Gone to Earth (1950)

Een van de weinige Jennifer Jones films, die ik niet eerder gezien heb. En ik moet achteraf zeggen dat ik daaraan weinig gemist heb. Ik heb het regisseursduo Powell-Pressburger erg hoog staan, maar deze film blijft ver achter bij wat ik van hen gewend ben. Er is geen reuk of smaak aan.

De toenmalige echtgenoot van Jennifer Jones, David “"Gone with the Wind"” O. Selznick, heeft de film later opnieuw laten monteren en uitgebracht onder de titel The Wild Heart (1952). Ik denk dat ik die maar aan mij voorbij laat gaan.

David O Selznick knipte ongeveer 30 minuten uit deze versie, liet Rouben Mamoulian een paar nieuwe scènes filmen en bracht het in de VS uit als "Wild Heart". Selznicks echtgenote Jennifer Jones speelt de rol van Hazel Woodus (met Welsh accent), een plattelandsmeisje dat verzeilt raakt in een driehoeksrelatie. De vriendelijke pastoor [Cyril Cusack] dingt naar haar hand en krijgt de steun van Hazels vader [Esmond Knight] en de dorpsbewoners, maar Hazel valt als een blok voor Jack Reddin [David Farrar], een meer avontuurlijke man, die echter niet goed ligt in het dorp.
Regisseurs Michael Powell en Emerich Pressburger leveren opnieuw een oogverblindende film af, daarbij geholpen door het schitterende camerawerk van Christopher Challis en de toch al niet geringe natuurlijke schoonheid van Jones. Er is niets mis met de vertolkingen, maar het verhaal is wat oubollig en daardoor niet zo boeiend. De indrukwekkende, melodramatische finale tijdens een vossenjacht maakt echter heel veel goed.