L'Écume des Jours (2013)

Wat een Teleurstelling, wat een Kutfilm. Ik had me zo verheugd op de nieuwe Gondry en ook de trailer vond ik er gewedlig uitzien... Helaas, is het amper meer dan een verzameling fragmenten, waarin voor mij de dramatische structuur ontbreekt. Hierdoor ontstaat nergens medeleven met de karakters en hou je weinig meer over dan een verzameling shots, waarvan sommige an sich heel mooi en zeer creatief zijn (met name in de eerste helft van de film), maar waarvan de optelsom weinig voorstelt.

ik twijfel tussen een 4 en een 5, maar hou het voorlopig toch op een 4, 2 sterren dus.

Weldegelijk een toffe film! Een verfilming van een boek van Boris Vian, van wie ik eerlijk gezegd nog nooit had gehoord. Denk ook dat de film me meer zal bevallen dan het boek (mocht ik het ooit tegenkomen). Erg leuk uitgevoerde combinatie van een weinig opzienbarend en daardoor des te herkenbaarder verhaalframe, en een uitwerking vol grappig absurdisme en speelse details. De hele wereld die wordt opgeroepen is eigenlijk bizar maar toch ook wel herkenbaar (Jean-Sol Partre, geweldig), een fantasierijke vervorming van de werkelijkheid. Mooiste scene vond ik toch wel het uitstapje in de wolk. Tegen het einde neemt het verhaal een beetje de overhand en je krijgt het gevoel dat de film zo'n 20 minuten te lang duurt. Echt slepen gaat het echter niet, daarvoor blijven de invallen van Gondry/Vian te vermakelijk. Ik snap eigenlijk niet dat dit zoveel kritische reacties oproept, fijn filmpje dat moeiteloos aansluit bij enkele titels van Jeunet en Wes Anderson.

En een voldoende werd het ook niet, maar een zeer dikke onvoldoende zelfs. Tot twee maal toe heb ik op het punt gestaan de zaal vroegtijdig te verlaten. Dat het niks zou worden werd mij na 10 minuten al duidelijk. Op die malle dingetjes die Gondry uit zijn hoed toverde was ik al zeer snel uitgekeken. Ik vond het bovendien nog allemaal erg flauw ook. De regisseur vond het schijnbaar geweldig want je werd er de hele film mee dood gegooid. Het wachten was dus op Audrey Tatou, maar zij kon mij totaal niet imponeren en die andere twee hoofdrolspelers evenmin. Over het surrealistische verhaal zal ik het maar niet hebben want dat sloeg werkelijk nergens op. Niet dat ik iets tegen surrealisme heb, maar dan moet de film voor mij op visueel vlak wel iets te bieden hebben en dat had deze film gewoon niet. Neen, deze film boeide mij dus totaal niet - ik keek er naar alsof ik een standbeeld was - en is voor mij de slechtste film die ik dit jaar in de bioscoop gezien heb en krijgt van mij daarom ook de laagste waardering.

1,0*

Het zijn precies dit soort zinnen die mij bijna doen watertanden. Ben echt benieuwd of ik daar op terug moet komen, maar ik hoopte echt dat hij opnieuw een soortgelijk project aan zou gaan. Eternal Sunshine vind ik prachtig hoor, maar dat vergeet ik nog wel eens omdat ik me altijd kan ergeren aan de mate waarop hij boven SoS geplaatst word.

Daar moet ik ook aan toevoegen dat SoS bij mij de eerste keer niet zo goed viel. Nu vind ik hem bijna perfect in zijn rommeligheid. Kan goed dat deze film ook meerdere kijkbeurten nodig heeft.

Film kreeg 5* in Trouw, dus er zijn meer mensen die er zo over denken. Hopelijk hoef je er niet op terug te komen

Vind dit eigenlijk een typische "Freud-film", voor zover zoiets bestaat.

Het 'notificatie-systeem' werkt nog niet helemaal, want ik kreeg hiervoor een melding

Ik denk trouwens dat een typische Freud-film in dat opzicht best wel bestaat, alleen weet ik niet of deze erbij hoort, want heb hem nog niet gezien

Jemig, ga ik toch twijfelen er heen te gaan vanmiddag; ik heb Science of Sleep al na een half uurtje ofzo afgezet (dvd) omdat ik het een zwak verhaal vond met totaal onzinnige o zo 'knotsgekke' ideetjes. Dat valt veel zinniger in te passen maar dat kon Gondry. Wat vond ik dat een teleurstelling na Eternal Sunshine... zeg! Maar ik ben wel een sucker voor Audrey Toettoet...gokje wagen?

Je kunt de gok wagen, maar de kans dat je wint is dan net zo groot als in het Casino.

Probeer vooral, ik wil ben erg benieuwd of het aan mij lag dat ik hem zo'n tegenvaller vond.

Geprobeerd. Over een slechte film kan ik niet spreken denk ik, want ik vond het gewoon echt ontzettend stom. Het was totaal mijn ding niet. Een kwelling. Dat was het. De langste twee uren van mijn leven.

Irritant in elk denkbaar opzicht. Elke twee seconde een grap willen maken is erg, maar nog erger is het als geen enkele grap grappig is. Een lange zit vol ergernis. De zelfgenoegzaamheid van Gondry ook, helemaal idolaat van zijn eigen stijl. Dat vooral.

1*

Heb je iets waarmee je de 'beschuldiging' van zelfgenoegzaamheid kan staven (interview, commentaartrack), of is dat iets wat je op basis van de film gewoon veronderstelt?

Ja dat laatste.

Merkwaardig dan. Als je onbevooroordeeld een film kijkt kan je er toch vrijwel onmogelijk zoiets uit afleiden.

Dan is tevreden met zichzelf wellicht beter gekozen. En dat baseer ik op het feit dat er om de twee seconden weer iets geks uit zijn hoed werd getoverd in een stijl waar we Gondry van kennen. Hij wist niet van ophouden.

Maar maak je het verwijt dat er om de twee seconden weer iets geks uit de hoed werd getoverd dan ook bij Harry Potter? Ik bedoel, Gondry (of Vian, dat weet ik niet) schept hier toch gewoon een eigen universum, waar een pijprokende schrijver geen Jean-Paul Sartre heet maar Jean-Sol Partre. Het universum bestaat uit gekkigheid. Dat kan je natuurlijk niet aanstaan, maar met tevredenheid, idolatie of zelfvoldaanheid van de maker heeft het volgens mij niet direct wat te maken.

Overigens: wat ik zelf leuk vond is dat Gondry ook consistent was in een flink aantal details, zoals de muis en de deurbel, consistent maar toch mee veranderend met het verhaal. Knap gedaan.

Jammer dat Gondry hier totaal de bocht uit vliegt. De overdaad aan visuele trucjes die tot in den treure herhaald worden zorgt ervoor dat het toch al dunne verhaallijntje totaal geen body krijgt. Waar in andere films de visuele pracht bewondering opwekte, was er hier vooral irritatie. Stomme niet grappige grappen, stopmotion effecten met eten die er met de haren bijgesleept werden en niets toevoegden. Erg jammer!

Wat een idioterie. Dat werd niet duidelijk uit het verhaaltje uit de gids van het filmhuis. Wij verwachtten een mooi drama met de immer charmante Omar Sy.

Maar dit een aaneenschakeling van absurditeiten die ik niet eens kan uitleggen.

Met heel veel verzitten, hebben we de eerste helft uitgehouden, maar toen zijn we toch maar vertrokken. En met ons ongeveer 50% van de aanwezigen (dit waren er al niet veel, want blijkbaar hadden zij de trailer wél gezien).

Ik ga geen cijfer geven, want het lijkt me typisch een geval van "smaak". Wellicht zijn er mensen die het enig vinden om naar lopende bellen te kijken die kapot geslagen worden als ze als een spin over de grond lopen, de stukjes zich weer samenvoegen en de bel terugloopt naar zijn plekje bovenaan de deur.

Of dat er een man in de oven en in de koelkast zit die de spullen aangeeft. Overigens is hij ook op tv en praat met de persoon in de keuken.

Of dat mensen opeens lange kromme elastieken benen krijgen als ze de gluur-naar-me-dans doen.

Eigenlijk een soort Fantasia met echte mensen. Als tekenfilm vind ik iets dergelijks nog wel te pruimen, maar dit...

Van mij niet meer dan 1 ster, en dat omdat ik Omar Sy erg leuk vind. Maar zelfs die kreeg het niet voor elkaar om me te boeien.

Houd je van een een aaneenschakeling van onzin, ga dan vooral kijken.

De film begint goed, en kent vele lollige scènes. Helaas gaat het snel vervelen en raakt het verhaal kant noch wal. Het wordt uiteindelijk een aaneenschakeling van absurde fragmenten (die ook nog eens keer op keer terugkomen) met vrij simpel uitziende stop-motion technieken. Audrey Tautou had de boel nog kunnen redden maar helaas begon ze zelfs mij te irriteren.

Een aantal typische Gondry-scènes zijn wel erg leuk (de vliegende wolk, het dansfeestje).

De film duurt veel te lang om te blijven boeien.

De onverfilmbaar geachte roman van Boris Vian werd onder handen genomen door Gondry. De surrealistische fantasietjes symboliseren de absurditeit en waanzin van de realiteit (de kerk, de machinale werkomgevingen, menselijke interactie) en de menselijke ontgoocheling in het leven. Van uitbundig geluk gaat de film naar deprimerende tristesse. Elke surrealistische inbreng heeft een betekenis, maar net als andere users stoorde ik me aan de overload van (ambachtelijke) special effects, die het bijna tragische liefdesverhaal overspoelen. Jammer, want met de personages kun je weinig meevoelen en blijft de overdondering uit. Acteerniveau ligt hoog en er zijn voldoende vondsten om te blijven kijken naar de film. Naarmate droefenis en het onomkeerbare naderen, trekken de levendige kleuren weg om in een troosteloos zwart-wit te eindigen.

Voor mij geen makkelijke film om voor open te staan; Gondry is geen regisseur die me kan boeien, maar ik heb er toch meer uit kunnen halen dan gehoopt dus kan het ook geen ramp zijn. Je moet wel je verbeelding laten werken, dat wel.

Zo'n leuke film! Met allemaal overdreven figuren en tot leven gekomen spullen. Natuurlijk goed acteerwerk van Audrey Tautou en Romain Duris. Grappige momenten, een liefdesverhaal en kunstige hersenspinsels zijn tot leven gewekt in een ireeele wereld die de gehele duur van de film je aandacht vasthouden. Aanrader!

Audrey Tautou, Michel Gondry en Gad Elmaleh trekken. Verhaal en ratings niet....toch maar op watchlist ff.

Weer een heerlijk groteske film van Michel Gondry (zie maar de ambachtelijke special effects). Iets bondiger had de film zeker niet slecht gedaan maar dat neemt niet weg dat je meerderheid van de tijd met open mond zit te kijken naar zoveel creatieve spinsels op het scherm. Zot, grappig, absurd surrealistisch en hartverwarmend.

(de openingsscène, de race naar het altaar hihihihi, enz,....) Maar zijn beste film en absolute masterpiece blijft toch Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Altenvorens ik naar de bioscoop ging om deze film te bekijken had ik mijn verwachtingen nal op laag gezet. Hoewel de trailer er fantastisch uitziet, de acteurs goed zijn en zeker Michel Gondry niet te vergeten, kon ik mij gewoon niet voorstellen hoe ze ooit dit wilde gaan verfilmen. Sommige dingen kan je beter niet aanraken en dat dacht ik ook bij deze verfilming. Ook zijn er drastische fouten gemaakt qua acteurs, het zijn dan wel goede acteurs en zeker bekend bij het grote publiek (dus handig als je internationaal je bezoekers wilt trekken) maar qua leeftijd totaal fout.

Desalniettemin hebben ze hun best gedaan en zijn hier ook in geslaagd qua spektakel. Ook ik heb zeker moeten lachen om zekere momenten, maar na een tijd begon het helaas toch te vervelen.

Als conclusie moest ik helaas trekken dat de film zeker niet slecht gemaakt was en de acteurs goed spel leveren, maar het gewoon weg niet te verfilmen valt en daarom niet werkt. Misschien voor de gene die het boek niet hebben gelezen/kende zal dit wel meevallen, maar daar kan ik niet over oordelen.

Verschrikkelijk deze film. Kan geen beoordeling geven.

Komedie is mijn ding niet...

Geen moeite waard...

Zonder van tijd...

Ik keek hier naar uit en het leek me echt iets voor Gondry, deze boekverfilming.

Het is ook echt typisch een Gondry, maar het pakte me niet.

Het verhaal heeft raakvlakken met Brazil, dat is positief, maar het is vooral vorm boven inhoud.

Vreemd en dikwijls bizar en met een geheel eigen logica. Dat kan ik meestal wel waarderen, maar hier komen de personages niet tot leven en spreekt de humor me niet aan, voor zover die er in zit.

Het is eigenlijk enkel een rariteitenkabinet. Er zitten prachtige scènes en vondsten in, maar het geheel is onsamenhangend en het magere plot wist mij maar matig te boeien.

Dit is veel te arty farty voor mij. Het is prachtig gefilmd maar het verhaal is bizar en de gebeurtenissen zijn bizar, daardoor kwam het verhaal niet goed uit de verf. Humor was ook ver te zoeken.

Te veel fantasie, bestaat dat? Of moeten we Gondry’s/Vians overdaad aan franjes zien als een wapen, een instrument tegen de vergrijzing van de werkelijkheid wanneer die zich in al haar noodlottigheid aan ons presenteert? Surrealisme zet de poort open naar een niet-interpreteren van waar deze film over gaat. Terwijl we misschien toch meer symbolisch moeten kijken, een beetje moeten durven analyseren.

Een poging? De vriend die zijn tijd, zijn geld en zijn liefde (d.i. al wat een mens heeft?) verkwist aan de miezerige negativiteit van Jean-Sol Partre (o hilariteit!). Nee, zo moet het niet. Een protagoniste die de bloem die ze in zich draagt (zit er in elke vrouw geen lelie...of is niet elke vrouw in- en uitwendig een lelie – zo groeit, ze schrompelt, met de seizoenen mee, om uiteindelijk langzaam maar zeker te verwelken, omdat het in de sterren geschreven staat dat de mens met ziel en lijf verpieteren zal?) als een vijand gaat beschouwen omdat haar man haar de ruimte niet geeft, niet de plaats om de liefde lief te laten zijn, om schoon te zijn, onbezorgd et tout ça. En dan de man die uitblinkt in overbezorgdheid en bloemen koopt om een bloem te doden, hij die lessen zou moeten volgen in de liefde, een klungelaar die zoals ons allemaal (tot op zekere hoogte) niet de goeie minnaar kan zijn die hij zou willen zijn.

Is het, in dat en in ander(e) opzicht(en), geen film waarin we stukken van ons eigen leven kunnen lezen?

En, geef toe: de schaterlach na “Etes-vous arrangée par Duke Ellington?”…soms heeft een film niet meer dan dat nodig om wonderbaarlijk te zijn. Niet?

*** (?)

Dat dit niet ieders cup of tea is kan ik begrijpen, maar dat hier zo weinig mensen wel weg mee kunnen?

Zelden gezien, zo veel leuke, speelse, vrolijke fantasietjes. Het eerste half uur is overdonderend. Soms hier en daar iets dat niet meteen 100% aankomt, maar de film is zo vlot dat dat absoluut niet stoort.

Acteurs doen het verder ook allemaal erg goed, met Sy alweer als uitschieter.

Tweede deel blijft een beetje jammer. De donkerheid doet toch wel wat afbreuk aan de frisheid van het eerste uur. Al blijft het wel prachtig om zien hoe alle kleurtjes geruisloos uit het beeld verdwijnen tot er alleen nog maar grijstinten overblijven.