Meningen

Wanneer een vlucht van Londen naar New York wordt gekaapt door terroristen, laat Hawkins [Alec Baldwin], de directeur van de luchtvaartmaatschappij, alle maatregelen nemen om een aanslag op het vaste land te voorkomen. Het enige wat hem weerhoudt van het neerschieten van het vliegtuig is de aanwezigheid van Alex [Jonathan Rhys Meyers], een infiltrant in de terroristische cel. Maar het is sterk de vraag aan wiens kant Alex eigenlijk staat. Niet onaardige kapingsthriller met goed werk van beide hoofdrolspelers en een interessante hoofdpersoon. Het scenario is niet geheel gevrijwaard van clichés en de verwijzingen naar Lee Harvey Oswald en United 93 zijn vrij smakeloos.

Wegens schulden komen Dennis Nash [Andrew Garfield], zijn moeder [Laura Dern] en zijn zoon [Noah Lomax] op straat te staan. Dennis is vastbesloten zijn schuld alsnog af te betalen en het huis terug te kopen. Door een wrange speling van het lot krijgt hij die kans wanneer Rick Carver [Michael Shannon], de man die Dennis en zijn familie heeft uitgezet, hem werk aanbiedt. Het riante inkomen telt aanvankelijk zwaarder dan het leed dat hij andere berokkent, maar het valt Dennis steeds zwaarder. En hoe lang kan hij nog geheim houden hoe hij aan zijn geld komt?

Indringend sociaal drama begint met de briljant geregisseerde en foutloos geacteerde uitzetting van Nash, vol overlappende dialogen en emoties. Garfield overtuigt als de man die verscheurt raakt tussen zijn geweten en zijn plicht om voor zijn familie te zorgen, maar Shannon en Dern zijn eveneens fantastisch. Special vermelding ook voor Don Brady, die hartverscheurend is al een oude, breekbare man die zijn huis moet verlaten en van Randy Austin als de sheriff die bij elke uitzetting een actieve rol heeft.

Een complexe combinatie van fantasy, familiedrama en whodunit rondom de negenjarige Louis Drax [Aiden Longworth] die in zijn korte leven al acht keer is ontsnapt aan de dood als gevolg van een levensgevaarlijke ongeluk. Wanneer hij van een klif valt ontsnapt hij ternauwernood aan de verdrinkingsdood, maar hij belandt in een diepe coma. Zijn dokter [Jamie Dornan] zet grote vraagtekens bij de toedracht van dit bizarre ongeluk, mede omdat hij in zijn 'dromen' contact heeft met Louis die zijn levensverhaal (inclusief de 8 eerdere ongelukken) met hem deelt.

Regisseur Alexandra Aja geeft op fraaie wijze vorm aan de droomsequenties, maar de combinatie van droom en realiteit is soms wat verwarrend. Bovendien slingert het verhaal lange tijd heen en weer tussen verschillende genres en dat is wat ontmoedigend. Het laatste kwart is een stuk beter en maakt veel goed, maar tot die tijd valt het niet altijd mee om het hoofd erbij te houden.

Het geluk lijkt verpleger-in-opleiding Samuel [Gilles Lellouche] toe te lachen: zijn grote liefde Nadia [Elena Anaya] bevat binnenkort van een dochter en tijdens zijn werk redt hij het leven van een zwaargewonde man wiens ademhalingsapparaat gesaboteerd was door een als dokter verklede man. Samuel is de enige ooggetuige van deze poging tot moord en dat komt hem al gauw duur te staan: bij een inbraak in zijn flat wordt hij bewusteloos geslagen en zijn vriendin ontvoerd. Wanneer Samuel weer bij positieven is krijgt hij een telefoontje van de kidnapper die eist dat hij de gewonde man binnen drie uur uit het ziekenhuis moet zien te krijgen, of anders... Lellouch is subliem als de tot wanhoop gedreven, onervaren verpleger in deze spannende thriller met een goed uitgewerkt plot vol originele en geloofwaardige wendingen. Met een speelduur van amper 80 minuten is dit kort, maar zeer krachtig.

Jean-Etienne Fougerole is een typische aanhanger van de Linkse Kerk: mooie demagogische praatjes houden over het omarmen van vluchtelingen, zonder ooit zelf de daad bij het woord te voegen. Hij schrijft het boek 'A Bras Ouverts' [met open armen] als antwoord op een boek van Clément Barzach [Marc Arnaud] die veel kritischer is over problemen met de Roma. In een TV-debat tussen de twee vraagt Barzach aan Fougerole of hij bereid zou zijn om een Roma-familie in huis te nemen... en Fougerole komt er niet onderuit om dat toe te zeggen.

Erwan [Cyril Lecomte] is net uit huis gezet wegens een huurachterstand en heeft onderdak gekregen bij de Roma-familie met Babik [Ary Abittan] als familiehoofd. Wanneer zijn de toezegging van Fougerole zien, weet Erwan de Roma's over te halen om aan te kloppen bij Fougerole en bij hem in te trekken. Fougerole kan ze moeilijk de deur wijzen, maar probeert ze wel angstvallig buiten huis te halen. Maar uiteraard loopt het allemaal niet zoals hij had verwacht en gehoopt.

"A Bras Ouverts" is verfrissend in zijn aanval op de hypocrisie van de linkse demagogen. Het is eigenlijk vanaf het begin duidelijk dat Fougerole er niets voor voelt om zijn woorden in daden om te zetten, maar mede omdat de komst van de Roma's zorgt voor veel positieve publiciteit waardoor zijn boekverkoop stijgt, is hij bereid het allemaal te slikken. De krampachtige manier waarop Fougerole en zijn vrouw [een uitstekende Elsa Zylberstein] proberen in hun rol te blijven, levert vaak hilarische momenten op. Het is knap dat het scenario de Roma enerzijds gebruikt als onderwerp van spot, zonder ze ooit als stripachtige figuren neer te zetten. Ja, Babik heeft veel weg van Borat, maar er is geen twijfel dat zijn bedoelingen goed zijn. De 'schurk' van het verhaal is vanaf het begin namelijk de dakloze Fransman, die de Fougerole en de Roma gebruikt voor zijn eigen weinig zuivere doeleinden.

Dit is een satire met een paar scherpe observaties, maar het belangrijkste is dat er voldoende valt te lachen en dat maakt dit tot een aanrader. But first.... WE SING!!!

Het is 1943 in Zwitserland wanneer de 17-jarige Emma [Lila Gueneau] gaat nadenken over morele vraagstukken, waaronder de betekenis van “deugdzaamheid”, wanneer haar dorpsgemeenschap weigert Franse vluchtelingen op te vangen. Ze heeft seks met de steenrijke Louis [Cyril Metzger], die haar afwijst en bedreigt als ze ontdekt dat ze zwanger is. De “deugdzame” Paul [Thomas Doret] voorkomt een schandaal en houdt Emma’s kansen op de deugdzaamheidsprijs levend. Oubollig melodrama probeert zonder al te veel succes een link te leggen met de manier waarop Europa nu omgaat met vluchtelinge. Gueaneau is emotioneel een open boek waardoor het moeilijk te geloven is dat niemand doorheeft wat er werkelijk aan de hand is.

Een hoogzwangere jonge vrouw en haar ongeboren baby hebben enkele maanden geleden een zwaar auto ongeluk op wonderbaarlijke wijze overleefd. De nacht voor de vrouw in het ziekenhuis dient te bevallen wordt wreed verstoord door een indringster [Dominique Frot] waardoor een kat-en-muisspel begint waarin volstrekt incompetente politie-agenten en andere nietsvermoedende domoren het niveau al snel naar het nulpunt doen zakken.

Extreem gewelddadige, bloederige horrorthriller zonder verhaal, karakterisering of logica zou waarschijnlijk nog enigszins te pruimen geweest zijn met wat verlichtende humor. Je kunt bewondering hebben voor het feit dat regisseurs/scenaristen Bustillo en Maury je keer op keer weten te verrassen met een nóg dwazere 'verrassing', maar het hysterische spel, de matige special effects en de vaak irritante soundtrack onderstrepen het feit dat niet meer is dan een goedkoop en simplistisch staaltje effectbejag.

Paul Marquet [Bastien Bouillon] staat al jaren bekend als een veelbelovend schrijver. Wanneer uitgever [Virginie Ledoyen] het manuscript voor zijn vierde roman afwijst, moet Paul op zijn 42-jarige alsnog betaald werk zien te vinden. Hij schrijft zich in bij Jobber, een website waar klussers hun diensten kunnen veilen voor de laagst geboden prijs. Het harde werk, het leven op de rand van armoede en de mensen die hij ontmoet, hebben een grote impact op zijn leven. Bouillons ingetogen spel laat het aan kijkers om te bepalen hoe zij zich zouden voelen in Pauls situatie. Donzelli bewaakt de authenticiteit door te filmen op locatie en met een schijnbaar moeiteloos natuurlijk acteerwerk van de vele personen die Paul ontmoet. De ontknoping doet wat geforceerd aan, maar Bouillons prachtige spel biedt voldoende compensatie.

Julie [Laure Calamy] is een alleenstaande moeder met twee kinderen die werkt als schoonmaker in een vijfsterrenhotel in Parijs. Mede omdat haar ex-man laat is met het betalen van alimentatie kan ze de eindjes maar moeilijk aan elkaar knopen en haar vaste oppas [Geneviève Mnich] geeft aan dat ze het niet langer aankan. Julie hoopt op betere tijden wanneer ze wordt uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek bij een bedrijf waar ze veel meer geld kan verdienen. Maar door een staking ligt het openbaar vervoer vrijwel volledig plat. Calamny is erg goed als de moeder die meerdere keren onder de (tijds)druk lijkt te bezwijken, maar toch doorzet. Het verhaal is mager en de score van Irène Drésel wil ons om één of andere reden doen geloven dat we met een thriller te maken hebben?! Het grootste manco is echter de gemakzuchtige ontknoping.

De zesjarige Cléo [Louise Mauroy-Panzani] is sinds de dood van haar moeder liefdevol verzorgd door de Kaapverdische Gloria [Ilça Moreno Zego], omdat Cléo’s vader [Arnaud Rebotini] overdag moet werken. Wanneer Gloria terugkeert naar haar thuisland om haar plannen voor een eigen hotel te realiseren, neemt niemand de tijd om Cléo daar op voor te bereiden. Om de situatie nóg traumatischer te maken, viert ze vakantie bij Gloria en haar gezin. De scènes in Parijs, waarin de band tussen Cléo en Gloria duidelijk wordt, zijn prachtig en doen denken aan het meesterlijke What Maisie Knew. Zodra het verhaal zich naar Kaapverdië verplaatst zakt het langzaam af, eerst omdat je de problemen mijlenver van tevoren ziet aankomen (ouders zouden beter moeten weten), dan omdat Cléo toch iets te wijs blijkt voor haar leeftijd en uiteindelijk vanwege onvervalst – en ongeloofwaardig – melodrama.

Wanneer de achtjarige [Melker Dubert] als gevolg van een hersenaandoening in coma komt te liggen, achten de artsen de kans klein dat hij ook nog zal ontwaken. Ouders Ernst [Michael Nyqvist] en Cecilia [Izabella Scorupco] worstelen (ook onderling) om vast te houden aan het sprankje hoop dat nog rest. Wanneer Cecilia de Franse zakenman Walter [Tchéky Karyo] helpt nadat hij is beroofd, ontstaat er een vriendschap waar ze nieuwe moet uit put. Ernst is uitermate sceptisch, vooral vanwege Walters wat zweverige positivisme. Hij heeft zonder meer invloed op Ernst en Cecilia, maar komt hun dat wel ten goede? Degelijk zakdoekendrama met een aantrekkelijke cast. Vooral Karyo verrast in positieve zin als een aimabele, charismatische zonderling.

De 39-jarige Hanna [Karia Wnter] is getrouwd met Morten [Jesper Zuschlag], heeft een kind [Amadeus Durmaz] en een fijne baan. Hoewel Morten haar onder druk zet om haar carrière op te geven voor het moederschap, zou ze graag nog een kind willen. Dat zorgt voor een relatiecrisis die Hanna op advies van een eigenzinnige yogalerares [Vera Carlbom] onder het motto “eigen poesje eerst” te lijf gaat. Winter is buitengewoon als de innemende, sympathieke Hanna en haar seksuele ontdekkingsreis heeft een aantal (komische) hoogtepunten, maar Wasserman raakt de weg kwijt in de tweede helft, waardoor de ontknoping teleurstelt.

In de veronderstelling van zijn vader een heroïsche dood stierf tijdens de Tweede Wereldoorlog, verblijft Andor [Bojtorján Barabas] jarenlang in een weeshuis. In 1957, kort na de Hongaarse Opstand, neemt zijn Joodse moeder [Andrea Waskovics] hem in huis. Zij overweegt een huwelijk met de slager [Grégory Gadebois] bij wie ze tijdens de oorlog ondergedoken zat. Geleidelijk ontdekt Andor de waarheid over wat er werkelijkk is gebeurd tijdens de oorlog. Zorgvuldig geproduceerd en prachtig gefilmd historisch drama met uitstekend werk van Gadebois als Andors aanstaande stiefvader. Het grote probleem is Andor, die van begin tot eind boos is op de wereld. Zijn driftbuien wekken weinig sympathie op en tonen ook het tekort aan persoonlijke ontwikkeling.

Een jaar uit het leven van een pas gescheiden kunstenaar [Ída Mekkín Hlynsdóttir] die met haar kinderen verhuist naar een afgelegen woning waar ze alle tijd en ruimte heeft voor het maken van nieuwe kunstwerken. Geen verhaal, geen plot, hooguit een paar amusante incidentjes. De hond is schattig, er is een amusante doorlopende grap met een vogelverschrikker en een surrealistische (maar onbegrijpelijke) scène met een reuzenkip is amusant, maar het gaat helemaal nergens over.

Italiaans Familiedrama speelt zich af in Napels vanaf het moment dat de geruchten gaan dat de Argentijnse topvoetballer Diego Maradona Barcelona gaat verruilen voor Napoli tot aan zijn laatste kampioenschap bij de Italiaanse club en richt zich op tiener Fabietto [Filippo Scotti] en de emotionele achtbaan die hij gedurende die tijd doorstaat. Uiteraard is daarin een belangrijke rol weggelegd voor zijn extraverte vader [Toni Servillo] en zijn meer terughoudende moeder [Teresa Saponangelo] en bestaat de rest van de familie uit kleurrijk volk dat vage herinneringen oproept aan de films van Fellini, maar na een vermakelijke eerste helft neemt het scenario een wel erg serieuze toon aan waardoor het een stuk minder plezierig en minder interessant wordt.

Het huwelijk van Marie [Bérénice Bejo] en Boris [Cédric Kahn] is na 15 jaar stuk gelopen. Zolang Boris geen eigen woning heeft blijft hij bij Marie en tweelingdochters Jade [Jade Soentjens] en Margeaux [Margeaux Soentjes] wonen. Marie wil haar huis eigenlijk verkopen maar Boris gaat niet akkoord met haar schikkingsvoorstel en weigert te vertrekken als hij zijn zin niet krijgt. Realistisch en prima geacteerd echtscheidingsdrama, maar het slordige camerawerk doet veel afbreuk aan het goede werk van Bejo en Kahn.

De roman 'L'Ecume Des Jours' van Boris Vian, waarop deze visueel verbluffende film gebaseerd is, heeft nogal wat surrealistische elementen. Eén daarvan is het feit dat het verhaal zich afspeelt in een wereld waarin objecten een weerspiegeling zijn van de menselijke emotie die het oproept. Dat lijkt een kolfje naar de hand van Michel Gondry, de man achter Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Aanvankelijk is er nauwelijks plot en vermaakt Gondry je met een nimmer aflatende stortvloed aan visuele vondsten die je op het puntje van de stoel houden, ook al door de enthousiaste vertolkingen van de cast. Maar wanneer Mood Indigo zich richt op een tragisch liefdesverhaal, blijft er van dat plezier weinig over en verzandt Gondry in pretentie en matig melodrama. Duidelijk een film van twee helften: een uitstekende en een matige.

In ijskoude tinten gefilmd, onnodig lang durend drama. Éva is dusdanig allergisch voor allerlei verschijnselen in de moderne wereld dat ze in volledig isolement leeft. Ze kan alleen naar buiten in een speciaal voor haar gemaakte ruimtepak en daar zijn we meer dan 2 uur getuige van. Kocsis brengt alles fraai in beeld en de scenes op een treinstation en in een theater hebben een zekere surrealistische kwaliteit, maar de beperkte hoeveelheid ideeën zijn ruim onvoldoende om zo’n lange speelduur te rechtvaardigen.

Hoewel deze politieke thriller niet zo enerverend is als het eveneens door Costas Gravas geregisseerde Z (1969), is dit nog steeds een indrukwekkend staaltje cinema. De manier waarop Costa-Gravas er keer op keer in slaagt om ervoor te zorgen dat iedere figurant in de complexe massascènes actief onderdeel uitmaakt van de actie maakt nog steeds grote indruk. Het verhaal speelt zich deze keer af in Zuid-Amerika, waar de VS een nadrukkelijke vinger in de pap heeft in de strijd tussen de Uruguayaanse regering en guerilla's. De film begint met de ontdekking van het lichaam van de de schimmige Amerikaan Philip Michael Santore [Yves Montand], een ontdekking die zeer veel stof doet opwaaien. Vervolgens zien we in een lange flashback hoe en waarom Philip tot z'n einde kwam. Als actiefilm en politieke thriller is dit erg geslaagd, maar de scènes waarin Montand wordt verhoord zijn minder interessant.

Vrij getrouwe, overbodige remake van de Deense speelfilm Queen Of Hearts, waarin Anne [Léa Drucker], een advocaat gespecialiseerd in jeugdrecht, een affaire begint met Theo [Samuel Kircher], de getroebleerde tienerzoon van haar echtgenoot [Olivier Rabourdin]. Ook nu zijn de motieven voor de affaire vaag en valt de ontknoping tegen, maar onder Breillats regie wordt het verhaal vulgair, met te opzichtig wederzijds geflirt en een paar onnodige (en buitengewoon lange) seksscènes.

Een onverschillige Fransman [Benjamin Voisin] loopt een Algerijnse cel binnen en vertelt zijn celmaten: “Ik heb een Arabier gedood”. In een lange flashback ontdekken we saaie, nutteloze dingen die hij deed voordat hij de Arabier doodschoot. Dan volgt een rechtszaak waar we ook niets wijzer van worden. Lottin brengt wat leven in de brouwerij als de dubieuze Sintès, maar de spaarzame voice-overs (overgenomen uit het boek van Albert Camus uit 1942) schetsen het manco van deze verfilming: Ozon en Haffad verliezen zich in een reconstructie van Frans Algerije in de jaren 30 en verzuimen inzicht te geven in de innerlijke wereld van de hoofdpersoon. Dat verklaart ook het lusteloze spel van Voisin. Mooie verpakking, geen inhoud.

Institutioneel racisme in de van oudsher volledig witte balletwereld wordt een heikel punt wanneer Guillaume Diop in 2023 de eerste “Étoile” van het Parijs Opera Ballet wordt. De van Martinique afkomstige cellist Sulivan Loiseau is het eerste zwarte lid van het operaorkest. De komst van Guillaume en Sulivan dwingt iedereen om vermeende tradities (bijvoorbeeld het uiterlijk van Chinese personages) onder de loep te nemen en in veel gevallen te herzien. Openhartige documentaire loopt niet om de hete brij in en toont de worsteling om iedereen mee te krijgen in een nieuwe benadering van 19e-eeuwse opera’s die al meer dan 125 jaar lang op (grotendeels) dezelfde manier zijn uitgevoerd.

Anne Duchense [Anamaria Vartolomei] is een Franse studente literatuur van 20 jaar die begin jaren ’60 tot haar verbazing ontdekt dat ze zwanger is. Anne is helemaal niet klaar voor het moederschap, ook al omdat ze na haar bevalling haar studie zou moeten afbreken. Ze zoekt daarom hulp om haar zwangerschap te beëindigen, maar kan daarvoor niet bij dokters terecht. Bevat enkele schokkende momenten, maar kan qua onderhuidse spanning en impact toch niet tippen aan 4 Months, 3 Weeks and 2 Days (2007), waar dit door lijkt te zijn geïnspireerd.

Audition” (oorspronkelijke titel ‘Odishon’) is één van die klassiekers die in één adem wordt genoemd met “Ringu” als een horrorfilm die het genre nieuw leven inblies. Het is er ééntje waarin acupunctuur een rol speelt en is dus zeker niet geschikt voor een ieder die overweegt om zich te onderwerpen aan acupunctuur. Het is het type film dat je angst voor naalden versterkt of zelfs aanpraat en toch duurt het even voordat je beseft dat je hier met één van de meest schokkende films aller tijden te maken heeft, want “Audition” heeft aanvankelijk een uiterst luchtige toon!

Shigeharu Aoyama [Ryo Ishibashi] is zeven jaar geleden zijn vrouw verloren en heeft hun tienerzoon [Tetsu Sawaki] in zijn ééntje grootgebracht. Hij zou graag een nieuwe relatie beginnen, maar heeft moeite om contacten te leggen met vrouwen. Yasuhisa Yoshikawa [Jun Kunimura], een oude vriend en een filmproducer, komt met het idee om een nepauditie voor een filmrol te organiseren, waarbij de deelneemsters van tevoren een stukje over zichzelf moeten schrijven en waarbij Shigeharu in de jury zit. Bij het lezen van de ingezonden sollicitaties valt zijn oog op de foto en de brief van Asami Yamazaki [Elhi Shiina], een engelachtig ogende, voormalige balletdanseres en na haar auditie besluit hij persoonlijk kennis met haar te maken want zij lijkt voor hem de ware. Maar achter Asami’s engelachtige schuilt een zeer getraumatiseerde geest die niet zo gecharmeerd is van mannen die haar met een list proberen te verleiden.

Zoals de opzet van de film al duidelijk maakt, is hier niets wat het lijkt. Het verhaal van een weduwnaar wiens zoon graag zou zien dat hij een nieuwe start maakt, doet zelfs een beetje denken aan een wat minder zoetsappige versie van “Sleepless in Seattle”. Wanneer we halverwege de film een shot zien van Asami in haar appartement met daarin weinig meer dan een telefoon en een witte waszak met een mysterieuze inhoud, leidt dat weliswaar tot een onvergetelijk schrikmoment en maakt het je duidelijk dat Asami niet volledig voldoet aan het ideaalbeeld dat Shigeharu op dat moment van haar heeft, maar maakt het haar eerder mysterieus dan angstaanjagend. Het is pas in het laatste half uur dat regisseur Takashi Miike het masker afgooit en dat “Audition” leidt tot wat ik toch wel beschouw als één van de meest gruwelijke (en gezien het genre dus vermakelijke) finales die je kunt bedenken. Zoals Janet Leigh na het maken van “Psycho” nooit meer een douche durfde te nemen, zou ik me zomaar kunnen voorstellen dat Ryo Ishibashi na het verschijnen van “Audition” zijn afspraken met de acupuncturist heeft opgeschort... voor onbepaalde tijd.

Een grote familie in een armoedige wijk net buiten Madrid moet zich voorbereiden op het feit dat de overheid hun woning binnenkort zal afbreken. Het idee dat ze deze buurt, waarin de kinderen zijn opgegroeid, moeten verlaten weegt zwaar maar tot het zover is moet de familie iedere dag opnieuw proberen geld en eten op tafel te krijgen.

De Spaans-Nederlandse Isabel Lamberti werkte onder het mentoraat van de Mijke de Jong en ze maakt effectief gebruik van de niet-professionele cast die bestaat uit bewoners van de wijk waar het verhaal zich afspeelt. Dat levert weliswaar een aantal aardige momenten op die onderen anderen inzicht geven in de rol en het belang van familie, maar er is geen verhaallijn en de samenhang tussen de verschillende scènes is ver te zoeken. Het resultaat is een ratjetoe aardige scènes zonder enige dramatische opbouw of diepgang.

In 1937 is Alois Haupt [Miloslav Köning] directeur van een fabriek die graag wil uitbreiden, maar daarvoor toestemming nodig heeft van “de grote baas” [Ladislav Hampl]. De vondst van het lichaam van een tweeslachtige baby op het fabrieksterrein probeert hij met hulp van Róbert [Milan Ondrik] discreet af te handelen. Zijn hoogzwangere echtgenote Helena [Eliska Krenková], die een medische opleiding volgde maar niet afrondde, doet met hulp van dokter Kubák verder onderzoek en ontdekt dat het goed mogelijk is dat deze baby gebaard is door een hermafrodiet die werkzaam is bij de fabriek. Zij wil de persoon in kwestie helpen, haar man wil die het liefst buitenwerken. Een meelevend drama over een onderbelicht aspect van de maatschappelijke discussie over genders en zowel vanuit wetenschappelijk als religieus oogpunt zeer overtuigend is. Hauptová is uitstekend, maar de film is dramatisch wat vlak.