Meningen

Ik denk zo ondertussen mijn dertigste Miike alweer, al zal dat misschien pas 25% van zijn werk zijn. Die man is een machine. Ik was wel weer eens benieuwd naar een horrorfilmpje met Miike-invloeden maar toch een beetje jammer dat het soms net een groot kind is.

Want zo heel veel horror valt er niet te bespeuren. Natuurlijk is het vrij bloederig, met het geniale intro als topje van de ijsberg. Zo ben je meteen geboeid. Maar de film is met veel fantasie gemaakt. Fantasy voor volwassenen. Het omringende verhaal blijft wat vaag, maar in feite draait het om een aantal klasgenootjes die in kinderlijke spelletjes moeten optreden. De verliezer legt het loodje, komt het eigenlijk op neer. Kinderachtige spelletjes dus zoals Annemaria Koekoek, zakdoekje leggen en buskruiten, met dodelijke afloop. Een beetje in de lijn van Death Tube en X Game.

De fantasy wordt vooral teweeg gebracht door schattige, pratende beesten zoals een enorme kat op muizenjacht en een snowboardende ijsbeer die toch een beetje evil zijn. Zegt genoeg lijkt me. Deze zijn niet echt, maar komen uit de computer in een soort stop-motion animatie. Heel apart, maar ook een beetje sprookjesachtig. Deed me vaak aan animé denken en zelfs een beetje aan Ghibli. Zal wel door de pratende beestjes en voorwerpen komen.

De cast is wat minder. Je bouwt niet echt een band op en het maakt ook niet uit wie er sneuvelt. Toch is het bij elk spel weer spannend hoe het zal gaan verlopen. Zoals vaker doen Miike's filmpjes wat te lang, al verveelt de film nauwelijks. Toch is het allemaal iets te blij wat mij betreft, nu graag weer een volbloed horror, Miike!

Afgrijselijk wanproduct. Iemand wel eens een pornofilm af proberen te kijken vanwege het verhaal? Erotibot voelt en oogt als een no budget amateuristisch pornofilmpje, en dan eentje zonder opwindende seks.

Een wereld van verschil, deze film en Vampire Girl vs. Frankenstein Girl. Dezelfde regisseur, maar met een duidelijk minder budget, een minder script en een minder bekwame cast. Het is mij niet duidelijk wat er nou opzettelijk grappig bedoeld was en wat niet. Dat de butleroids mannen in pakken zijn is jammer, maar dat ze zich extreem dom gedragen inclusief flauwe geluidjes is gewoon ergerlijk.

Een verwend en wereldvreemd meisje dat seksles krijgt van een butleroid klinkt interessant, maar in werkelijkheid is het nogal melig. De erfgenames Asami en Ozawa maken het helaas niet beter. Het is niet erg dat Asami hier weer hetzelfde typetje als altijd speelt, maar Ozawa bakt er werkelijk niks van. De threesome beloofde spannend te worden, totdat de meiden zich begonnen te dragen als kleine kinderen. Weer wat hoop verdwenen.

Maar wat me ook tegenviel was het gebrek aan actie. Vampire Girl zit bomvol gestoorde scenes en creaties, maar in Erotibot wordt geen enkele actie in beeld gebracht. Zelfs als iemand in het water valt gebeurd het off-camera. En dan toch in die laatste tien minuten kan het blijkbaar wel waarin het heel even extreem bloederig wordt en het eindelijk een beetje genieten is. Maar waarom niet wat meer van dit geweldigs in de film gebruikt?

Dan waren de twee interviews met Asami en Ozawa op de dvd echt tien keer zo interessant. Maar beter nog kun je gewoon een internetfilmpje bekijken waarin Ozawa verwend wordt door 3x13inch dan je tijd te verdoen aan deze rommel.

Wat een lief en hartverwarmend debuut van Yonebayashi! Het is al enige tijd geleden dat ik een Ghibli heb gezien, dus het was even afwachten of de bekende magie me nog wist te bekoren. Daarnaast is dit pas de vierde Ghibli die niet door Miyazaki himself is geregisseerd. Yonebayashi is echter wel bij een aantal vorige studioprojecten betrokken geweest als animator en met dit debuut mag hij van mij voortaan in de stoel blijven zitten.

De eerste paar minuten waren even bedenkelijk. De basis van het verhaal is immers niet origineel. Vroeger had ik ook wel eens boeken gelezen over Pinkelientje, Duimelijntje en andere kleine spruiten. Disney's Big Friendly Giant heeft een vergelijkbaar concept. Wat deze verhalen allemaal niet hebben is de magische hand van Ghibli die overal een kunstzinnig sprookje van maken. De animatie is weer prachtig met mooie, volle kleuren en bakken vol detail. Check bijvoorbeeld het keukentje van het poppenhuis eens. Een lust voor het oog en veel beter dan de hedendaagse, zielloze computermeuk.

Ik moest nog even een kleine teleurstelling verwerken. Al snel leek het erop dat we geen grappige, knuffelbare, fantasiewezens zouden aantreffen, waar Howl's Moving Castle, Spirited Away en Totoro wel bol van staan. Die teleurstelling verdween als sneeuw voor de zon, want Arrietty alleen al is een enorm leuk, lief en sympathiek personage. Avontuurlijk vooral, in tegenstelling tot haar ouders die zoals in alle Ghibli zorgzaam en bezorgd zijn. De jongen Sho is eveneens een kleurrijk personage, al zag ik zijn dood al weer tegemoet door zijn verhaal, maar dat kwam gelukkig niet. Het was even schrikken toen de vierde borrower zich aansloot bij het gezelschap. Ik was bang dat Sho wat op de achtergrond zou komen, maar gelukkig pakte hij snel weer zijn biezen. Ook Niya de kat heeft tegen het einde nog een lieve toevoeging.

De verhoudingen tussen de verschillende personen leveren - ik zou bijna zeggen vanzelfsprekend - prachtige scenes op. De eerste ontmoeting tussen Arrietty en de jongen bijvoorbeeld, of wanneer hij vertelt over zijn ziekte. Uiteraard is het einde mierzoet, maar toch wat ongemakkelijk. Arrietty wordt bijgestaan door een prachtige soundtrack, niet te vergeten. Soms ingetogen, soms erg aanwezig maar altijd op de juiste momenten. Terwijl Ghibli-koning Miyazaki bezig is met Porco Rosso 2 kijk ik reikhalzend uit naar Yonebayashi's volgende. Ghibli levert opnieuw topkwaliteit af!

Remake van het Zuid-Koreaanse The Quiet Family, die ik overigens nog niet gezien heb. The Happiness of the Katakuris had ik jaren terug na vijf minuten uitgezet vanwege de absurde opening. Wijsheid komt met de jaren, dat blijkt maar weer eens...

Inmiddels heb ik een torenhoge pet op van Miike's werk en weet ik dit wel te waarderen. De enorme stijlwisselingen, van het cartooneske bekogelen van een vogel tot aan een totale metamorfose van klei en stop-motion, maken deze film nooit saai. Het gezin is erg positief ingesteld en kent een aantal kleurrijke karakters die je al snel in je armen sluit.

De horror in deze film mag je met een dikke korrel zout nemen. Afgezien dat er een paar dode vallen en er zombies uit de grond op staan is dit vooral een komische musical. Musical ja, een genre waar ik normaal gesproken een hekel aan heb. Zo wil het gezin van het ene op het andere moment nog wel eens de microfoon grijpen om de situatie al zingende uit de doeken te doen. Niet alle liedjes zijn geslaagd, maar overall stoort het absoluut niet en oogt het allemaal erg vrolijk.

Toch heb ik er uiteindelijk geen 'wow' gevoel aan overgehouden, maar apart is het zeker. Leuke karakters, luchtige komedie, een aantal leuke liedjes en bizarre stijlwisselingen. Miike = Happiness!

Geweldige herziening! Twee jaar geleden was dit mijn eerste J-sploitaion en ik wist niet wat ik met dit prul aan moest. Ik vond het maar onrealistisch en veel te overdreven. Duh!... denk ik nu. Hedendaags ben ik een fan van het genre en het zou gek zijn als ik deze dan ook niet wist te waarderen.

The Machine Girl had weinig indruk gemaakt dus deze kijkbeurt voelde weer als een eerste. Het is een typisch wraakverhaaltje dat interessanter wordt gebracht dan in andere soortgelijke werkjes. Niet alleen omdat de Yakuza een rol spelen, maar ook omdat de emotionele scenes best aansloegen. Niet dat dat er veel zijn, de meeste scenes kleuren uiteraard bloedrood!

Ami is knap en stoer tegelijk en samen met Miki maakt ze korte metten met talloze tegenstanders. Uiteraard wordt de fantasie van Iguchi duidelijk de vrije loop gelaten want er passeren een hoop gestoorde personen en vreemde wapens. De lichamen vallen bij bosjes en de bloedfonteinen spuiten rode vloeistoffen de lucht in. Toffe soundtrack ook. De film heeft ook zwarte humor, de scene met die gestoorde ouders is briljant evenals de Yakuza-kok.

Enorm vermakelijke Japanse onzinfilm met een leuk verhaaltje en heerlijke actie. Lekker over de top, fantasierijk en vlot. Super!

Nadat ik in Tokyo een aantal Ghibli stores was binnengelopen besefte ik me ook meteen dat het alweer tien jaar geleden is dat ik er een aantal voor het laatst heb gezien. Tijd voor een opfrisbeurt dus, in chronologische volgorde.

In mijn herinnering was Nausicaä altijd één van de mindere en ook bij een herziening blijf ik daar bij. Gelukkig is een mindere Ghibli altijd nog steeds goed. Al bestond Ghibli ten tijde van deze film natuurlijk nog niet. De studio is opgericht van de opbrengst van deze film.

Nausicaä bevat veel kenmerken die we in latere Ghibli's veel tegenkomen. Zo is er Miyazaki's obsessie voor het vliegen en machines uit de Tweede Wereldoorlog. Het is duidelijk dat hier inspiratie is uitgehaald. Helaas is de animatie behoorlijk gedateerd en is Nausicaä zelf niet bepaald een leuk personage omdat ze te perfect is. Opvallend is dat het net lijkt of ze soms geen broek aan heeft trouwens, doordat haar broek dezelfde kleur heeft als haar huid. De vos-eekhoorn en andere fantasy creatures waren dan wel weer geslaagd.

Waar ik me vooral aan stoorde was de enorme hoeveelheid chaotische actie. Er is naar mijn mening nog weinig van magie te bespeuren. Bovendien is de film erg langdradig met hier en daar saaie stukken.

Aardig drama dat gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Een Tibetaanse patrouille onder leiding van Ritai struint de kale vlaktes van Kekexili af op zoek naar stropers die het gemunt hebben op de antilopen, die met uitsterven worden bedreigd.

Natuurlijk zijn daar de mooie landschappen waar de mensen overheen zwerven. Dromerige beelden waar ik af en toe dreigde weg te dommelen worden afgewisseld met confrontaties tussen de patrouille en stropers. Dit zorgt voor een aantal vermakelijke scenes en daaruit blijkt dat de patrouille tot het uiterste gaat om de stropers te bestrijden.

Mooi om te zien hoe hecht de patrouille is, maar het is jammer dat de personages oppervlakkig blijven. Anders hadden enkele scenes zoals de executie en het drijfzand - erg overtuigend gedaan - meer impact gehad. Goede speelduur ook, het had ook echt niet langer hoeven duren. Bleef boeien tot het eind.

Vermakelijke Thaise Rambo! Net als in Ong-Bak en Tom Yum Goong is het verhaal niet belangrijk, gewoon gaan met die banaan.

Nog nooit eerder heb ik klappen harder zien aankomen als in deze Thaise actiefilms. Je kan het bijna voelen. Ook weer een enorm pluspunt zijn de stunts. Geen touwen, gewoon echte crashes en valpartijen. De actie is vaak spectaculair en over de top, maar enorm amusant. Af en toe kreeg ik echt kippenvel.

Tijdens de credits zie je een kleine making-of van sommige stunts, ook erg leuk. De film duurde voor mijn gevoel een klein beetje kort, de actie althans. Dat komt misschien omdat er in het midden van de film een aantal saaie stukjes zitten. Toch wel een aanradertje. Beetje jammer van het iets te lage gemiddelde, zeker op IMDb.

Vermakelijke film. Niet verassend maar het wist me toch geboeid te houden. Niet eng, hier en daar wat spanning hoewel je toch wel weet hoe het gaat eindigen. Twee grote pluspunten waren Supaksork Chaimongkol en Arisa Will. Allebei erg knap en acteren deden ze ook goed. De daadwerkelijke moorden die werden gepleegd door middel van voodoo waren niks bijzonders dus daar had meer in gezeten. Ook lees ik hier en daar op het net dat de film erg goor is, maar goorheid kwam ik nergens tegen. Misschien alleen de scene met de palingen, of je moet over je nek gaan als iemand wat bloed op hoest... Het probleem om de acteurs uit elkaar te houden had ik trouwens totaal niet.

Ben nu wel benieuwd naar het tweede deel aangezien die positievere reacties krijgt. Heb hem op de pc staan maar zonder ondertitels. Nog even op zoek dus. Voor nu krijgt deze drie dikke sterren. ***

Aangrijpende film.

Voordat ik met deze film begon las ik helaas een erg grote spoiler in het plot van het vervolg Adulthood. Dus mensen die deze film nog willen bekijken raad ik aan om het plot van Adulthood nog niet te lezen.

Ik heb het al vaker gezegd; ik vind het vaak erg boeiend om te kijken naar groepen probleemjongeren die steeds verder bergafwaarts in de criminaliteit raken. Een uitzichtloos bestaan; iedere dag een gevecht op leven en dood. Nu is de film geen documentaire dus 100% realistisch zal het niet zijn, maar de indruk is toch sterk dat wij allen(?) blij mogen zijn dat we niet in zulke barre omstandigheden zijn opgegroeid.

Het acteerwerk was dan ook weer erg overtuigend. In veel situaties voelde ik goed mee met de jongeren. Hier en daar ook een enkele sterke, harde scene. De spanning tussen de jongeren is ook goed voelbaar. Zij gaan anders met elkaar om dan wij. Criminaliteit en bedrog ligt overal op de loer. Oom Curtis speelde ook overtuigend de gangsterbaas. Veel medelijden kreeg ik op een gegeven moment met Alisa. Natuurlijk is zij ook geen engeltje, maar wel degene met het grootste hart.

Ik ben trouwens wel blij dat ik er ondertiteling bij had. Echt Brits vind ik al lastiger te verstaan, maar als ze er ook nog straattaal bij praten is het soms helemaal niet meer te volgen.

Het einde was niet verrassend maar zorgde wel voor een kleine brok in m'n keel. Vandaag of morgen Adulthood maar binnenhalen.

Door zo'n plot en poster raak je toch al snel geboeid hehe. Niet makkelijk in een hokje te plaatsen, hoewel de focus wel op komedie ligt. Ook nog een stukje erotiek, dramatiek en romantiek. Helaas ook wat 'thriller', maar dat is nogal schrijnend.

De cast vond ik behoorlijk sterk, de chemie tussen de sympathieke Ryo en de waanzinnig mooie Satsuki is zeker voelbaar. Het moge duidelijk zijn dat Sora Aoi in het echt naaktmodel en pornoactrice is/was, wat een goed lichaam!

Heerlijk droog plot verder en een genot om te kijken hoe Ryo zijn voyeuristische hobbie uitvoert. Nog mooier is het eind als Satsuki erachter komt en niet een boos wordt... kan het nog beter?

Nou ja, qua film op zich wel, want er gebeurt te weinig opzienbarends voor een topscore. Maar een dikke voldoende zit er wel in. Leuk!

Vanmiddag was ik nog teleurgesteld door Dolls, zijn minste. Nu heb ik dan opeen zijn beste non-Yakuza film gezien, Kikujiro! Erg aandoenlijk filmpje die draait om de band tussen de norse, vuilbekkende Kikujiro en een negenjarig jochie die op zoek is naar zijn moeder.

Vanaf het eerste moment werd ik gegrepen door de luchtige feelgood sfeer die de film uitstraalt. Van de humor moet je houden maar ik heb regelmatig met een glimlach zitten kijken hoe Kikujiro met bepaalde situaties omgaat, sommige te bizar voor woorden. Uiteraard weer sterk vertolkt door Kitano, die ondertussen een kleine grote held is geworden in mijn boekje. Ook het jochie doet het erg leuk en de klik tussen de twee is op een gegeven moment duidelijk voelbaar. Mooi om te zien hoe Kikujiro er zoveel werk van maakt om Masao te vermaken terwijl het van de buitenkant een grote aso is.

Zoals we van Kitano gewend zijn ziet de film er weer verzorgd uit, met lange shots en een prachtige soundtrack. Film is weer behoorlijk stil, en visueel vaak zeer de moeite waard. Goed mee vermaakt!

In 2003 of 2004 voor het eerst gezien en maakte toen enorm veel indruk op me. Het was ongeveer de eerste film die ik zag waarin Japans gesproken werd, de eerste film waarin ik kennis maakte met animé en de eerste film waarin ik bloederige martial arts zag. Daarvoor kende ik wel Jackie Chan-ongein maar dit was weer een klasse apart. Nu, zes jaar later, kan ik wel een beetje stellen dat dit de basis heeft gelegd voor mijn liefde voor Aziatische films, animé en martial arts. Maar ondertussen heb ik van alle drie de subcategorieën wel betere films gezien.

Quentin Tarantino kan bij mij sowieso heel weinig fout doen. Een aantal van zijn films zijn ware klassiekers, dus van een simpel wraakverhaaltje als Kill Bill weet hij wel wat speciaals te maken. Zoals in veel van zijn films zijn het juist de weirde characters, leuke dialogen en grappige situaties die de film na een hoger niveau tillen. Zo zijn de camera angles erg goed, de muziek vaak goed, hoewel misplaatst bij het eindgevecht. De bloedsproeiers draaien op volle toeren en de zwart-wit beelden vond ik wat misplaatst, het leek me leuker als de boel in kleur was, of alleen het bloed rood. De ode aan Bruce Lee is ook mooi, maar de gevechten in zijn films zijn wel wat beter. Veel gevechten in Kill Bill deden mij niks. Komt ook door Thurman, die waarschijnlijk slechts een paar weekjes les heeft gehad voor de opnames. Het ziet er niet helemaal natuurlijk uit. Het gevecht met Gogo is wel tof - komt vooral door de stoerkijkende Kuriyama, maar het gevecht met O-Ren is een anti-climax. Wel een paar mooie kills tussendoor, dat wel.

Het was ook de eerste kennismaking met een animé, naast filmpjes als Pokémon. Ik wist eerst niet wat ik ervan moest denken, maar al snel vond ik het heel cool. Erg tof getekend, lekker veel bloed; een 'tekenfilm' hoefde dus niet altijd alleen maar zoet te zijn.

Met Uma Thurman heb ik een haat-liefde verhouding. In sommige films vind ik haar goed, in sommige niet. Zelfs in deze film vond ik het soms wat twijfelachtig. Hier speelde ze wel goed, maar kon ze me niet goed overtuigen als killing machine. En Lucy Liu al helemaal niet. Die moet gewoon in tutfilms als Charlie's Angels blijven spelen, want als killer komt ze echt tekort. Zie de scène waarin een yakuzabaas commentaar op haar heeft. Verder een leuke rol voor Sonny Chiba en Chiaki 'De Neus' Kuriyama vind ik altijd leuk om te zien spelen.

Het geheel voelt aan als Tarantino; spelen met licht, kleur, geluid en beeld. Een aantal memorabele personages en weirde humor.

Dit keer wordt er geen autootje vol jongeren in een vakantiehuis gedropt maar zelfs een busje. Snel daarna meldt een motorchick zich nog wat een totaal maakt van maar liefst acht vleeshompen. Spannund!

Maar niet heus. Natuurlijk verwachtte ik er ook niks van, of eigenlijk komt hetgeen je verwacht ook precies uit. Namelijk een standaard horrorfilmpje met hier en daar een bloedspetter. De mannen zijn vaak dom met een grote bek en de vrouwen mooi en bloot, zo ook hier. Ik vind het af en toe wel leuk om naar al dat geouwehoer te kijken en luisteren. Aangezien de psycho maar één persoon levend het huis laat verlaten lopen de spanningen hoog op. Niet dat het ook daadwerkelijk spannend wordt want het verloopt precies zoals je verwacht. Niemand is te vertrouwen en.... boeiend allemaal, gewoon opzetten als je echt niks beters hebt.

Geinig filmpje, maar hier had veel meer ingezeten.

Een verhaal over criminele koffiebonen klinkt goed voor een dosis hilariteit. Helaas valt er niet erg veel te lachen. De typetjes zijn leuk gedaan, maar er is verder weinig humor in te vinden. De film is iets te serieus, met hier en daar een saaie scène.

De actie is wel mooi gedaan. Spectaculair, met veel slow-mo en onmogelijke dodges. Leuke muziek ook. Killer Bean zelf is ook tof, die geen emotie kent. Maar de hele film heeft een 18+ feeling. Het had allemaal veel grover en gekker gemogen. Zo zijn de vele dode bonen helemaal niet overtuigend. Ze stuiteren door de omgeving als kleipoppetjes. Vreemder is dat er in de hele film geen druppel bloed te bekennen is, en juist in een parodie als deze zijn een paar klodders ketchup geen verkeerd gezicht. Lichte tegenvaller, die na een tijdje te eentonig wordt.

Erg leuk werkje. Wanneer je opent met zo'n geniale theme-song moet er veel misgaan wil het nog een flop worden. De toon is meteen gezet. De daadwerkelijke horror mag met een korreltje zout worden genomen, dat stopt bij moordende clowns. De manier waarop, de meligheid waarmee het is uitgevoerd, de setting en de designs vallen allemaal onder de noemer komedie.

Het moment dat een vallende ster de Aarde raakt en er plotseling een rood-oranje circustent op de plaats staat is al enorm droog. De binnenkant van het circus is zo verdomd kleurrijk dat het glazuur van je tanden springt en de clownskostuums zijn geslaagd. In mijn herinnering zien ze er hetzelfde uit als degene die ik vroeger zelf in het circus heb gezien, maar dat is misschien mijn eigen persoonlijke fobie. De clowns zien er niet allemaal even angstaanjagend uit, maar stralen wel macht uit, al is het maar omdat ze allen een gun dragen die iedereen in suikerspinnen wikkelt! Hun mechanische lachje maakt het compleet.

Er komt haast geen druppel bloed aan te pas. Wel waterspuitende bloemen, smijten met taarten, muurschaduwen maken met je handen en balonnen tot leven wekken. De manieren waarop er gemoord wordt zijn dus clownesk te noemen. Vermakelijk en melig is het allemaal zeker. Cast is oke zonder echte uitschieters. Mooney was wel geinig als sheriff die zich steeds genept voelt.

Special effects zijn erg gaar, daar is dan ook haast geen cent aan besteed. Het mist zijn effect echter niet en de swingende soundtrack laat je voortdurend met een lach zitten. De finale is vanzelfsprekend over the top en past precies in een B-horror als dit. Leuk!

De Australische outback. Het toneel waar zich al tal van horrorfilms hebben afgespeeld. Word je niet gebeten door een giftige spin of stort je niet te pletter in een ravijn, dan word je wel opgejaagd door een stel psychopaten. Het is geen ideale reclame voor het land met hun prachtige natuur, maar wel voor de filmliefhebber die op zijn thrills zit te wachten.

Het is begrijpelijk dat de film al met veel grote namen in het genre is vergeleken. We volgen een stelletje en een gezinnetje die een ideaal kampeerplekje hebben gevonden voor hun vakantie. Dit levert meteen mooie plaatjes op, we kennen het inmiddels wel maar vervelen gaat het nooit. Beide gezinnetjes zijn happy en zijn goede mensen, des te harder is het lot dat ze staan te wachten. Verderop leven namelijk Chook en German, twee psychopaten die mensen verkrachten en vermoorden, puur voor de lol. Prima geacteerd overigens, als ook door de slachtoffers.

Killing Ground moet even op gang komen, zeker in het begin gebeurt er eigenlijk niet zo heel veel. Ik was zelfs een beetje verward, maar dan blijkt het dat er twee verhaallijnen door elkaar spelen. Geinig, behalve dat het meteen het een en ander verraadt. Er hangt wel voortdurend een naar sfeertje, omdat je continu denkt aan hetgeen wat komen gaat. De scene waarin Ollie achter Sam aanloopt en telkens valt is magisch. Alsof hij met zijn laatste krachten om hulp wilt roepen, maar simpelweg niet kan, en dan die ijzige stilte erbij. Misschien de beste scene uit de film.

Het geweld is minder bloederig dan pakweg een Wolf Creek, dat over de top gaat. En juist daardoor heeft deze film meer impact. German en Chook zijn angstaanjagend omdat ze onberekenbaar zijn en de acties van Ian en Sam zijn logisch wat het geheel een gevoel van realisme geeft. Ook het geweld speelt daarbij een grote rol. Verkrachtingen worden aan de verbeelding overgelaten, maar het zien van de halfnaakte lichamen is voldoende. Ook de blikjes-scene is erg effectief, en het meest shockerende was nog het neergooien van Ollie, die daar lag te bloeden. Het geweld komt wel aan.

De laatste twintig minuten zijn helaas wat saaier. Het tempo is weg en ik vond het soms ook wat te donker gefilmd. De blik van Sam op het laatst waar iedereen het over heeft lijkt me niet zo interessant, maar meer geforceerd voer om over na te praten. Na het zien van deze film laat ik de outback toch nog maar even voor wat het is.

Jeremy niet gezien hoor...

Maar ik heb de 2e Quentin Tarantino box gekocht en daar zat deze in. Vol verwachting ging ik hem dus kijken, maar eerst ff de achterkant gelezen waar die een beetje overgaat. Maar ik vond het niet allemaal kloppen...

Op de achterkant staat:

"Zodra levensgevaarlijke crimineel Zed uit de gevangenis komt, breekt de hel los"

- Ik kon uit helemaal niets opmaken dat hij levensgevaarlijk is. Hij is aardig, beleefd, moeite met killen enz.

"Drugs, overvallen, prostitutie en ongelooflijke hoeveelheden drank staan bovenaan zijn verlanglijst"

- Overvallen ok, dat kwam uitgebreid aan bod. Prostitutie ging nog wel maar heb hem vrijwel de hele film niet over drugs horen zeiken. En drank?! Volgens mij heeft Zed in de hele film geen fles aangeraakt! Of het moet aan mij liggen.

"Zwaar bloedblad blabla"

Wtf veel bloed?! Toch echt niet meer dan in de gemiddelde actiefilm hoor.

De film maakte m'n verwachtingen dus niet waar, maar ondanks alles vond ik hem toch zeker vermakelijk. Alleen het hoesje doet de film anders vermoeden.

3.5*

Ik vind de score op het moment nog redelijk laag uitvallen. Bedevilled is een erg sterk drama dat me behoorlijk bij de keel heeft gegrepen. Jang Cheol-so weet emotionele momenten goed te combineren met een gezonde dosis onderhuidse spanning waardoor medelijden, verbazing en tevredenheid afwisselend in me opdoemde.

De film komt behoorlijk traag op gang, maar dankzij een interessant intro zat ik er meteen in. Het leven van Hae-won zit even niet mee en dus neemt ze een min of meer verplichte vakantie naar het eilandje Moodoo. Ze wordt vol enthousiasme ontvangen door Bok-nam maar de andere bewoners zijn niet zo vriendelijk en moeten niks hebben van het stadsmeisje. Bok-nam wordt door de dorpsbewoners slecht behandeld en door haar man zelfs mishandeld en gebruikt als slaaf. Ik kreeg al snel medelijden met Bok-nam, al helemaal op het moment dat haar kindje dood wordt geslagen door Yeon-hee. Erg sterke scène en erg sterk geacteerd door Seo Yeong-hee. Al snel had ik een enorm haatgevoel jegens de dorpslui die het leven van Bok-nam kapot maken. Ji Sung-won is een mooie verschijning trouwens. Mooi contrast ook tussen het harde leven op het eiland en Bok-nam's droomwereld Seoul.

De situatie gaat van kwaad tot erger totdat het omslaat in een typisch wraakverhaal. Ik had hier eerst m'n twijfels bij omdat de film een 180 graden draai maakt, ware het niet dat de special effects enorm goed zijn verzorgd. Erg rauw en realistisch, past precies in de stijl van de film. Het gaf een tevreden gevoel om de verschillende mensen vermoord te zien worden en ik nam het Bok-nam geen moment kwalijk. Ik vond het wel een beetje jammer dat de band tussen Hae-won en Bok-nam niet beter was. Ik kon er ook totaal niet bij waarom Bok-nam Hae-won ook wou vermoordenmaar daar was dus een verklaring voor. Opeens had ik er weer begrip voor.

Een mooi moment wanneer Bok-nam voet op het vasteland zette en zich verbaasde dat er ook aardige mensen waren. Het einde is dan wel wat over de top en had anders gemogen. Dit voelde een beetje als een geforceerde emotionele dood zoals in tig andere films te zien is. Toch spookte het leven van Bok-nam tijdens de credits nog even door mijn hoofd. Een meisje dat niks verkeerds heeft gedaan, haar hele leven wordt mishandeld en dan zo eindigt. Hard en treurig. Schitterende film!

Erg leuke film die geen moment verveeld. Het Zuid-Koreaanse Cast Away, maar dan grappiger en liever.

Wanneer de suïcidale hoofdpersoon op het eiland aanspoelt, al na vijf minuten, begint de pret. Aanvankelijk wil hij er zo snel mogelijk weer weg, maar beseft dan dat het leven er eigenlijk ook best wel goed is. In de bewoonde wereld heeft hij immers zulke hoge schulden dat hij geen normaal leven meer kan leiden. De humor zit vooral in het gedrag en commentaar van de man wat me regelmatig een glimlach bezorgde. Altijd leuk om te zien hoe hij verschillende soorten afval weet om te toveren tot bruikbare voorwerpen. Er is zelfs een 'Wilson' look-a-like in de vorm van een vogelverschrikker.

Aan de andere kant staat een meisje centraal die al jaren haar kamer niet meer uit is geweest. Eveneens fascinerend om haar dagelijkse routine te zien. Op een dag ontdekt ze de man en hoewel er weinig wordt gesproken is de band tussen hen goed voelbaar. Fijne soundtrack ook.

Het einde is zoals het hoort bij een lief filmpje als dit, helemaal goed. Heb me uitstekend vermaakt.

Ik ben helaas iets minder enthousiast, al heeft de film wel zijn goede momenten. De eerste tien minuten gaan werkelijk nergens over inderdaad. Enorm weird, met musicalnummers en een evil dog als onderwerp. Dat het een melig filmpje gaat worden, wordt daarmee al wel verklapt.

Wat direct opvalt is het enorme tempo van de film. Snelle editing, vlotte muziek en veel felle kleuren. De vreemde situaties volgen elkaar in rap tempo op, maar zijn voor mij niet allemaal geslaagd. Zo vond ik de motorbende bijvoorbeeld maar niks. De chemie tussen de twee dames voelde ik ook niet goed, hoewel vooral Hiroko het wel leuk deed.

Het verhaal slaat werkelijk helemaal nergens op en de film zit barstens vol domme personages. Toch is het nergens geniaal. Ik kan me voorstellen dat het einde sommige wel bevalt, maar doordat ik vrij weinig medeleven had met Hiroko wist het me niet te raken.

Ik had hier best hoge verwachtingen van, maar heb er uiteindelijk een nogal dubbel gevoel aan overgehouden. Aan de ene kant is het visueel een mooie film waarin een hoop gebeurd, maar aan de andere kant een te lange zit en een aantal elementen die ik niet goed vond werken. Bovendien deed de film me af en toe aan het mierzoete ruk Amélie denken, brrr.

Memories of Matsuko is een enorm kleurrijke film. Vaak werkt het goed bij aan de sprookjesachtige sfeer, maar af en toe was er een lichte overkill waardoor het leek alsof Nakashima een klap met een zuurstok in mijn gezicht gaf. Teveel kitsch wederom kwam die Franse doos in me op. Het eerste uur is veel te zoet naar mijn smaak, maar kantelt daarna bijna volledig om naar drama. Plot klinkt zo leuk, maar veel te lachen viel er niet.

Natuurlijk zijn daar de gekke personages, maar dat zorgt hooguit voor een zuinig glimlachje. Elke keer als Matsuko een gekke bek trok wilde ik mijn drinkglas door de beeldbuis sodemieteren, wat was dat ongelofelijk slecht zeg! Een teleurstelling dus, zeker omdat het drama me ook niet echt wist te raken. Matsuko vind ik niet zo'n boeiend persoon en de vele dingen die ze heeft meegemaakt leken meer op losse scenes dan dat ze samen een geheel vormden.

En dan zijn er nog de liedjes, die gaan van vermakelijk tot afgrijselijk en tenenkrommend. Nietszeggend en mierzoet waardoor het glazuur meerdere malen van mijn tanden sprong. Nee, deze film maakt mijn verwachtingen niet waar en ik hoop dat Kamikaze Girls van een andere orde is. De film is kleurrijk en onderhoudend, maar ik had gehoopt op wat hilarische situaties en goede grappen. En oh ja, dood aan musicalliedjes.

De grootste redenen dat ik deze film heb bekeken is omdat de regisseur van The Big Tits Dragon de film heeft gemaakt. Plus, ik heb een enorm zwak voor crappy titels. De film is zoals ik vooraf had verwacht: softporn meets ... crap. Maar best vermakelijke crap, dat wel.

Kiraa Pusshii leunt erg veel op het in beeld brengen van glibberige, rondborstige (voor de verandering) Aziatische dames. Ze gaan samen in bad, ze rollebollen in de olie en aarzelen niet om elkaars tieten in te smeren met bloed. De tijd vloog voorbij tijdens deze vermakelijke scenes. En voor ik het vergeet, er is ook nog een of andere parasiet aanwezig die de boel komt verzieken.

Een parasiet die op een of andere manier het daglicht heeft gezien en zich schuilhoudt in een vrouw d'r botergrot. De special effects zijn van een droevig niveau, maar wel op een leuke manier want de film tracht ook niets meer te zijn. Zo is de parasiet duidelijk een lelijk vormgegeven handpop. Echt bloederig is de film niet, enkel een keer zie je een darm in beeld maar ranzig is het niet tenzij je over je nek gaat van een stofzuigerslang o.i.d. De geluidseffecten zijn enorm fout, grappigste blijft het *chomp*-geluid. Het acteertalent is werkelijk dramatisch, maar de dames hoeven zich niet te schamen want die staan hedendaags waarschijnlijk weer achter de ramen waar acteertalent van ondergeschikt belang is.

Het is allemaal behoorlijk slecht dus. In dat opzicht is The Big Tits Dragon een stap in de goede richting. Killer Pussy is bij momenten erotisch, bij vlagen amateuristisch, maar straalt bovenal plezier uit en dat is belangrijk, want dat zorgt er voor dat je soms zelfs van een zaadfilm kunt genieten.

Ik lees nu pas dat het een verfilming is van een manga en animé. Ik kende het allebei niet, dus ging er zonder enige voorkennis in. Het is ondanks dat denk ik prima te volgen. Parasyte is een geinige science-fiction film die me deed denken aan een kruising tussen een Japanse E.T. en een 16-plus variant van Men in Black.

Gelukkig begint de film vrij vlot met de introductie van de parasieten, na een paar minuten al waarin de hand van Shinichi wordt bezeten. Vanaf dan besef je dat je geen echte horror mag verwachten, gezien je parasiet Migi met zijn droge voorkomen en heliumstem amper serieus kunt nemen. En na een tijdje zul je de vergelijking met E.T. snappen. Shinichi is vooral bezig met het verbergen van zijn nieuwe vriendje en de film staat veel in het teken van de band tussen hem en zijn rechterhand, een beetje zoals dat in mijn puberteit ook ging.

De Men in Black-vergelijking heeft te maken met het design van de parasieten; boosaardig, maar zwart-komisch. Het enige moment waar het horrorgevoel naar boven kwam was als ze aan het eten waren. De film is soms wel behoorlijk bloederig, maar enig gevoel voor realisme qua effects verdwijnt als sneeuw voor de zon met de CGI. Het is zeker niet slecht, maar overduidelijk nep.

Het is jammer dat de personages eigenlijk zo tegenvielen. Misschien moet je dan toch enige voorkennis hebben maar geen van allen wisten me echt te grijpen. Asano staat hierboven leuk vermeld, maar komt drie seconden in beeld. Best wel leuk verder, al ben ik niet echt warm geworden voor het tweede deel.

Heerlijke film! Eigenlijk is hier niks mis mee. Hij kijkt heerlijk weg en is echt vermakelijk. Al is het alleen al vanwege Robert Downey Jr., die hier subliem werk afleverd en werkelijk grappig is. Hij zet perfect de rol van sulletje neer. Zijn gedrag, manier van praten en gelaatsuitdrukkingen maken hem de sterspeler van de film!

Ik vond de film erg komisch dus. In tegenstelling tot andere had ik weinig actie verwacht en dus viel het niet tegen. Het is eigenlijk precies wat ik verwachtte.

Lekker fris geacteerd, mooi camerawerk en toch nog een best ingewikkeld verhaal. Vind ik dan, soms kon ik er even geen touw meer aan vastknopen en weet na het bekijken nog niet precies hoe alles zit.

Er zitten ook verschillende leuk quotes in. Eén van de leukste vond ik
- Don't worry, I saw Lord of the Rings. I'm not going to end this 17 times.

Voor nu vier sterren. Na een keer herzien kan het wellicht verhoogd worden. Aanrader!

Aangezien Netflix deze film voortdurend naar voren schuift in mijn lijstjes heb ik mezelf maar overgegeven. En ach, een kerstfilmpje op zijn tijd is best leuk, maar de kans dat je met een miskleun te maken hebt is bijzonder groot.

De laatste keer dat ik Vanessa Hudgens zag was in Spring Breakers, zeven jaar geleden alweer. Altijd een beetje een hekel gehad aan haar Instagram-hoerige gedrag maar nu ze een stuk volwassener is geworden moet ik toegeven dat ik positief verrast ben. Vanessa is er een stuk mooier op geworden en haar personage Brooke is een schatje. Tegenspeler Whitehouse is een onbekende voor mij, maar doet het niet onaardig. Alleen de eisen die ik stel aan een kerstfilm zijn ontzettend laag, dat helpt ook mee.

Want echt goed is de film zeker niet. Het tijdreis-gebeuren is al niet bijster interessant, maar er wordt qua grappen nergens lef getoond. Het hoeft niet zo grof als een Bad Santa te worden, maar scenes zoals wanneer Cole auto gaat rijden of de show-off met de kerstbomen laat veel potentie onbenut. Zelfs Ms. Flirt maakt geen avances omdat het de leukste tijd van het jaar is. De leukste grap is de woordspeling in de titel en dat is ook niet bepaald een dijenkletser.

Hierdoor blijft de film een beetje suf en ultiem zoet, maar weet het niet echt te vervelen. En da's ook een prestatie, maar dat komt vooral - en dat had ik op voorhand niet durven zeggen - door Vanessa Hudgens die de film draagt.

Eli Roth heeft een sexy vrouw en iedereen mag het weten. Het is de tweede film waarin Eli zijn vrouw Lorenza Izzo laat opdraven. Het lijkt wel alsof hij er op geilt zijn vrouw naakt op beeld te zien worden aangerand, of in dit geval, wanneer ze zelf de aanrander is. Ook Ana de Armas is in Eva-kostuum te zien, erg mooie meid, maar verder zijn beide meiden vooral heel erg irritant.

Het verhaal is flinterdun en de spelletjes beginnen snel te vervelen. Keanu Reeves heeft veel credit bij me opgebouwd door John Wick, maar hij laat hier zien dat hij het vooral bij stoere, zwijgende personages moet laten. Als Keanu in paniek is wordt zijn stem hoog, blijft zijn gezicht steeds op hetzelfde staan en deed de manier waarop sommige oneliners werden uitgesproken me denken aan Troll 2. Iedereen valt hier door de mand.

Het is wel makkelijk voor te stellen dat Keanu met de rol heeft ingestemd met twee van deze lekkere tegenspelers, maar dat is zo'n beetje het enige positieve punt. Het geweld is mild en ook het einde toont een gebrek aan lef.

Begin is inderdaad wat saai, maar vanaf het moment dat ze in verwachting is wordt het veel leuker. Net als in 40 Year Old Vigin is het geen dijenkletser maar je zit wel de hele film met een glimlach te kijken door de vele komische sitiuaties en dialogen.

Rogen en vooral Heigl doen het heel leuk en ook Jonah Hill komt weer leuk uit de hoek. Een dikke voldoende dus.

Deprimerend.

Had aardig hoge verwachtingen van de film. Het vergaan van de Aarde is altijd een interessant onderwerp geweest. Daarbij hoorde ik veel positieve geluiden over de special effects. Die schenen erg goed te zijn...

De film komt zoals verwacht rustig op gang, kabbelt een beetje voort totdat John de voorspellingen vindt. Niet veel later krijgt het oog zijn eerste lekkernij, de vliegtuigcrash. Ik had al gehoord dat deze erg realistisch zou zijn, en dat bleek niet gelogen! De impact was enorm. In horrorfilms waar mensen worden opengesneden en darmen in de knoop worden gelegd lach ik om, omdat het zo over de top is. Maar hier zat ik echt even geschokt te kijken. Vooral wanneer John de ramp van dichtbij gaat bekijken.

De metroramp vond ik eigenlijk bijna net zo schokkend, omdat het zo extreem realistisch in beeld werd gebracht. Veel vermaak voor het oog dus.

Ik vond de acteurs en actrices wel goed gecast. Cage kan ik altijd wel goed naar kijken. Het verhaal was best geloofwaardig al was het einde best matig. Het gedoe met die vage gasten uit de hemel had mij echt niet gehoeven. Dat daarna de complete wereld wordt weggevaagd maakte dan ook een hoop goed. Ik had er niet eens van staan kijken als plotseling alles goed zou komen, zoals in veel sappige eindes van de hedendaagse Hollywood-meuk. Gelukkig was dat niet het geval...

Nee, ik zie de genialiteit niet. Mijn zoveelste Sabu, maar de eerste die me teleurgesteld heeft. Waar veel Sabu fans dit zijn beste vinden, vind ik het zijn zwakste. Ik had niet verwacht dat de film zo'n enorm traag tempo heeft, dat ligt me sowieso niet. Ook is de humor nagenoeg achterwege gelaten, tenminste, het is mij ontgaan.

In plaats daarvan zie je Terajima lopen. De man die me nog nooit heeft teleurgesteld en talloze briljante rolletjes op zijn cv heeft staan. Maar hier wist hij me niet te bekoren, al kwam het meer door zijn rol, niet door zijn acteerprestatie. Je ziet Igarashi in beeld. Hij loopt. Hij zegt geen woord. Soms komt hij iemand tegen. Soms ook niet. Hij blijft staan. Hij werpt een blik in de verte. Hij loopt verder. De bocht om. Langs een schutting. Voorbij een geparkeerde fiets. Hij loopt iets sneller. Nee, veel belangrijke spoilers zul je niet tegen komen bij deze film. Natuurlijk kruizen er een paar vreemde situaties zijn pad, maar het wist me niet te raken. Weinig humor, zeker vergeleken bij films als Monday, Hold Up Down en Postman Blues, en het drama sloeg ook niet echt aan.

Het gebrek aan muziek is vaak niet erg, echter hier versterkte het enorm trage tempo van de film waardoor ik moeite had met het afkijken. Het einde is dan wel weer mooi en besef je inderdaad dat het een best speciale dag was. Helaas was het verloop voor mijn gevoel veel te traag. Ik snap dat mensen hem briljant vinden, maar dat zijn dan ook vaak mensen die andere trage films ook waarderen. Misschien dat ik ooit bij een herziening van gedachte verander...