Meningen

Rechercheur Alize Waarhuijs [Jade Olieberg] heeft haar zwangerschapsverlof er net op zitten wanneer ze de dood moet onderzoeken van Jalila Alami, die zelf op het punt stond moeder te worden. Tot haar verbazing lijken haar collega’s de zaak snel te willen afhandelen, maar Alize laat zich niet van de wijs brengen en bijt zich vast in het onderzoek. Al snel blijkt dat bijna alle betrokkenen iets te verbergen hebben en rijst het vermoeden dat er sprake is van een misdrijf. Wanneer haar leidinggevende [Jochum ten Haaf] haar ook nog begint tegen te werken, weet Alize niet meer wie ze nog kan vertrouwen. Een serie ondervragingen vol veelzeggende blikken, maar zonder enige spanning of suspense. Olieberg speelt haar rol als een nuchtere, integere agente, maar dat maakt dit er bepaald niet interessanter op. Uiteindelijk is het een sfeerloze whodunit met een onverschillige ontknoping.

Miljardair-erfgenaam Christian [Gard Løkke] leidt een geïsoleerd bestaan met Frank [Nicolai Narvesen Lied], een man die zich uitsluitend kleedt en gedraagt als een hond. Christian komt via een datingsite in contact met Sigrid [Katrine Lovise Øpstad Fredriksen] en nodigt haar uitnodigt haar uit voor een diner. Wanneer Sigrid kennismaakt met Frank deinst ze terug, maar op advies van een goede vriendin [Amalie Willoch Njaastad] besluit Sigrid toch in te gaan op een tweede uitnodiging. Uiteraard blijkt het om meer te gaan dan een onconventioneel rollenspel. De eerste 40 minuten benadert Bøe als een romantische komedie rondom een snel uitgemolken grap. Dat het ook als thriller onvoldoende uit de verf komt ligt vooral aan Løkke, die onvoldoende ontzag inboezemt om je op het puntje van de stoel te laten zitten. Jammer, want het uitgangspunt is origineel en de opening veelbelovend.

Vernuftig gemonteerd niemendalletje over een trouwe hond [Indy] die merkt dat zijn baasje [Shane Jensen] zich vreemd gedraagt en de wacht houdt, terwijl een mysterieuze verschijning rond het huis dwaalt. De dialoog is gemakshalve na afloop ingesproken en de ontknoping is een absolute anticlimax. Leonbergs poging om iets nieuws te doen is dus niet geslaagd, maar hondenknuffelaars zullen hier vast meer van genieten.

Superbad was voor mij één van de sleutelfilms van de jaren '00 en de makers van dat bescheiden meesterwerkje proberen iets te nadrukkelijk het succes van die film te evenaren. Sterker nog: het scenario van Good Boys had best de eerste versie van Superbad kunnen zijn. Veel elementen uit die komedie zijn hier aanwezig: jongens wiens grote mond hun gebrek van levenservaring maskeert en die op een odyssee gaan naar een winkelcentrum 4 kilometer (!) verderop, allemaal om ervoor te zorgen dat ze naar een feestje gaan waar één van hen hoop het meisje van zijn dromen te kunnen zoenen. Natuurlijk heeft een eerste versie een aantal goede momenten, waaronder de scène waarin de jongens hun kuskunsten oefenen op een 'reanimeerpop' en hun ontvangst van Claude [Stephen Merchant], een man die een waardevolle Magic-kaart (toch?) komt kopen en de vele taalkundige misverstanden zorgen ook regelmatig voor een stevige gniffel. Maar het plot is onnodig ingewikkeld en zwak uitgewerkt, alsof het verhaal ten dienste staat van een grap in plaats van andersom. Daardoor doet de humor regelmatig geforceerd aan en dien je genoegen te nemen met een onevenwichtige komedie met hier en daar een lachbui.

Wanneer John McClane [Bruce Willis] ontdekt dat zijn zoon Jack [Jai Courtney] heult met Russische maffia besluit hij eigenhandig in te grijpen, niet weten dat Jack verwikkeld is in een gevaarlijk dubbelspel waarmee hij de beruchte Kamarov [Sebastian Koch] onschadelijk hoopt te maken. Nu moeten vader en zoon, die behoorlijk van elkaar vervreemd zijn, de handen ineen slaan om te voorkomen dat Kamarov en zijn handlangers ze vermoord. Het verhaal is niet bijster origineel of intelligent en Koch is geen Alan Rickman, maar Willis staat nog steeds aardig zijn mannetje als John McClane en dit bestaat grotendeels uit lange actiescènes met enkele puike stunts. Dus verstokte fans van Die Hard komen voldoende aan hun trekken.

Disney en Pixar leveren opnieuw een visueel indrukwekkende animatiefilm af, zonder daarbij de aandacht voor karakters en verhaallijn te verliezen. Arlo [Raymond Ochoa] is er alles aan gelegen om in de voetsporen te treden van zijn ouders en zijn grotere broer en zus, die allemaal een voetafdruk op hun huis hebben mogen plaatsen omdat ze een bijzondere prestatie hebben geleverd. Arlo wordt gehinderd door het feit dat hij erg angstig is. Maar wanneer hij als gevolg van een natuurramp hopeloos verdwaald raakt, moet hij in zijn eentje proberen de weg naar huis te vinden. Daarbij krijgt hij echter hulp uit onverwachte hoek!

Inderdaad, dit kun je best omschrijving als een Finding Nemo met dinosaurussen, want ook hier draait het om het overwinnen van je eigen tekortkomingen en een reis waarbij de centrale figuur een aantal kleurrijke figuren ontmoet die hem, goedschiks of kwaadschiks, helpen iets dichter bij huis te komen. Origineel is het dus niet, maar omdat de film heeft over visuele vondsten en humor beschikt is dat niet zo'n bezwaar. De stemvertolkingen zijn bovendien goed en reken er maar op dat je tegen het einde toch met een brok in je keel en, misschien, een traan op je wang voelt.

Arj [Aziz Ansari] woont in zijn auto en neemt losse klusjes aan om te overleven. Een van zijn klanten is de steenrijke ondernemer Jeff [Seth Rogen]. Arj is aan het einde van zijn Latijn en een wat onhandige engel [Keanu Reeves] besluit zonder toestemming van zijn manager [Sandra Oh] een poging te doen om Arj duidelijk te maken hoe waardevol zijn leven is. Maar dat valt bepaald niet mee! Hoewel zijn personage doet denken aan Ted uit Bill & Ted’s Excellent Adventure, lijkt Reeves met zijn halflange haar meer op John Wick. Een tikje verwarrend. Ansari en Rogen zijn een vermakelijk duo, maar Ansari had zijn scenario wel wat mogen inkorten.

In mei 2013 is Joe Bell [Mark Wahlberg] bezig met een voettocht van 3.500 kilometer van La-Grande in Oregon naar New York om aandacht te vragen voor de impact van pesten onder tieners. Directe aanleiding is zijn zoon Jadin [Reid Miller] die na het uitkomen voor zijn homoseksualiteit zwaar te lijden had onder het pestgedrag van jongens op zijn school. Tijdens Joes voettocht confronteert Jadin zijn vader met diens eigen opstelling en gedrag en gaat Joe zich hardop afvragen of hij zijn zoon tekort heeft gedaan. Wahlbergs imago als het ideaalbeeld van Amerikaanse mannelijkheid maakt hem op papier de gedroomde keuze voor deze rol en Wahlberg werpt zich vol overgave op één van zijn spaarzame serieuze dramatische rollen. Green balanceert in het laatste kwart op de afgrond als het gaat om sentimentaliteit, maar de oprechte vertolkingen van de cast (waaronder Gary Sinise als een empatische sheriff) zorgen ervoor dat het moeilijk is om geen brok in de keel te krijgen.

Ian McKellen en Helen Mirren geven glans aan een drama met thriller-elementen. McKellen excelleert in een rol die meer dan een beetje doet denken aan Apt Pupil (1998), maar Mirren heeft een wat ondankbare rol als de rijke weduwe Betty McLeish, die via een online dating site in contact komt met Roy Courtnay [McKellen]. De twee kunnen het meteen goed met elkaar vinden, maar Roy is een oplichter die bereid is heel ver te gaan om het geld van zijn slachtoffers af te troggelen. Aanvankelijk denkt Roy geen kind te hebben aan Betty, maar hij heeft niet gerekend op diens achterdochtige neefje Stephen [Russell Tovey].

De chemie tussen McKellen en Mirren doet je hopen dat deze grootheden uit de Britse acteerwereld nog een paar films samen zullen maken, maar het scenario is vrij conventioneel en het feit dat de twist waarschijnlijk weinig kijkers zal verrassen maakt dit toch tot een lichte teleurstelling. Prima uit te zitten, maar met zoveel talent op het scherm verwacht je meer vuurwerk.

Sociaal drama over de zogenaamde Lost Boys of Sudan die in 1987 hun geboortedorp moesten ontvluchten nadat hun families grotendeels waren vermoord na het uitbreken van een burgeroorlog. Ze overleven een slopende tocht door de woestijn voor ze aankomen in een vluchtelingenkamp dat ze pas in 2001 verruilen voor een nieuw leven in de VS. De mannen worstelen niet alleen met het verschil in klimaat en cultuur in hun nieuwe land, maar ook met de strenge eisen die de Amerikaanse overheid stelt aan hun verblijf. Na 9/11 blijkt het lastiger dan ooit voor immigranten om enige stabiliteit te vinden. Helaas is er amper aandacht voor de voorgeschiedenis van deze mannen: de 14 jaar in dat kamp blijft zelfs volledig onbelicht! Daardoor krijg je nauwelijks inzicht in wat deze mannen hebben moeten doorstaan om in de VS te komen. Het resultaat is weliswaar onderhoudend, maar teleurstellend oppervlakkig en opvallend luchtig. Goed acteerwerk van de hoofdrolspelers houdt de boel staande.

Een 55-jarige vrouw [Emma Thompson] neemt drie jaar na de dood van haar man het besluit om een escort te huren omdat ze zich weer jong wil voelen en haar seksleven op gang te brengen. Daarom huurt ze een motelkamer en een jonge escort [Daryl McCormack]. In drie afspraken ontwikkelt de onderlinge verstandhouding tussen escort en cliënt zich in een film die sterk doet denken aan Theo van Goghs 06 (1994), maar dan zonder de scherpe (en werkelijk diepgaande) kantjes. Geschreven door komiek Katy Brand die tevens optrad als uitvoerend producent. Begint goed, eindigt teleurstellend oppervlakkig.

Ragina [Amna Ilyas] hoopt te ontsnappen aan een uitzichtloos leven in Karachi door met hulp van haar tante [Beo Raana Zafar] een baantje te bemachtigen bij cosmeticabedrijf Fragrance. Daar hoopt ze zich op te kunnen werken tot fotomodel. Maar haar droom wordt verstoord door de realiteit door de moord op voormalig Minister President Benazir Bhutto waardoor haar verloofde Ari [Yasir Aqueel] politiek actief wordt. Geeft inzicht in de vooroordelen die ten grondslag liggen aan het kastensysteem en de bijbehorende klassenmaatschappij. Ilyas is uitstekend in de hoofdrol maar Sumar slaagt er niet helemaal in om de maatschappijkritische elementen te combineren met het romantische verhaal van een jonge vrouw die haar droom najaagt.

Op de begrafenis van haar vermoorde zoon Michael [Michael Harrison], ontdekt Marissa [Hilary Swank] dat Michaels vriendin Paige [Olivia Cooke] zwanger is. Michael was een heroïnejunk en Marissa houdt Paige medeverantwoordelijk voor de dood van haar zoon. Maar wanneer het politieonderzoek naar Michaels dood op niets uitloopt, beseft Marissa de Paige haar mogelijk kan helpen om te ontdekken waarom Michael is vermoord. En door wie. Weinig opzienbarend misdaaddrama blijft overeind door het goede spel van de twee hoofdrolspelers.

London Clash [Colson Baker] hoopt na het succes met de televisieserie "Good Bad People" de overstap te kunnen maken naar een grote filmproductie. Zijn dag begint slecht wanneer zijn vriendin [Becky G] de relatie verbreekt met de boodschap “Good Mourning”. Londons agent Maxine [Whitney Cumming] probeert juist vandaag een afspraak te regelen met de producent van de volgende Batman-film en deze komedie volgt Londons pogingen om, met hulp van zijn kleurrijke vriendengroepje, die volgende stap in zijn carrière te zetten. Doet denken aan de Cheech & Chong-komedies, met veel grappen over drugs en infantiele humor. Je krijgt dus wat je verwacht, ook al is dat bepaald niet hoogstaand. Megan Fox, Pete Davidson en Tom Arnold zijn te zien in bijrolletjes en er is een niet onaardige cameo van Avril Lavigne.

David [Luke Kleintank] gaat in Riga aan het werk als journalist en neemt intrek in het tweede huis van zijn baas [Bruce Davison]. Daar maakt hij snel kennis met zijn behulpzame buurman Robert [Jonathan Rhys Meyers], maar wanneer een gezamenlijk avondje stappen uitloopt op een nachtmerrie blijkt deze goede buur helemaal niet zo’n goed buur te zijn. Dertien in een dozijn thriller zonder verrassingen, of het moeten de dwaze plotwendingen zijn. Die zijn van nature nu eenmaal niet goed te voorspellen, al is dat uiteraard nog geen aanbeveling.

Detectives Danny Baldwin [Nnamdi Asomugha] en Tim Braun [Noah Emmerich] worden door directielid Linda Garran [Kim Dickens] van Parkfield Hospitaal gevraagd om een formeel onderzoek te doen naar de dood van patiënt Ana Martinez [Judith Delgado]. Baldwin en Braun hebben meteen door dat het ziekenhuis elk (legaal) middel inzet om hun onderzoek te dwarsbomen. Alleen het verhoor van verpleegkundige Amy [Jessica Chastain] biedt ze een aanknopingspunt voor een moordonderzoek. De verdenking valt al snel op Amy’s nieuwe collega en goede vriend Charlie [Eddie Redmayne], die al eens met de politie in aanraking is gekomen. Het zou zonde zijn om je vooraf te verdiepen in het ware verhaal achter deze film, want scenarist Krysty Wilson-Cairns laat je tot het einde in het ongewisse over de ware toedracht van Ana’s dood. Chastain is uitstekend als de ervaren verpleegster die een ander groot geheim probeert te verbergen, maar Redmayne is minstens even goed als de sympathieke Charlie, die je door kleine subtiliteiten nooit helemaal vertrouwd. Devyn McDowell verdient een bijzondere vermelding als Linda’s veeleisende, maar uiteindelijk ontwapenende oudste dochter Maya.

Uiterst naïeve en stompzinnige komedie waarin Eric [Jason Sudeikis] besluit een orgie te organiseren voor zijn vrienden omdat zijn vader [Don Johnson] besloten heeft het vakantiehuis te verkopen. Het schijnt te gaan om een hechte vriendengroep, dus het is op zijn zachtst gezegd een beetje vreemd om opeens op het idee te komen om seks met elkaar te hebben, maar misschien is dat iets Amerikaans. Van echte vriendschap valt overigens niet veel te merken aangezien vooral de mannen elkaar het liefst zoveel mogelijk vernederen. Labine is het ergst van allemaal als een derderangs Jack Black.

In haar speelfilmdebuut houdt standup-comedian Shlesinger zich moeiteloos staande. Ze speelt stand-upcomedian Andrea, die mannen heeft afgezworen. Tot ze Dennis [Ryan Hansen] ontmoet, die ondanks zijn tekortkomingen een uitstekende match lijkt te zijn. Beste vriendin [Margaret Cho] wijst haar snel op signalen dat Dennis zich anders voordoet dan hij is. Afgewisseld met fragmenten uit Shlesingers optredens, waarin ze met scherpe, intelligente tong terugkijkt op haar ervaringen. Vooral voor wie niet bekend is met haar solowerk is Shlesinger een frisse wind in het door stereotypen geteisterde romcomgenre. Ze krijgt bovendien uitstekend tegenspel van Hansen, die je lange tijd in het ongewisse laat over zijn ware aard.

De 17-jarige Sam [Lily Collias] vergezelt haar vader [James Le Gros] en zijn beste vriend [Danny McCarthy] tijdens een weekendlange trektocht door de Catskills in de staat New York. Bestaat vooral uit gesprekken met hier en daar wat levenswijsheden en spitsvondigheden. Een verhaal of persoonlijke ontwikkeling is ver te zoeken, terwijl Donaldson haar camera richt op Collias die er zo het hare van denkt. Collias speelt goed, maar wat het scenario is aan de magere kant.

Na een miskraam besluiten Tom [James Franco] en Anna Wright [Kate Hudson] een nieuw leven op te bouwen in Engeland. Kort nadat ze daar zijn ingetrokken ontdekken ze het lijk van Ben [Francis Magee] en een bedrag van 220.000 pond. Inspecteur John Halden [Tom Wilkinson] legt direct een verband tussen het lichaam en een geldroof, maar Tom en Anna houden zich van de domme. Helaas voor hun zijn de levensgevaarlijke criminele broers Jack [Sam Spruell] en Bobby Witkowski [Michael Fox] naarstig op zoek naar dit geld. Routinematig plot krijgt een duw in de goede richting door de sterke rolverdeling en de stemmige cinematografie van Jørgen Johansson. Omar Sy heeft een memorabele bijrol als een andere persoon die zijn zinnen heeft gezet op het geld.

Onderweg om de bruidsjurk te passen voor haar huwelijk met Nathan [Chinaza Uche], verliest Allison [Florence Pugh] de controle over het stuur. Zij overleeft het ongeluk, maar Nathans zus Molly [Nichelle Hines] en haar echtgenoot [Toby Onwumere] komen daarbij om het leven. Overmand door schuldgevoel lukt het Allison niet om van de pijnstillers af te komen. Wanneer ze eindelijk de grote stap zet naar een praatgroep, loopt ze daar tot haar grote schrik Nathan en Molly’s vader [Morgan Freeman] tegen het lijf. Iets teveel filosofische tegeltjeswijsheden in dit weinig opzienbarende, maar heel behoorlijk geacteerde rouwverwerkingsdrama dat pas in de slotscènes weet te ontroeren.

Robert Oey doet een poging twee leden van de beruchte Hofstadtgroep te onderwerpen aan een diepte interview in de hoop zo inzicht te krijgen in de redenen voor hun (beoogde) daden en de invloed die de directe omgeving heeft gehad. Ook vraagt hij zich af in hoeverre het mogelijk is om terroristen te deradicaliseren. Nouredine, die een nieuw leven heeft opgebouwd, heeft echter weinig zin om over zijn verleden te praten. Dat is maar goed ook, want door het gebrek aan ondertiteling verstond ik vrijwel geen woord van wat hij zei. Jason, de andere geïnterviewde, is uitstekend te verstaan, maar nauwelijks te begrijpen. Hij doet steeds krampachtige pogingen om iets zinnigs te zeggen, maar weet daarvoor de juiste woorden niet te vinden. Gesprekken met een ratjetoe aan vermeende experts leveren evenmin nieuwe of interessante inzichten op. Oey probeert het gebrek aan inhoud te compenseren met een onheilspellende soundtrack, maar het is duidelijk dat hij zelf de belangrijkste verantwoordelijk is voor het onheil waarmee je als kijker wordt geconfronteerd. Dat is deze documentaire zelf, helaas.

De score van Daniel Lopatin begon mij snel bijzonder de keel uit te hangen. Het trekt niet alleen veel teveel de aandacht naar zichzelf, het past ook totaal niet bij de stemming van deze zwart-komische thriller over de wanhopig stuntelende wannabe-crimineel Connie Nikas [Robert Pattinson] die zijn mentaal beperkte broer Nick [Benny Safdie, tevens co-regisseur] tracht te bevrijden uit het gevangenenhospitaal. Nick zit vast voor een mislukte bankoverval die hij samen met Connie pleegde en is in de gevangenis in elkaar geslagen door mede-gevangenen. Maar Connies reddingsplan krijgt een onverwachte twist en dat is het begin van een nacht vol bizarre, hilarische, nimmer voorspelbare en zich hoog tempo voltrekkende wendingen die op zeer dynamische wijze in beeld zijn gebracht door broers Benny en Josh Safdie, die ook samen het scenario schreven. Zelfs de meest fervente Twilight-hater (ikzelf kom aardig in de buurt) zal moeten erkennen dat Pattinson hier ronduit fenomenaal is. Maar er is ook prima ondersteunend werk van Jennifer Jason Leigh, Taliah Webster en Barkhad Abdi in deze zeer vermakelijke odyssee waarbij je geen moment de aandacht kan laten verslappen. Zoals de eveneens voortreffelijke Peter Verby zegt in zijn rol als Peter, de psychiater: 'You're gonna have good time'.

Ingrid Bergman speelt Paula Tassier, een vrouw van middelbare leeftijd wiens relatie met playboy Roger Demarest [Yves Montand] niet bepaald op rolletjes loopt: hij is vaak lange tijd weg en schroomt niet om zich in het openbaar met andere, veel jongere vrouwen te laten zien. Tassier is dan aanvankelijk ook verrukt wanneer ze kennis maakt met Philip van der Besh [Anthony Perkins], een jonge advocaat die tot over z'n oren verliefd op haar is en haar de aandacht geeft waar ze zo naar verlangt. Maar wie is nu haar ware liefde?

Het materiaal is niet erg diepgaand en Montand lijkt de film ook niet zo'n serieus te nemen. Ingrid Bergman is goed (maar niet geweldig) in haar rol, maar het is Anthony Perkins die deze film redt van de middelmatigheid en vergetelheid met een vertolking die hem een Gouden Palm opleverde. Producer/regisseur Anatole Litvak toont weinig inspiratie en lijkt het scenario gewoon gefilmd te hebben zoals het op papier staat. Het gebrek aan visuele inventiviteit en de overdadige lengte van de film maken dit toch een een kleine tegenvaller.

Een houterige vertolking zonder charisma van Domhnall Gleeson als de WOI-veteraan die wereldfaam verwierf als de schrijver van de verhalen rondom Winnie de Poeh en zijn vrienden, een karikaturale vertolking van Margot Robbie als diens onuitstaanbare vrouw (wat zien ze in elkaar?) en een veel te schattige Will Tilston als hun zoontje die model stond voor Christopher Robinson, geven aan dat acteursregie van Simon Curtis erg te wensen overlaat. Deze oppervlakkige biografie weet alleen punten te scoren wanneer Kelly McDonald en Richard McCabe [als het kindermeisje en de illustrator] verschijnen. Bovendien is het laatste uur een puinhoop waarin de film in sneltreinvaart nog even het verhaal van Christopher Robin als jong volwassene [een ondankbare rol voor Alex Lawther] er doorheen jast.

Na de zoveelste ziekenhuisopname wordt duidelijk dat June [Helen Mirren] niet lang meer te leven heeft. Haar inwonende volwassen zoon [Johnny Flynn] laat zijn zussen Julia [Kate Winslet], Molly [Andrea Riseborough] en Helen [Toni Collette] weten dat ze zo snel mogelijk moeten komen. Samen moeten ze June door haar laatste dagen helpen en vader Bernie [Timothy Spall] voorbereiden op het ergste. Uiteraard is er nog wat oud zeer in deze op papier sentimentele draak, die louter door de indrukwekkende cast overeindblijft. Weinig opmerkelijk regiedebuut van Winslet.

Paul Schipper [Martijn Lakemeier] is Playlist Curator voor Apollo Benelux. Hoewel zijn sollicitatiegesprek nog moet plaats vinden, heeft hij met zijn vriendin Tessa [Claire Bender] al plannen gemaakt voor een verhuizing naar Londen. Wanneer blijkt dat er nog een serieuze kandidaat is voor die promotie, begint de ellende. Voor de kijker is de ellende dan allang begonnen en wordt het alleen maar erger. Paul en Tessa zijn onuitstaanbare, egocentrische types waarvan je afvraagt wat ze ooit in elkaar hebben gezien. De neergaande lijn zet zich voort wanneer Rima [Shaelyn Newmarch] nog egocentrischer en irritanter blijkt te zijn. De titel verwijst overigens naar het autobiografische boek van Pauls ex-vriend Aram [Flip Zuijderland] dat ook iets te maken heeft met het erbarmelijke scenario van Wander Theunis. Hij wil blijkbaar ook nog iets zeggen over de verschillen tussen digitale muziek en de traditionele geluidsdragers. Het zal wel.

Broers Elias en Lukas [gespeeld door broers Cameron en Nicholas Crovetti] keren na een lang verblijf bij hun vader [Peter Harmann] terug bij hun moeder [Naomi Watts], een gevierde acteur die zich heeft laten ‘repareren’ en daarom een gipsmasker draagt. Maar moeder gedraagt zich zo anders dan voorheen dat Lukas er van overtuigt is dat ze te maken hebben met een bedrieger. Elias twijfelt en deze superieure remake van de gelijknamige film uit 2016 (ook bekend als ‘Ich Seh, Ich Seh’) met eindelijk weer eens een ijzersterke rol voor Naomi Watts, een stevige dosis suspense en een ontknoping die deze keer wél werkt.

Andy Goodrich [Michael Keaton] heeft zijn hart en ziel gestopt in zijn noodlijdende kunstgalerie. Zijn 36-jarige dochter Grace [Mila Kunis] uit zijn huwelijk met Ann [Andie MacDowell] is hoogzwanger en zijn huidige echtgenote Naomi [Laura Benanti] laat zich voor 90 dagen opnemen in afkickkliniek en verbreekt de relatie. Daardoor moet Andy de zorg op zich nemen van zijn 9-jarige tweeling Billie [Vivien Lyra Blair] en Mose [Jacob Kopera]. De aanvankelijke stuurloosheid van het scenario onderstreept het gebrek aan structuur in Andy’s leven. Naarmate Andy gedwongen wordt om die structuur aan te brengen, komt het verhaal ook meer in focus. Keaton evenaart zijn prestatie in Birdman en krijgt prima tegenspel van Kunis, Blair en Kopera. De ontknoping is zeer aangrijpend.

Twee jaar na het vijfde en laatste seizoen van de gelijknamige serie, keren Linda de Mol, Susan Visser, Tjitske Reidinga en Lies Visschedijk opnieuw in de huid van de Gooische vrouwen en hartsvriendinnen. Van de serie heb ik geen seconde gezien en dat blijkt geen bezwaar: de vier personages zijn zo karikaturaal dat je de draad (voor zover daar sprake van was) gemakkelijk kunt oppikken. De hoofdrolspelers geven hun rollen gelukkig wat menselijke trekjes, maar de verhaallijntjes zijn mager en bepaald niet origineel. De dames krijgen te maken met tegenslagen en besluiten er tussenuit te knijpen en proberen opnieuw tot zichzelf te komen in een rustoord in Frankrijk. Peter Paul Mullers Amsterdamse accent is niet om aan te horen, maar de fans van de serie zullen dat wel gewend zijn.