Meningen

De Palestijnse Emad Burnat woont in Bil’in in de Gazastrook en legde het conflict dat zij dag in dag uit hebben met de Israëlische regering vast vanaf de geboorte van zijn vierde zoon Gibreel in 2005 tot het moment waarop die, aldus Emad, zijn onschuld had verloren. De titel verwijst naar het feit dat Israëlische soldaten gedurende die periode vijf keer Emads camera vernielden of kapot schoten. Een diepgaande blik op het conflict tussen Israël en Palestine, op ontnuchterende wijze van commentaar voorzien door Emad en vol schokkende momenten waarvan je begrijpt dat het Israëlische leger die liever niet op film vastgelegd wil zien. Uiteraard is het eenzijdig, maar dit maakt hoe dan ook duidelijk hoe moeilijk het zal zijn om de verstandhouding tussen de Israëlische Zionisten en de plaatselijke Palestijnse bewoners te verbeteren.

De 24-jarige Brian Bloom [Anton Yelchin] heeft zich volledig gestort op een carrière als schrijver, maar succes blijft uit, mede omdat door zijn kluizenaarsleven het contact met de buitenwereld is verwaterd. Daar komt verandering in wanneer hij op een middag een toevallig ontmoeting heeft met Arielle [Bérénice Marlohe] die hem na afloop uitdaagt om iedere vrijdagmiddag van 5 tot 7 met haar af te spreken op dezelfde plaats. Een vriendschap groeit uit tot meer en dat zorgt voor de nodige complicaties. Glenn Close en Frank Langella zijn amusant als Brians eigenzinnige ouders, maar ondanks de charmante hoofdrolspelers is er geen moment waarop deze romkom ontvlamt. Het suddert maar een beetje voort.

De voorgeschiedenis van misschien wel de opmerkelijkste overwinning in The Kentucky Derby, de beroemdste Amerikaanse paardenrace. In mei 2009 werd Mine That Bird kansloos geacht voor de eindoverwinning, ook al omdat de elite van de paardenwereld neerkeken op zijn eigenaren, een paar “cowboys” uit New Mexico. Ulrich en Atkinson spelen de cowboybroers in kwestie, veteraan William Devane de trouwe investeerder en Madelyn Deutch de paardentrainer. Omdat de uitslag van de race (waarin jockey Calvin Borel zichzelf speelt) van tevoren vaststaat, is de opmerkelijk verlopen race niet zo spannend. Desondanks is dit een onderhoudend David vs Goliath-verhaal.

Will Reisner gebruikte zijn persoonlijke ervaringen voor het scenario van dit onsentimentele, meesterlijke stukje ‘slice-of-life’ waarin de 27-jarige Adam [Joseph Gordon-Levitt] zich laat onderzoeken wegens rugklachten nachtzweten en te horen krijgt dat hij een zeldzame vorm van kanker heeft. Adam doet zijn best om zich groot te houden en zijn beste vriend Kyle [Seth Rogen] verzint van alles om het leven zo luchtig mogelijk te houden. Maar Adams moeder [Anjelica Huston] is erg bezorgd, vriendin Rachael [Bryce Dallas Howard] komt afspraken niet na en Adams psychotherapeut [Anna Kendrick] is een nerveuze stagiaire. Adam vindt wat houvast bij lotgenoten Alan [Philip Baker Hall] en Mitch [Matt Frewer], maar ontdekt gaandeweg dat hij vooral de steun van zijn naaste omgeving nodig heeft. Het scenario zit vol verrassingen die alleen het echte leven op je pad kan brengen, Rogen is de uitblinker in de voortreffelijke cast. Buitengewoon geestig, maar vooral erg authentiek.

Victor [Javier Gutiérrez], Natalia [Carmen Machi] en Julián [Javier Cámara] moeten het dringend hebben over de toekomst van hun vader [Ricardo Lacámara], die zich steeds irrationeler gaat gedragen en niet meer zelfstandig kan wonen. Maar hardnekkige, vervelende gewoontes en andere ergernissen maken het moeilijk om samen te komen, laat staan om tot concrete afspraken te komen. Gay breekt de toneelmatige setting open met hulp van Juliáns echtgenote [Alexandra Jiménez], die haar familieleden introduceert terwijl ze haar alledaagse dingen buiten huis doet. Ondanks een enthousiaste cast, amusante dialogen en herkenbare situaties was dit beter tot zijn recht gekomen op het toneel.

Psychiatrische patiënt Eleanor Riese [Helena Bonham Carter] roept de hulp in van de net afgestudeerde advocaat Colette Hughes [Hilary Swank], die jarenlang werkte als verpleegkundige in de psychiatrie. Eleanor is zojuist opgenomen, maar weigerde haar medicatie in te nemen, maar is daar toch toe gedwongen door de staf. Zij wil strijden voor het recht op informatie over doel en werking van de voorgestelde medicijnen, alsmede voor het recht om medicatie te weigeren. Daarvoor moet het gerechtshof een wettelijke bepaling uit 1968 op een andere manier interpreteren. Colette roept de hulp in van de doorgewinterde advocaat Mort Cohen [Jeffrey Tambor] om de rechtbank te overtuigen. Toont tevens hoe Eleanor en Colette elkaar hielpen het hoofd boven water te houden en hechte vrienden werden. De cast levert uitstekend werk af, maar het camerawerk is erbarmelijk en iedere mogelijk om drama op te bouwen wordt verkwanseld.

De komst van buitenaardse ‘Others’ resulteert in vier golven die elk rampspoed met zich meebrengen. Enkele overlevenden besluiten zich te wapenen voor dat de vijfde golf de aarde overspoelt en dat wat er nog resteert van de mensheid volledig vernietigt. Een aantal tieners wordt op militaire wijze klaargestoomd, maar ontdekt geleidelijk dat hun training een meer sinister doel heeft. De weinig overtuigende special effecten bij de rampen in de opening van deze film maken duidelijk dat het budget nogal beperkt is. Dat verklaart tevens waarom het acteerwerk bepaald niet is om over naar huis te schrijven en het verhaal, ondanks de prijzenswaardige pogingen van de getalenteerde Moretz, maar niet wil boeien.

De Ware Woensdagavondfilm is weer terug, inclusief de dubbele punt in de titel! Mijn alternatieve suggestie is 'Miracle Man: The Eric Lamarque Story'. Hartnett doet een moedige poging in de hoofdrol, maar hij is niet expressief genoeg om zijn karakter te voorzien van de emotionele gelaagdheid die de rol vereist. De gefragmenteerde structuur in het scenario van Madison Turner geeft hem ook weinig kans. De flashbacks bestaan uit banale clichés: een veeleisende vader [Jason Cottle] en de liefhebbende moeder [Mira Sorvino] , een simplistische uitleg over Erics verslaving aan Crystal Meth en meer van dat halfbakken werk. Deze flashbacks onderbreken het dramatische verhaal van Erics pogingen om te overleven in de bittere kou. De film besteedt ook teveel aandacht aan de pogingen van de moeder om hem te vinden. Een andere structuur had de film een stuk beter kunnen maken, want het verhaal is boeiender dan deze flashback naar de middelmatige TV-films die met in de VS zo'n 25 jaar geleden wekelijks over de lopende band in elkaar flanste. Het is de moeite waard om tijdens de credits te blijven zitten en een motiverende speech van de échte Eric Lamarque te horen... maar wel om de verkeerde redenen. Werkelijk een gemiste en/of verprutste kans.

Op 30 april 1980 bezetten zes gewapende mannen de Iraanse ambassade in Londen. PM Thatcher wil laten zien dat het Verenigd Koninkrijk niet zwicht voor terrorisme en verhoogt daarmee de druk, onder anderen op onderhandelaar Max Vernon [Mark Strong]. Reconstructie van waargebeurd incident met Jamie Bell als RAF-soldaat Rusty Firmin en Abbie Cornish als BBC-correspondent Abbie Cornish, wiens grensverleggende werk van grote invloed was op televisiejournalistiek. Een gijzelingsdrama zonder de opgeklopte spanning en hysterie die we vaak zien in Amerikaanse gijzelingsthrillers, maar dit is wel erg onderkoeld en had wel iets meer spanning kunnen gebruiken.

Forensisch psychiater Cara Harding [Julianne Moore] ontdekt dat een schizofrene patiënt [Jonathan Rhys Meyers] de persoonlijkheden overneemt van een aantal slachtoffers van moord. Begint veelbelovend maar wordt steeds vager en uiteindelijk ronduit dwaas met hekserij en een link met de Spaanse griep. Pfff.

Ondanks de populariteit van Ryan Reynolds kan zijn typerende humor best vermoeiend worden. Vooral als het scenario in vijf tegenspelers voorziet die eveneens grappig voor de dag proberen te komen! Je wordt hier doodgeslagen met grappig bedoelde opmerkingen die ook nog eens onderdeel uitmaken van eindeloze actiescènes die op de bekende spectaculaire manier zijn vormgegeven door Michael Bay. Het draait om een groep dood gewaande huurlingen (denk Knight Rider) die in het uiterste geheim gevaarlijke operaties verrichten. Er zal ongetwijfeld iets meer verhaal zijn geweest, maar ik had na 10 minuten al grote moeite om bij de les te blijven. Een stomvervelend onding.

Wat gebeurde er 65 miljoen jaar geleden ook weer in ons heelal? Als je het antwoord op die vraag niet weet, heeft deze afgezaagde SF-actiefilm misschien toch nog een paar verrassingen in petto. Mill [Adam Driver] is de ruimtepiloot van weleer wiens dochter Nevine [Chloe Coleman] ernstig ziek is. Om de behandeling te kunnen betalen accepteert Mills een lange vlucht die echter verkeerd afloopt door een asteroïdenregen. Mills maakt een noodlanding op de Aarde en gaat de met de enige andere overlevende Koa [Ariana Greenblatt], die net zo oud is als Nevine, op zoek naar de reddingscapsule die een eind verderop is geland. Onderweg stuiten ze op de nodige, voor genrekenners bekend gevaren. Driver doet zijn best, maar kan niet op tegen een totaal gebrek aan originaliteit.

Sociaal, relevant en helaas nog altijd actueel drama over drie Egyptische vrouwen met verschillende achtergronden die elk te maken hebben met seksuele discriminatie en intimidatie. Nelly [Nahed El Seba] is een ambitieuze stand-up komiek wiens grappen over de rol van de vrouw in Egypte in het verkeerde keelgat vallen en van haar ervaren broer het advies krijgt om haar humor aan te passen aan de wensen van haar uitsluitend mannelijke publiek. Fayzah [Bushra] is getrouwd met Adel [Basem Samrah] die zeer traditionele ideeën heeft over de relatie tussen man en vrouw. In buslijn 678 naar Cairo wordt Fayzah regelmatig onzedelijk betast door mannelijke passagiers. Zij zoekt hulp bij de vrijgevochten TV-persoonlijkheid Seba [Nelly Karim] die Nelly een wat onbezonnen advies geeft. De paden van deze vrouwen kruizen elkaar wanneer Fayzah besluit Seba's advies ter harte te nemen en daarmee een maatschappelijke rel veroorzaakt. De drie hoofdrolspelers zijn uitstekend en Diab maakt op effectieve wijze gebruik van authentieke locaties.

Håskjold Larsen volgde 86 dagen de familie Kanjo die hun thuisland zijn ontvlucht en hopen een nieuw bestaan te kunnen opbouwen in Europa. Daarbij richt hij zich vooral op de driejarige Lean, die weliswaar kan benoemen wat er aan de hand is, maar door een deels door onschuld te verklaren vrolijkheid een steunpilaar is voor haar wanhopige ouders. Uiteraard levert dat vertederende momenten op, maar het is ook een wat simplistische – en zeer vooringenomen – manier om een complex, geopolitiek probleem te verbeelden. Welbeschouwd is dit pure propaganda. Een hart van steen is een vereiste om niet mee te voelen met Leans volmaakte kinderlijke onschuld.

John Wayne was mede verantwoordelijk voor de productie van deze western en was zo tevreden met het eindresultaat dat hij achteraf gezien graag zelf de hoofdrol had gespeeld! Praise indeed, dus het is niet zo gek dat deze eerste samenwerking regisseur Bud Boetticher en hoofdrolspeler Randolph Scott zou resulteren in een langdurige samenwerking in de vorm van nog 6 zeer behoorlijke westerns. Scott speelt de rol van de voormalige sheriff Ben Stride die nu op jacht is naar de bandieten die verantwoordelijk zijn voor een bankoverval waarbij zijn echtgenote om het leven kwam. Zijn reis brengt hem in vijandig gebied en wanneer hij stuit op het echtpaar John [Walter Reed] en Annie Greer [Gail Russell] besluit hij ze de helpende hand te bieden. De situatie wordt ingewikkeld wanneer twee andere mannen zich bij hen aansluiten: Clete [Don Barry] en Bill [Lee Marvin], die op dezelfde mannen jagen maar uitsluitend voor het geld. De mannen kunnen elkaars hulp goed gebruiken bij hun zoektocht, maar wat gaat er gebeuren wanneer ze de overvallers hebben opgespoord?

Een typische wraakwestern met Scott prima als de held en Lee Marvin zeer memorabel als de schurk. Die dynamiek alleen maakt deze western al de moeite waard, maar scenarist Burt Kennedy voegt meerdere lagen toe aan het verhaal, waaronder de twijfel over de mannelijkheid van John Greer. Boetticher zorgt dat het tempo nooit afzakt en bouwt de spanning flink op in de finale van deze prima western.

In de hoop hun families te kunnen onderhouden trekken zeven jonge mannen naar Sao Paulo waar ze komen te werken voor Luca [Rodrigo Santoro]. Mateus [Christian Malheiros] kent de valkuilen en stelt direct kritische vragen over en eisen aan de arbeidsvoorwaarden. Toch kan ook hij niet voorkomen dat de jongens al snel tot slaaf worden gemaakt. Isaque [Lucas Oranmian] wil het liefst een fysieke confrontatie aangaan, maar Mateus denkt Luca te kunnen misleiden door diens vertrouwen te winnen. Het intelligente scenario van Moratto en Thayná Mantesso toont hoe gemakkelijk het kan zijn om in de val van slavernij te lopen, maar ook hoe mensen als Luca zijn ‘slaven’ tegen elkaar uitspeelt om de status quo te behouden.

Kort na de invasie van Normandië stelt de Britse mr. French [Francis Cox] een eenheid samen bestaande uit 7 Nederlandse verzetsstrijders. Hun opdracht: gezamenlijk een garnizoen binnendringen en een Duitse officier ontvoeren zodat die in Engeland kan worden verhoord over de locaties in Nederland van waaruit de Nazi’s hun V1 Vliegende Bommen lanceren. Een beetje omslachtig, vindt joe niet? Maar verwacht geen actie, want al snel blijkt een van de zeven mensen een verrader te zijn. Tot zover de nauwkeurige screening. En wij zitten opgescheept met een saai spelletje ‘zoek de verrader’. Van Doorn had waarschijnlijk een succesvolle mix van Operation Crossbow, The Dirty Dozen en The Hateful Eight voor ogen. Missie mislukt. En niet zo’n beetje ook!

Yong-Goo [Seung-ryong Ryu] is de liefhebbende vader van de zesjarige Ye-Seung [So Won Kal] maar heeft een verstandelijke beperking waardoor hij geestelijk zelf ook nog een kind is. Door een tragische samenloop van omstandigheden wordt hij beschuldigd van de moord op de dochter van de chef van politie [Jin-young Jung] die er alles aan doet om Yong-Goo ter dood te laten veroordelen. Met de hulp van haar lerares [Yeon-hee Lee] en de Yong-Goo’s celgenoten vindt Ye-Seung een manier om ondanks alles regelmatig bij haar vader te zijn. Maar kan diens executie worden voorkomen? Capraesk komisch drama met een ontwapende So Won Kal en vele magische momenten waardoor het einde als een verrassing komt, maar het gebrek aan cynisme en de aanwezigheid van een scheut magisch realisme – versterkt door fraai camerawerk van Seung-gi Kang – maken dit tot een gegarandeerde winnaar. Zes jaar later verscheen inferieure Turkse remake onder dezelfde internationale titel.

Vlucht 7500 is onderweg van Berlijn naar Parijs wanneer vier passagiers een poging doen om het vliegtuig te kapen. Gezagvoerder Michael [Carlo Kitzlinger] en piloot Tobias [Joseph Gordon-Levitt] weten te voorkomen dat de kapers de cabine veroveren, maar raken allebei gewond. Tobias volgt het protocol en weigert de kapers binnen te laten, maar komt voor een dilemma te staan wanneer de kapers dreigen gijzelaars te vermoorden. Een schoolvoorbeeld van hoe je met weinig middelen een heel behoorlijke thriller kunt maken. Het lukt Vollrath en coscenarist Senad Halilbasic niet om alle clichés te vermijden, maar er zijn meer dan genoeg originele, verrassende twists om de genreliefhebbers tevreden te stellen.

Een neutrale documentairemaker mocht op het hoogtepunt van de uitbraak van Covid-19 meekijken met de artsen en verplegers in een ziekenhuis in Wuhan. De verplegers hebben meer last van de hoeveelheid paniekerige patiënten die buiten staan te wachten dan van de cameraman en de patiënten steken hun dankbaarheid niet onder stoelen of banken. Een documentaire dus. "En Gij Geleuft Dat?", zou wijlen Jantje Koopmans zingen.Maar afgezien van een paar opzichtige montagetrucs is het zo geloofwaardig gemaakt dat je vooral op basis van gezond verstand moet zeggen dat dit een behoorlijk (maar niet geheel) geslaagde propagandafilm is. En dat is geen aanbeveling.

De douchescène uit Psycho gebruikte 78 cameraposities en 52 montagepunten. In deze documentaire bespreekt een imposante groep filmmakers de betekenis en de invloed van deze scène op de filmkunst en bewijzen ze nog maar eens wat het gevolg kan zijn van overanalyse. Ja, Hitchcock werkte zorgvuldig toe naar de douchescène en ja, elk shot is nauwkeurig uitgedacht, maar Hitchcock was bovenal een vakman die films maakte voor het publiek. Daar meer achter zoeken kan best leuk zijn, maar leidt ook tot vreemde (en soms ronduit onjuiste) beweringen. Het meest interessant is dan ook de bijdrage van Marli Renfro die destijds de stand-in was voor Janet Leigh en dus zeer nauw betrokken was bij de totstandkoming van deze scène. De bespiegelingen zeggen meer over de spreker dan over Hitchcock,

Het gemakzuchtige leven van Steve [Paul Kaye] komt op zijn kop te staan wanneer zijn ouders ruzie krijgen over een verdwenen (winnend) loterijticket en besluiten uit elkaar te gaan. Want dat blijkt tevens het moment waarop Steve niet langer meer thuis kan wonen en zijn eigen boontjes moet zien te doppen. Uit noodzaak ‘woont’ hij enige tijd in het Call Center waar hij werkt en Hewis’ speelfilmdebuut beschrijft Steves perikelen op het werk en buiten kantooruren. Steve heeft een oogje op collega Teri [Ophelia Lovibond], maar zijn bitchy leidinggevende Alice [Montserrat Lombard], die juist haar zinnen op Steve heeft gezet, stelt hem voor een onmogelijk keuze: promotie als hij Teri vertelt dat ze is ontslagen, of zijn eigen ontslag. De onderkoelde humor en het vlotte tempo dragen bij aan een onderhoudende, veelal vermakelijke tragikomedie.

Filmversie van de gelijknamige computergame, waarin een “twijfelaar” [Kazunari Ninomiya] met ademhalingsproblemen per metro onderweg is naar zijn hoogzwangere vriendin [Nana Komatsu]. Op het metrostation komt hij terecht in een doolhof dat bestaat uit een gangenstelsel. Hij moet 8 gangen letterlijk en figuurlijk doorlopen aan de hand van 4 regels om bij de uitgang te komen. De steriele vormgeving en de cameravoering zijn mede geïnspireerd door The Shining (Kawamura steelt zelfs een beroemd shot); Inhoudelijk doet dit echter vooral denken aan de puzzelfilm Cube, maar dan met een meer intrigerende existentiële insteek en genoeg verrassende wendingen, waaronder een paar effectieve schrikmomenten.

Hoewel hartsvriendinnen Lou [Lily Tomlin], Trish [Jane Fonda], Betty [Sally Field] en Maura [Rita Moreno] nou niet bepaald onderde armoedegrens leven, moeten we geloven dat ze zich niet vier kaartjes voor de Superbowl kunnen permitteren. De dames besluiten hun gezamenlijke droom waar te maken en doen mee met een wedstrijd op de radio. Uiteraard winnen ze de kaartjes, beleven de dames kolderieke avonturen waarmee ze laten zien dat leeftijd geen belemmering is, bevat het verhaal een sentimentele twist en komt alles op zijn pootjes terecht. Een oppervlakkig script. dus dit moet het hebben van het charisma van en de chemie tussen de hoofdrolspelers. Alleen Field komt goed uit de verf. En zoals de titel al doet vermoeden heeft de legendarische quarterback Tom Brady een kleine rolletje.

Een conventioneel portret van de eigenzinnige kunstenaar Wim T. Schippers is eerlijk gezegd net zo ondenkbaar als een conventioneel interview met deze baanbrekende alleskunner die ondanks als zijn grensverleggende werk bij mensen van onder 50 vooral bekend is als de stem van Ernie uit Sesamstraat. Ronald Snijders is een groot bewonderaar die de televisiearchieven is ingedoken om flarden van interviews te tonen, evenals vluchtige momenten uit legendarische programma’s als Hoepla en De Fred Haché Show, maar ook van de niet met een bijvoeglijk naamwoord te duiden tentoonstelling ‘Spiegel der Kunsten’ en spraakmakende theatershows als ‘Stemmen’ en het wereldberoemde ‘Going to the Dogs’. Van een rode draad is (gelukkig) geen sprake en Snijders gebruikt een cameravoering die Schippers en zijn creatieve partners in de vroege jaren ’70 gebruikten. De spanning stijgt wanneer Snijders daadwerkelijk oog in oog komt te staan met zijn idool en het wil wat zeggen dat Schippers het vraaggesprek niet volledig ontregelt. Het respect is duidelijk wederzijds en dat geldt ook voor dit portret, waarmee Snijders slaagt in een voor velen onmogelijk geachte missie.

Na een tragedie koopt een gezin voor een gunstige prijs een huis in Ashland Falls, waar het een frisse start wil maken. Het huis heeft echter een voorgeschiedenis en al snel wordt het gezin door allerlei spookachtige gebeurtenissen, die wel eens te maken zouden kunnen hebben met ene Helen Foster [Diomira Keane] en een zoektocht naar Forest Road. Van een verhaal moet Cognetti het hebben en het tonen van dezelfde gebeurtenissen vanuit wisselende perspectieven is weinig zinvol, maar Cognetti slaagt er in ieder geval regelmatig in om een onbehaaglijk gevoel op te wekken, onder anderen met een mannequin.

Woo-seong [Kang Ha-neul] geeft al zijn spaargeld uit aan een appartement in Seoul. Wanneer hij wegens geluidsoverlast aanklopt bij de bovenburen, wordt hij naar de volgende etage gestuurd. Iedereen heeft geluidsoverlast, niemand neemt de verantwoordelijkheid en de beschuldigingen vliegen dan ook over en weer. Woo-seong slaat de handen ineen met buurman Jin-ho [Seo Hyun-woo] om de veroorzaker op te sporen en een einde te maken aan de herrie. Satire op de kapitalistische maatschappij met een duistere wending en een gewelddadige ontknoping waar vooral liefhebbers van Aziatische cinema van smullen.

Brian Brown-Easley [John Boyega], een op het eerst gezicht vriendelijke, en beschaafde man, gijzelt de manager [Nicole Beharie] en een baliemedewerker [Selenix Leyva] van een bank. Brian blijkt een ongebruikelijk motief te hebben voor deze misdaad en naar mate de tijd verstrijkt neemt zijn wanhoop steeds meer toe waardoor hij zowel zijn eigen leven als die van zijn gijzelaars in gevaar brengt. Je zou dit kunnen omschrijven als een mix van John Q en Falling Down met een snufje The China Syndrome (een vergelijking met Dog Day Afternoon is misplaatst), maar het gaat om een reconstructie van een waargebeurd incident. Het voortreffelijke spel van de drie hoofdrolspelers maakt dit een serieuze Oscarkandidaat. Ook Michael Kenneth Williams maakt indruk als de onderhandelaar die onder grote druk zijn werk zo goed mogelijk probeert te doen. Meeslepend en buitengewoon spannend, met een intrigerende ontknoping die net zo dubbelzinnig is als de titel van het artikel waarop het is gebaseerd.

Vervolg op de Vlaamse comedyserie W817 die van 1999 tot 2003 te zien was en onmogelijk slechter kan zijn geweest dan deze verschrikking. Wandelende clichés en schandalig overacteren vormen de rode draad in deze erbarmelijk slecht geregisseerde komedie waarin Carlo [Jenne Decleir] zijn huisgenoten van weleer uitnodigt voor zijn huwelijk. Romantische gevoelens van weleer komen bovendrijven en een liefdesrobot dreigt de boel te versjteren, maar Horsten en scenaristen Bram Renders en Bart Vaessen hebben de zaak dan allang verpest. Niet om aan te zien.

Na een zwaar auto-ongeluk op 19 januari 1989 wordt predikant Don Piper [Hayden Christensen] doodverklaard. Tot een voorbijganger [Michael Harding] toestemming krijgt om ter plekke voor hem te bidden en “What A Friend We Have In Jesus” zingt. Wat volgt is een lang fysiek en geestelijk revalidatieproject waarbij Don onvoorwaardelijk kan rekenen op de steun van zijn echtgenote [Kate Bosworth], zijn kinderen en zijn gemeenschap. . Gebaseerd op Pipers autobiografische bestseller loopt dit (vanzelfsprekend) over van religieuze bespiegelingen. Die worden in grote mate gecompenseerd door de aandacht voor gemeenschapszin en hoe waardevol het is om je open te stellen voor de hulp van anderen. Voor agnosten blijft dit moeilijk verteerbaar, ondanks het degelijke acteerwerk en de verzorgde productie.