Meningen

Tegenvallend.

Eigenlijk niet veel meer dan een redelijk gemiddelde horrorfilm, die voor een erg lange tijd eerder een dramafilm is. Het complete gebrek aan visuele betrekking evenals nogal ongemakkelijke acteerprestaties maken van deze film een geheel waarvan met moeite te genieten is. Een film waarvan ik vooral ga onthouden hoe mooi de poster was ten opzichte van de film zelf.

Regisseur Matthew John Lawrence zet een originele en bijzondere wereld neer, waarin moordenaars hun daden opnemen en doorverkopen. In dat opzicht is geweld behoorlijk genormaliseerd en kan in het teken staan van de nodige maatschappijkritiek, maar de film verkent in dat opzicht nogal weinig. In plaats daarvan een regulier romanceverhaaltje met de clichématige gevoelens, downsides en highschoolhumor. Erg jammer, want de kracht ligt vooral in de moderne regietechniek, de bloederige moorden en de vlotte toonzetting. Misschien kan deze film met bijgestelde verwachtingen tijdens een herziening beter werken, de eerste kijkbeurt zal echter snel teleurstellend uitpakken.

Mwa.

Vlotte film, maar geen hele hoogstaande horror. Bloody Hell had ik op het oog vanaf het moment dat ik hem toegevoegd had, maar het duurde vervolgens lang voordat ik er wat van hoorde. In het begin draaide de film enkel op een festival en maanden later verscheen de poster pas. Onlangs toch eindelijk als film verschenen.

De film is zeker in het eerste kwartier aardig vlot en kijkt daar lekker weg. De makers hebben een niet al te origineel pad gekozen en leken dat zelf ook maar al te goed te beseffen. Regisseur Grierson besluit daarom veel werk te maken van het visuele niveau, maar vergeet uiteindelijk om de film daar ook luchtig mee te maken, en daar ligt de zwakte.

Het zit je ook niet mee als zeker de helft van de film bestaat uit vastgeketend zijn. Het is niet het meest interessante uitgangspunt omdat de (huidige) poster toch wel een hoop bloederig horrorspektakel doet beloven. Die blijft helaas uit en zit je toch voor een groot deel tegen niet al te hilarische komedie aan te kijken.

Verder wordt er wel naar behoren geacteerd en O'Toole was de juiste man om de hoofdrol op zich te nemen. De horror blijft verder voor een groot deel uit. Bloody Hell is vooral een komediefilm die alle bruutheid en bloederigheid mist. Zeker op de momenten dat de film echt kan uithalen wordt het gas teruggenomen.

Verhaaltje zelf is ook niet al te interessant helaas, maar het wordt aardig opgevuld door wat vlotte montage. Verder zitten er nog een aantal leuke sequenties in met wat actie, maar als het dan op de komedie aan moet komen valt de film tegen. De finale is nog wel te doen en de fun wordt soms goed benut, maar een echt luchtige toon ontbreekt wat een ietwat bij vlagen saaie film oplevert.

Oei.

The Bloody Man is een bijzondere film die eigenlijk een variatie van concepten met elkaar vermengt. Als allereerst is het een psychologische film die zware onderwerpen behandelt. Waarschijnlijk wordt dit gedaan om de film wat op te laten vallen tussen de andere horrorfilms door het vooral wat dieper te maken. Goed werkt het alleen niet.

Verder is het ook een genrewerkje met vele uithalen naar de jaren '80, maar het eindresultaat blijft en zal altijd een goedkope en oncreatieve horrorfilm blijven uit 2022 die het nodig vindt om een speelduur van 133 minuten aan te tikken. Compleet absurd omdat de film weinig boeiends te melden heeft, buiten een herhaling van allerlei elementen en cliches die deze film vooral nog matiger uit blijft werken in vergelijking met soortgelijke projecten.

Het acteerwerk lijkt verzorgd te worden door tweedehands acteurs. Overigens, zelfs met een speelduur van ruim twee uur worden er nog zoveel personages compleet verwaarloosd. Enkele personages krijgen een uitermate grote focus, maar tussen de bijna constant draaiende toonzetting is er niettemin weinig ruimte om je te sympathiseren met deze mensen. Van mij mochten ze allemaal ieder moment in brand vliegen.

Het is een vermoeiende film met een ontzettend lelijke visuele look. Alles wordt donker belicht en de tweede helft van de film die dus door de lange speelduur wel 70 minuten loopt lijkt zowat een cyclus te zijn van de kleur zwart. Je kan met deze film weinig, buiten moe raken van de lange duur en weinig vernieuwende elementen. Had de film 45 minuten korter geduurd, had ik er een halfje bij gegeven. Prul als deze kan echter in geen enkele manier rechtvaardigen dat het over de 2 uur getrokken moet worden.

Regisseur Ralph E. Portillo maakt er geen geheim van waar hij zijn invloeden voor Bloody Murder vandaan heeft getrokken, want soms worden er domweg hele scenes overgenomen uit voorgaande slasherklassiekers. Alle personages (in sommige gevallen zelfs tot de naam) zijn allemaal al eens voorbij komen draven en er wordt binnen dit geheel weinig toegevoegd om het interessanter te presenteren. Het enige wat nog een lollige indruk maakt, is dat er enkele digitale invloeden in worden gezet om het een extra dimensie te geven. Het acteerwerk kan er verder ook nog wel mee door, maar de zielloze presentatie, saaie moorden en oninteressante bedreigingen rechtvaardigen een laag cijfer met gemak.

Iets beter dan het vorige deel omdat dit tweede hoofdstuk een hoger tempo kent, maar het blijft gekopieerde rommel met weinig creativiteit en een gebrek aan persoonlijke inbreng vanuit de makers. De moordenaar draagt een ander maskertje en ergens zou Halloween een nieuw thema moeten vormen (waar dat ook mag uithangen), maar het voorspelbare verloop en de matig in elkaar gezette moorden werken dat erg tegen. Het is dat het gebeuren hier veel sneller uit de startblokken schiet dat er een halfje bij komt, anders had dit makkelijk op het niveau van de eerste film gezeten.

Trash.

Wel een trashfilm die de zaken iets speelser aanpakt, maat niet perse beter. Ik heb deze film gekeken in het kader van een horrorfilmevenement waaraan ik meedoe, anders had ik deze overgeslagen. Sterker nog, dan was deze film me nooit opgevallen.

Al vanaf de eerste momenten is het duidelijk dat deze film bijna geen budget heeft. De sequentie op de kermis is al zo rommelig dat het moeilijk is om de schurken en de goedzakken überhaupt uit elkaar te houden. Dat gaat ook een goede 10 minuten zo door voordat ze plots na 5 minuten in het hotel zijn.

De rommeligheid blijft vervolgens de hele film aanhouden. Een film waarvan ik gewoon niet denk dat er enige liefde naartoe gegaan is. Het voelt aan alsof de regisseur totaal niet wist waar hij nou eigenlijk mee bezig was. Rommeligheid en chaos overheersen en een echt rustig geheel krijg je niet.

Het schrijfwerk is verder ook best slecht te noemen. Personages reageren abnormaal op zaken waar je ondersteboven in paniek van moet raken. Het acteerwerk is daarnaast voorspelbaar slecht en wil nergens maar een beetje opvallen. De dreigingen zijn ook te goedkoop om er echt iets leuks van te maken. Een zwart kleed over iemand heengooien kan elke amateurregisseur.

Hotel kent wel leuke details verder en er wordt regelmatig wat geëxperimenteerd maar dat is bitterweinig om dit als geheel boven water te houden. De bombastische finale is ook eigenlijk gewoon totaal niet leuk of vernieuwend, en verder blijft de film aanvoelen alsof elk shot maar een enkele take nodig had om te maken.

Dit zal nooit mijn genre worden, hier is gewoon niks te beleven. De moorden zijn er gewoon niet, dat lijkt tenminste zo. De fantasie-elementen vallen door de mand en alles voelt afgeraffeld aan, daar lijkt het budget trouwens los van te staan. Sfeerloos geheel dit, die wel kort duurt en nog wel oké wegkijkt. Verder blijven dit soort films totaal niet mijn ding. Kende jij deze al alexspyforever?

Greengrass.

Ik vind Bloody Sunday heel herkenbaar een film die door Greengrass is geregisseerd. Hij lijkt een soort passie te hebben voor waargebeurde films die op een zo rauw mogelijke manier in beeld worden gebracht. Zo ook deze film, die eigenlijk bijna een live registratie vormt van de gebeurtenissen die zich bijna 50 jaar geleden hebben voortgedaan.

Toch wijkt deze film af in een aantal elementen van een Greengrass, voornamelijk op het gebied van personages. Normaal is een man als Greengrass juist geïnteresseerd in de uitdieping van de personages, maar bij deze film is er maar halve interesse naar. Ieder personage staat er vooral bij en kijkt ernaar. Veel over ze komen we niet te weten, behalve dat ze totaal niet weten te boeien. De uitdieping die ze dan ook krijgen in het laatste halfuur kon me weinig bommen.

Het camerawerk is zonder twijfel het sterkste element van de film. Door middel van handheldbeelden versterkt Greengrass de intense sfeer die door de film heen hangt. Het mag dan wel een Tv-film zijn, de inrichting ervan is zeker geslaagd. Mooie, rauwe beelden van een somber Engeland. Het werkt erg goed, en zeker het middenstuk van de film is een intrigerende en onheilspellende sequentie.

Verder is Bloody Sunday geen film waar ik makkelijk echt in kon komen, omdat het aanvoelt als een film die in de herhalingsmodus staat. De beelden die je op straat te zien krijgt, die zijn mooi en knap gefilmd, maar elke scene ziet er wel steeds hetzelfde uit. De variatie mist in principe, waardoor de film enkel op bepaalde punten optimaal intrigerend is.

Wat de film verder weghoudt van een 3,5* in mijn scoreboekje is de sequentie die na de gebeurtenis komt, waar niet doorheen te komen valt. Er wordt wel goed geacteerd, daar ligt het niet aan, maar na een film die volop intens is, dan is een rustig praatuurtje niet de beste keuze om daarachteraan te monteren. Bloody Sunday is bij vlagen een indringende registratie van een heftige gebeurtenis en goed geregisseerd, maar niet perfect. Jammer.

Goed.

Had er vooraf niet zo'n zin in moet ik zeggen. Vooral omdat Cruz zo prominent op te poster stond. Cruz is dan ook niet bepaald de beste actrice, en dat heb ik in deze film weer eens geweten. Wel leuk dat je haar hier in wat jongere jaren kan aanschouwen.

Wat voornamelijk op weet te vallen is dat de film behoorlijk fris weet te zijn. Ik had vooral een duffe misdaad/drama verwacht vooraf, maar dit is toch wel een stuk beter te behappen. Lekker gezond tempo, genoeg gebeurtenissen en genoeg te zien in ieder geval. En dat is fijn.

Depp doet het dan ook heel goed. Fijn om weer een echt goede rol van hem te zien, want zijn recentere rollen beginnen kuren te vertonen. Alhoewel die pruiken wel echter niet konden, weet Depp toch regelmatig de punten in het doel te scoren en voornamelijk richting het einde begint hij ook uit zijn comfortzone te treden.

Bijrollen doen het ook zeker niet verkeerd. Liotta voornamelijk. In het begin had ik mijn twijfels, omdat hij toch wel een beetje een nepperd is, maar zijn charme ging op een gegeven moment echt goed werken. Potente, Mollà, Reubens en de jonge Roberts mogen allen zeker genoemd worden. Echter vond ik Cruz wel weer erg matig.

Ondanks alle frisheid en vlotheid kan de film het niet verhullen dat de tijdssprongen nogal moeilijk te behappen zijn. De film legt vaak een lange focus op een bepaald stuk uit Depp's personage zijn leven, maar dan maakt het soms plots een grote tijdssprong waardoor het allemaal eventjes te snel kan gaan. Het voelt aan alsof de film regelmatig een aantal belangrijke details vergeet.

Ook het einde, die best mooi in elkaar gestoken is, mist wel de karakterontwikkeling tussen personages om echt te raken. De band tussen Liotta en Depp, of de band tussen Depp en Roberts. Er is toch te weinig aandacht naartoe gegaan dus het kan gewoon geen emotionele snaar raken bij mij.

Wel een lekker frisse film waar ik snel doorheen was. Vervelen doet het in ieder geval niet, ondanks dat er toch relatief minimaal geweld tussenzit.

Ondraaglijke, oersaaie misdaadfilm met wat verdwaalde actiescenes. Regisseur Tibor Takács heeft niet bepaald de meest hoogstaande films in zijn loopbaan gedirigeerd, maar wist links en rechts aardige concepten te bemachtigen. Blowback laat zijn kwaliteiten in ieder geval overtuigend zien, namelijk dat hij over geen enkele kwaliteit beschikt. Enkel Cam Gigandet lijkt een oprechte inspanning af te leveren om de film enigszins te redden, verder wordt er aan alle kanten op los gestunteld. Randy Couture levert één van de allerslechtste acteerprestaties ooit af (dat zegt wat) en de actiescenes kennen geen greintje adrenaline. Erg saai geschoten vuurgevechten en een zoutloze bankoverval moeten klaarblijkelijk voor de hoogtepunten van de film zorgen, maar het eindresultaat is werkelijk niet doorheen te komen. Mijn punten gaan uit naar Gigandet en een redelijk gewelddadige martelscene tussendoor, verder is Blowback een ware beproeving om uit te zitten.

Wellicht dat regisseur Uwe Boll zich snel bewust was van zijn falen met Bloodrayne: The Third Reich, want deze parodie daarop verscheen amper een jaar later. Op filmisch vlak pakt dat weinig verheffend uit, maar de zelfbewuste humor verdient wat pluimen. Blubberella is weliswaar vermakelijker dan het bronmateriaal dat het gebruikt, maar dat neemt niet weg dat een boel grappen de plank misslaan. Het figuurtje van Lindsay Hollister is ook wat te flauw en lomp om de humor gepast te voorzien van wat extra wind in de zeilen. Geregeld breekt Boll de vierde muur in deze film en die momenten leveren vaak de leukste scenes op, maar hoogstaand op het vlak van kwaliteit is Blubberella moeilijk te noemen, zeker aangezien de schaarse actiemomenten nog altijd wat zielloos in beeld worden gebracht.

Justin Chon overtuigt niet alleen als regisseur, maar ook als acteur in deze boeiende en soms aangrijpende dramafilm. Alhoewel de betere scenes duidelijk vanuit de tweede helft komen, was ik uiteindelijk over de grote lijn meer een fan van de eerste helft. Daarbinnen houdt Chon een fijne, rustige sfeerzetting aan en dat gaat gecombineerd met mooie plaatjes. Blue Bayou bouwt zichzelf gefocust op en voelt voor lange tijd niet te opdringerig aan, maar eenmaal de tweede helft aanbreekt grijpt het verhaal iets te veelvuldig naar extraatjes om het sentiment op te drijven. Alhoewel het allemaal naar een indrukwekkend einde leidt, heerst toch het gevoel dat de film zichzelf te nadrukkelijk volpropt met dramatiek. Bijrollen zoals die van Emery Cohen zijn daarnaast niet serieus te nemen. De positieve punten overweldigen gelukkig de negatieve punten en rechtvaardigen een bovengemiddeld cijfer dan ook met gemak. Alicia Vikander levert overigens wederom een topprestatie af.

Degelijke superheldenfilm met een verrassende slotakte, waarin zeker de thema's van familiesteun goed naar voren worden gebracht. Uiteraard raakt regisseur Angel Manuel Soto daar een hoop clichés mee aan, maar de beeldcommunicatie is sterk genoeg om dat te verbloemen. Vervelender zijn de infantiele personages en karikaturale schurken die allesbehalve indruk maken. Soto gebruikt daarnaast een overdaad een geanimeerde computereffecten om zijn actiescenes mee in te kleuren. Slecht is het zeker niet, maar het ontneemt een hoop van de efficiëntie binnen het desbetreffende bombast. Uiteindelijk vermaakt Blue Beetle genoeg, maar het kan zich niet loskoppelen van de middelmaat die dit universum met zich meebrengt. Beter dan bepaalde soortgenoten, maar verre van het beste.

Reguliere haaienfilm waarin matige computereffecten en volkomen oninteressante personages de boventoon voeren. Het positieve is dat het acteerwerk per definitie niet heel onaardig is, maar het scenario voorziet ze amper van een eigen persoonlijkheid en het verhaal slaat volkomen nergens op. Nu is een goed doordachte inhoud nooit echt wat een film als deze compleet maakt, waardoor alle geforceerde pogingen om dat toch voor elkaar gebokst te krijgen falen. Blue Demon zorgt voor vermakelijke scenes eenmaal figuranten door haaien worden aangevallen, vooral omdat deze scenes uitermate knullig in elkaar zitten. Ik heb deze beesten echt nog nooit zo langzaam zien bewegen, maar het levert in ieder geval onbedoeld vermaak op en dat maakt een film als deze een stuk draaglijker.

Erbarmelijk geacteerde romantiekfilm met mooie exotische locaties, maar evenzeer met rollen die te veel van de jonge cast vragen. Regisseur Randal Kleiser beschouwde dit project als een droomambitie, maar komt niet verder dan een zeer rommelige opbouw met een warme achtergrond. Christopher Atkins en Brooke Shields ogen oncomfortabel en weinig overtuigend samen en het verhaal komt nergens met een vonk tot leven. Het is dat de inhoud een redelijk onvoorspelbare vorm aanneemt en zeker in de tweede helft nog aardig wegkijkt, anders was The Blue Lagoon integraal de zee ingezakt.

Mwa.

Film die wederom met de opzet aan komt kakken van een realistische film met een fantasierijke ondertoon. Blue My Mind voelt voor een lange tijd aan als pure dramafilm met een jonge tiener in de hoofdrol die gaandeweg meer en meer over haarzelf ontdekt. Uiteindelijk kiest de film er echter voor om het als geheel te draaien.

Ik vond het alleen moeilijk om me echt in de personages te verplaatsen, gezien ik de omgeving ondanks de aardig realistische look nooit echt serieus kon nemen. Het voelt simpelweg niet aan alsof deze mensen in een vingerknip plots met elkaar omgaan. Daarnaast gaan alle conversaties op dezelfde, afstandelijke manier. Het gaat er maar droevig aan toe, maar ik zie er niet een bepaald doel van in.

Verder klassieke regie. De toonzetting is treffend en het acteerwerk is bovengemiddeld, maar er wordt niet vaak iets gedaan waarmee je de regisseuse als talentvol kan zien. Veel van de kracht uit deze film komt namelijk voort vanuit het schrijfwerk. De presentatie daarvan naar het witte doek wordt nooit echt sterk gedaan, en dat is jammer, want het is inhoudelijk zeker geen drama.

Ik kon er achteraf gewoon niet zo heel veel mee. Een film die voor een beperkt publiek toegankelijk is, maar ik ben dus duidelijk iemand die zich te moeilijk in de opzet van de film kan verplaatsen. Saai is het niet, daarvoor is er altijd wel een mysterieuze tint aanwezig om het als geheel vooruit te duwen, maar verder vond ik het niet uniek veel om het lijf hebben.

Merkwaardig misdaaddrama met enkele muzikale intermezzo's, voor regisseur Andrew Onwubolu (oftewel Rapman) een slecht en matig excuus om zijn carrière voorwaarts te bootsen in de muziekwereld. Blue Story vormt een mix tussen bijzonder oninteressante figuren die leeghoofdige gesprekken met elkaar voeren en tussendoor verwikkelt raken in bendegeweld. Dit laatste wordt nogal kaal, sfeerloos en zonder precisie in beeld gebracht, maar brengt wel dermate veel overgave met zich mee dat het ergens nog weet te onderhouden. Het acteerwerk is daarnaast per definitie niet slecht, maar aan de andere kant weinig noemenswaardig. Uiteindelijk is het vooral onduidelijk wat een film als deze moet bereiken, behalve het doordringen van boodschappen die iedereen zelf ook wel kan bedenken.

Mindere Lynch.

De beste man is wel een regisseur die ik vanwege zijn sfeer wel kan waarderen, maar van de 2 was dit overduidelijk de minste. De mooie sfeer en sets mogen er zeker zijn en vallen dan ook zeker op, maar echt goed was dit niet.

Ik vind hem ook wel een beetje overgewaardeerd, die Rossellini speelt een zeldzaam irritante rol en gedraagt zich buiten haar rol gewoon in het algemeen als een halvegare. Zeldzaam theatraal, vervelend en totaal geen karakter waar ik enige sympathie voor kan hebben.

Voor de rest viel het wel mee, Hopper maakt een hoop goed in de cast evenals de wel lieve verschijning van Dern. De sfeer mag er zeker zijn, de locatie is ook mooi. Helaas vond ik dat de film niet helemaal redden, maar het was genoeg voor een voldoende.

De blauwe broeders.

Vond dit nergens echt speciaal, om heel eerlijk te zijn. Qua komedie is het hier en daar wel geslaagd en de muziek is ook vrij pakkend. Aykroyd en en Belushi zijn een leuk duo en dat helpt de film zelf ook vaak wel behoorlijk omhoog.

De film op het gebied van komedie vond ik iets minder briljant, maar uiteindelijk wel te doen. Nergens echt hilarische momenten gespot maar de film kent een vrij vlot tempo voor zijn iets te lange speelduur van 133 lange minuten.

Prima muziek en pakkende scenes, dat weer wel, maar de speelduur vond ik echt wat te lang voor een film zoals dit. Dit had net zo goed 115 minuten kunnen duren, met wat geknip hier en daar. Voor de rest krijgt het wel een voldoende.

Niet perfect.

Alhoewel deze horrorfilm duidelijk nog niet veel bekendheid heeft, wist ik er al vrij vroeg vanaf. Toen deze ook nog was toegevoegd aan het filmaanbod van Film1 heb ik hem dan ook niet laten schieten. Ik had redelijk veel verwacht, en vond hem zeker leuk, maar moet erkennen dat dit zeker niet goed is.

Sun kende ik al van Daddy's Little Girl . Daarin liet hij al zien goed te zijn met harde gore. Dat zie je hier soms zeker in terug, maar het blijft eeuwig zonde dat Sun zich toch wel een beetje heeft ingehouden hier. Veel off-screen kills en in het donker gefilmde kills. Het is wel jammer.

Jammer omdat de gore effecten erg leuk zijn. Vooral de aftermath van enkele moorden zijn erg bruut maar ook sommige kills zelf mogen er zeker zijn. Vooral als de moorden zich in het donker bevinden zijn ze meestal leuken. Er mag zeker wat bloed vloeien in ieder geval.

Ik heb best genoten van de film voor de rest. Het duurt niet lang en het tempo ligt erg hoog. Grappig dat best degelijke namen hier een rol hebben. Jones en Moseley zien we hier bijvoorbeeld. Moseley in een rol die ik ook niet van hem verwacht na hem gezien te hebben in de Zombie-films.

Vlot tempo ook. Qua opbouw en loop doet het me wat denken aanBrightburn . Dat is alleen niet perse goed. Karakters worden redelijk slordig uitgewerkt en verdwijnen vaak snel van het toneel. Enige binding zal je dus niet krijgen. Op dat gebied is de film slordig en gaat vooral in op het grote zwijn zelf.

Het is niet erg dan een film vooral recht op de horror afgaat, maar het maakt de film voor de rest wel redelijk slordig. Erg spannend is het niet en zodra de horror overdag afspeelt is het ronduit brak. Gelukkig speelt de film zich vooral af in de nacht. Daar is ook de sfeer een stuk beter en spookachtiger.

Het zwijn zelf ziet er toch wel lekker ouderwets uit. Niet perse goed, maar wel erg grappig en het maakt de film vooral vlot. Soms gebruikt de film alleen CGI, en dan is het zwijn brak. Maar in de nacht is er toch wel optimaal gebruik van gemaakt.

Ook net wat te veel kills off-screen zorgen ervoor dat ik de film eigenlijk gewoon geen voldoende kan geven. Maar wel erg vermakelijk en goede gore-effecten. Dat zwijn is vaak ook best leuk. Iets meer aandacht aan het script was wel welkom geweest.

Apart.

Maar daardoor niet slecht, al had hier net iets meer uitgehaald moeten worden. Zo'n apart horrorfilmpje als deze kom je tegenwoordig niet al te vaak meer tegen helaas, en dus is het weleens grappig als je opeens zo'n film voor je kiezen krijgt.

De film doet in het begin wat als een jeugdfilm aan, maar later leer je wel dat dit niet een film is voor de jeugd. Alhoewel de kinderen wel centraal staan in de hoofdrol, is de film duidelijk wel wat meer op de volwassenen gericht.

Qua opzet doet het wat denken aan Suspiria. Het zou me ook niet echt verbazen als Yakin zijn inspiratie bij Argento vandaan heeft gehaald. De kleurtjes zijn soms rijkelijk aanwezig, zeker richting het einde. Voor de rest doet de film heel sprookjesachtig en fantasierijk aan. Dat alleen al zorgt voor een apart sfeertje.

Echter is de film iets te traag en de echte horror blijft beperkt. Richting de slotfase krijgen we wat meer gore er tegenaan, maar deze maakt niet heel veel indruk. Het blijft toch de gehele film iets te afstandelijk en te braaf. De film stijgt niet echt op.

De kinderen doen het wel leuk, maar de dialogen zijn van laag niveau. Het voelt zo te gemaakt aan, het leek alsof de regisseur zelf ook niet echt wist wat hij met de kinderen aanmoest. Het voelt iets te ouderwets aan, terwijl de toon modern voelt.

Voor de rest duurt de film ook iets te lang. Er heerst totaal geen spanning, en zeker de inleiding had wel wat sneller mogen gaan. Maar de film zelf is wel apart en kleurrijk genoeg om te blijven boeien en dan kijk je hem wel makkelijk uit. De slotfase was het hoogtepunt van de film, maar alles daarvoor slaat nog een beetje de plank mis.

Dalende lijn.

Good Manners is zo'n film die eigenlijk uit 2 films bestaat. Deze film is geregisseerd door twee regisseurs, maar het lijkt alsof elke regisseur een helft van de film op zich nam. Niet dat de stijlen van de filmhelften zo verschillend zijn van elkaar, maar het verhaal verandert volledig en de film weet z'n kracht enkel en alleen uit de eerste filmhelft te trekken.

De eerste helft van de film, die ongeveer 70 minuten inneemt, is verreweg het meest intrigerende stuk van de film. Deze film is namelijk tijdens dit gedeelte aardig mysterieus en ondanks dat horrorliefhebbers misschien op hun honger blijven zitten weet de film wel erg intrigerend te zijn. Met dank aan twee uitstekende acteerprestaties van Estiano en Zuaa blijft dit stuk erg boeiend. Misschien deze actrices maar in even de gaten houden.

Het trage tempo is de film dan ook vergeven, want veel snelheid zit er tijdens de eerste helft niet in. Wel een redelijk subtiel drama met romantische, mysterieuze en korte horrormomenten. Voor de horror zal je wel een goed uur moeten wachten, maar dankzij de boeiende manier van regisseren is dit geen probleem. Goede opbouw die naar een verrassing leidt, en dat brengt ook zeker sterke stukken met zich mee. Zuaa die het kind achter wil laten in de bosjes, ik vond het een moeilijke en sterke scene. Tot op dit punt zat Good Manners tegen een 4,0* of misschien wel een 4,5* aan.

Helaas gaat het bij het tweede stuk mis. We maken een sprong in de tijd, en veel mysterie zit er niet meer in. Vanaf dit punt is het namelijk duidelijk waar de film heen gaat, maar boeiender of leuker wordt het er niet mee. Het acteerwerkniveau daalt ook snel. Zuaa blijft het goed doen, maar de kinderen zijn matig en ook de bijpersonages vormen geen leuke verschijningen.

Het boeiende aan de film verdwijnt ook, net als de flow. Er zit nog steeds een gezonde dosis drama in, maar de romantiek wordt vervangen door horror en fantasy. Je zou denken dat je dit in een horrorfilm juist meer zal waarderen, maar niets is minder waar. De horror is kortweg dwaas te noemen, met zeer misplaatste CGI en een saai concept die compleet vloekt met de interessante opbouw die de eerste helft uitwerkte.

Dat deze film origineel wil zijn kan ik waarderen, en ondanks dat de eerste helft zich ook naar iets origineels toewerkt is de tweede helft dit totaal niet en dat gaat af van de totale ervaring. Het gaat te lang door, en vooral mis. De spanning weet nauwelijks te werken en de sterke band tussen Zuaa en Estiano kan niet herhaald worden tussen Zuaa en Lobo. De regie blijft aardig, maar inhoudelijk blijft de film uiteindelijk te zwak, en dat is jammer. Het einde is nog wel sterk, maar niet genoeg om de film nog boven een 3,0* uit te tillen. Jammer, maar slecht is het zeker niet.

Het is ok.

Geen verkeerde film dit, maar ook geen heel goede. Gewoon gekeken omdat hij bij het aanbod van Film1 kwam en dat zijn meestal wel snelle tussendoortjes. Dus ook gelijk deze meegepakt. Wilde hem destijds, toen de trailer er nog niet was, zien, maar de trailer liet hem maar even wachten.

Er zitten duidelijk een aantal vakmannen achter het roer, al vind ik het knap hoe dit uiteindelijk 5 miljoen gekost heeft. Met een paar CGI-stukjes is er uiteindelijk niet al te veel te beleven, maar vooral het eerste deel is nog best goed uitgevoerd waardoor het dan niet verveeld.

Zo is het eerste deel van de film gewoon goed scherp en daarom blijft het boeien. Het ziet er allemaal best degelijk uit. Maar uiteindelijk heb je het wel gezien en de spanning begint te verdoezelen. Eenmaal opgesloten in de wc duurt het niet lang voordat je er wel op uitgekeken bent.

Uiteindelijk werkt dat scherpe ook gewoon niet meer. De film weet minder te boeien en pas helemaal in de laatste 10 minuten weet de film zich weer te herpakken, maar dat is eigenlijk al veel te laat. Voor de rest een groots idee maar duidelijk met net wat te weinig materiaal.

Het heeft wel wat, maar het boeit uiteindelijk niet meer. Dat ligt er ook vooral aan dat een one-man show uiteindelijk is uitgewerkt. Een soortgelijk gevoel had ik bij All Is Lost , maar deze film is net wat scherper en heeft daarom mijn voorkeur.

Het is onduidelijk wat voor beeld regisseur Reinaldo Marcus Green met deze biografiefilm hoopte te schetsen, maar kijkers die bekend hopen te raken met Bob Marley komen bedrogen uit. Kingsley Ben-Adir komt totaal niet over als de reggae-legende en zijn vroege successen worden vrijwel volledig overgeslagen, net als de afloop. De exotische omgevingen zien er verder mooi uit en de muziek wordt doeltreffend onder de beelden gemonteerd, maar One Love is uiteindelijk vooral erg saai en weinig memorabel.

Vervelend.

Ooit weleens wat van de serie meegekregen, maar het sprak me toen ook al niet heel erg aan. Toch kan een filmadaptie wat veranderingen brengen omdat de makers vaak geforceerd zijn wat groter uit te pakken. Deze film kent dan ook wel een redelijk brede uitwerking, maar daar houdt het eigenlijk ook wel weer zo'n beetje op.

Gedurende de eerste helft kent de film wat opbeurende, droge grapjes die nog wel aan weten te slaan. Bovendien zijn de animatietechnieken best up-to-date en verloopt de film vlot. De makers kiezen ervoor om er een hoog tempo aan te breien, en ondanks dat ik erg weinig van de serie ken qua plot kon ik het allemaal gemakkelijk blijven volgen. Lijkt me ook niet dat je daar een groot liefhebber van moet zijn.

Wat ik minder vind zijn de personages zelf. Er wordt gekozen om er nogal willekeurige, emotieloze figuren van te maken of juist hele hyperactieve dwaze figuurtjes. Problematisch is dat wat de film dan ook probeert, het slaat hoe dan ook niet aan. Iedereen is op z'n eigen manier niet-grappig, vooral Linda Belcher was redelijk onuitstaanbaar. Leuk als je ervan kan genieten, ik vind het vooral flauw doen zonder dat het effectief werkt.

Verloop is nog wel aardig, maar de finale is weinig bijzonder en de overige praktijken die ervoor zorgen dat de familieleden zichzelf verder en verder in de problemen werken voelen oncreatief aan. Het is eigenlijk bijzonder hoe een film met zoveel vrijheid zo braafjes kan uitpakken. Bob's Burgers vormt een beetje het perfecte kindje tussen z'n grofgebekte concurrenten. Het zorgt er precies voor dat een film als deze gewoon niet werkt.

Zwak.

Zelfs voor kinderen zal dit niet al te bijzonder zijn en zelfs behoorlijk flauw voor volwassenen. Het voelt allemaal gewoon zo simpel aan, alsof de makers geen zin hadden in het visuele aspect van de film en gewoon lol erin gestopt hebben.

Bij de eerste dailoog van Obbeek (Papa, waarom vaart dit schip niet meer?) voel je hem eigenlijk al in de lucht hangen, dit zal niet iedereen aanspreken. Het acteerwerk is ook best flauw en de types zijn simpel en soms zelfs vervelend.

Wat de film nog een beetje omhoog helpen is Verkooijen zelf en de onderbroekenlol van de geesten, die eigenlijk ook al te flauw voor woorden is. 9-jarige zullen dit wel slikken, volwassenen zullen hier minder makkelijk doorheen komen.

Opmerkelijke verrassing.

Reijn begon in Nederland wat mij betreft niet al te best, maar met genoeg schreeuwen kom je overal wel ergens en klaarblijkelijk was het geschreeuw van Reijn hard genoeg om de biezen naar Amerika te pakken. Gaandeweg begreep ik ook wel waarom, want deze film sluit goed aan bij het publiek dat zich verschuilt op Twitter.

Waar dit normaal gesproken vooral vervelend is, weet Reijn zich opvallend genoeg met haar internationale regiedebuut knap uit de brand te helpen. Bodies Bodies Bodies is een opmerkelijk sfeervolle film met een aantal ijzingwekkende sequenties. Het gesluip door het huis, het aanhoren van de razende storm, het gevoel van paranoia etc. Reijn mag dan wat zwakker regisseren binnen drama, maar op het vlak van horror komt ze veel beter tot haar recht.

Acteerwerk is goed. Davidson is uiteraard altijd een plus. De hype rondom Stenberg heb ik nooit begrepen, de vrouwelijke winnaars zijn wat mij betreft Bakalova en Sennott. De film mag dan nooit angstaanjagend zijn, de sfeer zit er altijd goed in en ik vind het knap hoe de makers ervoor zorgen dat iedereen op zijn eigen manier verdacht is. Het maakt het puzzelen voor de kijkers een stuk genietbaarder als iedereen wel een motief heeft.

Verder een film die een behoorlijk gebrek aan logica en echt brutale praktijken kundig vermijdt. Al dat gedoe rondom relaties en LGBTQ vond ik maar zozo. Ik accepteer het met alle liefde, maar het voelt in deze film nogal geforceerd en opdringerig aan. Ondanks dat de sfeer er goed inzit soms, had Reijn er wel nog vaker gebruik van mogen maken overigens. Toch wel genoeg kansen die niet worden benut. Normaal gesproken was dit een 4,0* geweest, maar de allerlaatste wending vond ik toch te flauw. Leuke verrassing, maar niet amazing.

Regisseur Taneli Mustonen gebruikt de echte gebeurtenis van de Lake Bodom-slachtingen als inspiratie om deze film te schrijven en dit komt uiteindelijk op bijzondere wijze bij elkaar. Met name de gelikte visuele invulling valt op, waarbij de cinematograaf Daniel Lindholm uitstekend bijdraagt om een surrealistische en grimmige sfeer op te roepen. Het werk van de Finse componist Panu Aaltio mag ook zeker genoemd worden als effectieve pion voor het positieve eindresultaat. Het werk van deze drie heren draagt Lake Bodom met gemak boven de gemiddelde horrorgrens uit, want van enkele inhoudelijke elementen hoeft Mustonen geen bijdrage te verwachten. Zo is het acteerwerk niet bepaald sterk en ogen de slasherscenes wat te tam om noemenswaardig te zijn. Gelukkig wordt de film regelmatig in een nieuwe richting geworpen waardoor het uiteindelijke gebeuren aardig en vooral verrassend wegkijkt. Het is spijtig dat Mustonens tocht naar Amerika niet zo sterk heeft uitgepakt als zijn Finse voorganger.

Teleurstellend.

Zeker aangezien het feit dat twee bekende horroriconen de krachten hebben gebundeld en hun kwaliteiten de vrije loop mogen laten. John Carpenter heeft duidelijk meer invloed gehad, maar Tobe Hooper mocht met het derde segment nog even meesnoepen via een eigen hoofdstuk. Het levert een anthologie op met uiteindelijk zeer schaarse hoogtepunten.

The Morgue (3,0*). Het segment dat alles aan elkaar moet weven is ook meteen het beste dat Body Bags te bieden heeft. Hierbinnen lijkt Carpenter ook echt plezier te hebben met zijn typetje en schroeft niet terug op gemene grapjes en andere lol. De omgeving ziet er bovendien lekker griezelig en benauwd uit, ook al wordt dat grotendeels verbloemd door de komische toonzetting. Het spijtige is vooral dat het verder niet veel anders te bieden heeft en met een brave afloop aan komt zetten.

The Gas Station (2,5*). De aanloop van dit korte segment is zonder twijfel de absolute winnaar, zeker aangezien enkele andere bekende griezelnamen zoals Ted Raimi en Wes Craven even mogen komen opdagen. De mysterieuze aanloop en de grimmige omgeving leveren ondersteuning, maar de ontknoping is er met de haren bijgesleept en voelt vooral aan als een domper na de opbouw. Erg spannend wil het ook niet worden.

Hair (1,5*). Net als het voorgaande segment neemt Carpenter dit onder handen, maar levert er wel een erg saai stukje mee af. Het einde mag leuk bedacht zijn, maar de komische benadering evenals de oninteressante personages zorgen ervoor dat het een nogal vermoeiend weerzien vormt. Ergens onder de saaiheid zit een leuk idee verborgen, maar je kan niet zeggen dat de makers hier het meeste uit hebben gehaald. Stacy Keach speelt bovendien belabberd.

Eye (2,5*). Hooper gooit er wat gore tussen, waardoor dit segment in de eerste helft een aantal onbehaaglijke beelden kent. Kijkers die niet het beste voorhebben met medisch geweld zullen hier snel op stuiten, maar het spijtige is dat die bonuspunten amper wat te maken hebben met het basisgegeven. Dat wordt vervolgens beduidend minder boeiend vormgegeven en bewandelt een kaal, onafgemaakt pad. Mark Hamill speelt gelukkig best energiek, maar kan het eindgeheel niet redden.

Bij elkaar komt dat neer op een 2,37*, afgerond naar boven. Zeker niet het slechtste dat je zult tegenkomen in het horrorgenre, maar van deze namen verwacht je toch echt een strakkere, griezeligere uitwerking. Niet alleen omdat Carpenter en Hooper echt wel goede dingen hebben afgeleverd, maar ook omdat je met alle concepten die je hier uitwerkt simpelweg veel meer kan aanvangen.

Ai.

Body Cam weet voor een erg groot deel nog best een vermakelijke horrorfilm te zijn. Dat is meteen ook het frustrerende van de film, want voor een groot deel is wat je ziet erg aardig vermaak waar je gemakkelijk doorheen komt. Wat vooral helpt is dat de film niet meteen uit de doeken doet wat er precies gaande is.

Het helpt daarnaast ook nog als je daadwerkelijk interessante personages hebt. De achtergrond die ze krijgen is wat vermoeiend, maar de charisma weet wonderen te brengen. Vooral Wolff staat een leuk figuurtje. Het mysterie rondom de zogenaamde bedreiging en hoe ze erachteraan gaan wordt ook met genoeg flair en tempo gebracht om de kijker aan de haak te slaan.

Visueel ingericht met een aardige omgeving, maar ook niet briljant. Vooral iets te weinig energie vanuit de camera zelf, maar dat is uiteindelijk niet echt het pijnpunt van de film. Het teleurstellende element is vooral de inhoud van de film. Het script kent nogal wat gaten en lijkt regelmatig stukken over te slaan, maar de keuze die richting de finale wordt gemaakt om een echt eigen stempel op de film te drukken is vooral suf te noemen.

De zoveelste variant op een soort wraakgeest die niet echt in de film past. Ik vond het matig uitgewerkt en vooral erg kort door de bocht. Je hoopt dat de film dan nog wat lol trapt met bloedspetters, maar ook dat gebeurt niet. Hierdoor neemt de film dusdanig veel gas af in de derde akte dat de zure indruk vooral het overheersende smaakje is dat op je tong achterblijft. Jammer, want het was best interessant en het tempo zat er lekker in.