10/31 (2017)

Merkwaardige anthologie.

Ondertussen zijn er zelfs al drie delen van uitgekomen, maar ik mag hopen dat als ik de vervolgen ooit besluit op te zetten een wat betere kwaliteit mag aanschouwen. Daarnaast had ik ook niet bepaald verwacht dat deze filmpjes zo goedkoop zouden zijn, want sommige regisseurs binnen 10/31 leken achteraf werkelijk nog nooit eerder een film te hebben geregisseerd, laat staan gezien.

Malvolia: the Queen of Screams (0,5*). We zien dit segment in twee delen, want het moet namelijk de opening en afsluiting van de film vormen. Regisseur Hunter Johnson heeft niet veel hoeven doen, twee keer is het namelijk een compleet willekeurig figuur (Malvolia dus) dat snel een grapje tegenover de kijker maakt en dan weer verdwijnt. Tegen het einde aan verschijnt ze dus nogmaals, zegt snel even gedag en is de film weer afgelopen. Een makkelijker segment had je in dit kader niet kunnen regisseren.

The Old Hag (2,0*). Na het simplistische eerste stukje neemt regisseur Justin M. Seaman het stokje over en levert weliswaar het beste stuk van de hele film af. Met name het sfeervol ingerichte huis maakt indruk, echt ideaal gekozen om dit segment aan elkaar te breien. Spijtig genoeg is de bedreiging compleet idioot te noemen en hangt het structureel als los zand aan elkaar. Tegen het einde aan wordt er snel ook nog een soort legende uit de kast getrokken om het gebeuren maar even te verklaren. Veel zin heeft het niet.

Trespassers (1,5*). Slap, vooral te kort door de bocht om indruk te maken. Twee oninteressante figuren trekken naar een plaats toe waar een donkere geschiedenis hoogtij viert. Regisseur Zane Hershberger gaat enthousiast te werk op het vlak van verhaal, maar naait de plotwendingen en gebeurtenissen veel te haastig aan elkaar. De slotfase voelt vooral volstrekt geforceerd en nodeloos rommelig aan, waardoor het je niet bepaald met een sterke indruk achterlaat.

Killing the Dance (1,5*). Een throwback naar de 80s, maar wel eentje met een bijzonder lange opbouw naar een gematigde finale. Met name de details die het tijdperk moeten eren zijn best lollig te noemen, maar regisseur John William Holt had zich er beter aangedaan wat nauwkeuriger zijn cast uit te zoeken. Iedereen die hier meedoet lijkt spontaan van straat te zijn geplukt. KTD wil ook iets te graag een beetje wacky zijn, maar het weet amper te werken. Genoeg overgave, te weinig kwaliteit.

The Halloween Blizzard of '91 (0,5*). Dit was wel echt bijzonder merkwaardig en laat de voorgaande drie segmenten aanvoelen als absolute meesterwerken. Vreselijke sfeer, schrikbarend slecht acteerwerk en vooral een compleet idioot concept. Misschien dat de makers het zelf wel erg grappig vonden, maar het zorgde bij mij vooral voor plaatsvervangende schaamte. Tot overmaat van ramp zitten er diverse shots in dit stukje die helemaal niet door regisseur Brett DeJager gefilmd lijken te zijn, maar gewoon van het internet of andere filmpjes zijn geplukt. Over luiheid gesproken.

The Samhain Slasher (1,0*). Dit werd geregisseerd door musicus Rocky Gray en dat schept, ook al had ik nog nooit van die naam gehoord, toch wel verwachtingen. Zeker aangezien het Gray was dit het hele project bij elkaar bracht. Spijtig genoeg slaat ook dit segment nergens op. Het lijken twee volkomen verschillende verhalen te zijn die maar even snel door elkaar zijn gehusseld, maar buiten wat brute moorden heeft het niets te bieden op vlak van horror en/of sfeer. De originaliteit opzoeken kan natuurlijk weinig kwaad in een horrorverhaal, maar wel als je er zo nadrukkelijk naar opzoek gaat als Gray dat doet.

Gemiddeld kom ik uit op een 1,17*. Dat is toch wel het laagste gemiddelde dat ik ooit aan een anthologiefilm heb gegeven, tenzij ik er eentje vergeten ben natuurlijk. Niets mis met regisseurs die met weinig middelen iets leuks willen regisseren, maar wel als je zo lui te werk gaat als enkele figuren in deze film. Ik kan simpelweg weinig oprechte passie ontdekken voor het genre en dan vallen segmenten als deze al heel snel in het water.