L'Écume des Jours (2013)

Zie de films van Gondry graag, maar hier propt hij ál zijn ideeën in twee uur, het wordt simpelweg overkill van malle dingetjes. Zijn creaties volgen elkaar rap gemonteerd op, Gondry geeft zijn publiek niet genoeg tijd om alles in zich op te nemen. Wel een kleurrijke en aanvankelijk vrolijke film met prettige rollen van Audrey Tautou, Romain Duris en Omar Sy (die laatste speelt weer de bediende van een rijke blanke, het zal mij benieuwen of daar nog kritiek op komt )

'Twee uur durende videoclip', zeiden mijn collega's na de voorstelling.

Net gezien en ik ben het grotendeels eens met Prudh. Zeker in het begin volgen de beelden elkaar op en geregeld vroeg ik me af welke meerwaarde ze precies boden. Eenmaal het verhaal een wending heeft genomen valt dit meer mee en kon ik er duidelijk de symboliek in herkennen en kon ik echt genieten van de film.

Ook erg mooie beelden, leuke muziek en goed acteerwerk.

Samenvattend: in het begin had ik zo mijn twijfels, maar het einde heeft veel goedgemaakt.

Weldegelijk een toffe film! Een verfilming van een boek van Boris Vian, van wie ik eerlijk gezegd nog nooit had gehoord. Denk ook dat de film me meer zal bevallen dan het boek (mocht ik het ooit tegenkomen). Erg leuk uitgevoerde combinatie van een weinig opzienbarend en daardoor des te herkenbaarder verhaalframe, en een uitwerking vol grappig absurdisme en speelse details. De hele wereld die wordt opgeroepen is eigenlijk bizar maar toch ook wel herkenbaar (Jean-Sol Partre, geweldig), een fantasierijke vervorming van de werkelijkheid. Mooiste scene vond ik toch wel het uitstapje in de wolk. Tegen het einde neemt het verhaal een beetje de overhand en je krijgt het gevoel dat de film zo'n 20 minuten te lang duurt. Echt slepen gaat het echter niet, daarvoor blijven de invallen van Gondry/Vian te vermakelijk. Ik snap eigenlijk niet dat dit zoveel kritische reacties oproept, fijn filmpje dat moeiteloos aansluit bij enkele titels van Jeunet en Wes Anderson.

En een voldoende werd het ook niet, maar een zeer dikke onvoldoende zelfs. Tot twee maal toe heb ik op het punt gestaan de zaal vroegtijdig te verlaten. Dat het niks zou worden werd mij na 10 minuten al duidelijk. Op die malle dingetjes die Gondry uit zijn hoed toverde was ik al zeer snel uitgekeken. Ik vond het bovendien nog allemaal erg flauw ook. De regisseur vond het schijnbaar geweldig want je werd er de hele film mee dood gegooid. Het wachten was dus op Audrey Tatou, maar zij kon mij totaal niet imponeren en die andere twee hoofdrolspelers evenmin. Over het surrealistische verhaal zal ik het maar niet hebben want dat sloeg werkelijk nergens op. Niet dat ik iets tegen surrealisme heb, maar dan moet de film voor mij op visueel vlak wel iets te bieden hebben en dat had deze film gewoon niet. Neen, deze film boeide mij dus totaal niet - ik keek er naar alsof ik een standbeeld was - en is voor mij de slechtste film die ik dit jaar in de bioscoop gezien heb en krijgt van mij daarom ook de laagste waardering.

1,0*

De film begint goed, en kent vele lollige scènes. Helaas gaat het snel vervelen en raakt het verhaal kant noch wal. Het wordt uiteindelijk een aaneenschakeling van absurde fragmenten (die ook nog eens keer op keer terugkomen) met vrij simpel uitziende stop-motion technieken. Audrey Tautou had de boel nog kunnen redden maar helaas begon ze zelfs mij te irriteren.

Een aantal typische Gondry-scènes zijn wel erg leuk (de vliegende wolk, het dansfeestje).

De film duurt veel te lang om te blijven boeien.

De onverfilmbaar geachte roman van Boris Vian werd onder handen genomen door Gondry. De surrealistische fantasietjes symboliseren de absurditeit en waanzin van de realiteit (de kerk, de machinale werkomgevingen, menselijke interactie) en de menselijke ontgoocheling in het leven. Van uitbundig geluk gaat de film naar deprimerende tristesse. Elke surrealistische inbreng heeft een betekenis, maar net als andere users stoorde ik me aan de overload van (ambachtelijke) special effects, die het bijna tragische liefdesverhaal overspoelen. Jammer, want met de personages kun je weinig meevoelen en blijft de overdondering uit. Acteerniveau ligt hoog en er zijn voldoende vondsten om te blijven kijken naar de film. Naarmate droefenis en het onomkeerbare naderen, trekken de levendige kleuren weg om in een troosteloos zwart-wit te eindigen.

Voor mij geen makkelijke film om voor open te staan; Gondry is geen regisseur die me kan boeien, maar ik heb er toch meer uit kunnen halen dan gehoopt dus kan het ook geen ramp zijn. Je moet wel je verbeelding laten werken, dat wel.

Zo'n leuke film! Met allemaal overdreven figuren en tot leven gekomen spullen. Natuurlijk goed acteerwerk van Audrey Tautou en Romain Duris. Grappige momenten, een liefdesverhaal en kunstige hersenspinsels zijn tot leven gewekt in een ireeele wereld die de gehele duur van de film je aandacht vasthouden. Aanrader!

Altenvorens ik naar de bioscoop ging om deze film te bekijken had ik mijn verwachtingen nal op laag gezet. Hoewel de trailer er fantastisch uitziet, de acteurs goed zijn en zeker Michel Gondry niet te vergeten, kon ik mij gewoon niet voorstellen hoe ze ooit dit wilde gaan verfilmen. Sommige dingen kan je beter niet aanraken en dat dacht ik ook bij deze verfilming. Ook zijn er drastische fouten gemaakt qua acteurs, het zijn dan wel goede acteurs en zeker bekend bij het grote publiek (dus handig als je internationaal je bezoekers wilt trekken) maar qua leeftijd totaal fout.

Desalniettemin hebben ze hun best gedaan en zijn hier ook in geslaagd qua spektakel. Ook ik heb zeker moeten lachen om zekere momenten, maar na een tijd begon het helaas toch te vervelen.

Als conclusie moest ik helaas trekken dat de film zeker niet slecht gemaakt was en de acteurs goed spel leveren, maar het gewoon weg niet te verfilmen valt en daarom niet werkt. Misschien voor de gene die het boek niet hebben gelezen/kende zal dit wel meevallen, maar daar kan ik niet over oordelen.

Ik keek hier naar uit en het leek me echt iets voor Gondry, deze boekverfilming.

Het is ook echt typisch een Gondry, maar het pakte me niet.

Het verhaal heeft raakvlakken met Brazil, dat is positief, maar het is vooral vorm boven inhoud.

Vreemd en dikwijls bizar en met een geheel eigen logica. Dat kan ik meestal wel waarderen, maar hier komen de personages niet tot leven en spreekt de humor me niet aan, voor zover die er in zit.

Het is eigenlijk enkel een rariteitenkabinet. Er zitten prachtige scènes en vondsten in, maar het geheel is onsamenhangend en het magere plot wist mij maar matig te boeien.

Dat dit niet ieders cup of tea is kan ik begrijpen, maar dat hier zo weinig mensen wel weg mee kunnen?

Zelden gezien, zo veel leuke, speelse, vrolijke fantasietjes. Het eerste half uur is overdonderend. Soms hier en daar iets dat niet meteen 100% aankomt, maar de film is zo vlot dat dat absoluut niet stoort.

Acteurs doen het verder ook allemaal erg goed, met Sy alweer als uitschieter.

Tweede deel blijft een beetje jammer. De donkerheid doet toch wel wat afbreuk aan de frisheid van het eerste uur. Al blijft het wel prachtig om zien hoe alle kleurtjes geruisloos uit het beeld verdwijnen tot er alleen nog maar grijstinten overblijven.

Erg fijn, kleurrijk en sfeervol sprookje.

Al is het niet altijd goed te volgen. Ik drukte nog amper op de play-knop van mijn DVD-speler en ik werd overspoeld met een massa aan weirdness, knutselwerkjes, gekke figuranten en dingen die overduidelijk moeten lonken naar een... tekenfilm? Heel veel stop-motion-scene's en rare dingen met eten. En dan is er ook nog een mensmuis, iets met uitrekkende benen, en voornamelijk bloemen. Okay... knippert even met ogen. Al met al: we begeven ons in een hele surrealistische versie van Parijs... je zou haast aan een feelgood-versie van Bilal denken.

De cast is in ieder geval om te smullen: Romain Duris speelt een sterke rol van ondernemer Colin... is het weer erg leuk om Audrey "Amelie" Tatou te zien die er nog net zo schattig uitziet als in Amelie zelf... en welja... Omar Sy is ook van harte welkom als huisbaas alias chauffeur alias... Of L'Ecume de Jours een feelgood movie zou moeten zijn is nog een raadsel. We krijgen hier een buitengewone romance voorgeschoteld tussen Chloe en Colin, maar op een dag wordt Chloe ziek omdat er... jawel... een bloem in haar longen groeit... Waarbij er nu een manier gevonden moet worden om Chloë in leven te houden. Maar poepoe, het is nog wel een kwestie van je kop erbij houden.

Want om op de decoratie terug te komen... je komt ogen te kort en Gondry lijkt wel echt alles uit de kast te trekken. Overduidelijk moet dit een soort semi-jaren 60 verhaal zijn... de rellen van '68 komen voorbij en de spionage wat betreft die typemachines komt hier ook geregeld de hoek om kijken. Dan wel op een manier dat daar ook hedendaagse techniekjes bij zijn toegevoegd waarbij ze: net zoals bij een smartphone, alles kunnen volgen, dus overtypen. En dan die hele politiebrigade in die Swatbus met poten... hoe kom je erop? Jaja, we krijgen hier wel Parijs van de meest aparte kant te zien.

Zo, nu even op adem komen...

En dat hij hier zo wordt ondergewaardeerd... onbegrijpelijk....

Conclusie: een heerlijk, kleurrijk, surrealistisch verhaal waarbij je ogen te kort komt.

4,5*

Wat een tegenvaller. Veel te lang en doordat werkelijk ALLES een visuele grap moet zijn, slaat eigenlijk alles dood. Gondry begint een beetje de Tarantino van de arthouse te worden. Geef die man eens een fatsoenlijke editor en wat mensen om hem heen die vertellen dat niet AlLES briljant is wat ie uit z'n reet trekt.

De roman 'L'Ecume Des Jours' van Boris Vian, waarop deze visueel verbluffende film gebaseerd is, heeft nogal wat surrealistische elementen. Eén daarvan is het feit dat het verhaal zich afspeelt in een wereld waarin objecten een weerspiegeling zijn van de menselijke emotie die het oproept. Dat lijkt een kolfje naar de hand van Michel Gondry, de man achter Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Aanvankelijk is er nauwelijks plot en vermaakt Gondry je met een nimmer aflatende stortvloed aan visuele vondsten die je op het puntje van de stoel houden, ook al door de enthousiaste vertolkingen van de cast. Maar wanneer Mood Indigo zich richt op een tragisch liefdesverhaal, blijft er van dat plezier weinig over en verzandt Gondry in pretentie en matig melodrama. Duidelijk een film van twee helften: een uitstekende en een matige.

Erg gaaf, want ontzettend creatief. Ik ben gek op surrealisme en deze film biedt dat in ruime mate. Zeker in het begin blijf je verrast worden. Naar het einde toe wordt het plot dramatischer en transformeert de film langzaam naar zwart/wit, wat ook een interessante vonst is. Wel heb ik het idee dat ook de creativiteit wat afneemt naar het einde toe, het zal ook door het drama komen, maar zorgt wel ervoor dat ik op 4* in plaats van 4,5* uitkom.