Meningen

Een overval op een filiaal van Deutsche Bank op 16 augustus 198 liep uit op een gijzeling en een van de meest bizarre momenten uit de moderne journalistieke geschiedenis. De drie overvallers gijzelden twee medewerkers en reden kriskras door Duitsland (met een uitstapje naar Oldenzaal) tot de na 2 dagen op dramatische wijze werd beëindigd. Bestaat uitsluitend uit authentiek beeldmateriaal en doet onder anderen denken aan Steven Spielbergs The Sugarland Express, wanneer zo’n 80 auto’s met politie en journalisten de gijzelnemers volgen. Een briljant gemonteerde (en spannende) documentaire waar je met open mond naar blijft kijken van verbazing.

Deze erbarmelijke verlate sequel op Gladiator doet meer denken aan Monty Python’s Life Of Brian dan aan Spartacus, ook al jat scenarist David Scarpa regelmatig van zijn superieure collega Dalton Trumbo. De kleurloze Paul Mascal speelt Lucius, de zoon van Maximus Decimus Meridius [Russell Crowe] die tijdens een veldslag tegen de Romeinen zijn echtgenote verliest en gevangen wordt genomen. Wat volgt is een serie gladiatorgevechten met een overdaad aan matige CGI en voorspelbaarheid. Tussendoor worden we overladen met clichés en banale dialogen. Scott worstelt met de massascènes waarin de verveelde muzikanten plichtmatig hun handen in de lucht steken en van alles scanderen zonder hun mond open te doen. Denzel Washingtons karikatuur van Laurence Oliviers Crassus is een smet op zijn blazoen. Gelukkig voor hem zijn Joseph Quinn en Fred Hechinger volstrekt belachelijk als de Romeinse keizers (en tweelingbroers) Geta en Caracalla.

Nadat ze is ontslagen wegens diefstal, weet sekswerker Jemma [Joselynb Dumas] een voet in de deur te krijgen bij de exclusieve escortservice van Donna [Nse Ikpe-Etim]. Ze geniet van de glitter en glamour van haar welgestelde klanten, tot ze onbedoeld betrokken raakt bij schimmige zaken. Nigeriaans (Nollywood-) misdaaddrama met een onuitstaanbare Dumas, een rommelig script en een uiterst laag tempo. Amateuristische prul gemaakt voor een appel en een ei. Als je allergisch bent voor trage, generieke hiphopbeats met autotune, zou dit weleens je grootste nachtmerrie kunnen zijn! Houd dus in ieder geval je vinger op de Mute-knop.

Na een burn-out zoekt de 51-jarige documentairemaker Rogier Kappers naar een nieuwe manier om zijn leven zin te geven. Aangespoord door zijn vader besluit hij de stoute schoenen aan te trekken en een oude droom na te jagen: hij verbouwt een bakfiets om tot een flightcase waarmee hij zijn zelfgemaakte glasorgel overal naar toe kan nemen en probeert de kost te verdienen als “glazendraaier”. Formeel beschouwd als een documentaire, maar Kappers voegde er wijselijk wat dramatische elementen aan toe om het verhaal van een vijftigplusser die jaagt op zijn jongensdroom een meer universeel karakter te geven. Daar komt hij grotendeels mee weg in dit amusante en mogelijk inspirerende docudrama met een gezonde dosis relativerende humor.

M Night Shyamalan ging bijna 20 jaar lang door het leven als 'the man who directed The Sixth Sense (1999)'. Met Split (2016) wist hij zich eindelijk te herstellen van de ene na de andere teleurstelling en het is niet zo vreemd dat Shyamalan hoofdpersoon Kevin Wendell Crumb [James McAvoy] liet terugkeren in dit meesterlijke vervolg. Het besluit om David Dunn [Bruce Willis] en Elijah Price [Samuel L Jackson], de twee hoofdpersonen uit https://www.moviemeter.nl/film/95 toe te voegen aan het plot is gewaagd, maar mede dankzij de vertolkingen van Jackson en de magistrale James McAvoy is Shyamalan er zelfs in geslaagd de kwaliteit van The Sixth Sense te evenaren. De briljante regie en het prachtige camerawerk van Mike Gioulakis maken de hele film een lust voor het oog. James Newton Howard componeerde de hypnotiserende score en ook de geluidseffecten zijn van bijzonder hoog niveau. Veel belangrijker is dat Shyamalan eindelijk eens een met een paar slottwists komt die werkelijk verrassend zijn én genoeg stof geven tot nadenken en napraten. Er is één minpunt en het is een behoorlijke: tussen de sterke proloog (met een verbluffende actiescène) en de intrigerende finale zit teveel psycho-gebabbel. Daar blijkt uiteindelijk weliswaar wel een goede reden voor te zijn, maar het is wat aan de saaie kant. Jammer, want Shyamalan - die een cameo heeft als klant in Davids beveiligingswinkel - komt heel dicht bij de perfecte film.

Drama gebaseerd op het autobiografische boek van Jeanette Walls. De film begint eind jaren '80 wanneer de volwassen Jeanette [Brie Larson] verloofd is met de aardige, maar kleurloze accountant David [Max Greenfield]. Ze is geschokt wanneer ze in New York bij toeval haar vader [Woody Harrelson] en moeder [Naomi Watts] ziet struinen tussen het afval en intuïtief negeert ze haar ouders. Maar éénmaal thuis zit het voorval haar niet lekker en komen er allerlei herinneringen naar boven over haar ongebruikelijke jeugd als de tweede van in totaal 4 kinderen die opgroeien in een gezin dat het veilige kapitalistenbestaan heeft verruild voor een leven in vrijheid en armoede.
"The Glass Castle" valt verhaaltechnisch uitéén in twee delen waarvan de periode in het 'heden', met de volwassene Jeanette, minder interessant is. Net als Jeanettes leven is de film hierin namelijk weinig verrassend, maar daardoor is het ook dramatisch niet geheel overtuigend. "The Glass Castle" scoort wel hoge ogen in de flashbacks, vooral in enkele aangrijpende scènes waarin Woody Harrelson op zijn best is maar op alle fronten wordt geëvenaard door de 12-jarige Ella Anderson als de jonge Jeanette. Hoewel het scenario zich vooral richt op de vader-dochter-relatie weet de immer betrouwbare Naomi Watts toch haar stempel op deze film te drukken als de vrijgevochten kunstenares-moeder. Het camerawerk van Brett Pawlak in de scène waarin Harrelson en Watts een flinke ruzie hebben, is bovendien een cinematografisch huzarenstukje.

Meesterdetective Benoit Blanc [Daniel Craig] (uit Knives Out) staat op de gastenlijst van multimiljonair Miles Bron [Edward Norton], die een bont gezelschap heeft uitgenodigd op zijn privé-eiland voor een sinister spel. Variant op Agatha Christies And Then There Were None geeft de cast de gelegenheid om zich uit te leven in excentrieke personages, maar ontstijgt natuurlijk nooit het niveau van popcornentertainment. Binnen dat kader is dit een prima film en er zijn cameo’s van Ethan Hawke, Hugh Grant, Kareem Abdul-Jabbar en Serena Williams.

Sinds de dood van haar echtgenoot is Jean [Toni Collette] in een diepe depressie geraakt. Haar zoon John [Jack Reynor], een taxi-chauffeur die amper zijn eigen rekeningen kan betalen, is het beu om de problemen die Jean veroorzaakt op te lossen. Hij komt in contact met Jim [Michael Smiley] die Jean kan helpen om de eerste stappen te zetten in de strijd tegen haar verslaving, maar John heeft snel geld nodig om die strijd voort te kunnen zetten. En daardoor komt hij voor een moreel dilemma te staan. Somber, indringend sociaal drama met prachtig samenspel van Collette en Reynor en een mooie bijrol voor Will Poulter als John beste vriend Shane die eveneens uit een impasse moet zien te komen.

Coby Boot, de oma van regisseur Vuijk, is erg gehecht aan de kerkelijke gemeente van de Nicolaaskerk in Kortgene, een stadje op Noord-Beveland. Wegens geldproblemen is het onderhoud niet meer te betalen en dreigt de kerk zijn functie te verliezen. Een jonge ondernemer springt in de bres met een plan om de kerk te veranderen in een “plek van bezinning”. Klinkt mooi, maar Coby en andere gemeenteleden zijn sceptisch over de eigenlijke intenties van deze snelle jongen uit de Randstad. Opmerkelijke documentaire schetst het contrast tussen oud en jong, tussen christelijke bescheidenheid en zakelijke grootspraak, tussen historisch besef en opportunisme voor de korte termijn. Het geeft ook inzicht in de betekenis voor en waarde van kerkgemeentes, vooral in kleine, afgelegen plaatsen als Kortgene.

Paulina Garcia geeft een onvergetelijke vertolking in de titelrol in deze karakterstudie over een vrouw in de herfst van haar leven die probeert sturing te geven aan dat leven nu ze gescheiden is en haar volwassen kinderen zich steeds nadrukkelijker los van haar maken. Op een dansfeest maakt ze kennis met Rodolfo [Sergio Hernández], die ook net is gescheiden en moeite heeft zich te onthechten van zijn dochters. Zullen Gloria en Rodolfo alle obstakels overwinnen en samen een gelukkige toekomst tegemoet gaan?

Het scenario van Sebastián Lelio en Gonzala Maza kiest nooit de gemakkelijke weg, schakelt probleemloos van komedie naar melodrama om te eindigen met een perfecte finale die eindigt met de euforische klanken van Umberto Tozzi's "Gloria". Een genot van begin tot eind, authentiek en met een sensationele Garcia.

Remake van Gloria (2013) gemaakt door dezelfde regisseur, al moet je vraagtekens zetten bij zijn motieven. Het is het relaas van een gescheiden vrouw die, nu haar kinderen uit huis zijn, op zoek gaat naar iemand om een intieme relatie mee op te bouwen. Julianne Moore en John Turturro zijn prima acteurs, maar waar het origineel opviel omdat de emoties net onder het oppervlak bleven, ligt het drama er hier veel dikker bovenop. Dat maakt de personages minder interessant en het verhaal waarschijnlijk wat meer voorspelbaar, al scheelt het natuurlijk als je het origineel niet hebt gezien. In dat geval zou ik uiteraard adviseren om die versie te kijken en niet deze wat oppervlakkige remake.

Een weeshuis voor meisjes in de buurt van Venetië dient tevens als muziekacademie. In 1800 wordt Paus Pius VII aangesteld aan het hoofd van de rooms-katholieke Kerk en vanwege het hoge niveau van het meisjesorkest krijgt Maestro Perlina [Paolo Rossi] een aanbod dat hij niet kan afslaan: hij moet binnen zes maanden een compositie schrijven voor de inauguratie van de Paus dat door ‘zijn’ orkest van weesmeisjes moet worden gespeeld. Het probleem is dat hij er niets van kan! Al snel raakt het geduld van de meisjes op en daarom komt een aantal van hen samen in een kelder om zelf iets te verzinnen. Daarbij ontstaat een rivaliteit tussen de klassiek getrainde virtuoos Lucia [Carlotta Gamba] en Teresa [Galatéa Gamba], een dienstmeisje zonder formele training die puur op intuïtie speelt. Met een muzikale opening die sterk doet denken aan Laurie Andersons ‘O Superman’ en zich uitbreidt tot iets unieks maakt Vicarto direct duidelijk dat het haar niet zozeer te doen is om een historisch accuraat document, maar om het tonen van de kracht van muzikale expressie voor groepen mensen die ongehoord en gemarginaliseerd worden. Vreugdevol, humoristisch, inspirerend en opgedragen aan de vrouwelijke muzikale componisten uit deze vergeten periode waarvan de muzikale nalatenschap grotendeels verloren is gegaan. Dat gaat Vicario wel de ruimte om in de finale een muzikale compositie te brengen is die een muzikaal smörgåsbord van stijlen is waar de opstandigheid van afspat.

Regisseur en co-scenarist Julie Taymor neemt iets teveel hooi op de vork in deze relevante, goed geacteerde film die gebaseerd is op de autobiografie van Gloria Steinem. Het leven van dit boegbeeld van de Amerikaanse vrouwenbeweging valt uitéén in vier periodes: de kindertijd waarin Gloria [Ryan Kiera Armstrong] zich laat meeslepen door de onmogelijke dromen van haar optimistische, avontuurlijke vader [een Oscarwaardige Timothy Hutton]; haar tienerperiode waarin Gloria [Lulu Wilson] te kampen krijgt met de zorg voor haar fysiek en geestelijke achteruitgaande moeder [Enid Graham] en waarin ze hunkert naar een eigen leven in een traditioneel gezin; het begin van haar zelfstandige leven, waarin Gloria [Alicia Vikander] na haar succesvolle studie de kans krijgt om een reis te maken door India en ze als beginnend journaliste geconfronteerd wordt met structurele seksuele discriminatie en intimidatie; en tenslotte de periode waarin ze als vrouw van middelbare leeftijd [Julianne Moore] de hoofdredacteur wordt van het revolutionaire tijdschrift Ms. Magazine en één van de meest invloedrijke en herkenbare gezichten wordt van de vrouwenbeweging in de VS. De vier Gloria's komen samen in een spirituele busreis waarin ze met elkaar in gesprek gaan in een poging elke periode in een perspectief te plaatsen.

Vikander heeft de beste momenten en toont opnieuw aan één van de beste actrices van haar generatie te zijn en Armstrong en Wilson houden zich prima staande als de jongere versie van de eveneens goed spelende Julianne Moore. Taymors duidelijke eerbied voor de vrouwenbeweging betekent dat ze benadrukt dat Gloria Steinem slechts één van de vele gezichten voor die beweging was. Een grote hoeveelheid boegbeelden komt voorbij, waaronder Dolores Huerta [Monica Sanchez], Wilma Mankiller [Kimberly Guerrero), Dorothy Pitman Hughes [Janelle Monáe] en Ella Abzug [Bette Midler]. Het feit dat deze vrouwen bij het grote publiek vrijwel onbekend zijn, toont aan hoezeer de rol van vrouwen, met name in de moderne geschiedenis, is gemarginaliseerd door mannelijke geschiedschrijvers. Het is terecht dat Taymor dat recht wil zetten, maar het gevolg van een parade aan vrouwelijke boegbeelden is dat het laatste uur een gehaaste indruk maakt en de film eindigt wat abrupt. Maar dit is een absolute eye opener en The Gloria's is een uitstekend startpunt voor degenen die willen weten hoe belangrijk deze Gloria's zijn geweest. En het mooiste voor alle betrokken is dat deze film verschijnt kort nadat Kamala Harris als eerste vrouw is gekozen tot Vice-President van de VS!

Nadat de relatie met Brenda [Sylvia Grace Crim] is stukgelopen zet Wes [Ryan Kwanten] het op een zuipen. In zijn dronkemansbui belandt hij in een openbare WC waar hij door een Glory Hole (echt waar!) wordt aangesproken door een man [J.K. Simmons] die zich Ghatanothoa noemt. Wat volgt is volstrekt belachelijk en ik kon me niet onttrekken aan het idee dat McKendy pas op het laatste moment besloot dat deze vermeende horrorfilm zo stompzinnig was dat ze er nog een komedie van probeerde te maken. Mede door Kwantengs abominabele acteerwerk is dit helaas noch angstaanjagend, nog grappig. Een film die Simmons het liefst voorgoed uit zijn CV zou moeten willen schrappen, mag ik hopen.

Chino [Dennis Hopper] rijdt een motor en draagt een spijkerjack met een swastika. Daarmee is hij de aangewezen man om leiding te geven aan de motorbende 'Black Souls'. Wanneer zij Darryl [Jody McCrea] tegen het lijf lopen, slaan ze 'm in elkaar, laten hem voor dood achter en ontvoeren Darryls vriendin Chris [Chris Noel], de enige ooggetuige. Ze willen haar verkopen in Mexico, maar hebben er niet op gerekend dat Darryl nog leeft en met zijn vrienden van de 'Glory Stompers' de achtervolging heeft ingezet.

Hippe praat, inferieure rockmuziek, een hoop drank, drugs, verkrachtingen en vechtpartijen later is het alleen nog wachten tot de slotconfrontatie. Het gaat nergens over, het is amper aan te zien en je vraagt je af hoe het mogelijk is dat Dennis Hopper iets meer dan een jaar later Easy Rider wist te maken! Alleen voor de meest verstokte Hopper-fans.

Voormalig mijnwerker Lei Frissen [Bart Slegers] onderhoudt zichzelf en zijn zoon Jeffrey [Vincent van der Valk] door het innen van schulden in het criminele circuit. De inmiddels volwassen Jeffrey probeert van hem los te komen, maar wanneer blijkt dat Lei zelf een schuld heeft uit te staan bij misdadiger Vester [Johan Leysen], toont Jeffrey zijn loyaliteit door zichzelf aan te bieden om die schuld te vereffenen. Intense familiedrama met goed spel van beide hoofdrolspelers dat mooi contrasteert met Leysen uitgemeten, bedachtzame rol als de manipulerende meestercrimineel. Het scenario had best wat minder voorspelbaar mogen zijn.

Gnomeo [James McAvoy] is een rode tuinkabouter in de tuin van de familie Montague. Juliet [Emily Blunt] is blauw en woont in de tuin van buren, de Capulets. De jonge Gnomeo en Juliet ontmoeten elkaar wanneer ze in vermomming tegelijkertijd proberen een orchidee te bemachtigen. Wie het toneelstuk kent (en dat is een pré) weet in grote lijnen hoe dit afloopt en zal zich vermaken met de vele amusante verwijzingen naar Shakespeare liefdestragedie. Waarom er maar liefst 15 mensen (exclusief William Shakespeare) nodig waren om tot een scenario te komen is mij een raadsel, maar het resultaat is bijzonder vermakelijk. En wat is een tuin zonder de TERRAFIRMINATOR?

Het meest wonderbaarlijke aan deze film is het feit dat het scenario een Oscarnominatie opleverde! Scenarist/regisseur Robert Pirosh is echter degene die de meeste schuld draagt voor het verprutsen van een stukje vergeten geschiedenis: de heldendaden tijdens WOII van een legereenheid dat louter uit Amerikanen van Japanse afkomst bestaat. Van Johnson is de luitenant die met tegenzin de leiding neemt, maar wiens vooroordelen uiteraard als sneeuw voor de zon verdwijnen omdat zijn soldaten niet alleen goede soldaten zijn, maar ook bijzonder aimabele, vriendelijke en - niet te vergeten - intelligente personen. De één speelt ukelele, de ander houdt een varkentje (schattig!) als huisdier en tussen de beschietingen door bespreekt een ander de plaatselijke architectuur. De legerleiding is bovendien zo vriendelijk geweest om de toeristische brochures voor respectievelijk Napels en Marseille mee te geven en als kijker ben je dan ook maar wat dankbaar wanneer Van Johnson vertelt welke trekpleisters soldaten vooral moeten bezoeken in oorlogstijd. Het amateuristische acteerwerk van de Japans-Amerikaanse acteurs (waarvan een groot deel geen enkele acteerervaring had) maakt het er niet beter op. Zelfs de veel te spaarzame actiescènes vallen tegen! Wellicht waren de bedoelingen van deze film goed, maar de uitvoering is eerder neerbuigend dan respectvol.

Voor televisie gemaakte verfilming van het gelijknamige boek van L.P. Hartley over verboden liefde anno 1900, eerder verfilmd in 1971 met Julie Christie en Alan Bates als de twee geliefden. Na de dood van zijn vader wordt Leo [Jack Hollington] opgenomen in het welgestelde gezin van zijn vriend Marcus Maudsley [Samuel Joslin]. Marcus’ oudere zus Marian [Joanna Vanderham] is voorbestemd om te trouwen met Hugh Trimingham [Stephen Campbell], een veteraan van The Boer War met een verminkt gezicht, maar schakelt Leo aan als tussenpersoon tussen haar en de aantrekkelijke boerenknecht Ted Burgess [Ben Batt] waar ze werkelijk van houdt. Daarmee brengt ze Leo wel in een lastig parket, zeker wanneer Marians moeder [Lesley Manville] achterdochtig begint te worden. Jim Broadbent en Vanessa Redgrave verschijnen kort als de oude Leo en Marian in deze weinig verrassende, maar degelijke geacteerd en verzorgde productie.

Nadat de timide Brad [Ben Schnetzer] na een feestje door twee jongens in elkaar is geslagen, hoopt hij iets van zijn gevoel van zelfwaarde te hervinden door zich aan te melden voor de ontgroening bij dezelfde studentencorps waarbij zijn broer [Nick Jonas] zich heeft aangesloten. Om toegelaten te worden moet hij, samen met een aantal andere kandidaten, een weekend lang allerlei fysiek en geestelijk uitputtende ontgroeningsrituelen doorstaan. In essentie is dit een opeenvolging van vernederingen vol masochistisch, pseudo-mannelijk gedrag dat wel moet leiden tot problemen. Dat punt is snel gemaakt en hoewel het ontgroeningsproces indringend is gespeeld en gefilmd blijft het scenario helaas teveel op de oppervlakte steken waardoor het nooit meer wordt dan dat. James Franco maakt indruk in zijn kleine rolletje als een voormalig corpslid.

Sinds een incident tijdens Halloween in 1831 is het dorpje Hollow Glen vervloekt met als gevolg dat de Goblin uit de titel el jaar het leven opeist van een pasgeborene. Blijkbaar stond dat niet in de reisgids van het gezin Perkins (en aanhang) dat daar op Halloween met een pasgeboren baby aankomt. De lokale dronkelap [Donnely Rhodes] doet een imitatie van “It’s got a Death Curse” Crazy Ralph uit Friday 13th en zo nu en dan verschijnt er een lange gestalte in een zwart gewaad om de boel op te schrikken. Die momenten zijn teasers, want als er überhaupt al valt te spreken van enige spanning blijft dat beperkt tot het absolute einde. Geduld is echter niet zozeer een schone zaak, eerder een tragische verspilling van tijd.

De 20-jarige Giancarlo Granda werkte als ‘pool boy’ bij het luxe resort Fontainebleau in Miami, toen hij zich door een vrouw van boven de 40 liet verleiden tot seks terwijl haar man in een hoekje zat te kijken. Toen hij ontdekte dat het ging om Jerry Falwell Jr., de zoon van de machtige evangelist Jerry Falwell, en diens echtgenote Becki, was dat geen reden om de affaire beëindigen. De Falwells boden Giancarlo een deal die te mooi was om waar te zijn, hij trapte erin en gaf ze daarmee een hoop macht. In deze documentaire tracht hij zich neer te zetten als een slachtoffer van afpersing en manipulatie en beroept hij zich op zijn naïviteit. Meer een geval van eigen schuld, dikke bult. Een hijgerige documentaire over een niet al te interessant seksschandaal. Zit vol irritante muziekjes en promo’s voor de resorts waar dit “drama” zich voltrok.

Hoewel het gebaseerd schijnt te zijn op een waargebeurd verhaal, is deze combinatie van extreem geweld en overdreven melodrama bij vlagen onverteerbaar. Cassavetes bevestigt de achterhaalde, maar daarom niet minder stuitende vooroordelen over Satanisme en mensen met tatoeages in dit verhaal waarin een bureauagent [Nikolaj Coster-Waldau] met hulp Case [Maika Monroe], een voormalig lid van een Satanische cult, op zoek gaat naar de cultleider [Karl Glusman] die verantwoordelijk is voor de ontvoering van zijn dochter [Chloe Guy]. Monroe heeft zonder meer talent, maar Cassavetes lompe regie en Glusmans krampachtige pogingen tot angstaanjagendheid verpesten deze zeer dubieuze misdaadthriller.

Hoewel de ernstige psychische problemen van één familielid centraal staan in dit familiedrama, zal een ieder die broers of zussen heeft zich kunnen herkennen in de dynamiek tussen de drie hoofdrolspelers. Elsie de Brauw is fenomenaal als Doris, een weduwe die haar werk met immigranten in een buurthuis afwisselt met de zorg voor broer Thomas [Marcel Musters] die lijdt aan schizofrenie, paranoia en psychotische episodes. Maar Thomas ervaart Doris' pogingen om hem gerust te stellen als betuttelend en bemoeizuchtig. Zijn andere zus Hannah [Monic Hendrickx] is een ambitieuze fotografe die Thomas en zij denkt dat het beter is om haar broer te confronteren met zijn gedrag en zijn verantwoordelijkheid, maar dat leidt tot verwarring en onbegrip.

De kracht van Mijke de Jongs regie en scenario komen vooral naar voren in een paar in splitscreen gefilmde telefoongesprekken, waarin je het subtiele verschil ziet tussen wat er gezegd wordt en wat de personen in werkelijkheid denken. Maar De Jongs begrip en kennis van familierelaties overtuigt gedurende de hele film. Het verhaal is verdeeld in episodes die - niet geheel toevallig - zijn verbonden met de aanloop naar Pasen. Ze gebruikt bovendien fragmenten uit brieven die de drie hoofdpersonen door de jaren heen aan elkaar hebben geschreven om ons meer inzicht te kregen in de familiegeschiedenis. Het is meesterlijk geconstrueerd en stelt hoge eisen aan de drie acteurs. En Marcel Musters overtuigt helaas niet, vooral zijn woedeuitbarstingen zijn tam en mechanisch. Het is een grote smet op een film die een meesterwerk had kunnen zijn met een meer geschikte acteur, maar dat doet niets af aan de fraaie, herkenbare en vaak zeer ontroerende menselijke inzichten die De Jong hier met ons deelt.

Hoogleraar Sandra [Thandiwe Newton] moet haar eigen verleden onder ogen zien wanneer ze te maken krijgt met een groep mannen die zonder toestemming jagen op haar land. Haar buurman [Kai Lennox] ziet het probleem niet en de (plaatsvervangende) sheriff [Jeremy Bobb] blijkt ook niet al te goed te liggen bij de daders. In de aanloop naar de slotconfrontatie ontdekken we in flashbacks waarom Sandra zich weigert neer te leggen bij de huidige status quo. Goed geacteerd en vol prachtig gefilmde landschappen, maar ook traag en zwaar op de hand.

Aileen O’Hara [Emily Watson] is aanvankelijk blij dat zoon Brian [Paul Mescal] uit Australië is teruggekeerd naar het mistroostige, stereotiepe vissersdorpje waar hij is geboren, totdat blijkt dat hij zich op illegale wijze probeert te verrijken. Tegenover de autoriteiten vertelt Aileen een leugen om haar zoon te beschermen, maar binnen de hechte dorpsgemeenschap weten meer mensen hoe de vork in de steel zit. Zolang niemand zijn mond opendoet is Brian veilig, maar ondertussen nemen de onderlingen spanningen binnen het dorp op. Een wat clichérijke setting in een te afgezaagd scenario waarin de zon nooit schijnt, waarin er zelden een glimlach te zien valt en waar het verloop van het verhaal behoorlijk voorspelbaar is.

Wanneer de zelfingenomen filosofieprofessor Raddison [Kevin Sorbo] aan het begin van zijn lessencyclus eist dat alle leerlingen een schriftelijke verklaring tekent met de woorden "God Is Dead" is Josh [Shane Harper] de enige die dat weigert te doen. Niet omdat deze eis belachelijk en aanstootgevend is, maar omdat Josh wél gelooft in God. Raddison daagt hem uit om in een serie korte lezingen de bewering dat God wél bestaat te verdedigen. Alle Christenen zijn deugdzame, geduldige mensen en de niet-gelovigen (waaronder een journaliste die SMS-jes en binnenkomende telefoontjes belangrijker vindt dan de uitslag van haar kankeronderzoek) zijn vervelende, betweterige figuren die uiteraard tot inkeer komen. Walgelijk, volstrekt hypocriet stukje christelijke propaganda bevat zelfs een subplot rondom een moslima die Christus verkiest boven Allah en een Chinese student die dankzij Josh' vurige pleidooi 'het geloof' omarmt. Er is ook een bierbuikerige baardman met een hoofdband met de Amerikaanse vlag erop met een slanke, bevallige blondine aan zijn arm, die er alleen maar is om reclame te maken voor de NRA. Ongeveer net zo overtuigend als Ed Woods pleidooi voor tolerantie voor travestieten Glen or Glenda, maar aanzienlijk minder oprecht.

"Christians good, Atheists bad" is de boodschap die er vanaf het begin ingehamerd wordt in deze verschrikkelijke christelijke propaganda waarin enkele personages uit God's Not Dead er met de haren bijgesleept zijn. Melissa Joan Hart speelt een geliefde docente die voor het gerechtshof moet verschijnen wanneer ouders haar aanklagen omdat ze Mahatma Gandhi, Martin Luther King en Jezus met elkaar in verband durfde te brengen. Drie keer raden wie haar grote redder zal zijn, met de hulp van een groepsgebed tijdens een concert van Newsboys en het christelijk-fundamentalistische antwoord op het Horst Wessel Lied? Volstrekt belachelijk, nog slechter dan deel 1! Ik kijk al uit naar deel 3. Kijkt u mee?

Campuspredikant Dave Hill [David A.R. White], die in de eerste twee films uit de God's Not Dead-serie een bijrol speelde, staat centraal in dit verrassend gematigde en veel beter geschreven drama met religieuze ondertonen. Een dispuut over de vraag of er nog wel plaats is voor een geloofshuis op een universiteitscampus loopt uit de hand wanneer predikant Jude [Benjamin A. Onyango] om het leven komt bij een explosie waardoor de kerk bovendien afbrandt. De schooldirectie wil het gebouw slopen om plaats te maken voor een studentengebouw, maar Dave verzet zich met hand en tand. Hij krijgt daarbij onverwacht steun van zijn broer (tevens advocaat) Pearce [John Corbett]. Het scenario van Mason en Howard Klausner neemt niet het christelijk geloof als uitgangspunt, maar de menselijke waarden die daaraan te grondslag liggen. De centrale boodschap over het belang van verbondenheid, ondanks meningsverschillen, en de rol die gemeenschapsleiders daarin kunnen spelen is relevant en positief. De complexe relatie tussen de twee broers en de ontwikkeling daarvan is eveneens een pluspunt. Het is jammer dat het verhaal niet bijster interessant is. Let op cameo's van Cissy Houston en (Judge) Jeanine Pirro.

Zes weken voor de verkiezingen voor United States House of Representatives (die tegelijk worden gehouden met de Presidentsverkiezingen) overlijdt het zittende congreslid aan een hartaanval. Het ziet er naar uit dat senator Peter Kane [Ray Wise] de zetel zonder tegenstand zal overnemen, maar hij had niet gerekend op de vrome predikant David Hill [David A.R. White] als beschermheer van Christelijke normen en waarden. Politiek adviseur Lottie Jay [Samaire Armstrong] haalt David met moeite over om zich kandidaat te stellen en werpt zich op als campagneleider. Dat geeft de kans om een appeltje te schillen met haar aartsrivaal John Wesley [Scott Baio] die de campagne van Peter Kane leidt. White (de naam zegt het al) is kleurloos en weinig overtuigend en de religieuze retoriek is op zijn zachtst gezegd dubieus, maar dit is vooral bedoeld om de vele christenen die niet hebben gestemd tijdens de vorige verkiezingen over te halen om te stemmen. Met die boodschap is niets mis en het cynisme over politici is zeker niet uit de lucht gegrepen. Met hulp van relirockers ‘Newsboys’ opent Null alle registers om kijkers op te zwepen. Wie buiten de doelgroep valt, zal dit nauwelijks kunnen uitzitten. Voor de doelgroep is dit echter best effectieve propaganda.