Meningen

Goed regiedebuut van giallo-meester Argento. Bang dat zijn kindje werd verpest door een onbekwame regisseur kroop hij zelf in de stoel. Het begin van een succesvolle carrière.

Kenmerkend zijn de stijlvolle shots en veel gebruik van schaduw waardoor de dreiging van de killer altijd aanwezig is. Het tempo is redelijk, al wil ik meestal na een uurtje wel weten wie het is. Het acteerwerk is niet groots, maar wat zijn die giallo-actrices toch mooi altijd. Tony Musante scheen trouwens zo'n enorme egoïst te zijn dat Dario vanaf dat moment altijd een hekel heeft gehouden aan problematische acteurs.

Hoe de vogel uit de titel in het verhaal is verweven is erg cool, hoewel een beetje vergezocht. De ontknoping is eveneens geslaagd, en zette me totaal op het verkeerde been. Aanrader voor de fans.

Na Cannibal Holocaust gezien te hebben is het jammer te weten dat je het beste hebt gehad. Toch heb ik nog steeds interesse in het kannibalengenre en gelukkig weet Deodato me niet teleur te stellen.

De film komt wat traag op gang, maar wordt stukken interessanter vanaf het moment dat de man wordt ontvoerd. De kannibalen zijn lekker angstaanjagend en spanning is behoorlijk voelbaar. Sfeervol gefilmd ook in de grot al was de belichting soms wat matig. Vanaf het moment dat de man ontsnapt wordt het meer een avonturenfilm waarin mooie plaatjes van de natuur te zien zijn en het genieten is van de jungle-sounds. De man en het kannibalenmeisje hebben een aparte relatie, maar het blijft wel boeien.

Verder zeer veel naakt te zien en weer wat animal cruelty. Een paar scenes doen denken aan een willekeurige docu van Animal Planet, maar er is ook een memorabele scene met een krokodil die wordt geslacht, die minstens zo hard is als de beruchte schildpadscene uit Holocaust. De belichting was alleen wat anders waardoor de impact misschien wat minder is dan van de spartelende turtle. Ook een joekel van een slang moet het ontgelden, evenals een toekan volgens mij.

Verder valt het bloed wel mee, al zitten er op het laatst nog een paar onsmakelijke scenes in. De zwangerschap bijvoorbeeld en nog nooit gezien dat er een vuurtje wordt gestookt in een menselijk karkas. Gewoon een lekker sfeervol filmpje die iets meer naar avontuur neigt dan horror, maar zeker wel zijn onsmakelijke scenes kent.

Poppen doen het altijd wel goed in horrorfilms. Vandaar dat ik deze maar een kansje gaf.

Helaas was het allemaal niet zo spannend. De pop is best creepy, maar lang niet zo erg als ik had gehoopt. De film bevat wel een duistere sfeer, met donkere lucht, bliksem en natuurlijk de pop. Het jongetje acteerde ook best goed.

De film deed me verder niks.

Een grote verassing, dit low budget filmpje! Het geheel voelt allemaal wat goedkoop aan, met één relatief kleine locatie, een kleine cast en zonder grote stunts. Maar hetgene dat Yamaguchi doet, doet ie ook meteen goed.

Het verhaaltje is een beetje kinderachtig met een wraakzuchtige kerstman. In elk geval eentje om niet serieus te nemen, maar dat doet de film toch. Een Amerikaans high school groepje zou er lacherig over doen, maar de naïeve Japannertjes (in deze film) geloven er heilig in. Jammer dat de kerstman niet iets meer evil was vormgegeven.

De cast hoef je niet veel van te verwachten al vond ik het niet ondermaats. De belichting in deze film maakt bijna iedere scene plezierig om naar te kijken. Deed me af en toe denken aan bijvoorbeeld Suspiria, ook een film met felle kleuren die de omgeving meteen een heel andere sfeer meegeeft. Ook de soundtrack is best goed, al zullen sommige hier anders over denken. Spanningsverhogend is het namelijk niet.

Maar jongens, de gore! Die is verbluffend goed voor een 'amateur'-filmpje. Niks geen CGI, maar gewoon make-up die de smerigste wonden met overtuiging in beeld brengt. Soms deed het me zelfs denken aan een Texas Chainsaw Massacre (scene in de kelder) of aan het Indonesiche Macabre. Echt lekker goor allemaal. Erg van genoten, en met zo'n korte speelduur verveelt het geen minuut.

Het plot klinkt interessant maar de uitwerking is maar matig. Allereerst zijn de fighters stuk voor stuk interessant en hebben ze geen van allen de uitstraling van een winnaar, zoals in een Tekken of Virtua Fighter wel het geval is. Ze proberen het nog wat interessanter te maken door iedereen een klein achtergrondverhaal te geven maar ook dat is totaal onnodig.

De gevechten zijn ook niet echt spectaculair. Ook omdat niemand echt een specifieke stijl hanteert lijken alle gevechten ongeveer hetzelfde. Het sfeertje was dan wel aardig en het idee is leuk. Voor de rest kan je hier beter afblijven.

Underworld vind ik één van de betere vampierfilms. Het tweede deel vond ik minder en eerlijk gezegd weet ik er nog weinig van. Dit deel heeft me weer ouderwets laten genieten...

In tegenstelling tot voorgaande delen heeft dit deel minder verhaal. In feite draait het vooral om de liefde tussen een vampier en een Lycan, iets wat papa natuurlijk niet goed keurt. Het leuke van een prequel is dat verschillende vragen die je bij de eerste delen had, hier een antwoord krijgen. Beckinsale is er niet bij. Jammer, maar Mitra is een goede vervanger. Samen met Sheen en Nighy acteert ze erg overtuigend. Geen moment krijg je het gevoel dat je naar een fake wereld aan het kijk bent. De bakken met sfeer en prachtige, duistere omgevingen zijn nog steeds intact. Ook weer mooie special effects. De Lycans zien er soms een beetje nep uit, maar vaker nog vind ik ze overtuigend. Veel overtuigender zie je ze niet in andere films denk ik. Ook de vampiers, vooral Viktor, zagen er angstaanjagend uit.

Prima vervolg. Op naar deel 4...ik zeg 2012?

Ik ben bij toeval op The Unforgiving gestuit en daar ben ik achteraf erg blij mee. Het is de eerste film van Alastair Orr en ik kijk nu al uit naar zijn volgende project. Hij laat perfect zien hoe je met een klein budget een erg spannende film kunt maken die zowel qua verhaal als special effects zeer onderhoudend is.

De film is in feite één grote ondervraging, elk slachtoffer apart genomen. Om de beurt doen ze hun verhaal en die verhalen worden in beeld gebracht. Het begin van de film doet erg sterk denken aan Saw; een blonde man wordt vastgebonden aan een ketting wakker en weet niet waar hij is. Wat ook meteen in positieve zin opvalt is de manier van filmen. Erg overbelicht, rauw sfeertje, hou ik wel van. De camera zit constant bovenop de slachtoffers, zowel tijdens de ondervragingen als tijdens de recaps. Er is geen overzicht van de situatie, wat de intensiteit enorm vergroot. Tegen het einde aan werd het wel erg warrig, maar overall ben ik hierover zeker te spreken.

Door de intensiteit zat ik voortdurend gespannen te kijken, zelfs bij de interrogations die doorgaans nooit zo bijzonder zijn. Het verhaal kabbelt voort totdat de verklaringen van elkaar afwijken. De moordenaar komt best indrukwekkend over en de gore en het geweld is realistisch en komt lekker hard in beeld. Redelijk geacteerd door de slechts vier koppen tellende cast. Langzaam maar zeker begin je voorzichtig te speculeren hoe de vork aan de steel zit en zoals verwacht werd ik ook op het verkeerde been gezet. Ik was behoorlijk verward, maar het einde wordt mooi verklaard en is eigenlijk heel simpel.

Een filmpje dus die in acht weekenden is geschoten, een kleine cast heeft en een laag budget. En dan toch zo weten te overtuigen met een bloederig en sadistisch filmpje dat ook nog een interessant plot heeft, daar kan ik alleen maar heel happy van worden.

Een tijdje gewacht met het bekijken van deze film want het Koreaanse origineel vond ik echt kut, hoewel ik die nog eens moet herzien. Ik weet er namelijk niks meer van, zelfs niet na het bekijken van deze film.
Edit: ik zie nu dat het ook om een heel ander verhaal gaat, vandaar dus.

Het verhaaltje is erg standaard met een vader die met een slechte stiefmoeder wilt trouwen en de kinderen die het niet zien zitten. Plaats dit gezin in een enorm landhuis waar de nachten extra donker zijn en er valt best wat spannends van te maken. Nu is het voor de doorgewinterde horrorfilm niks nieuws, maar de sfeer zit er aardig in en het verbaasde me dat de mooie Banks ook een overtuigende creep kon spelen. De daadwerkelijk enge momenten zijn schaars, het is vooral de onderhuidse spanning die je voelt tussen de familieleden.

Het einde zag ik niet aankomen, hoewel ik wel een uitgebreid hoe en waarom verwachtte. Uiteindelijk is het einde niet zo veel verschillend ten opzichte van andere eindes. Hoe vaak komt het wel niet voor dat iemand niet is als wie ze zegt dat ze is? Aan de andere kant voelde het einde een beetje geforceerd. In de zin van: laten we ons op het einde even in allerlei wendingen wringen zodat het allemaal wat intelligenter lijkt. Ondanks dat beviel het einde me wel, net als de rest van de film.

Net gekeken en het is toch wel indrukwekkend. Totdat het eerste vliegtuig in het WTC crashte vond ik het niet zo erg boeiend. Daarna werd het spannender tot het laatste half uur. Vanaf dan ( en vooral als de mensen in opstand komen) zat ik de film met aangespannen spieren te kijken. Ik leefde echt mee en het is ook goed dat ze op het eind geen vliegtuigcrash lieten zien. Nu spreekt het veel meer tot de verbeelding, vooral nu je het van binnenuit zag gebeuren.

Aanrader. Vier sterren.

Het was zeker een goede film en ik vond Li toch best een goede rol neerzetten. Zowel qua actie en stunts als acteerwerk.

Wel een aantal opmerkingen. Zo vond ik de actie gewoon te weinig. Er had van mij meer actie in gemogen. Verder was het verhaal wel leuk, maar altijd weer zo'n zoet einde. Ik had Li liever wat vaker als woesteling gezien dan nu. Alleen in de eerste paar scenes van de film is het een beest. Kort daarna ontmoet hij Morgan en wordt hij braaf. Heel ontroerend allemaal, maar een beetje ongepast.

Bijvoorbeeld bij de scene in de supermarkt. Er komt een zootje ongeregeld binnenstormen en ik denk; ok nu komt het betere knokwerk. Maar helaas, Li vond een meloen belangrijker...

Maar het was toch nergens saai en het geheel is goed uitgewerkt. Voor mij is deze film ook een aangename verrassing geworden.

4*

Ik vond dat de film nog aardig spannend was. De beklemmende sfeer had me voortdurend bij de strot en dan die angstaanjagende soundtrack...

Het verhaaltje is niks speciaals, maar het acteerwerk was nog best te pruimen. Hij duurt ook niet te lang. Best een keer het bekijken waard.

Pixar doet het weer!

De film begint dit keer wat serieuzer. Iets waar ik persoonlijk niet zo op zat te wachten, in tegenstelling tot anderen schijnbaar. Gelukkig viel er met de introductie van Russell af en toe flink te lachen. De pratende honden vond ik eerst wat flauw, maar ook hier keek ik later met een brede glimlach naar. In animatiefilms zijn de bijpersonages vaak degene die de film extra leuk maken. Ook hier vond ik Carl eigenlijk maar een ouwe bromsnor. Ik voelde ook weinig mee met hem en zijn bizarre tocht.

Grafisch is het allemaal prachtig. Vooral wanneer de ballonnen voor het eerst de lucht in gaan. Ook emoties en gezichtsuitdrukkingen komen beter dan ooit uit de verf. Het verhaal is origineel en de stemmen zijn overtuigend ingesproken. De film duurt ook precies lang genoeg om niet verveelt te raken. Erg weinig op aan te merken, leuke film!

Na het teleurstellende Blessing Bell is mijn zesde Sabu weer een geslaagde. Niet zijn beste, maar zonder meer vermakelijk. Had hem wel een stuk grappiger verwacht gezien de genre-aanduiding. Het gaat meer de dramakant op, maar dan wel heel luchtig.

De film is vooral erg lief en aandoenlijk. Mooi om te zien hoe de band tussen Daikichi en Rin steeds sterker wordt. Er wordt verder niet naar een climax toegewerkt, het is meer een korte kijk in het leven van een jongeman die plotseling niet alleen zichzelf, maar ook nog eens een kind moet verzorgen. Goed geacteerd door Matsuyama.

Maar ook zeker niet verkeerd geacteerd door Rin en Koki. Van sommige scenes kreeg ik echt kippenvel waarbij de grafscene het perfecte voorbeeld is. Hartverscheurend, al is het wel wat makkelijk sympathie kweken voor jankende kleintjes. Desalniettemin geweldig geacteerd hoe ze zich eerst groot houden, dan toch in huilen uitbarsten en vervolgens 'groot' bij moeders terug komen. Leuk filmpje dus.