Meningen

Wanneer boer Martin Saxby [Ian Hart] ernstig ziek wordt, is het aan zijn zoon Johnny [Josh O'Connor] en de ingehuurde migrant Gheorghe [Alec Secareanu] om de boerderij overeind te houden. Johnny's worsteling met zijn identiteit neemt een radicale wending wanneer hij zich aangetrokken voelt tot Gheorghe.

Het is vrij snel duidelijk in welke richting het gaat, maar regisseur/scenarist Francis Lee doet er een eeuwigheid over om de (geslachts)daad bij het woord te voegen en heeft vervolgens niet zo gek veel meer toe te voegen. Het is allemaal best aardig geacteerd, maar ik kon mijn aandacht er te vaak niet bijhouden. Een trage film zonder verrassingen die wel een flink aantal prijzen in de wacht sleepte, vooral voor Josh O'Connor en Francis Lee, maar het is nauwelijks door te komen. Voer voor de liberale VPRO-navelstaarder, maar toch niet voor liefhebbers van boeiende verhalen.

De ceremonie waarin de Egyptische Godenkoning Osiris [Bryan Brown] zijn troon overdraagt aan zijn zoon Horus [Nikolaj Coster-Waldau] wordt verstoord door Osiris’ broer Set [Gerard Butler], de zoon van de voormalige koning Ra [Geoffrey Rush]. Set verslaat Horus in een duel, grijpt de macht en begint een schrikbewind met hulp van zijn ‘master builder’ Urshu [Rufus Sewell]. Een jonge, opstandige dief [Brenton Thwaites] gelooft dat zijn volk alleen gered kan worden als de vernederde Horus de wil en de kracht vindt om Set van de troon te stoten. Ondertussen vergroot Set zijn macht door andere Goden uit de weg te ruimen en hun krachten over te nemen. Pretentieloze mythologische actie met een vlot tempo en genoeg spektakel om je het weinig originele verhaal en de wisselvallige CGI-effecten te doen vergeven. Bedoeld als popcornfilm. Missie geslaagd, maar de lat lag niet al te hoog.

Moeder [Juliette Binoche] is omgekomen bij een ongeluk in een kernreactor, vader [Bryan Cranston] is geobsedeerd door het onderzoek naar dit ongeluk en de gevolgen hiervan, zijn Ford [Aaron Taylor-Johnson] zit in het leger en zijn vrouw [Elizabeth Olsen] is verpleegster in een ziekenhuis in San Francisco. In deze volstrekt overbodige remake zijn er maar liefst 3 gigantische monsters die het tegen elkaar opnemen, maar voor zij eindelijk het excuus hebben om San Francisco in puin te leggen, moet je je eerst zien te vermaken met het tellen van de tenenkrommende clichés en luisteren naar waanzinnige dialogen. Een film die lange tijd zo melodramatisch en slecht is, dat je er bij vlagen maar het beste om kunt lachen. Het slotgevecht tussen de 3 monsters heeft een paar sterke momenten en het geluid is technisch knap gemaakt, maar dat zijn wel de enige redenen waarom deze film niet helemaal tot het slechtste van het slechtste behoort

Sinds de gebeurtenissen in Kong – Skull Island wordt Kong door een groep wetenschappers geobserveerd in een veredelde kooi. Wanneer Godzilla plotseling letterlijk opduikt en nog maar eens een stad kort in puin dreigt te leggen, is Kong de enige die de mensheid kan redden van de ondergang. Goedbedoelende wetenschappers [Rebecca Hall, Alexander Skarsgård] hobbelen achter de feiten aan en spuien pseudo-wetenschappelijk geleuter, kwaadwillende wetenschappers proberen een slaatje te slaan. Wat moet doorgaan voor komedie komt van technicus en podcast Bernie [Bryan Tyree] en sidekick Josh [Julian Dennison] en dat schattige inheemse meiske [Kaylee Hottle] versterkt de absurditeit van Kongs vermeende menselijke trekjes met behulp van telepathie en gebarentaal. Slaapverwekkend, maar wanneer Kong en Godzilla (en enkele gastmonsters) elkaar te lijf gaan is het vooral vermoeiend en een aanslag op de zintuigen: vooral het gehoor. Het vervolg Godzilla X Kong: The Next Empire is meer van hetzelfde, helaas.

Een volstrekt belachelijke film waarin Boston in puin wordt gelegd door Godzilla en Godira. Andere klassieke wezens uit het Godzilla-universum herrijzen om de aarde te redden van de mensheid, waaronder Mothra, het boze nichtje van Maja de Bij en een verre achterneef van Terry Ruxpin. Er is een extreem melodramatisch en volkomen banaal menselijk verhaaltje omheen gebouwd, maar ik denk dat ik niet al teveel verraad als ik zeg dat de lange aanloop naar de finale vooral bestaat uit eindeloos wetenschappelijk gelul, stoeremensenpraat en tot mislukken gedoemde pogingen om de giga-monsters met allerlei bommen, granaten en ander explosief materiaal het zwijgen op te leggen. Een missie die net zo kansloos is als deze hopeloze bak herrie.

Betreft de versie van 60 minuten

In 2002 richtten Sjaak en Clara Sies de Voedselbank op om armlastige mensen in hun buurt in Rotterdam-Zuid uit de brand te helpen. Sjaak is nu 83 en heeft hartproblemen, Clara is 72 en kan nu moeilijk lopen. Hoogste tijd om een stapje terug te doen en dus dragen ze hun verantwoordelijkheden over aan Martin, een voormalige beveiliger en één van de vele vrijwilligers die bijna allemaal uit eigen ervaring weten hoe het is om in armoede te leven en hoe waardevol het is om een plek te hebben waar je welkom bent en (bijvoorbeeld) een beetje slap kunt ouwehoeren. De altijd bescheiden Sjaak en Clara verdienen dit eerbetoon dat een kijkje geeft in de keuken en in de ontvangstruimte van de Voedselbank. Wat ontbreekt is aandacht voor de achtergrond en de drijfveren van dit echtpaar.

De Keniaanse Priscilha Sitienei is de 90 ruim gepasseerd en kan heel slecht zien, maar wil desondanks een voorbeeld stellen voor haar kleinkinderen en voor meisjes over de hele wereld door een poging te doen eindelijk haar schooldiploma te halen. We volgen Priscilha, bijgenaamd Gogo, op haar eerste schooldag en zien hoe zij het respect van haar klasgenootjes krijgt, maar ook hoe en waarom ze worstelt met lezen en rekenen. Er is ook een meerdaagse excursie naar een reservaat en een ontmoeting met de plaatselijke Masai. Goedbedoelde documentaire is te nadrukkelijk geregisseerd (het uitbundige afscheid bij het vertrek voor het schoolreisje is veel te mooi om waar te zijn) en daardoor boet dit aan overtuigingskracht in.

De voormalige Scientology-aanhangers die hun verhaal doen in deze documentaire zijn niet de minsten. Enkele van de belangrijkste figuren binnen de organisatie geven inzicht in de filosofie van L. Ron Hubbard, hoe hij - en sinds zijn dood David Miscavige - deze erkende religie gebruiken om belastingen te ontduiken en zelf enorme rijkdom te vergaren. Een Orwelliaanse vertelling aangevuld met overtuigend archiefmateriaal dat duidelijk maakt hoe belangrijk John Travolta was en zeer kritisch is over de rol van Tom Cruise in dit alles. Maar het geeft vooral inzicht in hoe het mogelijk is dat gewone, intelligente mensen zich inlaten met een pseudo-religieuze cult en wat ze ervan weerhoudt het te verlaten.

Michael Caine, Morgan Freeman en Alan Arkin moeten hebben uitgekeken naar hun samenwerking. Dat valt ze ook niet kwalijk te nemen: dit zijn drie acteerkanonnen die elk kunnen terug kijken op een imposante acteercarrière en het zich kunnen permitteren om een middelmatige film te maken, als ze maar lol hebben bij het maken ervan. Dat laatste lijkt het geval te zijn geweest: hun karakters Joe, Willie en Albert lijken inderdaad oude vrienden te zijn die elkaar door en door kennen.

Helaas lijkt het scenario ook vooral te draaien om de chemie tussen de drie hoofdrolspelers, die zich blijkbaar niet zo druk maakten om het oppervlakkige, formulematige en dus teleurstellende scenario. Er valt niet zo gek veel te lachen, al zijn er wel wat momenten die je laten gniffelen. Maar in de handen van minder begaafde acteurs was dit een totale mislukking geweest en niet de bescheiden teleurstelling die het blijkt te zijn.

Erin [Drew Barrymore] en Garrett [Justin Long] leren elkaar kennen in een café in New York en hebben meteen een klink. Het uitzicht op een stabiele relatie wordt bemoeilijkt door het feit dat Erin binnenkort terugkeert naar haar eigenlijke woonplaats San Francisco. Al gauw blijkt dat ze zich moeilijk kunnen neerleggen bij een LAT-relatie en het is dan ook maar de vraag of de relatie stand kan houden. Start veelbelovend dankzij de chemie tussen de hoofdrolspelers. Zodra het de serieuze kant op gaat, gaat het bergafwaarts, ondanks vermakelijke bijrollen van Charlie Day en Jason Sudeikis als Garretts vrienden en Christine Applegate en Jim Gaffigan als respectievelijk Erins zus en Erins zwager.

Geduld wordt beloond. Na 25 jaar te zijn blootgesteld aan Godzilla’s en aanverwanten die steden aan puin slaan en dom volk dat niets anders doet dan (tevergeefs) steeds zwaardere wapens in te zetten om het te bestrijden, brengt scenarist en regisseur Takashi Yamazaki eindelijk een film die zich qua insteek en niveau kan meten met Godzilla/Gojira uit 1954. De proloog speelt zich af in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog. Koichi Shikishima [Ryunosuka Kamiki] heeft bevel gekregen om zich als kamikazepiloot op te offeren voor het vaderland. In plaats daarvan levert hij zijn vliegtuig af ter reparatie. Er blijkt echter niets aan de hand te zijn met het vliegtuig. Koichi krijgt onverwacht de kans zijn eer te herstellen wanneer de vliegbasis wordt aangevallen door een monster en hij in de gelegenheid is om het neer te schieten. Hij krijgt het niet voor elkaar en draagt de schande voor zijn tekortkomingen met zich mee. Na de oorlog keert hij terug naar zijn woonplaats en ontdekt dat het is verwoest door brandbommen en dat zijn familie is omgekomen. Koichi krijgt opnieuw kans op eerherstel wanneer het monster, dat inmiddels flink is gegroeid, een tijdje later onderweg is om Japan opnieuw te verwoesten. Goed geschreven personages en verschillende actuele sociaal-maatschappelijke thema’s zijn knap verweven in deze aangename, maar niet geheel logische SF-actiefilm die hopelijk zal inspireren tot meer van hetzelfde.

De makers van deze Godzilla-film snapten in ieder geval dat ze zichzelf niet al te serieus moesten nemen. Maar om Godzilla en kornuiten neer te zetten als martial arts-experts die doen aan high-fives gaat weer iets te ver in de andere richting. Het grote gevecht in de finale is daarmee in ieder geval wel campy genoeg om nog enigszins te amuseren, maar het is - net als het 'verhaal' dat er aan vooraf gaat - natuurlijk volstrekt belachelijk.

Godzilla is veroordeeld tot een cameo, maar ook The Sea Monster uit de titel levert maar een beperkte bijdrage aan deze bovengemiddelde (maar nog steeds zeer zwakke) film uit de Godzilla-reeks. Het verhaal slaat natuurlijk nergens op, maar er is zijn enkele redelijke actiescènes en het acteerwerk is minder amateuristisch dan gebruikelijk is in een Godzilla-film. Niet geheel verrassend is de slotconfrontatie weer van abominabele kwaliteit, al verhoogt dat wellicht de hilariteit.

Twee agenten onderzoeken een bizarre, moeilijk te verklaren moord. Sergeant Jong-goo [Kwak Do-won] krijgt nachtmerries over een kannibalistische oudere man en niet lang daarna begint zijn normaal zo lieve dochter [Kim Hwan-hee] zich heel anders te gedragen. Haar moeder gelooft dat er bovennatuurlijke krachten in het spel zijn en roept de hulp in van een Japanse sjamaan [Kim Do-yoon]. Ondertussen richt het onderzoek zich op een Japanse man [Jun Kunimura] die net in de omgeving is gekomen en een mysterieuze, ogenschijnlijk verwarde vrouw [Chun Woo-hee]. Als Hang-jin de zonderlinge en onnodige komische momenten had weggelaten, was dit een perfect bovennatuurlijk mysterie met een flink aantal schokkende en angstaanjagende scènes. Kunimura en Woo-hee zijn indrukwekkend, maar de beste prestatie komt op naam van de 13-jarige Kim Hwan-hee die op griezelig overtuigende wijze verandert van de ideale dochter in een bezeten monster.

Met zijn Oscarwinnende rol in Dallas Buyers Club overtuigde McConaughey de Hollywood-elite dat hij meer was dan een mooiboy. Nu is hij een gerespecteerde karakteracteur, met rollen in Interstellar, Free State of Jones en een cameo vol bravoure in The Wolf Of Wall Street. En in Gold mag hij opnieuw de show stelen in dit verhaal over letterlijke] goudzoeker Kenny Wells die samen met zijn partner Michael Acosta stuit op een goudmijn in een oerwoud in Indonesië. Die vondst lijkt hem miljoenen op te gaan leveren, maar er liggen de nodige adders onder het gras die geen middel schuwen om hem het fortuin waar hij recht op meent te hebben te ontnemen.

McConaughey leeft zich uit als de obsessieve Kenny, een goudzoeker uit familie met een lange mijnwerkersgeschiedenis. Dat maakt hem enerzijds gedreven, maar het maakt ook dat hij denkt de waarheid in pacht te hebben en die beide eigenschappen maken het moeilijk om te overleven in de miljoenindustrie die zich over hem uitstort wanneer succes aan de horizon verschijnt. Jammer genoeg zijn de overige karakters te oppervlakkig en de vertolkingen mat, waardoor dit teveel een McConaughey-one-man-show is geworden. En hoewel hij zijn talent hier niet onder stoelen of banken steekt, wil de film op geen enkel moment vlam vatten, waardoor de film na een uur langdradig begint te worden.

Chaplins groei als filmmaker zet zich voort in dit ambitieuze komische drama waarin hij als goudzoeker afreist naar Klondike Mountain en bevriend raakt met Big Jim McKay [Mack Swain] die zich niet kan herinneren waar hij zijn goudmijn heeft gevonden en verliefd wordt op Georgia [Georgia Hale], die hem aanvankelijk alleen gebruikt om Jack [Malcolm Waite] jaloers te maken. De eerste visuele grap – met een écht beer – is briljant, en het wordt alleen maar beter. Klassieke momenten als het eten van de schoen, Big Jims hallucinaties, de op een afgrond balancerende hut en niet te vergeten de legendarische ‘Dance of the Rolls’, maar dit is een genot van begin tot einde. Opnieuw uitgebracht in 1942 waarbij de tussentitels zijn vervangen door Chaplins eigen commentaar. Beide versies zijn verkrijgbaar, maar vanwege de continuïteit gaat mijn voorkeur uit naar de latere versie.

In september 1973 lopen de spanningen tussen Israël en de omringende landen opnieuw op. President Golda Meir [Helen Mirren] komt voor moeilijke beslissingen staan wanneer har militaire staf haar waarschuwt dat Egypte en Libië het land mogelijk binnen zullen vallen tijdens Yom Kippur, de belangrijkste dag van het jaar voor de Joodse gemeenschap. Grotendeels gefilmd als een flashback, gebaseerd op Meirs getuigenis tijdens het verhoor van een onderzoekscommissie in 1974. Mirren is buitengewoon als de ‘Iron Lady of Israël’, maar het scenario is oppervlakkig en geeft haar nauwelijks houvast om haar personage werkelijk van emotionele diepgang te voorzien. Wat het meeste bijblijft, is waarschijnlijk dat President Meir een kettingroker was. Daar moet je het maar mee doen. Eindigt met archiefbeelden waarin de echte Golda Meir zit en je vraagt je af waarom een film over zo’n interessante persoon (met zo’n sterke hoofdrolspeler) zo’n matige film kan opleveren.

Buitengewoon openhartig portret van Milo, Karel en Boaz, die vanaf 2018 in een thuisstudio droomden van een muzikale doorbraak. Die kwam er omdat hun euforische liedjes over feesten en genieten van vrijheid een gevoelige snaar raakten bij met name jongvolwassenen tijdens de COVID-crisis. Zelfgemaakte videobeelden registreren de periode van grote successen met Witte Was (2019) en Noodgeval (2021). De carrière van Goldband krijgt een scherpe wending wanneer het trio met arrangeur, producent en gitarist Wieger Hoogendorp worstelt met de opvolger van het bejubelde album ‘Betaalbare Romantiek’. Geeft op treffende wijze inzicht in een worsteling die elke artiest heeft na de grote doorbraak: het bezorgen van een minimaal gelijkwaardige opvolger.

Het pittoreske Schotse dorpje Carr-bridge maakt zich in 2023 op voor de 30e editie van het WK Pap. Wegens fysiek malheur zal dit de laatste keer zijn dat ‘Chieftain of Porridge’ Charlie Miller het toernooi leidt. Costi registreert de voorbereidingen waarbij 10% van het dorp betrokken is. Ook bezoekt hij regerend wereldkampioen Lisa Williams en enkele van haar belangrijkste uitdagers om te ontdekken wat hen drijft om een gooi te doen naar de gouden spatel waar de titel naar verwijst. De organisatoren nemen zichzelf niet al te serieus. Costi kiest voor een luchtige toon in deze amusante, maar oppervlakkige documentaire die zichzelf regelmatig verliest in nostalgie naar al lang vervlogen tijden.

Een film die begint met een extreem gewelddadige moord en het in stukken zagen van het slachtoffer is zeker niet voor mensen met een zwakke maag. De objectieve camerastandpunten, de afstotelijke hoofdpersoon [een fenomenale tour-de-force van Jonas Dassler] en het feit dat dit verhaal is gebaseerd op ware feiten maken dit tot een indringend, somber drama. Fritz Honka [Dassler] is begin jaren '70 één van de vele gasten in het aftandse café "In der goldene Handschuh" in de wijk St Pauli in Hamburg. Honka pikt daar regelmatig dronken vrouwen op die hij mishandelt, verkracht, vermoord en verbergt in een kruipruimte in zijn appartement. Karakterstudie van een weerzinwekkende seriemoordenaar is een fraaie reconstructie van een deprimerende periode (en niet alleen vanwege de Schlagermuziek), weet constant te verrassen en is over de gehele linie uitstekend geacteerd.

Dr Serafin [Curd Jürgens] gebruikt zijn eigen dochter Goldine [Susan Anton] als proefkonijn om te bewijzen dat hij in korte tijd de ultieme atleet kan produceren. Met behulp van zijn collega Dr Sammy Lee [Leslie Caron] bereidt hij Goldine 'Goldengirl' voor op de Olympische Spelen in Moskou waar ze het onmogelijke moet presteren: goud bij de 100, de 200 én de 400 meter hardlopen!

Een film die gemaakt is voor de Russische inval in Afghanistan die leidde tot de Amerikaanse boycot van de Olympische Spelen die erin centraal staan. Dat doet echter weinig af aan de vertolking van Susan Anton, zeker bij de repetities van de persconferenties waarbij ze keer op keer dezelfde flauwe grapjes op een ontwapenende manier weet te brengen. Goldengirl speelt in op de donkerbruine vermoedens dat de atleten uit de DDR (vooral de vrouwen) ook zo hun 'middeltjes' hadden op hun prestaties te verhoren en is in dat opzicht anno 2018 nog steeds optimaal. Maar de film lost de belofte van de intrigerende opening - waarin Goldine onderworpen wordt aan een keiharde trainingsregiment - niet in en bevat teveel dialoog en te weinig actie. Robert Culp blaast de film wat leven in als een achterdochtige sportjournalist/televisiecommentator maar de hardloopwedstrijden zijn niet erg overtuigend geregisseerd, waardoor de film nooit echt spannend wordt.

Een grotendeels slaapverwekkende film die getuige de titel om het schilderij 'Het Puttertje' van Carel Fabritius draait, maar daar valt lange tijd weinig van te merken. De 13-jarige Theo [Oakes Fegley] heeft een bomaanslag in een museum overleefd, maar zijn moeder is daarbij omgekomen. Theo heeft sindsdien zijn moeders schilderij (Het Puttertje dus) veilig bewaard en vindt onderdak bij Mrs Barbour [Nicole Kidman], tot zijn alcoholistische vader [Luke Wilson] plotseling voor de deur staat. Theo's relatie met zijn vader verloopt erg moeizaam, maar hij vindt een uitvlucht in zijn vriendschap met Boris [Finn Wolfhard]. De volwassen Theo is een antiquair die op het punt staat te trouwen, maar heimelijk gevoelens heeft voor Pippa [Ashleigh Cummings] met wie hij een unieke band heeft.

Het niet-chronologische scenario is rommelig en lijkt een samenraapsel van verschillende, losjes met elkaar verbonden verhaallijntjes met dezelfde hoofdpersoon. Pas tegen het einde is er sprake van enige focus maar dan heb je je al twee uur behoorlijk moet vervelen, ondanks het uitstekende spel van Fegley en Wolfhard. Oh ja, de film draait om een schilderij, mocht u dat vergeten zijn.

Er is hier en daar wat teveel opvulling met shots van Goldie die over straat loopt, maar Slick Woods is charismatisch en overtuigend in dit eenvoudige, maar pakkende verhaal. De 18-jarige Goldie droomt van een carrière als danser en laat haar zusjes meedoen met haar shows in het buurthuis. Maar wanneer haar moeder wordt gearresteerd wegens drugshandel gaat er bij Goldie een knop om en ontfermt ze zich zo goed als ze kan over haar kleine zusjes. Ze klopt aan bij vrienden en familie die haar steeds adviseren om de hulp van Jeugdzorg te accepteren, maar Goldie blijft vast geloven dat ze de zaken zelf kan oplossen zodat zij en haar zusjes bij elkaar blijven.

De regie van Sam de Jong is degelijk en Woods, Alanna Renee Tyler-Tompkins en Jazmyn C Dorsey zijn zeer overtuigend als de zusjes. Het is allemaal niet bijzonder origineel of diepgravend, maar in Woods' filmrol weet ze de aandacht probleemloos vast te houden.

Joods folkloristisch verhaal over de creatie van een Golem krijgt een simplistische, melodramatische bewerking in deze Israëlische productie die zich afspeelt in Litouwen in 1763. Wanneer de rust in een vredelievende Joodse gemeenschap wreed wordt verstoord door Ivan [Oleh Voloschenko], die denkt dat zij de ziekte van zijn dochter hebben veroorzaakt, besluit een vrouw met een kinderwens [Hani Furstenberg] in het geheim opgedane kennis van de Kaballah te gebruiken om een Golem [Kirill Cernyakov] te maken die haar volk kan beschermen. Exploderende lichamen en hoofden en meer van dat soort niet overtuigend CGI-werk is het gevolg en de pogingen om het geheel te voorzien van diepgang in de vorm van een moeder/kind-relatie getuigen van een gebrek aan originaliteit. Cernyakov overtuigt op geen enkele manier. Daar kunnen zelfs krokodillentranen en stemmige strijkers niets aan veranderen.

Wat onevenwichtige misdaadkomedie met een aardig uitgangspunt. Cristi [Vlad Ivanov] is een corrupte agent die wordt ingehuurd door de aantrekkelijke Gilda [Catrinel Marlon]. Hij moet ene Zsolt [Sabin Tambrea] helpen te ontsnappen aan de maffia, maar omdat Cristi overal afgeluisterd kan worden moet hij leren gebruik te maken van een unieke codetaal: een eeuwenoude, obscure fluittaal.

Dat element maakt deze misdaadfilm al uniek, maar Porumboiu zorgt ook voor de nodige plottwists. Het verhaal is soms wat traag en de onderkoelde humor mist soms zijn doel, maar de originele benadering van een vaak verteld basisverhaal maakt veel goed.

Helmer schreef en regisseerde deze komedie zonder dialoog over de gondola-bedieners Nino [Nino Soselia] en Iva [Mathilde Irrman] die tijdens hun werk spelletjes bedenken om de monotonie te doorbreken. In feite een serie losse, amusante sketches rondom een aardig basisidee waar Roscoe “Fatty” Arbuckle en Mabel Normand in de jaren 10 van de vorige eeuw wel raad mee zouden hebben geweten. Maar zij zouden dat in niet meer dan 20 minuten hebben gedaan en het resultaat was ongetwijfeld veel grappiger geweest. Helmer wist duidelijk niet hoe en wanneer hij moest ophouden, vandaar het bizarre, abrupte einde.

Twee jaar geleden verliet Nick [Ben Affleck] en Amy Dunne [Rosamund Pike] New York zodat Nick voor zijn zieke, inmiddels overleden moeder kon zorgen. Nu is hij samen met zijn zus [Carrie Coon] eigenaar van een plaatselijke café en zijn Nick en Amy eigenlijk alleen nog op papier getrouwd. Op de ochtend van 5 juli verdwijnt Amy spoorloos en wijzen de sporen van vernieling en een handgemeen op een ontvoering of erger. De politie beschouwt Nick dan ook als potentiële dader en omdat Amy de schrijfster is van een populaire serie kinderboeken ontstaat er enorm veel media-aandacht. Wanneer detective Rhonda Boney [Kim Dickens] de eerste concrete aanwijzingen de eerste concrete aanwijzingen vindt, begint Nick te vermoeden dat Amy een spelletje met hem speelt. Gillian Flynn bewerkte haar eigen boek en schetst interessante karakters – ook in ondersteunende rollen – die bijdragen aan een boeiend mysterie dat in het laatste kwart de grenzen van de geloofwaardigheid op zijn minst nadert. Affleck en Pike leveren uitstekend werk af.

Kath [Winona Ryder] en Max [John Gallagher Jr.] komen voor een onaangename verrassing te staat wanneer blijkt dat het vakantiehuisje dat ze hebben gehuurd al is ingenomen door Greta [Brianne Tju] en Al [Owen Teague]. De twee stellen proberen maar het beste van de situatie te maken. Logisch dus dat ze beginnen met een intiem bordspel waarin ze hun relaties testen?! De volgende dag blijken Max en Greta spoorloos te zijn verdwenen. Met hulp van huiseigenaar Barlow [Dermot Mulroney] probeert Kath te achterhalen wat er is gebeurd. Is aanvankelijk nog redelijk intrigerend en Mulroney is goed, maar het slaat nergens op.

David O Selznick knipte ongeveer 30 minuten uit deze versie, liet Rouben Mamoulian een paar nieuwe scènes filmen en bracht het in de VS uit als "Wild Heart". Selznicks echtgenote Jennifer Jones speelt de rol van Hazel Woodus (met Welsh accent), een plattelandsmeisje dat verzeilt raakt in een driehoeksrelatie. De vriendelijke pastoor [Cyril Cusack] dingt naar haar hand en krijgt de steun van Hazels vader [Esmond Knight] en de dorpsbewoners, maar Hazel valt als een blok voor Jack Reddin [David Farrar], een meer avontuurlijke man, die echter niet goed ligt in het dorp.
Regisseurs Michael Powell en Emerich Pressburger leveren opnieuw een oogverblindende film af, daarbij geholpen door het schitterende camerawerk van Christopher Challis en de toch al niet geringe natuurlijke schoonheid van Jones. Er is niets mis met de vertolkingen, maar het verhaal is wat oubollig en daardoor niet zo boeiend. De indrukwekkende, melodramatische finale tijdens een vossenjacht maakt echter heel veel goed.

Reconstructie van een periode uit het leven Park Seok-young [Jung-min Hwang], een Zuid-Koreaanse spion die midden jaren ’90 opdracht krijgt om vast te stellen wat de status is van het nucleaire programma in Noord-Korea. Cruciaal is de vertrouwensband die Park (die de bijnaam ‘Black Venus’ kreeg) opbouwde met R.I. Myong-un [Lee Sung-min]. Het verhaal is spannend maar Yoon slaagt er maar niet in om enige suspense op te bouwen waardoor de spanning nooit voelbaar wordt, ondanks het goede spel van de twee hoofdpersonen. Ju-bong Gi is indrukwekkend als president Kim Jong-Il.