L'Écume des Jours (2013)

Gebaseerd op een ongewone roman uit 1946, maar in de kern een simpel liefdesverhaal. Zonder twijfel heeft de regisseur, met deze surrealistische en existentiële versie van het Romeo en Julia verhaal, willen ontroeren, maar bij mij is dat geen moment gelukt, hij werkte eerder vermoeiend. De productie was dermate overweldigend, gedetailleerd en opgeblazen dat er voor de (kolderieke) personages en creaties eigenlijk geen plaats meer was. Er werd wat afgedanst, gesprongen, gestuiterd en gevlogen. De cast vond ik trouwens aan de "oude" kant. Kortom door de overkill miste het verhaal een ziel.

Sorry, maar dat was me een wandelende deurbel teveel. In de pauze konden we niet meer de moed verzamelen om de 2e helft te gaan bekijken. In het filmhuis durfden uiteindelijk toch nog 10 man het aan, de rest gaf het ook op.

Dit is veruit de aller slechtste Franse film die ik tot hier toe heb gezien.

Wat een flauwe kul is dit zeg, ik vraag me af hoe ik dit heb kunnen uitkijken.

En groot was mijn verbazing dat een zekere meneer Paul McCartney (ja die van de...) hier zijn medewerking aan heeft verleend.

Denk dat hij na het zien van de film veel spijt zal gehad hebben.

Toprommel dit !!

Erg fijn, kleurrijk en sfeervol sprookje.

Al is het niet altijd goed te volgen. Ik drukte nog amper op de play-knop van mijn DVD-speler en ik werd overspoeld met een massa aan weirdness, knutselwerkjes, gekke figuranten en dingen die overduidelijk moeten lonken naar een... tekenfilm? Heel veel stop-motion-scene's en rare dingen met eten. En dan is er ook nog een mensmuis, iets met uitrekkende benen, en voornamelijk bloemen. Okay... knippert even met ogen. Al met al: we begeven ons in een hele surrealistische versie van Parijs... je zou haast aan een feelgood-versie van Bilal denken.

De cast is in ieder geval om te smullen: Romain Duris speelt een sterke rol van ondernemer Colin... is het weer erg leuk om Audrey "Amelie" Tatou te zien die er nog net zo schattig uitziet als in Amelie zelf... en welja... Omar Sy is ook van harte welkom als huisbaas alias chauffeur alias... Of L'Ecume de Jours een feelgood movie zou moeten zijn is nog een raadsel. We krijgen hier een buitengewone romance voorgeschoteld tussen Chloe en Colin, maar op een dag wordt Chloe ziek omdat er... jawel... een bloem in haar longen groeit... Waarbij er nu een manier gevonden moet worden om Chloë in leven te houden. Maar poepoe, het is nog wel een kwestie van je kop erbij houden.

Want om op de decoratie terug te komen... je komt ogen te kort en Gondry lijkt wel echt alles uit de kast te trekken. Overduidelijk moet dit een soort semi-jaren 60 verhaal zijn... de rellen van '68 komen voorbij en de spionage wat betreft die typemachines komt hier ook geregeld de hoek om kijken. Dan wel op een manier dat daar ook hedendaagse techniekjes bij zijn toegevoegd waarbij ze: net zoals bij een smartphone, alles kunnen volgen, dus overtypen. En dan die hele politiebrigade in die Swatbus met poten... hoe kom je erop? Jaja, we krijgen hier wel Parijs van de meest aparte kant te zien.

Zo, nu even op adem komen...

En dat hij hier zo wordt ondergewaardeerd... onbegrijpelijk....

Conclusie: een heerlijk, kleurrijk, surrealistisch verhaal waarbij je ogen te kort komt.

4,5*

Wat een tegenvaller. Veel te lang en doordat werkelijk ALLES een visuele grap moet zijn, slaat eigenlijk alles dood. Gondry begint een beetje de Tarantino van de arthouse te worden. Geef die man eens een fatsoenlijke editor en wat mensen om hem heen die vertellen dat niet AlLES briljant is wat ie uit z'n reet trekt.

Een uitputtende, eindeloze, buitengewoon pijnlijke marteling.

De roman 'L'Ecume Des Jours' van Boris Vian, waarop deze visueel verbluffende film gebaseerd is, heeft nogal wat surrealistische elementen. Eén daarvan is het feit dat het verhaal zich afspeelt in een wereld waarin objecten een weerspiegeling zijn van de menselijke emotie die het oproept. Dat lijkt een kolfje naar de hand van Michel Gondry, de man achter Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Aanvankelijk is er nauwelijks plot en vermaakt Gondry je met een nimmer aflatende stortvloed aan visuele vondsten die je op het puntje van de stoel houden, ook al door de enthousiaste vertolkingen van de cast. Maar wanneer Mood Indigo zich richt op een tragisch liefdesverhaal, blijft er van dat plezier weinig over en verzandt Gondry in pretentie en matig melodrama. Duidelijk een film van twee helften: een uitstekende en een matige.

Erg gaaf, want ontzettend creatief. Ik ben gek op surrealisme en deze film biedt dat in ruime mate. Zeker in het begin blijf je verrast worden. Naar het einde toe wordt het plot dramatischer en transformeert de film langzaam naar zwart/wit, wat ook een interessante vonst is. Wel heb ik het idee dat ook de creativiteit wat afneemt naar het einde toe, het zal ook door het drama komen, maar zorgt wel ervoor dat ik op 4* in plaats van 4,5* uitkom.