Meningen

Veel valt er niet te vertellen over deze docu want de beelden spreken voor zich. Ik ben een paar dingen te weten gekomen die ik nog niet wist en heb een aantal dieren gezien waarvan ik het bestaan niet wist. Die vogel die een balletvoorstelling leek op te voeren was echt tof.

De natuur, zoals die watervallen bijvoorbeeld, boeit me niet zo zeer, ik ben echt van de dieren. Het jagen en opgejaagd worden vind ik het mooiste om te zien en het is jammer dat ze dat niet tot het eind in beeld brachten, wanneer het roofdier daadwerkelijk begon te vreten.

Muziek was soms mooi, maar af en toe wat te dramatisch. Soms moest er een gevoelige snaar bij de kijker worden geraakt en daar hou ik niet zo van. Het einde ook, alleen het giro-nummer ontbrak nog. Er zitten wel erg mooie slowmotion beelden in met als toppunt het tofste roofdier, de witte haai.

Ik kijk dit niet te vaak maar op zijn tijd is dit best mooi. Ik heb genoten van de mooie beelden en de stem van Stewart ondersteunde ze goed. Je moet echter niet in een slaperige bui zijn want dan sukkel je zo weg.

Poster > film. Zo spectaculair als de cover doet vermoeden wordt het helaas niet. Een verhaal gebaseerd op moordenaar Joe Ball, die in de jaren '30 enkele moorden op zijn geweten had. Gek genoeg had hij een alligator pit in zijn achtertuin, maar dat hij zijn krokodillen mensen heeft gevoerd is nooit bewezen. Hooper gaat voor zijn eigen waarheid en trakteert ons op de ene na de andere kill.

De sfeer zit er goed in en vooral de rode belichting is goed. Ook de rookmachine draait overuren wat het moeras een stuk onheilspellender maakt, maar belangrijker nog, de low budget krokodil bedekt. Ik had me erop ingesteld dat ik niks van het ding zou zien, dus de scenes waarin de croc daadwerkelijk in actie kwam bevielen me wel. Ook held Englund is leuk om te zien in één van zijn eerste rollen. Het Freddy-loopje is al duidelijk te zien en ik ben ook wel benieuwd hoe hij het in de hoofdrol had gedaan. Want Brand deed het aardig, maar was niet altijd overtuigend. Moest ook lachen om het kleine meisje dat waarschijnlijk gecast is om haar luidste schreeuw.

Eaten Alive is helaas bij vlagen wel langdradig. Sommige scenes vond ik echt te lang duren, zoals Judd die de hele tijd door het motel sloft zonder dat er iets gebeurd, of het moment waarop die moeder zich probeert los te maken op bed en er steeds wordt geswitched tussen haar en Judd. Het stoorde me in ieder geval. Verder denk ik dat er wel meer had in gezeten en ik ben eigenlijk ook wel voor een remake. Animal horror is toch een guilty pleasure van me.

Erg aangrijpende film.

Een film waarmee de velen zich wel makkelijk mee kunnen identificeren denk ik. Een aantal jaar geleden hing ik ook nog iedere dag buiten rond met een groep om mensen te treiteren; denk aan belletje lellen of fikkie stoken. Allemaal veel onschuldiger dan in deze film natuurlijk, maar vroeger was je nog klein en onwetend

Een dikke thumbs up voor het acteerwerk van de gehele cast. Er heerst best wat chemie tussen het verliefde stelletje en de jongens, met name Brett, acteren enorm overtuigend. Hij haalde keer op keer het bloed onder mijn nagels vandaan. Het werd nog erger toen hij ook dieren mishandelde en zijn eigen 'vrienden' dwong tot martelen. Dan ben je pas echt goed naar de klote.

Het eerste half uur van de film is eigenlijk het spannendste. Daarna wordt het een kat-en-muisspel dat ook heel aardig is. Op een gegeven moment krijg je ook echt medelijden met de hoofdpersonen, bijvoorbeeld op het moment dat ze de trouwring vindt, maar je al weet dat het te laat is...

Ik kon ook niet relaxt naar deze film kijken. Ik zat echt de hele film gespannen te kijken. Het einde was misschien een tikkie matig, maar de film bevat zulke realistische spanning dat er wel is overheen te komen.

Vermakelijke blockbuster die ondanks dat geen blijvende indruk gaat achterlaten. De oorlog tussen de mensheid en aliens is een eeuwenoud gegeven, net zoals de timeloops wat we al in het klassieke Groundhog Day zagen. Veel herhaling dus, maar met genoeg tempo en nieuwe scenes om de vaart er in te houden.

De CGI van tegenwoordig is om je vingers bij af te likken. De robotuitrustingen zorgen voor een sterke futuristische look en de ontploffingen en fluitende kogels wanen je in een Normandië als modern strijdtoneel. Daarbij vind ik de aliens erg sterk vormgegeven. Enorm snel, alles verwoestend en creepy.

Door de timeloops krijgen ze erg veel screentime. Helaas wordt het na een uurtje wel wat flauw allemaal. Het verhaal krijgt een extra laagje en meteen zie je het einde al weer voor je. Net zoals alle andere grote Hollywoodfilms is de film voorspelbaar. Cruise staat op de automatische actiepiloot die er soms ook nog een geinige noot tegenaan gooit, maar van Blunt word ik niet warm.

Zoals gezegd, vermakelijk dus. Zeker als je het geheel vergelijkt met een game. Elke keer een stukje proberen, doodgaan en weer opnieuw proberen. Of soms liever fris een nieuwe start maken, in plaats van verzwakt een nieuw stukje level proberen. Hadden we allemaal maar wat extra continues.

Geinige ode aan de giallo, al zie ik liever een echte. Alle kenmerken zijn aanwezig, maar het geheel wordt naarmate de film vordert een beetje een rommeltje.

De cast is markant met bekende koppen van Udo Kier en Laurence Harvey van The Human Centipede. Die worden vergezeld door een Ken-look-a-like, een fanatieke politieagent, een paar B-acteurs en natuurlijk een editor. Die editor, gespeeld door Brooks zelf, kon me weinig bekoren. Dat was in Father's Day eigenlijk ook al zo. Hij heeft toch een beetje de uitstraling van iemand die naast zijn filmwerk kinderen uit de les haalt om ze het schoolplein op te sturen voor strafcorvee. Het matige acteerwerk helpt daarbij niet. Wat wel helpt zijn de vele mooie vrouwen die voor veel onzinnig naakt zorgen.

Ook aan de soundtrack ligt het niet die je tientallen jaren terug brengt. Een paar leuke kills, toffe make-up, subtiele verwijzingen, interessante vondsten, er is niet heel veel mis, maar het weet niet te knallen. Na een uurtje vond ik het stiekem wel genoeg en uiteindelijk blijft er toch maar één gevoel hangen: druk en rommelig.

Erg mooie film met in de hoofdrol een aantal schitterende honden.

Erg mooi om te zien hoe de honden elkaar in leven proberen te houden. Vooral Max was mijn favoriete hond. Hij was het mooist en controleerde de omgeving steeds, deelde zijn eten, hielp de andere honden en besprong als eerste de zeeluipaard, om zijn vrienden te helpen.

Echt kippenvel moment was het toen Walker er stond en opeens de vijf honden achter de heuvel vandaan kwamen. Als je dan nagaat dat ze zes maanden zonder iemand om zich heen hebben overleefd, en ze dan nog levend en wel terugvind. Een erg mooi moment.

Vier sterren.

Eigenlijk precies zoals ik verwacht had. Niet echt eng, maar wel bijzonder en creepy.

In Aziatische horrorfilms draait het vaak om een dood meisje met 'van dat zwarte haar'. Waarschijnlijk werd het haar woedend en eiste het dit keer een hoofdrol op. Want hier draait het om het haar; lange, gitzwarte slierten haar. Natuurlijk komt dat haar weer van een dood meisje, maar dit keer komt ze nauwelijks in beeld. En wanneer ze het toch doet, is het niet eng. Dit is duidelijk geen pure film over geesten.

Kuriyama speelt Yuko, een beginnende hairstylist en al snel blijkt ze een gestoorde zus te hebben die haar dochtertje mishandeld en bij Yuko dumpt. De drama hierin werkt best goed, het is dan ook niet moeilijk sympathie op te brengen voor een mishandeld meisje. Verder gaat de film meer op de 'shock' tour. Namelijk het in beeld brengen van groeiend haar uit allerlei gaten en gleuven van het menselijk lichaam. Niet geheel toevallig is dit haar kwaadaardig en op zoek naar slachtoffers. Dit haar wordt begeleidt door een gestoorde rol van Osugi, die een enorme obsessie voor haar heeft.

De special effects zijn ook best aardig. Ik heb ook een stukje van 'Cursed Hair' gezien, maar na het zien van die effects heb ik hem meteen maar afgezet. Voor mij persoonlijk dus een vrij belangrijk aspect van de film. Leuke film verder die vooral visueel af en toe best fraai is.

Een film die Will Ferrell op het lijf is geschreven. Ik kan er op zijn tijd best om lachen, maar ik snap ook als mensen er helemaal niks aan vinden. Met zijn vaak kinderachtige rollen is hij de ideale persoon om een elf, hier een soort groot kind, te vertolken. Het is goedkoop en flauw, maar dat is Ferrell in een notendop.

Buddy kruipt in de zak van de Kerstman en belandt op de Noordpool. In tegenstelling tot zijn collega-elfjes blijft hij doorgroeien totdat het duidelijk voor hem wordt dat zijn echte vader in Amerika woont. Dit is norse zakenman James Caan wat regelmatig voor pijnlijke clashes zorgt. De overgevoelige Buddy die zich continu volpropt met zoetigheid die steeds maar wordt afgeserveerd door zijn vader levert vaak wel een klein glimlachje op. De zielige kop van Will blijft grappig, en de momenten waarop hij de aandacht naar zich toe trekt met een schreeuw zijn de mooiste. Deschanel is een leuke love interest en grappig om een jongere Peter Dinklage te zien.

Het einde is inderdaad erg slecht en zoet, wat niet helemaal in de totaal niet-subtiele humor van Ferrell en Elf past maar goed, het is toch een kerstfilm. Niet de beste kerstsfeer in een film, maar geinig om eens per drie kerstmissen te bekijken.

Ik zag deze film ergens online staan. Wist totaal niet wat ik kon verwachten aangezien hier en vrijwel niemand op IMDb heeft gestemd. Het blijkt niet zo speciaal, maar wel een leuke wegkijker.

Het is een standaard 'whodunnit'-verhaaltje. Een meisje verdwijnt en haar beste vriendin gaat op onderzoek uit naar de mogelijke daders. Het onderwerp - daten via internet - vond ik wel interessant, aangezien er in de realiteit ook veel problemen van kunnen komen. Je weet immers nooit wie er aan de andere kant zit. Soms nog best spannend omdat je als kijker natuurlijk ook bezig bent met de vraag wie het heeft gedaan. Niemand is te vertrouwen...

Kendrick acteert goed, mooie meid ook. Hier gaan we nog veel meer van horen denk ik. De agent vond ik een beetje vaag. In het midden van de film grijpt hij Sarah vast en zegt een boodschap van de dader of zo. Daarna rent ze weg en verder heeft het geen enkele betekenis meer gehad. Ook vond ik de motieven van de dader niet duidelijk genoeg.

Leuk tussendoortje.

Ik heb de naam Elvira al wel enkele keren voorbij horen komen door de jaren heen, maar ik wist niet dat het vooral in Amerika zo'n grote cultheldin was. Cassandra Peterson vertolkt al een aantal decennia lang de spraakmakende Elvira en heeft gespeeld in haar eigen serie, een videogame en dus ook twee films, waarvan dit de eerste is.

Als ik zo naga dat zo'n beetje alle horroriconen mannen zijn, mag Elvira van mij de eerste vrouwelijke zijn in het rijtje. Vanaf het eerste moment viel ze in de smaak, en ja, dat komt ook doordat haar decolleté bijna tot op d'r knieën hangt. Het is goedkoop, maar het werkt. Maar ook haar mimiek is hilarisch, die me een beetje deed denken aan een kruising tussen (een jongere) Carice van Houten en mijn tandarts. De film is vaak ook cartoonesk en over de top, waarbij de meesteres het ene moment in een huilbui kan verkeren, en een seconde later weer een gat in de lucht springt. Laat het duidelijk zijn dat dit meer een komedie is dan serieuze horror.

Het is leuk dat het hele dorp in de ban is van Elvira's boezem, er voortdurend grapjes over worden gemaakt en de camera er voortdurend ophangt, maar met de horror valt het toch een beetje tegen. Op het einde wordt er nog het een en ander goedgemaakt en het monstertje is serieus goed, maar er gebeurt te weinig geks om tot een hogere score te komen. Wel zit de sfeer er lekker in en is Elvira een erg geslaagd karakter, en als je daarmee elke scene redt heb je gewoon een leuke film.

Best kut allemaal eigenlijk.

Het grootste gedeelte van de film is gewoon saai. Enorm saaie personages - behalve Emanuelle, weinig bloed, het is allemaal niet zo schokkend.

De film bevat wel mooie beelden van de natuur en de soundtrack is best sfeerverhogend. Emanuelle is erg leuk om naar te kijken, maar van acteren heeft ze geen kaas gegeten. De film was zonder ook maar een greintje gevoel nagesynchroniseerd, enorm slecht. Het is ook de eerste film die ik zag waarbij dag en nacht door elkaar heen speelde. Als je iemand zag rennen in het daglicht was het een seconde later - terwijl de persoon nog steeds aan het rennen was - weer nacht. Drie seconde later weer dag. Confusing!

Ook raar was de scene waarin iemand wordt aangevallen en geofferd door de kannibalen en de rest van de cast stond er bij en keek erna. Ze stonden nog net niet te lachen. Dit is toch wel een klein beetje troep helaas.

Niets nieuws en ook niet beter dan andere genrewerkjes. Maar gelukkig was het onderhoudend genoeg om niet te vervelen, en dat is al heel wat voor een concept dat keer op keer wordt hergebruikt.

Wederom vindt de film plaats in een huis die vol wordt gehangen met camera's en andere meetapparatuur om uit te vinden wat er loos is. Acteerwerk was best aardig, zeker van die vader. Die dochter zag er verder ook best leuk uit.

De vraag is natuurlijk hoe hoog de spanningsfactor is, en dat valt best mee (of tegen?). Het is inmiddels een oud trucje om vanuit een camerabeeld de donkere woonkamer in te kijken. Je ziet met gespannen billetjes hoe er een deur dicht waait en een schilderij van de muur valt en achteraf vraag je je af; was dit het nou? Al moet gezegd worden dat dit één van de heftigste, lawaaiierigste handycam filmpjes is die ik heb gezien. Zeker tegen het einde aan lijkt het meer alsof er een tornado over het huis raast dan wat paranormale activiteiten. Toch valt het met de spanning wel mee, aangezien ik toch meer van de suggestieve angst ben. De schim op de allereerste foto waarop je eigenlijk niks zag vond ik spannend. Ook de flitsende camera is zenuwslopend, totdat je de geest in volle glorie ziet.

Het einde was helemaal abrupt en te belachelijk voor woorden. Pluspuntje is dat de film niet te lang duurt, best wat vaart heeft en op die manier behoorlijk makkelijk wegkijkt.

Het komt niet vaak voor dat ik op deze leeftijd een Disney nog voor het eerst zie. Ik was dan ook wel benieuwd of hij zou bevallen. Hij is wellicht niet zo leuk voor mij als voor een kleuter, maar ik heb me zeker vermaakt.

Het begin was niet zo heel interessant. De characters worden door Kuzco zelf voorgesteld, maar echt veel grappen waren nog niet te bespeuren. Later in de film wordt dat wel anders. Ik heb meerdere malen moeten lachen om Kronk ( NL-versie) wat ook het leukste personage is. Een droogkloot eerste klas. Ook Kuzco was lekker evil maar uiteindelijk natuurlijk met een goed hart.

Deze Disney's zijn zoveel leuker dan 'prinsessenfilmpjes' of films waarmee ze ontzettend met moralen smijten. Deze was lekker luchtig en eigenlijk nergens irritant. Ben stiekem zelfs benieuwd naar het vervolg.

Ik heb de hele film met een bescheiden glimlach zitten kijken. Volgens mij maar één of twee keer echt gelachen. Wat niet wil zeggen dat de film niet leuk was, want dat was hij wel.

Vooral het sfeertje in de film vond ik erg leuk. De hele dag een beetje in de market lopen, dollen met je collega's en klanten tevreden stellen. Allemaal erg overdreven weergegeven natuurlijk

Irritante personages waren de neger met zijn domme stem ( verwachten ze dat ik daarom lach?) en Vince. De gladjakker mocht ik vanaf het begin al niet.

Pluspunt is natuurlijk Jessica Simpson. Altijd een genot om naar haar te kijken. Een leuk wegkijkfilmpje, al denk ik dat deze film tegen de tijd wel onder de drie sterren zal zakken.

***

Een tijdje geleden dat een horrorfilm me een paar hartaanvallen heeft bezorgd. Vanaf het begin zat ik aan de buis gekluisterd. Qua sfeer deed de film me vaak denken aan een Clive Barker. De schrikmomenten zijn ook uitstekend in deze film en vaak perfect getimed! Vooral bij het eerste schrikmoment in de film zat ik bijna bij de buurman op schoot.

De keus voor het type moordenaar is ook goed. Want als er iets enger is dan vleesetende zombies, bloedzuigende vampiers of transformerende aliens zijn het gehersenspoelde christenen. Die stop je niet zomaar af. En overtuigend waren ze, ze leken overal en kennen geen genade. De film blijft boeien door het beklemmende, claustrofobische sfeertje en het aardige acteerwerk van het vrouwtje, die blonde gast en de lekkere Elkin. Gelukkig wordt je van tijd tot tijd getrakteerd op een heerlijke moord, die er werkelijk subliem uitzien! De moorden komen sowieso vol in beeld in plaats van dat de camera laf wegdraait en daar geniet ik van.

Het einde vond ik dan weer een beetje carnaval-achtig qua opmaak maar het idee erachter was goed. Echter, het voelde wel een tikje gehaast aan. Toch een enorme meevaller en zelfs aan te raden aan liefhebbers voor occulte horror.

Eindelijk weer eens een goede film over de slechte omstandigheden in de achterbuurten van L.A. Vind de spanningen tussen politie en gangsters en gangsters onderling altijd enorm boeiend. Taylor en Zavala zijn twee beste vrienden die dagelijks met de dood te maken hebben. Een job die niet iedereen op het lijf geschreven staat. En dan te bedenken dat deze grauwe film absoluut geen fictie is.

De manier van filmen, veel met een handycam, is een zeer goede keuze. Eerst dacht ik 'ah niet weer zo eentje', maar snel blijkt het het gevoel van betrokkenheid erg te versterken. Werkelijk ijzersterke acteerprestaties van Peña en vooral Gyllenhaal. De chemie tussen hun is ook zeer duidelijk voelbaar, waardoor sommige situaties je alleen maar meer bij de keel grijpen. Het begint allemaal wat onschuldig, maar alles wordt steeds grimmiger...

Een verademing trouwens dat hun vriendschap eens een keer niet op het spel komt te staan. Geen onderlinge ruzies, verraad of wat dan ook. Gewoon dikke vrienden tot het bittere eind. Het einde is daarom ook aangrijpend, en keihard. Tikje jammer alleen dat na de begravenis nog een (overigens leuke) anekdote komt die naar mijn mening makkelijk middenin de film geplaatst kon worden. Nu had ik het idee dat Ayer de film niet té depressief wilde afsluiten, terwijl ik meteen na de begravenis er een punt achter gezet zou hebben. Verder sterke film.

Vette film over twee sublieme sluipschutters. De sfeer is perfect. Echt erg mooi en knap om te zien hoe professionele sluipschutters zo gecamoufleerd zijn dat je ze met het blote oog niet kan zien. Ook hun manier van denken ( 'Wat zou de vijand nu denken en wat zou hij nu doen?') staat me erg aan.

Een minpunt is de gesproken taal. Duisters die niet duits spreken en Russen die geen russisch spreken. Neem dan gewoon duitse en russische acteurs in de hoofdrol, hoewel Harris en Law het natuurlijk wel goed deden.

Ook een beetje flauw was de strijd om het meisje. Ik vind dit een beetje ongepast in een oorlogsfilm, maar goed, aangezien dit een waargebeurd verhaal is doe je er niks aan. Daarbij komt nog dat het liefdesverhaal maar een detail was. De film is meer gericht op de strijd tussen de snipers, gelukkig.

****

'Ik heb ook wel eens manga gekeken'. Deze flutdocumentaire lijkt gemaakt voor mensen die dit zinnetje wel eens hebben uitgekraamd. Voor de echte liefhebber die meer heeft gezien dan enkele films of series is dit een aanfluiting en vooral een schandalig lange Netflix-reclame.

Ik heb geen idee wie die vertelster is, maar ik heb de indruk dat ze het leuk heeft gehad in Japan, zo lekker op kosten van Netflix. Ze gaat op onderzoek uit naar wat animé nou precies is, maar meer dan schaapachtig rond kijken en de kijker toespreken alsof we kleine kinderen zijn komt ze niet. Haar stem en toon klinkt zo sensatiebelust dat het al snel tegen gaat staan. Ik heb ook niet het idee dat ze écht geïnteresseerd is in het medium, maar dat ze gewoon de vertegenwoordiger van Netflix speelt. Het enige waar ik enthousiast van werd waren diverse herkenbare plaatsen in Tokio die er zijn in gemonteerd. Krijg meteen nog meer zin om er over twee weken weer heen te gaan.

Bleach, Death Note, Akira, Elfen Lied en Ninja Scroll zijn slechts een handvol namen die ik heb gezien en zo zijn er nog honderden waar ik wel meer over te weten wilde komen. Hoe is het ontstaan? Wat zijn de invloeden op de cultuur en hoe gaan de animators te werk? Die vragen worden in slechts enkele minuten beantwoord, weliswaar slecht ook. En dan gaat het over uitsluitend animé die tegenwoordig op Netflix te zien is. Nou, ik kende er geen enkele. Waar zijn de echte klassiekers of een studio als Ghibli? We zien een aantal mensen (sorry, ikzelf ken daar dan weer geen namen van) die hebben meegewerkt aan namen als Ghost in the Shell maar daar wordt geen woord over gerept. In plaats daarvan krijg je een Amerikaanse animator die aan Castlevania werkt en blijkbaar van honden houdt.

Natuurlijk kunnen ze niet iedereen tevreden stellen door over hun favoriete animé te praten, maar dat het alleen over Netflix-animé gaat maakt de bedoeling erg duidelijk. Er staat zelfs in de credits dat alle benoemde series nu beschikbaar zijn. Schandalig slecht dit.

Als fan van martial-arts kon ik deze natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Toch is het pas de tweede Bruce Lee film die ik nu heb gezien. Vooraf kon het eigenlijk al niet meer misgaan.

Het verhaal is wat dieper dan bij de meeste films over 'fight tournaments'. Het was echter niet zo spectaculair en dat hoeft ook niet. Het gaat namelijk maar om één ding en dat is Bruce in actie. Bruce is een icoon met ontzettend veel charisma. Zelfs als hij alleen al in beeld staat is het leuk om naar te kijken. Laat staan als hij zijn kunsten vertoond met het welbekende geschreeuw en zijn ziek gespierde lichaam.

De film voelt soms wat gedateerd - niet zo gek ook - door soms slecht geluid of beeld. Het acteerwerk is matig en er had iets meer gevochten mogen worden. Niet zo veel over te zeggen verder, als liefhebber van Lee en/of martial arts moet je deze gewoon zien.

Irréversible was een prachtige film en mede dankzij veel lovende woorden over Enter the Void ben ik deze toch maar gaan kijken.

Zoals de poster doet vermoeden is de film audiovisueel verbluffend te noemen. De kijker wordt getrakteerd op hyperactieve beelden, flitsende kleuren, zwevende camerashots en hypnotiserende geluiden. Tokyo is enorm mooi weergegeven en doet me er meer naar verlangen dan ooit tevoren. De met een enorme hoeveelheid neon verlichte stad wordt bekeken door de ogen van Oscar, die om het leven komt bij een drugsdeal. Daardoor is de film, zeker in het begin, een stuk intenser. Je merkt zelfs dat zijn ogen knipperen op het beeld. Door de eerste trip had ik bijna zelf zin om wat rotzooi te gebruiken.

Wat daarna volgt is de ziel van Oscar die als het ware langs zijn eigen leven wordt geleidt. Hij ziet zijn verleden, maar ook het heden en hoe zijn naasten op zijn dood reageren. Ik had verwacht dat de film meer naar een nachtmerrie zou neigen, zoals bijvoorbeeld Pop Skull maar dat is niet het geval. De rondzwevende camera zorgt voor dromerige shots, iets waar ik af en toe zware oogleden van kreeg. De film is bij vlagen ook erg stil, het is gewoon kijken en de regenboog aan kleuren op je af laten komen.

De eerste anderhalf uur was ik enorm geboeid, maar daarna kende ik het Noé's trucje wel een beetje. De camerashots vond ik wat repetitief worden, het was constant door de muren heen, en weer verder. Er zit ook aardig veel naakt in de film wat ik niet had verwacht, maar mij hoor je niet klagen. Zeker het laatste half uur ging het er best geil aan toe. De visuele stijl speelt ook hier een belangrijke rol, want zonder sfeerverlichting en zwevende shots was het gewoon ordinaire porno. Het einde vond ik ook mooi gevonden, al interpreteer ik het misschien verkeerd. Ik denk zelf dat Oscar reïncarneert als de zoon van zijn zus Linda, maar het kan ook gewoon een flashback zijn naar vroeger, bij zijn geboorte.

Enter the Void heeft me dus wel verrast. Visueel één van de mooiste films die ik heb gezien. Hoewel de film enigszins deprimerend is had ik meer op een ware nachtmerrie gehoopt. Tegen het einde aan begon ik me een beetje te storen aan de zweverigheid en daarom mocht de film wel een half uurtje korter. Toch is het beslist iets bijzonders wat ik heb gezien.

Aardige film die echter begon als een dolgedraaide kermis. Als kijker krijg je meteen te maken met de krachten van de klopgeest wat resulteerde in verschuivende meubelen en het rapen van Carla. Het wist nauwelijks indruk te maken en dat komt ook door de werkelijk vreselijke score die alle spanning teniet doet.

Gelukkig weet Hershey best leuk te acteren waardoor je enige sympathie met haar opbouwt. De geestscenes daarna worden ook wat heftiger dus je blijft wel kijken. De strijd tussen de psychologie en het paranormale is interessant. Leuk dat ik persoonlijk normaal nogal sceptisch tegenover bovennatuurlijke verschijnselen sta en je eigenlijk het standpunt van de psycholoog inneemt, terwijl ik nu zoiets had van: 'Wat ben je toch onwetend'. Helaas is me even ontgaan wie de geest is. Special effects waren een beetje lame, maar dankzij de spooky sfeer toch nog een goede voldoende.

Ik was best verrast door hetgeen wat ze in de bossen aantroffen. Helaas is de film verder weinig spectaculair.

De film bevatte een voortdurend beklemmend sfeertje en ik denk dat de Spaanse taal daar ook wel een aandeel in had. De film begint aardig met een jongen die niet tegen zonlicht kan. Dit wordt als smoes gebruikt zodat hij en zijn moeder naar een donker bos kunnen verhuizen, en op deze plek ons de stuipen op het lijf kan jagen. Dit lukt helaas lang niet altijd; de film is gematigd spannend, maar als het ding vol in beeld komt is veel van de spanning helemaal verdwenen. Voor gorigheid hoef je deze film ook niet te pakken want dat komt nauwelijks in beeld.

Later in de film kom je meer te weten over het hoe en wat maar verrassend is het allerminst. Vermakelijk is het allemaal best wel. Ook door het frisse acteerwerk en de knappe Suarez ( zonder schwalbe dit keer). De film doet niks nieuws, maar wat het doet is best te pruimen.

Zelden heb ik zo erg naar een film uitgekeken en zelden is het gevaar zo groot dat ie gaat tegenvallen. Het origineel van Sam Raimi is nou niet bepaald slecht, dus groentje Alvarez moet van goede huize komen om de fans plus de nieuwkomers tevreden te stellen. Ik werp nog een blik op mijn trilogie die in de kast staat te pronken, mijn Ash beeldje en mijn ingelijste, The Evil Dead-poster voordat ik hem aanzet. Op hoop van zegen dan maar.

Evil Dead begint met een fijne proloog, maar die ik, nu ik dit schrijf, eigenlijk helemaal niet kan plaatsen. Nieuwkomers weten wat voor een filmpje ze kunnen verwachten, maar een echte meerwaarde heeft het achteraf niet. We krijgen immers anderhalf uur lang monster madness dus die paar minuten aan spannende opbouw had best gemogen. Afijn, het groepje vrienden komt aan bij het beruchte hutje. Geen party's dit keer, maar serieuze zaken. De labiele Mia is hier voor haar rust, maar nieuwsgierig Aagje Eric maakt door het oplezen van een spreuk een zooi demonen wakker en het is gedaan met de vakantie.

Ik moest wel even inkomen. Bij veel scenes spookt het origineel door m'n hoofd en verlang ik daar eigenlijk weer naar. Zo vond ik het bos hier een stuk sfeerlozer. De demonencamera die over de bosgrond zweeft in een stuk minder angstaanjagend, er is minder rook en het geheel is een stuk minder knullig. Het origineel en diens vervolgen hebben namelijk een amateuristische feel en zijn met een laag budget gemaakt. Dat gaat ten koste van special effects, maar je krijgt er tonnen sfeer voor terug. Dit was allemaal erg gepolijst.

De acteurs waren ook niet bijzonder, alleen Mia was wel leuk. Daar ben ik eigenlijk ook wel blij om ook. Er is niet geprobeerd om een nieuwe Bruce Campbell te maken en dat was ze niet gelukt ook. Jammer is wel dat niemand ook maar een beetje de charme van Ash heeft, waardoor er ook weinig zwarte humor te ontdekken is. De vulgaire praat en overdreven smerigheid van de demonen daargelaten.

Maar wanneer de eerste brokken zijn gemaakt, vanaf dan is het echt smullen geblazen! De vaart zit er goed in, maar vooral de make-up en effecten zijn één van de beste die ik in een horror heb mogen aanschouwen. Het uiterlijk van de demonen was niet meteen eng, maar het veelvuldig gekraak, gebraak en alle andere onnatuurlijke geluiden die er uit hun strot kwam maakte het toch angstaanjagend. Als ik zeg dat de film meer dan 200 keer zoveel nepbloed bevat als het origineel moet je wel een beetje een beeld krijgen van wat je te wachten staat. Wonden zijn afgrijselijk goed gemaakt; van een koevoet die een hand doorklieft tot aan een arm die slechts aan enkele pezen bungelt. Het zijn ook de kleine details zoals de bloedregen op het laatst die de smerigheid compleet maken. En waarom ook niet? De hel is losgebroken!

Alvarez heeft er goed aan gedaan om veel gloednieuwe scenes te filmen zonder teveel te willen kopieren. Alleen de oorzaak van de chaos is overgenomen, het boek, maar het verloop is verder totaal anders. Nieuwe kills, nieuwe scenes, nieuw einde (al vind ik dat er te weinig met het boek wordt gedaan op het laatst). Het origineel wint het op duivelse sfeer en personages (Ash!), de remake wint het echter op vaart en de immens goede make-up en andere speciale effecten. En dat was in het origineel al niet eens slecht, maar wel duidelijk met een amateuristische knipoog. Dit is echter bittere ernst. Ik had dit niet verwacht van te voren, en het voelt als verraad richting Campbell, Raimi, de fans, de jaren '80 en mijn poster, maar het is toch echt waar. Ik denk dat ik deze beter vind...

Na jaren eindelijk weer eens herzien. Veel mensen vinden het eerste deel de beste, voor mij is dit deel op alle fronten beter. Tot op zekere grens een remake van het eerste deel, maar er zijn genoeg nieuwe vondsten aan toegevoegd om de boel fris te houden. Evil Dead weet samen met films als Braindead en Bad Taste hoe je succesvol horror met komedie kan smelten. Geen flauwe grappen, maar alles lekker overdrijven.

Waar deel één vooral om de horror draait en de humor schaars is, draait het in dit deel veel meer om humor. En die is zeker geslaagd door de geniale Campbell die terecht is benoemd tot cultheld. Het overdreven acteerwerk zorgde voor veel hilariteit en soms werd ik echt een beetje melig. Neem de scene met de bezeten hand en het moment waarop het huis hem uitlacht als hoogtepunten. Daarna wordt de film wat serieuzer, maar alles is met een enorme knipoog.

Ten opzichte van deel één is ook de CGI wat verbeterd. Soms zit het nog steeds niet helemaal lekker, maar samen met de belachelijke discontinuïteit ( iemand zit onder het bloed, een seconde later is ie brandschoon), overdreven veel gore, droge oneliners ( Swallow this!) en de kartonnen achtergronden past het allemaal perfect in de stijl van de film. Niet al te serieus.

Het kan raar lopen. Een paar jaar geleden gaf ik nog een zware onvoldoende. Maar met de tijd heb ik dit soort splattercinema weten te waarderen en scoort de film een dikke voldoende. Beste deel uit de reeks.

Voor de zoveelste keer herzien en toch maar even iets zinnigs bij schrijven.

Wat Evil Dead zo geweldig maakt is de overtuigende kwade sfeer die de hele film om het hutje heen hangt. Het donkere bos, maar vooral de rookeffecten en demonen stemmen maken de film spannend. De combinatie tussen horror en humor is ook erg geslaagd te noemen, al is dat in het superieure vervolg nog veel beter gedaan. Geen flauwe grappen, het is meer de manier waarop Ash en co. handelt naar de ernst van de situatie. De manier waarop Ash met de demonen omgaat bijvoorbeeld. Hij ziet ze niet als het ultieme kwaad, maar gaat ze gewoon te lijf alsof het criminelen zijn. Hilarisch om te zien vaak.

Bruce Campbell heeft natuurlijk eeuwige roem verworven door de stoere Ash zo goed te spelen. De rest van de cast is wat minder, zij zijn op het einde van de film sowieso allemaal vervangen door stand ins. Iets waar ik ook gecharmeerd van ben is de make-up. Dat is typsich Evil Dead en geen hedendaagse CGI die daar tegen op kan, zonder op sfeer in te leveren. De film was low budget dus ingewanden waren gemaakt van eten en rode kleurstoffen. De manier waarop de zombies oplossen op het einde ziet er enorm slecht uit, maar past helemaal in het Evil Dead plaatje. Het ziet er allemaal heerlijk knullig uit. In de scene waarin de vijf vrienden over de brug rijden meende ik zelfs een crewlid te zien staan of iets dergelijks.

Vandaag of morgen ook maar eens het tweede en derde deel weer eens bekijken. De Evil Dead reeks blijft een van mijn favorieten en ik hoop nog steeds op een vierde deel, met zo min mogelijk CGI. Een locatie als de hel lijkt me wel een leuke.

Vreemd filmpje met een verrassend goede McCord als de psychisch gestoorde Pauline. Haar uiterlijk is al om van te gruwelen zo onverzorgd, maar ondanks dat is ze recht voor z'n raap. Haar innerlijk is nog verknipter, wat de diverse, werkelijk briljante, droombeelden illustreren. Hierin komt de horror ook aan het licht - soort van necrofilische bloedorgies - maar daar buiten is het een (heftig) familiedrama.

Een strenge mama en een lakse papa zorgen ervoor dat Pauline steeds verder van ze vervreemd raakt. Zusje Grace is ziek, maar is de enige die Pauline mag. Het einde zie je echt van mijlenver aankomen, maar is daarentegen erg goed uitgewerkt. Lekker gestoord. Maar jammer dat het dan opeens boem, afgelopen is. Aparte film, maar geslaagd.

Soms als er nog niet op een film is gestemd hoop je dat je een verrassinkje tegenkomt. Kenners die het verhaal lezen krijgen precies wat ze zullen verwachten. Met welke films kun je deze vergelijken? Met alles waarin een groepje jongeren, een koele moordenaar en een smerige, oude werkplaats vol obscuur gereedschap in voorkomt.

Exit 33 is een film zonder ingewikkelde verhaallijnen, maar zegt gewoon waar het op staat. Door middel van wat overbodige flashbacks zie je waarom Hodder gek is op ogen, maar verder kloppen de slachtoffers vrolijk bij hem aan om één voor één het loodje te leggen. Kane Hodder is een goede kandidaat voor een geschifte rol, toch een klein horroricoon. Hij hoeft zijn wenkbrauwen maar te laten zakken en ik zou al wegrennen.

Aanvankelijk had ik mijn twijfels over de special effects. Zo heb ik me zitten irriteren aan de overduidelijke simulator wanneer ze in de auto zitten. Ik weet niet of het expres gedaan was, maar dit was gewoon een kermis. Ook zie je tijdens wat kills flitsen in beeld die ingezoomd zijn op de wond. Ik dacht dat het was om de matige make-up te verbloemen, maar dan wordt er opeens een oog verwijderd en dat vond ik er toch wel super uitzien. Ook later wordt bevestigd dat het met de special effects behoorlijk goed zit. De score vond ik matig, terwijl de soundtrack wel goed paste. Vooral de scene op de WC waarin we mee konden kijken met een pornoblaadje onder het genot van een 'fuck you' liedje was geinig gedaan.

Brunswick levert met Exit 33 een leuk, vlot en kort horrorfilmpje af die verder ook niets meer wil zijn. Voer voor de fans dus. Zoals ik al hoopte was dit een kleine verrassing.

Ik denk een jaar of acht een keertje gezien en vond hem toen behoorlijk ruk. Naarmate ik me meer en meer ging verdiepen in horror kwam ik steeds vaker deze naam tegen bovenaan vele lijstjes. Ik snapte er niks van, en na al die tijd toch maar weer eens opgezet.

Veel indruk maakt de film niet meer. Na een half uur weet ik ook weer waarom hij destijds niet bevallen was; het verhaal komt nogal traag op gang en is bovendien niet erg interessant. Dat gedoe in Irak, who cares... Decors zijn ook allesbehalve boeiend, behalve Regan's slaapkamer dan.

Gelukkig is elke scene met Regan een erg goede. De indrukwekkende make-up maakt haar echt een beest, vooral wanneer ze de grofste dingen uitroept en de meest ongelofelijke bewegingen maakt. Vandaag de dag boezemt het niet veel angst meer in, sommige uitdagingen neigen zelfs meer naar zwartkomisch. Ik snap wel dat het vroeger een impact heeft gehad. Overigens is het jammer dat het einde zo enorm gewoontjes is.

Stallone weet, net als Rambo (2008), hoe je een dikke actiefilm in elkaar zet. De film kent zelfs veel gelijkenissen met Stallones vorige werk. Geen diepgang, maar non stop actie, explosies, achtervolgingen en brute kills. Sowieso al een genot om zoveel grote namen naast elkaar te zien schitteren. Het voelt bijna als een reünie. Erg vermakelijk en een topper in zijn genre!

Spannende film die me dankzij mijn lage verwachtingen alleszins is meegevallen.

Eyes of a Stranger deed me af en toe denken aan het latere Scream. Ook hier wordt veelvuldig gebruik gemaakt van telefoons waarna het slachtoffer meestal het loodje legt. De moordenaar heeft hier echter geen masker op maar is gewoon herkenbaar. Nu is het gevaar dat de moordenaar niet kan overtuigen, maar gelukkig acteert DiSanti goed als perverse psychopaat. Heeft er ook echt de kop voor.

Gezien het feit dat Leigh als eerste wordt genoemd hierboven speelt ze echter een relatief kleine rol. Jammer, want het is echt een erg mooie meid en ze acteert hier ook nog eens goed een doofstomme tiener. De film is vaak spannend en heeft een lekker onheilspellend sfeertje. Verder is er wat naakt te zien en een paar spetters bloed. Leuke scene ook waarin Herbert zelf het slachtoffer wordt aan de telefoon. En Leigh kicks ass!

Langdradige film waarbij de aandacht regelmatig verslapte. Ik moet zeggen dat ik alleen de seksscènes in het landhuis kende wat de aandacht een beetje trok. Anders had ik deze film waarschijnlijk helemaal nooit bekeken. En terecht, want buiten die paar scènes valt er weinig te genieten.

Het verhaal deed me heel erg weinig. Al die emotionele conversaties tussen Cruise en Kidman maakte niks bij me los en ik snapte de hele big deal van dat landhuis niet goed. Cruise speelde een sterke rol, maar gelukkig had de vreselijke Kidman een minder grote rol. Die heb ik het nog nooit leuk zien doen.

De film heeft wel aardig sterke muziek die een onheilspellend sfeertje creëert. Zoals gezegd waren de scènes in het landhuis het sterkst. Niet alleen vanwege de seks, maar ook vanwege de sekte, waardoor de film zowaar wat spannender werd.

Grotendeels saaie film met saaie dialogen en saaie personages.