Meningen

Pijnlijk.

John Landis is berucht geworden door de gevaarlijke en soms zelfs illegale praktijken waarmee hij filmt. Als ik in deze film dan ook exploderende huizen of sets zie, vraag ik me meteen af hoeveel gewonden er bij zijn geraakt. Dat mag overigens weinig pret van de film drukken, want die pret was er in de eerste instantie al niet.

Three Amigos is een film die graag gebruik wil maken van het trio die de hoofdrollen vertolken. Apart van elkaar zijn het grote namen binnen de industrie. Steve Martin, Chevy Chase en Martin Short. Het is moeilijk om echt om deze namen heen te kijken binnen onze wereld. Toch weet er geen enkele naam hier aan te slaan. Want ondanks de grote druk die Landis zet op hun komische talenten blijven het allemaal ontzettend vervelende figuurtjes.

Schreeuwen, gescripte dialogen en het trekken van gekke bekken. Three Amigos gooit van alles in de mix zonder dat de ingrediënten echt werken. Wat wel werkt zijn de redelijk grote omgevingen die kolossaal worden opgeblazen. Dat levert gelukkig enkele imponerende actiescenes op, maar dan hebben we het vooral over achtergrondvulling terwijl de focus echt op de voorgrond ligt.

Het blijft een vermoeiend geheel dat vooral duurt en duurt. Het geforceerde spel van de film maakt het eigenlijk ook vooral ongemakkelijk om je comfortabel te voelen. Landis heeft een zeker talent om films vermakelijk te maken door middel van een lompe inrichting, maar niet als het erdoorheen geforceerd moet worden met nog een grote berg flauwe grapjes en rare gezichten. Dan komt er namelijk Three Amigos van. Vermoeiende rit, blij toen deze eindelijk was afgelopen.

Aparte horrorfilm.

Maar niet perse een heel goede uiteindelijk. Het gehele recept schreeuwt bijna om een harde uitwerking, maar zeker 90 minuten is nog redelijk brave horror. Pas in het laatste kwartier gaat het dan eindelijk even los maar dit is relatief kort helaas.

Ik had al verwacht dat het een goedkope film zou zijn, maar in het algemeen had ik er weinig last van. Alleen start de film vooral op een goedkope shockmanier waar ik me wel aan ergerde. Het vormt voor de rest een best slap excuus voor de reden van de maniakale kinderen. En bovendien hoort het niet in een horrorfilm maar in een documentaire.

Wat we vervolgens krijgen is helaas een nogal trage horrorfilm met erg weinig memorabele momenten. Met twee hoofdrolspelers die weinig indruk maken. Vooral Ransome vond ik slap acteren. Op het randje van geloofwaardigheid en een tamelijk irritante verschijning die voortdurend irritante keuzes maakt.

Voor de rest ook brakke dialogen die rondgaan. Sommige slaan werkelijk als een tang op een varken. De film komt nog een beetje verzorgd over, maar die dialogen zijn echt van niveau trash soms. Die kinderen zijn voor de rest ook niet bepaald eng en ik voelde er weinig voor.

De film is voor de rest iets te traag. Het duurt vaak lang voordat er eindelijk wat thriller om de hoek mag kijken. Wanneer deze dan komt is het wel een stuk beter, maar echt beklemmend zijn ze nooit. De harde horror blijft helaas ook wat uit.

Pas in het laatste kwartier krijgen we plots een betere film voor. Met ook daadwerkelijk impactvolle beelden. Dat zocht ik dus eigenlijk in deze film, maar het duurt echt te lang voordat deze ook daadwerkelijk komt. Gelukkig waren ze wel sterk. Zeker als Fiander er meerdere tegelijk neerschiet.

Het ziet er voor de rest wel netjes uit gelukkig, en de krioelende kinderen hebben nog weleens wat. En natuurlijk een prachtige locatie.

Prima.

Via Film1 eens meegepakt. Mede omdat de TV-gids hem 5 sterren gaf, en dan is een film het proberen wel waard. Dat een TV-gids niet meteen de meest betrouwbare recensies en beoordelingen verschaft ben ik me van bewust. Ik vind het echter een leuke inkijk om andermans smaken.

Het is me ook niet tegengevallen, of meegevallen. Ik had vooraf gehoopt op een optimaal boeiend rechtbankdrama die zich dan ook voornamelijk in de rechtbank af zou spelen. Maar qua rechtbankgebeuren valt er weinig te zien, buiten de slotfase, en is de film toch een wat omslachtig drama.

De satire mag er zeker zijn, maar ik vind het er allemaal net te sterk bovenop liggen. Er worden meerdere punten gemaakt over het corrupte en oneerlijke rechtbanksysteem in Amerika, maar alleen worden ze er nogal vluchtig in gemengd waardoor ze nooit echt indruk weten te maken. De meesten zijn echter ook nogal voorspelbaar, zoals de jongen die mishandeld wordt in de gevangenis terwijl hij onschuldig is.

Buiten Pacino om zie ik ook weinig interessante of goede rollen. Pacino is echt de enige die ik ga onthouden uit deze film. En waarom er altijd een love-interest in moet snap ik ook niet helemaal. Zeker in dit geval voegt het heel weinig toe. Een paar extra minuten wellicht.

Soundtrack dreunt ook weleens iets te veel door, en de film is nooit optimaal boeiend of interessant omdat ik de vormen van satire niet echt serieus kan nemen. Net toen ik begon te twijfelen of ik dit niet beter een onvoldoende kon geven kreeg ik een zeer leuke slotfase voorgeschoteld, met een opvallend sterk acterende Pacino. De allerlaatste scenes vallen dan weer uit de toon met de rest van de film, maar het is wel komisch.

De film maakt echter wel een goed punt, en dat wordt soms goed weergegeven hier. Maar goed, duidelijker dan hier kan het ook niet. De film lijkt je soms weleens letterlijk bij de strot te grijpen om zijn boodschappen erdoorheen te proppen. Saai is het in ieder geval niet, en Pacino speelt zijn rol met verve. In de tweede helft gebeurt er ook een hoop, dus het staat wel garant voor een vlotte filmervaring.

Liefdevolle horror.

Maar ook een wat knullige horror, die duidelijk door iemand gemaakt is met veel liefde voor het genre. Alleen zijn een aantal zaken die zich in de film schuilhouden net iets te ridicuul voor woorden. Zo kent de film een aantal onbedoeld komische momenten.

1 van de mindere punten aan de film is wel duidelijk het acteerwerk. Deze is simpelweg vreselijk, net als de karakterontwikkeling. Je hebt wel een idee wie er in de spotlight staan maar voor de rest kon iedereen me eigenlijk gestolen woorden. Mede door het slechte acteerwerk.

Ook zijn de sound effects soms wel heel sterk aangezet. Het maakt de scenes soms een beetje komisch. Een beetje gekke geluiden bij bijvoorbeeld spinnen of bloedspuiten. Het voelt wat ouderwets aan, maar zorgt uiteindelijk wel voor een beetje charme.

Fulci weet in ieder geval wel wat hij aanmoet met de special effects. De gore effecten zijn wel met verve gedaan en gaan soms heerlijk over the top. Compleet onverwacht ook, en de opening hakt er in ieder geval behoorlijk stevig in.

Richting het einde krijgen we een beetje een wat actievoller stukje, maar deze voegt uiteindelijk niet veel toe, behalve dat het er vooral leuk uitziet. Het is vooral een filmpje die laat zien dat het wat met effecten en ontwerpen overstag kan. Meer eigenlijk niet.

Wel een vermakelijk filmpje dus, die niet al te lang duurt en vooral erg charmant is. Jammer van het slechte acteerwerk en een beetje klunzige sound effects tussendoor. Maar voor de rest heel aardig.

Ok.

Toch niet de topper die ik hoopte te zien. Echt anti-oorlog vind ik het dan wel weer, vooral omdat dit door zijn sfeertje toch net wat zwaarder kan zijn dan de gemiddelde film zoals dit. Ook, vooral richting de slotfase, heeft de film toch wel de juiste toon te pakken.

Echter weet dit niet helemaal boeiend te zijn, terwijl dit soort films er bij mij altijd gemakkelijk ingaan. Deze was wat minder voor mij. Ik zie O'Connell altijd graag, en ook hier zet hij een prima prestatie neer. Echter kon ik me nauwelijks inleven met de karakters en haalde ik een hoop karakters zelfs door elkaar.

Vooral het chaotische camerawerk doet de film weinig goed, het mixed gewoon niet helemaal goed. Later werkt dit beter, zoals in de slotfase als de jongeren jacht op O'Connell maken door het gebouw heen, waar hert camerawerk rustig is en het zo veel spannender is. Alles in de eerste helft is te chaotisch om spannend te zijn.

De soundtrack is soms ook behoorlijk misplaatst, maar ook deze werd in het tweede deel beter. Ik proef ook toch te weinig van de chaos in de straat, terwijl er genoeg gebeurd. Wanneer de soldaten het dorpje binnenrijden hoort er ook gewoon dreiging van af te komen, maar dit was ook maar half gelukt.

Uiteindelijk is het pas spannend in het tweede helft, waar de toon ook een stuk zwaarder is, maar een echte impact blijft uit. Wel jammer, want normaal zie ik dit soort filmpjes altijd graag.

Mwa.

Gekeken vanwege de regisseur die Gremlins ook regisseerde. Ik had eigenlijk gehoopt op een buurman tegen buurman slapstick, maar daar zat ik toch wel naast. Gelukkig was de film daardoor niet volledig verpest voor mij.

Soms zit er een erg geslaagde scene in waardoor ik wel moest lachen, maar de hele film is eigenlijk vrij voorspelbaar en kinderachtig gefilmd. Soms ook heel overdreven waardoor het naar een klucht neigt. Hanks doet het redelijk, de rest is wel ok.

Visueel soms wel boeiend zoals de zoom in, zoom uit scene. Maar eigenlijk toch vaak iets te vervelend om te zien en soms iets te weinig echte humor gebruikt waardoor het lijkt alsof je dit gewoon op zenders zoals nickelodeon kan uitzenden.

2,5*

De herziening brengt geen verandering teweeg in het hoge cijfer. Regisseur Marc Webb slaagt er uitstekend in om de kijker te betrekken in de humane en subtiele relatie die wordt opgebouwd tussen Joseph Gordon-Levitt en Zooey Deschanel, die het allebei op hun eigen manier erg goed doen hier. Webb laat ze echter gelukkig niet al te veel het woord doen, zodat zijn leiding over het project ook genoeg ruimte krijgt om op te vallen met een aantal fijne visuele trucages. Af en toe wordt er te ver doorgepakt met ietwat opdringerige humor (wat van de hoofdpersonages niet echt sympathieke figuren maakt), maar over de grote lijn overtuigt (500) Days of Summer nog altijd en duurt nergens te lang. Zonder twijfel één van de fijnste romantiekfilms gemaakt in recentere jaren.

De herziening beviel goed, want het regisseursduo Jaume Balagueró en Paco Plaza pakt bijzonder knap uit met de spanningsopbouw. Rec heeft weinig aanleiding nodig om los te gaan en verspilt dan ook weinig minuten aan de introducties, bovendien wordt de claustrofobische en beklemmende sfeerzetting uitstekend vastgehouden. Het acteerwerk is degelijk, het tempo ligt lekker hoog en de make-up wordt naar behoren getoond. Jammerlijk is het wat onevenwichtige tempo dat halverwege onhandig vertraagd, maar eenmaal de registers open worden getrokken zit je als kijker garant voor een doordenderende horrorfilm. De manier van filmen leent zich uitstekend voor de drukke en chaotische situatie, waardoor de urgentie sterk naar voren wordt gebracht. Moet nodig de gehele reeks zien, want films zoals deze zie je tegenwoordig niet zo vaak meer.

Misschien dat regisseur Jaume Balagueró toch de aanwezigheid van Paco Plaza mist, want dit vierde deel van de Spaanse zombiereeks moet duidelijk het onderspit delven tegenover de andere drie delen. Net als het voorgaande deel wordt er voor een reguliere aanpak gekozen en krijgen we niet enkel alles meer via een camera te zien, maar in dit geval is het eindresultaat er beduidend ziellozer mee. Niettemin is de locatie doeltreffend en gaan de laatste 20 minuten lekker los, maar de gehele situatie op de boot wordt niet bepaald spannend of sfeervol uitgewerkt. Manuela Velasco ontpopt zich tot de absolute winnaar tussen de castleden wat betreft acteerwerk en draagt een deel van de film uitstekend, maar uiteindelijk duurt de boel vooral te lang en omtrent te weinig gevoel om zich bij de voorgaande delen te kunnen meten.

Na herziening moet ik toch terugkomen op mijn oude cijfer, want de filmische kwaliteit van dit Spaanse horrorvervolg is zeker meer dan een 2,5* waard. Vanaf begin tot eind houdt het regisseursduo Jaume Balagueró en Paco Plaza de vaart erin en wisselen de rustigere momenten perfect af met de drukke momenten. Alhoewel het concept weinig vernieuwing brengt (ondanks de innovatieve cameratechnieken) en de spanning niet zo beklemmend meer wordt opgevoerd, blijft Rec 2 nog altijd bekwaam in het afleveren van voldoende entertainment. In ieder geval heeft deze reeks nog altijd een eigen gezicht met dit tweede deel en daar kan ik niet anders dan respect voor hebben.

Dat de liefhebbers van de reeks dit derde deel niet zo kunnen waarderen is natuurlijk volkomen begrijpelijk, want regisseur Paco Plaza kiest een geheel ander pad om te bewandelen. Deze keer een wat komischere benadering en een afwijking van het found footage-gehalte. Rec 3 is dus eerder een reguliere zombiefilm, maar regisseur Paco Plaza blijft bekwaam binnen zijn vak en levert genoeg materiaal af om het gebeuren nog altijd te voorzien van een eigen smoel. Het tempo ligt hoog, het bloedvergieten is van zeer hoge kwaliteit en de personages zijn lekker apart. Er wordt van alles uit de kast getrokken om er een vermakelijk geheel van te maken en daar slagen de makers dan ook van harte in. Jammerlijk is dat het visuele aspect niet zo denderend is en de spanning weinig doeltreffend wordt uitgewerkt, maar verder blijft het bloederig entertainment van de hoogste plank.

Compleet waardeloos.

Ik vraag me toch wel af waarom sommige zeer obscure films compleet in de duisternis blijven staan, maar dit soort onzinnige projecten dan wel wat daglicht mogen zien. Ik heb mijn wenkbrauwen tijdens het kijken naar deze vreemde boel meerdere keren gefronst. Ik was na afloop ook erg teleurgesteld in mezelf dat ik dit klaarblijkelijk goed genoeg vond om op mijn kijklijst te zetten.

Ik heb wat gecheckt over de regisseur en blijkbaar zit deze Quod wel in een filmwereld waar vreemde focus op vrouwelijk schoon een norm is. Ik zie allerlei verschillende settings waar dit steeds terugkomt. Nu kan je ook wel verwachten dat films over cheerleaders in dit geval dit soort elementen includeren, maar het probleem ontstaat dan ook pas wanneer je met de camera ongemakkelijk lang en gefocust inzoomt op bijvoorbeeld douchende vrouwen. Ik voelde me gewoon een soort engerd, en ik neem aan dat dit niet de bedoeling is van de film.

Acteerwerk is verder barslecht en de zogenaamd komische situaties eerder flauw en van de pot gerukt. Het is allemaal maar een ongemakkelijke, zeer lang uitgerekte boel die geen moment normaal kan aanslaan. Wie denkt dat de Amerikaanse taartfilms flauw zijn heeft dan ook duidelijk nog niet gezien waar deze film tot toe in staat is. Niet dat het grensoverschrijdend is qua gebeurtenissen, maar wel gewoon bijzonder awkward.

Tja, wat moet ik er verder van denken? Het ziet er goedkoop uit, de regie is compleet kaal en geen enkele grap slaat echt aan. De film mag het dan wel een anderhalfuur proberen om lollig te zijn, maar de waarheid is dat het gewoon crap is. Je ziet het niet al te vaak, films waarin letterlijk alles faalt, maar toch zijn ze er. Quod krijgt het in dit geval weer mooi voor elkaar. Snel vergeten deze onzin.

Het eerdere werk van regisseur Marcus Dunstan was beduidend serieuzer opgezet, maar met #AMFAD All My Friends Are Dead toert hij integraal de melige kant op. Er wordt een wereld opgebouwd met dik aangezette personages, overdreven moordpartijen en een hoop klappen aan het adres van de hedendaagse socialmedia-cultuur. De opzet is begrijpelijk, maar toch brengen de makers zich het er iets te makkelijk vanaf. De moorden worden bovendien opgeleukt met geanimeerde effecten die het geheel niet ten goede komen. De plotwendingen naar het einde toe zitten ook tegen het belachelijke aan en het acteerwerk is niet geweldig, maar Dunstan zet dubbel en dik in op entertainment en dat is effectief. Vermakelijk niemendalletje met genoeg tempo, maar weinig kwaliteit.

Verdienstelijke, maar niettemin zeer chaotische filmproductie die vooral last heeft van een nogal losbandig verhaal. Hierdoor raakt het relatief snel verwatert wat #Horror precies te melden heeft, maar regisseuse Tara Subkoff hanteert een doeltreffend hoog tempo en profiteert van buitengewoon grappige interacties tussen de jonge castleden. De dialogen zijn bij vlagen werkelijk vlijmscherp en daardoor best komisch, waarmee de redelijk tamme griezelinsteken worden gecompenseerd. Je zult er als kijker wel je aandacht bij moeten houden, want de hyperactieve structuur en de snoeiende vaart zorgen er snel voor dat je de draad kunt kwijtraken. Een absolute voldoende voor het acteerwerk van de jonge meiden, maar solide is dit geheel uiteraard niet te noemen.

Awkward.

De term om deze film te beschrijven, omdat de meeste scene's toch wel heel pijnlijk zijn om naar te kijken. Dat komt vooral door het acteren en de dialogen die het zo moeilijk maken om niet te gaan zitten fronzen. Acteurs proberen goed te acteren maar de meeste missen toch wel wat ervaring.

Vooral de hoofrolspeelster weet eigenlijk niet te overtuigen, en is het verhaal iets wat we al eerder hebben gezien. (Mean Girls). Alleen dan met een dosis Social Media. Maar toegegeven, naar het einde kan je iets meer meeleven met de karakters.

Iets dat we eigenlijk al gezien hebben, waarmee we niks nieuws te zien krijgen en gewoon 99 minuten vol met tienerkomedie en drama te zien krijgen.

Matig.

Het is voor een keertje wel leuk, maar dit soort films lijken ondertussen wel heel vaak uitgepoept te worden. Dat deze iets kleiner opgezet is maakt dan ook weinig uit, want de zombies beginnen ondertussen best populair te worden in Zuid-Korea. Alive is alleen niet de beste film afkomstig uit dat land.

Het is vooral de wat levenloze regie die de film de das omdoet. Er zitten een aantal scenes tussen waarmee je geweldig kan uithalen, maar Cho weet op geen enkele manier adrenaline of spanning mee te geven. De film wordt op die manier nooit snel, intens, spannend of gaaf. Het blijft allemaal maar vlak en veilig, wat wel jammer is.

Aan het acteerwerk stoorde ik me een keer niet zo erg. Nog steeds rare handelingen, zoals dat de personages steeds naar de grond duiken, maar in het algemeen gaat het er hier een stuk humaner aan toe wat de film zeker ten goede komt. Veel irritatie was er dan ook niet, terwijl dat toch 1 van mijn voornaamste kritieken blijft.

Visueel ziet het er redelijk uit. De make-up van de zombies is erg geslaagd, ze zien er beangstigend uit. Verder speelt Alive zijn kaarten zo veilig mogelijk. Bijna geen focus op gore bijvoorbeeld. Ook het camerawerk, de editing en de opzet van de scenes blijven vlak en veilig. Snelheid krijg je nooit te zien, en spanning evenmin. Hierdoor kan je nooit echt lekker in de film komen.

Zeker het tempo had soms wel een schop mogen krijgen. Als er een film is waarmee je kan uithalen qua snelheid, dan is het Alive. Jammer dat de film herhaaldelijk veilig te werk gaat waardoor het resultaat weinig emotie van de kijker weet uit te lokken. Er zitten zeker een aantal goede scenes bij, maar het complete gebrek aan tempo zorgt ervoor dat deze film nooit echt "speciaal" kan worden.

Als geheel blijft het wel redelijk in elkaar gedraaid, en het leek even naar een bijzonder einde toe te werken maar uiteindelijk komt het dan uiteraard toch goed. Veiliger kan deze film eigenlijk niet. Alive vermaakt verder aardig en duurt niet te lang, maar deze film doet gewoon te weinig. Tussendoor wordt de kijker nog wel getrakteerd op een aantal scenes die zeker de moeite waard zijn, maar daar blijft het voornamelijk bij helaas. Nog extra punten voor de cinematografie, make-up scenes en wat leuke scenes tussendoor.

Mwa.

Eigenlijk in ieder geval een heel stuk beter dan ik vooraf ooit had mogen geloven. Op eerste blik lijkt de film namelijk vooral een uitermate simpel project dat maar beperkt gewaardeerd kan worden. Toch wist deze productie nog best te verrassen, ondanks dat het inhoudelijk eigenlijk net wat te rommelig is om effectief te zijn.

Wat de film vooral voordelig kan gebruiken is het degelijke acteerwerk. Klaarblijkelijk was de cast beter dan ik had verwacht, want er lopen een hoop namen in rond die in best veel producties hebben meegelopen die ik niet meteen kon herkennen. Nelson en Sizemore bijvoorbeeld. Geen namen die nog in de grootste films komen opdraven, wel namen die de kunst van het acteren nog niet verleerd zijn.

De ontwikkeling en uitwerking tussen Ozsan en Boutte mist wat pit in termen van originaliteit en spanning, maar weet verder nog best wel degelijk te boeien. Het geestenaspect evenals de inbreng van vloeken en andere legendes is ook wat halfjes, maar storend is het zeker niet. De beste ideeën komen tevoorschijn gedurende de onthulling van de film, maar die worden toch net niet goed genoeg ondersteund vanwege de rommeligheid van de vertelling.

Dit alles neemt niet weg dat het een vermakelijke film is die van begin tot eind best weet te interesseren. Ietwat kale stilering, maar een aardige omgeving evenals verloop. Producties als deze bewijzen eigenlijk dat je best ver kan komen als je een cast hebt staan die competent genoeg is om de beperkte rollen die ze krijgen aankunnen. Daar kan deze film nogal wat voordeel mee boeken.

Minder.

Het origineel blijft echt een bijzondere film. Maar dit deel, ook al staat het bekend om deel 2, staat eigenlijk vrijwel los van het origineel. Het is een hele andere film, dat naar mijn mening een vrij gewaagde keuze was. Maar voor de rest was het prima.

Het is wel wat minder spannend. De angstige dreiging en chaotische beelden zijn compleet weg. Wel weet je vrijwel niet wat de dreiging is behalve een paar hinds van de hoofdrolspelers. Soms zit er wat dreiging in, maar het horror genre is eigenlijk weg.

Prima acteerwerk, een beetje een over the top einde, maar dat is prima. Uiteindelijk nog wel een vermakelijke en mysterieuze film. Ik ga Paradox ook nog eens opzetten.

Romantische komedie van Italiaanse komaf, waarin een hoop maffe personages en gebeurtenissen elkaar in sneltreinvaart passeren. Het is niet problematisch dat regisseur Cristiano Bortone nadrukkelijk de luchtigheid opzoekt, maar het zorgt er wel voor dat de humor er nogal kinderachtig mee voor de dag komt. Veel personages doen onbegrijpelijke dingen die in geen enkel opzicht te rechtvaardigen zijn, om ze vervolgens binnen de volgende scene met een sympathieke laag te presenteren. Het acteerwerk is enthousiast en het duurt allemaal niet te lang, maar de lompe humor zit de subtiele onderlaag dermate in de weg dat je er als kijker weinig voldoening uit kunt halen.

Middelmaat.

Interessante titel uiteraard, maar eigenlijk refereert het naar een specifiek moment en niet het verhaal. Mijn verwachtingen vooraf was dat dit zo'n hypermontagefilm zou worden, dus ik had er zeker zin in. Ik had echter beter moeten weten, want het is best duidelijk dat films als deze eerder worden gemaakt om het massapubliek te bevredigen en niet om onderscheidend te zijn.

Als productie is het allemaal wel gezellig opgezet. Veel bekende acteurs in wat jongere rollen, ik zie het altijd graag. En over 20 jaar zie ik dan de jonge acteurs van nu in jongere rollen. Ik kan het altijd wel waarderen, maar sommige leden vond ik toen al niet kunnen acteren en daar is ondertussen weinig verandering in gekomen. Daarmee wijs ik vooral naar Stiles, die nogal geforceerd overkomt ondanks een aantal aardige momenten.

Het jammere met dit soort films is dat het zeker kijkbaar is, maar nergens raakt of impact maakt. De grappen zijn nooit hilarisch, het sentiment nooit pakkend en het verloop nooit bijzonder. Het mag dan wel vermaken, maar wat mij betreft worden dit soort films te vaak overgedaan waardoor ze steeds minder indruk maken. Als ik dan ook geen echt sterke chemie proef houdt het dan ook snel voor me op.

Qua regie schiet het aan luchtigheid en tempo ook net wat te kort, maar verder wordt het wel vermakelijk gehouden. Ledger weet zich erg positief te onderscheiden van de rest, echt bijzonder om te zien hoeveel beter hij het hier doet. Verder vond ik Oleynik ook erg goed passen in de film. Beschikt over een ideaal schattige uitstaling, en samen met Gordon-Levitt vormt ze een goed duo dat de film op de schouders kan nemen. Ledger wordt namelijk tegengewerkt door een iets te kleurloze Stiles.

Veel grapjes passeren de revue en af en toe wordt er ook nog eens wat gestunt, dus saai valt de film moeilijk te noemen. Het kent zelfs een uitzonderlijk sterk moment waar Stiles dat gedicht voordraagt aan de klas. Ik weet dat ik haar eerder heb afgekraakt, maar die scene was perfect. Die momenten weten van deze film een iets beter geheel te maken waardoor het niet matig te noemen is, maar verder is het eerder middelmaatwerk dan een meesterwerk. Vermakelijk, maar niet veel meer.

Simpel filmpje.

Iets subtieler en voelbaarder uitgevoerd maar niet veel boeiender of beter in vergelijking met zijn soortgenoten. Ik had me weinig ingelezen over deze film en geen trailer bekeken, ik ging enkel af op die titel. Ik hoopte een beetje op een vlotte romcom, maar dat was deze totaal niet.

In plaats daarvan is dit best een zwaar en subtiel romantisch drama. Het duurt niet lang en heel diepgaand is het niet, maar dieper en verdrietiger dan je vooraf zou denken. Niederhoffer gaat verder totaal niet voor het entertainment maar juist voor het menselijke. Dat heeft zijn momenten, maar in een speelduur van enkel 74 minuten toch wat kort door de bocht.

Vooral omdat de film toch meer wil vertellen, en dat kan dus niet met zo'n korte speelduur. Zo voelt het verhaal iets te kort aan. Je zou kunnen zeggen dat de film enkel een simpel dramatje wil vertellen, maar toch lijkt het zo dat de diepere laag van de film meer wil vertellen dan dat het nu heeft gedaan.

Verder kent de film ook een beetje saaie hoofdpersonages die totaal geen boeiende problemen hebben. Ricci en Linklater acteren wel goed en humaan, maar zijn gewoon niet interessant. Na een half uur had ik ze wel gezien en snakte ik naar iets bijzonders in diens eigenschappen. Visueel is de film namelijk niet heel opvallend en de verhaallijn evenmin, dus hoop je dat de film ergens mee kan opvallen. Dit gebeurd helaas niet.

Wel subtiel uitgewerkt verder en het eindigt solide. Daarnaast is het ook snel weer over zodat er geen echte verveling aanwezig is, maar die zat er wel dichtbij. Camerawerk kent wel enkele mooie shots, vooral de eerste waar we Ricci over de straat zien lopen. Verder is het niet al te opvallend behalve wat degelijke momenten van lichtinval. Geen bijzondere film dit, maar het duurt niet te lang. Het ontbreekt de film aan wat luchtigheid en frisheid, maar it is what it is.

Zwakste Emmerich.

Helaas, nu moet hij wel uit m'n persoonlijke top 10. Je zal denken, waarom stond hij er überhaupt in? Omdat de eerste films die ik van de beste man zag erg leuk waren. Gewoon blinde, leuke actie die heerlijk wegkijkt, maar daar blijft er hier niet veel meer van over.

Het eerste grote pijnpunt is de aankleding. Wat een vreselijke looks van de acteurs. Ze zien er werkelijk belachelijk uit en de pruiken lijken echt uit een goedkope kringloopwinkel te komen. Een groot deel van de geloofwaardigheid gaat er zo al uit.

Voor de rest is de acteerkracht ook niet al te sterk. Slechts Curtis weet wat charme mee te geven met zijn rol. Strait en Belle slikken zich allebei behoorlijk in met acteren. Nu worden ze ook al niet geholpen door matige karakterontwikkeling, maar het is niet al te best. Bovendien vond ik Strait er te hedendaags uitzien.

Actie is helaas ook minder. Het was wel hetgene waar ik Emmerich zo graag voor kijk, maar de actie ziet er niet al te best uit hier. Alhoewel het mooi in elkaar is geschet, is het gewoon geen leuke actie. Vooral de groots opgezette slotfase is vooral saaie en voorspelbare actie.

Daarnaast lijkt de film zichzelf te serieus te nemen. De dieren zien er wel leuk uit in de film en daarmee is het avontuur iets leuker, maar het is een film met weinig echt leuk materiaal om het allemaal wat vlotter te maken. Heel moeilijk kwam ik er uiteindelijk niet doorheen, maar het is wel voor mij, de minste Emmerich.

Merkwaardige anthologie.

Ondertussen zijn er zelfs al drie delen van uitgekomen, maar ik mag hopen dat als ik de vervolgen ooit besluit op te zetten een wat betere kwaliteit mag aanschouwen. Daarnaast had ik ook niet bepaald verwacht dat deze filmpjes zo goedkoop zouden zijn, want sommige regisseurs binnen 10/31 leken achteraf werkelijk nog nooit eerder een film te hebben geregisseerd, laat staan gezien.

Malvolia: the Queen of Screams (0,5*). We zien dit segment in twee delen, want het moet namelijk de opening en afsluiting van de film vormen. Regisseur Hunter Johnson heeft niet veel hoeven doen, twee keer is het namelijk een compleet willekeurig figuur (Malvolia dus) dat snel een grapje tegenover de kijker maakt en dan weer verdwijnt. Tegen het einde aan verschijnt ze dus nogmaals, zegt snel even gedag en is de film weer afgelopen. Een makkelijker segment had je in dit kader niet kunnen regisseren.

The Old Hag (2,0*). Na het simplistische eerste stukje neemt regisseur Justin M. Seaman het stokje over en levert weliswaar het beste stuk van de hele film af. Met name het sfeervol ingerichte huis maakt indruk, echt ideaal gekozen om dit segment aan elkaar te breien. Spijtig genoeg is de bedreiging compleet idioot te noemen en hangt het structureel als los zand aan elkaar. Tegen het einde aan wordt er snel ook nog een soort legende uit de kast getrokken om het gebeuren maar even te verklaren. Veel zin heeft het niet.

Trespassers (1,5*). Slap, vooral te kort door de bocht om indruk te maken. Twee oninteressante figuren trekken naar een plaats toe waar een donkere geschiedenis hoogtij viert. Regisseur Zane Hershberger gaat enthousiast te werk op het vlak van verhaal, maar naait de plotwendingen en gebeurtenissen veel te haastig aan elkaar. De slotfase voelt vooral volstrekt geforceerd en nodeloos rommelig aan, waardoor het je niet bepaald met een sterke indruk achterlaat.

Killing the Dance (1,5*). Een throwback naar de 80s, maar wel eentje met een bijzonder lange opbouw naar een gematigde finale. Met name de details die het tijdperk moeten eren zijn best lollig te noemen, maar regisseur John William Holt had zich er beter aangedaan wat nauwkeuriger zijn cast uit te zoeken. Iedereen die hier meedoet lijkt spontaan van straat te zijn geplukt. KTD wil ook iets te graag een beetje wacky zijn, maar het weet amper te werken. Genoeg overgave, te weinig kwaliteit.

The Halloween Blizzard of '91 (0,5*). Dit was wel echt bijzonder merkwaardig en laat de voorgaande drie segmenten aanvoelen als absolute meesterwerken. Vreselijke sfeer, schrikbarend slecht acteerwerk en vooral een compleet idioot concept. Misschien dat de makers het zelf wel erg grappig vonden, maar het zorgde bij mij vooral voor plaatsvervangende schaamte. Tot overmaat van ramp zitten er diverse shots in dit stukje die helemaal niet door regisseur Brett DeJager gefilmd lijken te zijn, maar gewoon van het internet of andere filmpjes zijn geplukt. Over luiheid gesproken.

The Samhain Slasher (1,0*). Dit werd geregisseerd door musicus Rocky Gray en dat schept, ook al had ik nog nooit van die naam gehoord, toch wel verwachtingen. Zeker aangezien het Gray was dit het hele project bij elkaar bracht. Spijtig genoeg slaat ook dit segment nergens op. Het lijken twee volkomen verschillende verhalen te zijn die maar even snel door elkaar zijn gehusseld, maar buiten wat brute moorden heeft het niets te bieden op vlak van horror en/of sfeer. De originaliteit opzoeken kan natuurlijk weinig kwaad in een horrorverhaal, maar wel als je er zo nadrukkelijk naar opzoek gaat als Gray dat doet.

Gemiddeld kom ik uit op een 1,17*. Dat is toch wel het laagste gemiddelde dat ik ooit aan een anthologiefilm heb gegeven, tenzij ik er eentje vergeten ben natuurlijk. Niets mis met regisseurs die met weinig middelen iets leuks willen regisseren, maar wel als je zo lui te werk gaat als enkele figuren in deze film. Ik kan simpelweg weinig oprechte passie ontdekken voor het genre en dan vallen segmenten als deze al heel snel in het water.

Makjes.

Ik had deze film al lang op het oog. Anthologiefilms mogen dan niet vaak een echt hoog cijfer van me krijgen, ik kijk ze nog altijd graag. Voor een regisseur kan een betrouwbare anthologie ook een ideale kans zijn om kwaliteiten en talenten te tonen. Deze film kent dan ook wel wat aardige stukken, al staat er geen enkel stuk op uitzonderlijk hoog niveau.

A Little Taste (2,5*). Dit segment is wat mager versiert en loopt vooral onverklaarbaar snel van stapel. Het is een stuk korter dan de andere segmenten, dat gelukkig ook wel een zekere charme heeft. Het acteerwerk is nergens echt heel sterk, maar als opening is ALT meer dan aardig en ik kon het einde wel waarderen. Iets meer de tijd nemen had voor de personages meer een memorabel effect gehad, maar ze komen best een eind.

When Demons Die (2,5*). Qua spanningsopbouw en cinematografie waarschijnlijk één van de betere segmenten, maar dit allemaal verkorten naar een klein segment is een onbegrijpelijke keuze. Natuurlijk is dat in het kader van een anthologiefilm, maar het gevoel dat er zeker 75% wordt overgeslagen heerst sterk. Daarnaast is het rommelig in elkaar gestoken. De ophemelende mist evenals de "demon" die langs het raam springt worden nergens verklaart, waardoor het uiteinde als een tang op een varken slaat.

Black Eyed Child (1,5*). Ambitieuze cinematografie buiten beschouwing gelaten was dit een zeer matig segment. Sowieso wordt het eens tijd dat ze gaan ophouden kinderen als boosdoeners neer te zetten en al helemaal met de banale aanpak van Morales. De loop van dit segment is bijna volledig onverklaarbaar. Het kan echt niet zo zijn dat een andere regisseur met een ander segment context moet gaan geven over je verhaal, maar het lijkt Morales niets te doen. Volgende keer een beter narratief implementeren en je had zomaar een best sfeervolle boel kunnen hebben.

The Visitant (1,5*). Aardig concept, maar daar houdt het ook weer op. Vooral de kale en levenloze invulling van dit segment doet het als geheel de das om. Voordeel is dat het niet erg lang duurt, maar dat soort logische dingen binnen een anthologiefilm zijn nauwelijks een pluspunt te noemen. Dat Smart en Jones zich voor dit segment hebben geleend, zegt misschien wat over een eventueel neerstortende carrière.

Buried Alive (2,0*). Met onverklaarbare redenering besluiten de vier personen van het overkoepelende verhaal om een verhaal in het Spaans te vertellen (?). Dit is namelijk het enige Spaanstalige segment. Het loopt gelukkig best aardig en het beklemmende gevoel hangt er zeker, maar de uitkomst van Buried Alive slaat zacht gezegd helemaal nergens op. Erg slap excuus om je stukje te verklaren, maar gelukkig is het snel voorbij.

Blight (2,5*). Vanaf dit segment begon het me op te vallen dat bijna elke regisseur gebruik maakt van een wending. Blight zelf loopt best aardig en het segment wordt leuk versierd. Qua vormgeving ongetwijfeld het sterkste segment. De inhoud is alleen allesbehalve spannend, maar hiervan kon ik de loop en vooral de uitkomst best waarderen. Helaas staan daartegenover een aantal acteurs die niet lijken te weten wat ze eigenlijk in hemelsnaam moeten doen.

Drip (2,0*). Ietwat rommelig opgebouwd stukje dat graag een leuk concept uit de doeken wil doen. Er wordt nogal matig geacteerd en een hoop onverklaarbare gebeurtenissen stapelen elkaar in rap tempo op (wederom). Vermakelijk is het wel, maar dit soort dingetjes hadden vele malen spannender, sfeervoller en strakker kunnen (en moeten) zijn. Jammer dat het laatste segment van deze film zo zwakjes is vormgegeven.

Het hoofdsegment komt ongeveer op het cijfer van het gemiddelde uit, waarbij ik op een 2,07* uitkom. Het valt namelijk onder het riedeltje zwakke-inhoud-maar-aardig-vormgegeven. Ik dacht ook even dat ze elkaar minimaal 100 verhalen moesten vertellen, maar deze film kent er enkel 7 exclusief het spel zelf. Het is niet verkeerd, zeker niet de minste anthologie, maar sterk is het evenmin.

Clowns.

100 Tears is duidelijk een goedkope, matige maar ouderwets bloederige film. Voor ik deze film zag was het weer een aardige tijd geleden dat ik een horrorfilm zag die zo veel bloed includeert. Al in de eerste minuten kleurt de camera rood van het bloedvergieten, en heeft de film niet lang nodig om je aandacht beet te pakken.

Helaas kakt de boel daarna weer een beetje in. Ondanks de welwillende pogingen van de cast kan regisseur Koch er niet in slagen om een personage interessant te maken. 100 Tears is dan ook gewoon een best makkelijk detectivefilm met een moordende clown als centrale vijand. Die clown is verder ook niet bijzonder ingevuld, en weet zich nauwelijks te onderscheiden van andere enge clowns, behalve dat het moordwapen van deze Gurdy the Clown wel erg groot is.

Wat ik door de film heen vooral mis is inspanning, want de regie is niet erg betrokken in de film. De camera wordt nooit op de neus van de gebeurtenissen gedrukt, maar brengt alles vanaf een veilige afstand in beeld. Zo worden enkele stunts al snel tegenvallend, omdat de simplistische uitvoer geen indruk maakt. Die dochter van de Clown is overigens ook strontvervelend op een negatieve manier.

Wat de film redt is de schaamteloze manier waarop het zijn moorden in beeld brengt. Liters bloed vliegt op de muren en spreidt zich uit over de vloer. Fijn dat er nog horrorfilms van Amerikaanse bodem zijn die zich op dit gebied niet echt inhouden, want Gurdy hakt lekker door. Ook fijn dat ze een lekker grote, intimiderende clown hebben gepakt. Onderscheidend is het niet, maar wel net wat passender.

Vermakelijk tot op het einde, vooral omdat de gebeurtenissen op het vlak van horror ontzettend lekker doordenderen. De film duurt ook niet langer dan nodig is en ik kon wel lachen om de finale. Een duidelijke anticlimax, maar het is passend binnen deze film, omdat Koch duidelijk wel probeert om wat anders neer te zetten. Of dat ook lukt? Nee, maar het kijkt best aardig weg. Halve film.

Matig.

Typisch een film die Schram maakt. Begon als regisseuse met films die op Carry Slee gebaseerd waren of er sterk wat van weg hadden. Dat zijn van die films die zich op jongeren richten maar verder geen idee hebben wat er in hun leven omgaat. 100% Coco lijkt precies in dat rijtje te staan.

De doelgroep zal er weinig kritisch op zijn, maar ondertussen zijn dit soort formules tot een natte prop herkauwd. Het recept vervolgens nog een keer uit de kast trekken is een keuze die voor mij persoonlijk niet te begrijpen valt. Het weinige succes dat de film kritisch dan ook heeft behaald is daarom helemaal niet vreemd. Wellicht dat de makers de Nederlandse Michael Bay die op jongere meisjes gericht is zijn en alleen op geld uit zijn.

Erg saai op het visuele vlak, er wordt werkelijk waar niets toegevoegd behalve wat herkauwde concepten. Nogmaals, voor de kinderen zal er weinig op aan te merken zijn, maar ik kan me voorstellen dat de gemiddelde ouder "nog zo'n soort film?" zal denken. Gelukkig dat er nog wel wat truttige editing aan wordt toegevoegd zodat het geheel niet volledig in het water valt.

Het zal vast wel met het feit te maken hebben dat ik hier simpelweg de doelgroep niet voor ben. Als je deze review leest om te kijken of deze film wat is voor je dochter dan kan ik je de film makkelijk aanraden, maar ik zou liever voor een film gaan die echt een poging doet om wat origineels te bieden. Dit is de zoveelste film binnen dit kader alleen nog makkelijker geregisseerd. Ben ook benieuwd tot in hoeverre Schram onderzoek heeft gedaan naar de doelgroep van de film. Mijn gok: niets.

Slecht.

Het meeste voordeel dat deze film weet te verkrijgen is dat het zeer kort is en zich afspeelt binnen een setting die ik werkelijk nog nooit eerder heb gezien. Wat bedoel ik daarmee te zeggen? Uiteraard is het concept van een spookhuis waarin demonen ronddwalen niet nieuw, wel het concept van mensen die de moord binnen zo'n huis moeten komen opruimen.

Het problematische van de film is echter dat het ondanks de korte speelduur en een redelijk korte inleiding voor geen moment weet aan te slaan. Dat heeft er alles mee te maken met het feit dat de makers zichzelf geen moment uitdagen binnen deze productie. Alle ideeën zijn in principe matig uitgewerkt en weinig verheffend, laat staan spannend. Hierdoor kan de film de kijker geen moment meevoeren in de achtbaanrit.

Verder missen ook de overige elementen wat kracht. De camera brengt alles te veilig in beeld en met verlichting evenals de editing wordt behoorlijk weinig gedaan. Nergens neemt de film de rust om de kijker te laten geloven in wat het ziet. Het wordt er allemaal maar wat doorheen gedrukt zonder dat het zich bedenkt echt gebruik te maken van presentatie of muziek.

Of de film dan ook kan worden gezien als passieproject? Ik denk het niet. Ik vermoed namelijk dat de moeite die hierin is gegaan zeer beperkt is. Uiteraard is het fijn om soms gewoon een lekker kort durende horrorfilm op te zetten die zo voorbij is, maar niet als die horrorfilm rammelt aan alle kanten en geen moment met iets kan komen dat sterk is. Punten voor wat animaties, de originaliteit van het concept en het feit dat de aftiteling snel over je scherm rolt.

Leuke film.

Ja, een best goede film, maar van mij verdient hij de ongelooflijk hoge cijfers net niet. Dit heeft niet te maken met visueel niveau, niet te maken met acteerwerk maar vooral met de vele ongeloofwaardigheden die je toch niet echt zou verwachten van Juryleden.

Boeien doet hij in ieder geval met vlekken, soms geforceerd verdiepen in karakters maar dat zal ik wel door de ogen zien. Acteerwerk is best sterk, en de cameratechniek is ook best indrukwekkend. De beklemmende en warme close-ups zijn te voelen.

Jammer dat het verhaal naarmate het naar het einde gaat vol zit met ongeloofwaardigheden en iets te overdreven handelingen van de jury. Soms te vergezocht, en verliest daarmee een beetje kracht. Dat is wel jammer, want het was best goed allemaal.

dikke 3,5*, bijna 4,0*.

Erg vervelend.

Leek op voorhand eigenlijk ook al niet echt iets dat voor mij was. 12 Hour Shift is een korte film die onderweg meerdere genres aanraakt, waarvan komedie waarschijnlijk de meest voorkomende is. Het kent ook wat thrillerelementen en zelfs wat horror die soms om de hoek komt kijken, maar komedie is de primaire focus.

Om alvast goed te beginnen, het acteerwerk binnen deze film is best oké te noemen. Vooral Bettis overtreft haarzelf in deze film en heeft redelijk wat gevoel voor humor. Haar droge personage is zeker het eerste kwartier nog best leuk te noemen, maar Bettis wordt afgeremd door de vervelende boel die de rest van deze film vormt.

Het ziet er allemaal verschrikkelijk uit. Het ziekenhuis lijkt op een keuken, en je krijgt ook geen moment het gevoel dat dit een ziekenhuis is. Als ik hier op de eerste hulp lig heb ik geen vertrouwen in dat ik er ook nog daadwerkelijk vandaan kom. De regie is ook te saai om in woorden uit te drukken. Levenloos cameragebruik, geen enkel visueel hoogstandje en een kale look. Het is nergens maar een beetje uitnodigend.

Cinematografisch is deze film dus een ramp, maar wat voor mij het laatste duwtje vormt is de komedie zelf. Het is een hele droge vorm van grappen maken, maar na 15 minuten is de magie uitgewerkt. De grappen zijn herhaald, en vooral niet erg leuk. Het droge karakter van de film moeten de grappen ondersteunen, maar dit lukt niet. In plaats daarvan werkt het enkel en alleen op een vermoeiende manier.

Leuk concept, maar bijna alle elementen binnen deze film falen. Het verhaaltje boeit niet, de komedie werkt niet en de film ziet er niet uit. Als je geen budget hebt om een ziekenhuis in te richten dan is dat geen probleem, maar doe het dan ook gewoon niet. 12 Hour Shift is niet de slechtste film ooit, maar wel een van de allerminste komediethrillers die ik heb gezien.

Wild.

12 Rounds kent een leuk concept. Het gevaar is alleen dat je met dit soort films een lastige opgave voor de kiezen hebt. Je kan het behoorlijk groots aanpakken met veel actie, of je kan er iets kleins mee maken. Harlin kiest met zijn actiefilm voor het eerste, maar lijkt vervolgens te vergeten dat het begrip "logica" er ook nog aan toe doet.

Als de film qua toon luchtiger was geweest en er meer zelfbewustheid aanwezig was had ik hier makkelijk omheen kunnen kijken, maar Cena neemt zichzelf en de film erg serieus. Dat levert een film op die zich goed met het tempo kan meten, maar vervolgens ongeloofwaardigheden en domme momenten in sneltreinvaart achter elkaar smijt. Het blije einde gaat dan ook behoorlijk jeuken.

Verder is het qua acteerwerk ook niet zo bijzonder en de spanning van de situatie verdwijnt redelijk snel. Harlin weet zich wel staande te houden met het vermaak, dat zeker. Alles volgt elkaar snel genoeg op en de dramamomenten tussendoor duren nooit te lang. Op dat gebied haalt de film goed door en dat zorgt ervoor dat het nooit een echte opgave is.

Wel jammer dat het qua cinematografie niet altijd even knap in beeld wordt gebracht en dat iedereen die hier rondloopt diens hersenen thuis hebben laten liggen. Uiteindelijk voelt dit allemaal wel heel dom en onmogelijk aan, en dan kan je de film niet serieus meer nemen. Harlin neemt het alleen wel erg serieus, maar dat zorgt ervoor dat 12 Rounds nooit echt op z'n pootjes kan landen.