Ultimo Mondo Cannibale (1977)

Deodato’s Last Cannibal World is echt een typische cannibalenfilm waarin alle elementen uit het genre wel voorbij komen. Het kannibalisme zorgt voor de nodige ranzige scenes, De twee onderzoekers die stranden in het woud waar deze barbaarse stam leeft worden tot het uiterste gedwongen om te overleven.
Verder weet Deodato het barbaarse wel genoeg te exploiteren door het nodige bloot te laten zien. Verder gaan de stamleden er lekker basic aan toe met hun stokken en zelfgemaakte bijlen. Daarnaast moet er uiteraard ook een harde seksscene voorbij komen om het sexploitation gehalte nog wat te verhogen.
Dit alles zorgt er toch voor dat de pulpliefhebber op zijn wenken bedient word. Mede hierdoor moet ik eerlijk toegeven dat ik me wederom niet verveeld heb met deze kannibalenfilm van Deodato. Misschien nog niet zo rauw als zijn klassieker, maar dit komt toch al dicht in de buurt.

Nu zal ik mezelf niet meteen een fan noemen van kannibalenfilms maar deze voorganger van Cannibal Holocaust vond ik toch wel schokkend. Dat zou mijn persoonlijke nachtmerrie zijn, verdwaald in de jungle en bewust van de aanwezigheid van menseneters. Bij een herziening zijn er natuurlijk minder verrassingen, maar toch blijven er een aantal scènes die niet echt smakelijk zijn en schokkend zoals een moeder die bevalt en haar kind in de rivier gooit ten prooi aan de krokodillen alsook de rituele slachting vanhet kannibalenmeisje en de arme kerel wiens bebloede arm wordt verteerd door insecten. Ja, Cannibal Holocaust heeft nog meer schokkende en gory scènes, maar toch boezemen de kannibalen mij hier meer angst in.

Wat een lekker filmpje! Redelijk spannend en er kwam mooie gore in voor (één scene was zelfs om je vingers bij aflikken zo goed.) Mensen die in Cannibal Holocaust de diertje al zo zielig vonden kunnen deze misschien beter niet kijken! Me Me Lai zag ervoor iemand die in het oerwoud woont misschien iets te mooi er uit, maar dat was wel veel leuker kijken! Deodato maakte met deze film al een zeer goede kannibalenfilm. Drie jaar later heeft hij die geperfectioneerd.

Behoorlijk rauwe film die niet alleen de focus legt op het eten van mensenvlees, maar ook aandacht heeft voor animal cruelty, human cruelty en de hardheid van het oerwoudbestaan. We zien pijniging, bloeddorst en gore.

Ondanks deze horror elementen is de film eigenlijk vooral een avonturenfilm. Een overlevingstocht van een man die de gruwelen van een gevangenschap in een kannibalenkamp ondergaat, op spectaculaire wijze ontsnapt en vervolgens zijn weg naar de vrijheid zoekt. Een spannend avontuur dus, maar wel een avontuur vol schokkende actie. Er lopen in de film natuurlijk wel kannibalen rond.

In de film enkele gruwelijke scènes, waarbij ik sterk de indruk kreeg dat er niet veel op een kunstmatige manier in scène is gezet. Die gedachte maakt de shock van het zien van sommige gruwelijkheden des te heftiger. De gewelddadige omgang met dieren komt in ieder geval heel realistisch over en is behoorlijk confronterend.

Er zijn nog meer expliciete zaken te zien in de film. Veel naakt bijvoorbeeld. Niet op een prikkelende manier maar meer op een realistische manier. Functioneel zogezegd. En ja, dat mevrouw Me Me Lai er steeds aangenaam tussendoor hupst als een soort prikkelpop is natuurlijk nauwelijks functioneel te noemen. Ach, zij is gewoon de aangename uitzondering op de regel. Een uitzonderlijkheid die absoluut naar exploitatie riekt. Zo appetijtelijk en nog kannibaal ook, dat is immers niet heel erg realistisch. Ik zag haar maar als medicijn tegen alle gruwel. Mij hoor je verder niet over dit brokje onzorgvuldigheid.

Aardige film.

In tegenstelling tot die andere kannibalenfilm Mangiati Vivi! was er voor mij met dit Deodato's voorproefje voor zijn latere kannibalenclassic Cannibal Holocaust van amusement totaal geen sprake. Het verblijf van die Robert gevangen in die grot met kannibalen duurde zo lang dat het mij op een gegeven moment danig de keel uit begon te hangen. Verder kende deze film behoorlijk wat wrede scènes die die van Cannibal Holocaust behoorlijk wisten te overtreffen. Ik ga niet verder in details maar degenen die deze film gezien hebben zullen denk ik wel weten welke scènes ik bedoel. Geen prettige film dus dit kannibalendebuut van Deodato.

2,0*

Het begin van de film was erg saai en het middengedeelte was gewoon belachelijk door het dierenleed. Toch wordt de film gered door het laatste gedeelte van de film. Er kwam tempo in en het verhaal werd aangenaam en zelfs een beetje spannend. Maar waarom dat dierenleed?!!!!!

In deze matige Italiaanse Horror / Avontuur film (een Kannibalen-film), draait het om twee overlevenden, te weten Robert Harper (Massimo Foschi) en Rolf (Ivan Rassimov), van een vliegtuigcrash in de jungle, die worden achtervolgd door een kannibalenstam. Eén van hen kan ontsnappen, maar de tweede valt in handen van de menseneters.

"Ultimo Mondo Cannibale" volgt braafjes het standaard survival plot van mensen raken verdwaald in de jungle en hebben vervolgens 90 minuten om weer te ontsnappen. De film houdt het ook qua moord, verkrachting en andere gewelddadigheden vrij beschaafd en kijkers op zoek naar een weergaloos bloedfestijn, kunnen beter uitwijken naar latere episodes uit het kannibalengenre.

Het enige leuke in deze film is eigenlijk de mooie Me Me Lai, als de inheemse Pulan, die na circa 27 minuten voor het eerst in beeld te zien is en de onderbroek van Robert Harper van zijn lijf trekt en gefascineerd naar zijn penis kijkt en er naderhand ook meespeelt. Ze geeft Robert Harper dus letterlijk een handje (wat hij zichtbaar prettig vindt) en naderhand neemt Robert Harper haar op zijn hondjes

Ze loopt ook continue topless (ze heeft mooie borsten) rond en is naderhand ook even volledig bloot te zien, als ze eten gaat zoeken en gereedmaken in de jungle. Voor haar loopt het overigens wel niet goed af, want op het einde krijgen de kannibalen haar te pakken en wordt ze gedood, onthoofd, opengesneden, worden haar organen verwijdert, wordt haar ribbenkast opengebroken, waarna ze op een vuurtje gered wordt gemaakt voor consumptie. Voor Me Me Lai was dit eigenlijk een déjà vu, want die scène is ook letterlijk maar haar te zien in de film "Mangiati Vivi! (1980)".

Voor Robert Harper loopt het overigens wel goed af, want hij komt uiteindelijk weer terecht bij het gecrashte vliegtuigje en vliegt samen met Rolf (die alsnog dood gaat vanwege zijn verwondingen) weg. Hij is ook de hoofdrolspeler in het verhaal, die zich als een houten Tarzan door de jungle begeeft en zich in gebeurtenis na gebeurtenis stort, zonder dat er ooit een fatsoenlijke verhaallijn ontstaat.

Uiteraard en helaas zien we ook weer onnodig dierenleed (zo zien wij onder andere hoe men een krokodil levend slacht of hoe men een adelaar vastnagelt aan een steen) en zien we een inheemse vrouw een kind baren, die daarna de navelstreng met de tanden doorbijt, waarna ze het kind in de rivier gooit en die daarna wordt opgegeten door een krokodil. Ook zijn er nog wat irritante kannibalen kinderen die plassen op Robert Harper en ook gooien ze stenen naar hem.

"Ultimo Mondo Cannibale" is een Horror / Avontuur film die door de tijd is ingehaald en onderdompelt te midden van de concurrentie. Kortom, voor de liefhebber.

Ja, dat was ik dus Theunissen. Al weer een tijdje geleden gezien en toen had ik er best een behoorlijk cijfer voor over. Kan me alle details niet meer herinneren, maar wel dat ik die Me Me Lai een lekker ding vond. Moest aan deze film denken door jouw tip Nudo e Selvaggio (1985), die ik nog moet bekijken en die ogenschijnlijk dezelfde uitgangspunten hanteert. Maar ja, waarschijnlijk lijken alle kannibalenfilms op elkaar, ik ben niet zo thuis in dit subgenre.

Aah fijn dit, sinds het ontdekken van Cannibal Holocaust zo'n 20j geleden, ben ik grote fan geworden vh kannibalen-mundo genre en met uitbreiding de Italiaanse horror-regisseurs. Deze had ik blijkbaar nog niet gezien en past perfect in het rijtje, ik hou vd setting, dat sfeertje, die robuustheid en grauwe en diertjes moeten er ook hier aan geloven.

PS is de animal cruelty echt, zoals bij die krokodil? Ben het gewend van Cannibal Holocaust, Hei tai Yang 731 (1988) en ga zo maar door, dus ga film daarom niet mijden se.

Deze heeft een hoger cijfer dan Cannibal Holocaust?

Matig horror avontuur. Het verhaal stelt volgens verwachting niet veel voor en kent ook verder geen verassingen ten opzichte van vergelijkbaar materiaal. Het begin is zo slecht nog niet. De spanning wordt aardig opgebouwd en als kijker hebt je het idee dat op elk moment iets gruwelijks kan gebeuren. Helaas stelt dat wat teleur. Natuurlijk zijn er wat pittige scènes, maar verwacht geen Cannibal Holocaust achtige gruwelijkheden. Het tweede deel is het zwakst en mist een echte climax. 2.0/.25

Een vergelijking met Cannibal Holocaust is nooit ver weg met deze film. Deze film kwam overigens nog enkele jaren eerder uit. Het opzet van avonturen kannibalenfilms is vaak hetzelfde natuurlijk. Supereng of goor wordt het eigenlijk nooit. Dat mensenlichamen worden uitgehold en als Green Egg worden gebruikt, tja. Het zal er zo nep uit dat het me niet zo heel veel deed.

Dan was ik meer onder de indruk van de gevangen krokodil. Ik mag ook hopen dat die nep was. De kannibalen vervolgens waren bloeddorstige wilden. En hun kroost was al even sadistisch door met stenen te gooien of te urineren naar gevangenen. Kan later niet veel goed van komen natuurlijk. Een beetje torture met mieren, in je verbeelding is het best scary, maar visueel blijft het allemaal braaf.

Verveeld heb ik me zeker niet. En de mooie Me Me Lai mocht er ook best zijn. Wel eens prima om te zien, maar geen hoogvlieger. Wel interessant om weten dat de regisseur werd beschuldigd van moord destijds omdat men echt dacht dat een aantal acteurs vermoord waren. Gelukkig kon dat toch na een poosje opgehelderd worden...

Helaas niet......

Onderhoudende Kannibalenflick van Deodato maar zeker niet geweldig. Begint nochtans wel erg sterk naar mijn mening. Komt snel op gang en er is een constant gevoel van (onzichtbare) dreiging. Deodato is wat mij betreft van alle Italianen die zich aan dit subgenre hebben gewaagd veruit de beste qua jungle cinematografie. Je waant je werkelijk zelf in de groene Inferno en alle gevaren die zich met dat meebrengt. Uitstekend gefilmde jungle scenes.

Maar zo sterk als Deodato's filmwerk in de jungle is, zo saai is het wanneer we de grot in trekken. Dit vond ik dan ook het minste gedeelte van de film. Er gebeurd ook niet bijster veel. Wel is dat het moment dat Deodato weer besluit op beestachtige wijze dieren af te slachten. Een krokodil wordt werkelijk op schandalig manier al spartelend letterlijk van top tot teen opengesneden.

Laatste gedeelte van de film (we trekken de jungle weer in) is wel weer zeer behoorlijk. Paar mooie shots dan weer. Enorm foute scène wel wanneer het hoofdpersonage Me Me Lai (de eerste native cannibal met boobjob) verkracht en ze daar zo onder de indruk van is dat ze vervolgens haar best doet housewife te spelen.

Toch is er ondanks de fijn gefilmde junglescenes uiteindelijk wel een flink gebrek aan kills (en gore). Het is over het algemeen toch vrij tam.

Wel interessant om de interviews van cast en crew bij dit soort projecten te zien. Vooral door de bizarre guerilla style van filmmaken, op locatie in de (in dit geval Filipijnse) jungle, omringd door slangen en spinnen in alle formaten. Ik hoop toch dat er weer een keer een regisseur de rimboe in trekt om dit subgenre een nieuwe leven in te blazen. Eli Roth z'n poging in 2013 met The Green Inferno moet geprezen worden, maar was toch te gepolijst (en op zn Roth's iets te schijt lollig) om echt een throwback te zijn.