personage. De rest van de cast doet het ook prima - in meer afstandelijke rollen, met oude bekenden als George Hilton en Susan Scott. De cameravoering en montage van Sergio Martino is inventief in het creëren van bewust wazige scenes. De muziek van Bruno Nicolai is top en zou een tweelingbroertje kunnen zijn van de Morricone soundtracks van die tijd (ze waren trouwens ook bevriend). Een zeer vervullende kijkbeurt en eentje om te herzien.

Van television naar terrorvision blijkt een kleine stap in deze film, en tegelijk een grote stap voor de mensheid. Anyway je hebt goeie films, slechte films, en al wat daar tussen zit. Dan heb je ook nog films die (niet intentioneel) zo slecht zijn dat het weer leuk wordt. En daarnaast zijn er de films die intentioneel met lage standaarden gemaakt zijn om goed/cult te worden bevonden. Terrorvision valt in die laatste categorie. De boordkartonnen personages, het gekke scenario, de gekke toestanden (twee koppels swingers worden opgepeuzeld door een buitenaards monster) … het druipt ervan af. Toch valt er in Terrorvision genoeg te entertainen. Af en toe is het grappig, en als het niet echt grappig is, dan toch steeds zodanig over the top dat het amuseert. Terrorvision is duidelijk ook opgezet als comedy omdat de spanning werkelijk 0 is. Alle scenes spelen zich af in vol licht, ook de nachtscenes. Toch wel weer een bijzonder filmpje.

De film is gemaakt door Full Moon Entertainment dat wel wat weg had van een familiebedrijf toen in de jaren ‘80. Naast producer Charles band zijn ook zijn vader Albert Band (producer) en broer Richard Band (componist) aan boord. De score van Richard Band is knap. Het is een mix van orkestrale en electronische muziek met hints naar jaren ‘60 sci fi. Die man heeft heel wat knappe muziek geschreven die niemand kent omdat hij al decennialang vastzit aan horror- en genrefilms.

Deze sequel van Curse of Frankenstein is een prima film. Dankzij de geweldige Peter Cushing die de rol van dokter Frankenstein mag spelen. Het script bevat voldoende afwisseling en de decors zijn zoals meestal bij Hammer eye candy. Dit is nu eenmaal vintage Hammer en ik kan er niets verkeerds over zeggen. Op naar de volgende Hammer.

Eén van de laatste drie films uit het oeuvre van William Friedkin waarvan ik nog niet eerder van gehoord had. Toch wel een zeer geslaagde film, deze combinatie van psychologische horror en kammerspieldrama. De verhaallijn bevat details waarvan je pas achteraf beseft welke rol ze spelen in de ontwikkelingen. Bv. de telefoontjes die Ashley Judd ontvangt aan het begin van de film, spelen zich achteraf gezien af in haar hoofd. Het is ook pas achteraf dat je erachter komt dat haar personage op dat moment op instorten stond - haar ex die uit de gevangenis kwam in combinatie met het sluimerende trauma van haar vermiste zoon - en dat werd verder in de hand gewerkt door haar ontmoeting met de paranoide Michael Shannon. Zonder het detail van die telefoontjes was het nadien veel minder overtuigend geweest. Nu kon ik er in meegaan, tot het apocalyptische einde toe.

Binnen het oeuvre van Sergio Sollima wordt het gerekend als zijn enige giallo. Maar binnen het wereldje van de giallo vind ik deze wel eerder een buitenbeentje. In tegenstelling tot vele tijdgenoten heeft deze toch wel een heel strak script als belangrijkste tool om de kijker te boeien - naast de goeie acteerprestaties. Daarmee bedoel ik dat de focus hier niet ligt op het visualiseren van een moordenaar met leren handschoenen en zo meer. Daarentegen is het een echte goeie whodunit die onze hersenen wil uitdagen. Al bevat het anderzijds ook wel weer het typische giallo element van kindertrauma met in dit geval de suggestie van een oedipuscomplex. Regie is prima en dat geldt ook voor de score die geleverd wordt door grootmeester Ennio Morricone.