Meningen

De film laat fantastische monsters en hele aardige speciale effecten zien. Veel meer positiefs kan ik er eigenlijk niet over zeggen.

Verder straalt de film namelijk alleen maar stompzinnigheid uit. Stompzinnigheid die met veel komisch bedoelde drukte wordt gerechtvaardigd. Een enkele scène is op een groteske manier inderdaad nog wel grappig. De meesten zijn dat absoluut niet.

Behalve een ruwe plotlijn, die zegt dat een stel tieners in een oud huis allerlei vreemde wezens tegenkomt, is geen verhaal aanwezig. De film heeft geen structuur en springt zonder adempauzes van effect naar effect en van gebeurtenis naar gebeurtenis. Voordeel: de tijd verloopt voorspoedig. Nadeel: je hebt geen enkel houvast en geen enkel idee waar je naar zit te kijken.

Verschrikkelijke personages. Geen enkel personage wekt enige interesse op. Ze zijn zonder inhoud en hun gedrag is vervelend. Het acteerwerk is uiteraard bagger.

Hier en daar heeft de film dankzij het leuke creature design een sfeervolle opleving, die al snel weer teniet wordt gedaan door de hoop onzinnigheid die erop volgt en die de opleving genadeloos wegspoelt.

Onder het mom van humor kan een filmmaker zich alles permitteren. Dat moet hij ook vooral doen. Als je echter weinig humoristisch, schrijvend en regisserend talent bezit, levert dat wel slechte films op. Spookies is zo‘n film.

Goed geschreven en goed geënsceneerd. Een gecompliceerd verhaal is met vaart, met spanning en met inzichtelijkheid in twee uur speelduur gevat. Dat is knap.

Een tip over een mogelijk kerkelijk schandaal leidt tot een groot journalistiek onderzoek. De worsteling van een stel journalisten om tot informatie en publicatie te komen wordt behoorlijk gedetailleerd uit de doeken gedaan. Het levert een spannende film op die door de mate van detail en zorgvuldigheid echter ook genoeg taaie doorbijtmomenten heeft.

Op de weg naar de totstandkoming van het artikel komen we bange en beschadigde slachtoffers, schimmige daders, hooghartige bestuurders en bevlogen kruisvaarders tegen. Ieder met zijn eigen stukje puzzel. Stapje voor stapje zie je als kijker dat heel zorgvuldig en geduldig alle losse onderdeeltjes bijeen worden gebracht en tot een afgerond verhaal worden gevormd. Boeiend kijkvoer.

Ondanks dat de film best spannend wegkijkt, kruipt ie vreemd genoeg niet onder de huid. Daarvoor zit de film toch te routineus en te gladjes in elkaar en doet ie teveel denken aan een beschouwende documentaire. Er is afstandelijkheid tot het verhaal en de personages.

De beklaagde clerus blijft in actieve zin erg op de achtergrond. Ik denk dat meer confronterende focus op de clerus dat gebrek aan een onderhuids indringend gevoel wel had kunnen opheffen.

Maar goed, een openlijke prominente rol voor de geestelijkheid zou weer afbreuk doen aan de waarheidsgetrouwheid van de film. De keus van Tom McCarthy is een duidelijke. Hij kiest niet voor dichterlijke vrijheid of manipulatief effectbejag, maar voor een feitelijke weergave.

Wel zou het grootser acteergeweld hebben opgeleverd. Niet dat het acteerwerk nu zo beroerd is. Nee, dat is degelijk genoeg, maar het is wel bij wijlen vlak, routineus en erg binnen de lijntjes. De acteurs worden te weinig uitgedaagd om het onderste uit de kan te halen. Er is niet veel emotie voelbaar. In een film over zo'n beladen onderwerp is dat toch een gemis.

Goeie feitelijke film. Hier en daar wat meer emotionele peper had geen kwaad gekund.

Terwijl andere personen in het land van de sociale media met hun acties heel gemakkelijk honderdduizenden volgers, likes en commentaren weten te scoren, krabbelt Kurt roemloos voort in de uithoeken van het rijk der influencers. Kurt wil populariteit en gooit het roer drastisch om. Hij behangt zijn taxi met camera’s en begint zijn passagiers te vermoorden. Het grote succes blijft vooralsnog uit. Kurt stelt vast dat het simpelweg vermoorden van passagiers niet voldoende is om kijkers en likes te vergaren. Het moet gedurfder, gevarieerder en sneller.

Spree is een satire. De jacht op clicks wordt overdreven en in het belachelijke getrokken. En dat gebeurt op een sarcastische toon die best grappig is. De handelingen van Kurt worden steeds bruter en waanzinniger. Omdat de film een grappige ondertoon hanteert, komt alle bruutheid die Kurt etaleert niet heel verontrustend over. Het is leuk om Kurt te volgen op zijn krankzinnige moordtocht. Een eventuele boodschap van regisseur en schrijver Eugene Kotlyarenko zou kunnen zijn dat een ieder gek is en dat een sociaal gezonde wereld een utopie is. Waarschijnlijk heeft hij gelijk. Ach, het doet er ook weinig toe. Zolang je zelf maar weet dat je niet zo bent.

Spree heeft eigenlijk maar weinig om het lijf. Te luchtig om verontrustend te zijn. Te luchtig om erg shockerend te zijn. Te luchtig om serieus te nemen. Ik denk niet dat iemand onder de indruk is van wat dan ook dat in de film wordt getoond en wordt geafficheerd. Spree is niet meer dan een vermakelijk verslag van een egotrip. Best leuk. Meer valt er niet van te maken.

Het verhaal was redelijk origineel en boeide. Geen stereotiepe horror. Geen schrikeffecten en bombastische muziek. Wel romantiek, (zieke) sfeer en dialoog. Veel dialoog. De plaatjes van natuur en landschap waren schitterend en vaak sprekender dan het gesproken woord.

De hoofdrolspelers doen het zware werk. De bijrollen zorgen voor de broodnodige verlichting.

Een ruime voldoende.

De titel doet wellicht een klassiek ruimtevaartverhaal vermoeden. Dat is de film niet. In de film gaat het om de ontdekking van een vijandige buitenaardse levensvorm, die in een Russich onderzoekscomplex wordt bestudeerd.

De film speelt zich af in het jaar 1983. De tijd dat de Koude Oorlog nog in volle gang was en Rus-sen en Amerikanen zochten naar technologisch en militair overwicht. Heel erg nodig is deze histori-sche plaatsing in de tijd niet. Het meeste dat in Sputnik gebeurt is gemakkelijk voorstelbaar in het heden. Bovendien valt het aan de film nauwelijks af te zien dat de gebeurtenissen zich jaren her afspelen.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Tatyana, een psychologe die onderzoek verricht naar kosmonaut Konstantin, die na een ruimtevlucht merkwaardig gedrag vertoont. Die opzet werkt goed. De kijker heeft hetzelfde kennisniveau als Tatyana en ervaart evenals zij de frustratie als zij ontdekt dat haar bepaalde elementaire feiten worden onthouden. De kijker ervaart samen met haar triomf en ongeloof als zij langzamerhand het mysterie dat de oorzaak is van het merkwaardige ge-drag van kosmonaut Konstantin, weet te ontsluieren.

Dat gebeurt allemaal in de eerste helft van de film, die intrigerend in elkaar steekt met gebruikma-king van een elliptische vertelwijze die ruimte biedt voor interpretatie en suggestie en er nieuwgierig makende flashbacks doorheen weeft, die eveneens ruimte bieden voor giswerk.

Uiteraard schieten bij het kijken vergelijkingen met Alien door het hoofd. Niet geheel onterecht. Toch is er een groot onderscheid tussen beide films. In de film Alien is de aard van het beestje snel duidelijk en is de spanning te vinden in de confrontatie. In Sputnik is de aard van het beestje lange tijd onduidelijk. De kijker tast evenals Tatyana in het duister over de kwade dan wel vredelievende intenties van de buitenaardse levensvorm. De weg naar het antwoord genereert spanning.

Aan al het goede komt een einde. De tweede helft van de film bestaat uit conventionele actie. Alle mysteries zijn opgelost en verrassingen zijn er niet meer. Veel schietoefeningen met teleurstellend weinig bloed en gore volgen. Het creatuur dat in dit deel van de film een grotere rol krijgt toebe-deeld, doet creepy en onaangenaam zijn ding. Het creatuur ziet er trouwens erg goed uit.

Sputnik is een prima film. De eerste helft van de film is mysterieus en spannend. Daarna vervalt de film in conventionele actie en gaat het er meer rechtlijnig aan toe. Leuk om te ondergaan maar toch ook een paar tikjes minder spannend dan het eerste uurtje film.

Onverwacht leuke actie-komedie.

Geen moeilijk en ingewikkeld plot, maar gewoon een simpel rechttoe-rechtaan verhaal met vaart en veel humor. Platte humor en fysieke (slapstick-achtige) humor. Beide zijn hier leuk.

McCarthy speelt meer ingetogen dan gebruikelijk. Een verbetering, want minder irritant.

Fantastisch grappige sidekicks van Hart en Serafinowicz (als Aldo).

Vermakelijke en prettig wegkijkende film.

The Square portretteert een curator in een museum voor moderne kunsten in Stockholm. Aan de hand van hoofdpersonage Christian wandelt de kijker mee door de plastic wereld van de kunst en haar "liefhebbers". Christian is een gladde persoon met persoonlijke problemen, die in aparte verhaallijntjes de meer kunstzinnig getinte episoden doorkruisen. Hoewel de film niet voorbij gaat aan de absurditeiten die zich in de wereld van de kunst afspelen, lijkt de film meer een satirisch manifest tegen het politiek correcte gedrag en de dubbele moraal van een bevoordeelde en eigengereide bevolkingsgroep.
De film slingert van de ene episode naar de andere. In beginsel zijn de episoden amusant kijkvoer. Na anderhalf uur is de concentratie wel wat weg. Hoe langer je in de film vertoeft, hoe uitputtender het wordt om iets te voelen bij de episoden die langs trekken. De maatschappijkritische punten die in de episoden worden gemaakt, komen geforceerder over en komen moeizamer binnen. De oorspronkelijkheid van de episoden werd wat mij betreft steeds dunner.
De punten zijn op een bepaald moment wel gemaakt. Als bij een vernissage het in eigendunk gewentelde en bevoorrechte publiek niet eens het fatsoen kan opbrengen om te luisteren naar de korte presentatie van de kok die de hapjes voor het buffet heeft bereid, maar zich massaal naar het buffet begeeft en de arme man aan zijn lot overlaat, is dat eerder een „ach ja, dat weet ik nu wel“-moment dan een unieke inzichtelijke beleving.
Dat neemt niet weg dat bepaalde episoden veel indruk maken. Als kunstenaar Oleg in zijn performance als gorilla een galadiner voor hautaine geldschieters volledig uit de hand laat lopen, is dat genieten. Met name de collectieve afranseling waarop het geïntimideerde publiek Oleg op het einde trakteert is in het kader van de satirische thematiek veelzeggend. Een heerlijk stukje film dat ik tot een paar seconden voor de afloop schaterlachend heb beleefd. Satirisch doel bereikt.
The Square van regisseur Östlund is een opeenstapeling van moreel gepredik. Soms leuk. Soms oervervelend. Soms voor de hand liggend. Het was voor de film beter geweest om in combinatie met dat gepredik ook in te zoomen op de commercie binnen de kunstwereld. Op de merkwaardige criteria die worden gehanteerd om iets tot kunst te verheffen en handelswaarde aan iets toe te kennen en over het eigenbelang dat daarachter schuil gaat. Over de wereld die de mate van appreciatie van de "liefhebber" bepaalt. Satirisch materiaal genoeg.

Een film van Lucio Fulci. Een regisseur die gaat voor actie en stijl. In deze film is dat ook het geval. Vooral de stilistisch aangenaam ogende moordscènes zijn het bekijken meer dan waard. Het rode levensvocht vloeit rijkelijk als scherpe messteken royaal inhakken op halfnaakte lichamen. Het is geen film waarin je een logisch verhaal, begrijpelijke handelingen en scherpe dialogen moet verwachten. Die elementen zijn duidelijk niet het handelsmerk van Fulci. Het gaat in The New York Ripper om brute actie en een artistieke enscenering.

In deze giallo mag natuurlijk de gebruikelijke seksuele ondertoon niet ontbreken. De film bevat exploiterend naakt en de moordenaar handelt vanuit psychoseksuele motieven, die van de moor-denaar een gewetenloze en zieke verschijning maken. Maar dan. De Donald Duck achtige stem waarmee hij met zijn slachtoffers en met de politie communiceert is tamelijk belachelijk en doet af-breuk aan zijn verschijning die an sich indrukwekkend kil is.

De uiteindelijke afloop van de film is niet verrassend. Het verhaal is niet heel boeiend. Dat zijn gial-lo’s trouwens maar zelden. Vanuit stilistisch oogpunt bekeken is de film zeker interessant. Smoezelig en duister zijn de beelden. Plastisch is de actie. Banaal is het naakt. Angstwekkend is de moor-denaar. Als ie tenminste z’n mond houdt. De atmosfeer is verstikkend en onheilspellend. De onder-liggende muziek klinkt opgewonden en raakt de zintuigen nog eens extra. Sferisch en stilistisch is het allemaal goed in orde.

Met The New York Ripper voegt Lucio Fulci een relatief rechtlijnige film aan het subgenre toe. De film biedt dat wat je van een giallo mag verwachten. Veel bloederige actie en opgeklopte spanning zorgen voor een duistere sfeer. Allemaal prima. Toch loop ik bij het bekijken van giallo’s steeds meer tegen het feit aan dat het verhaal slordig in elkaar steekt, dat aangename dialoog ontbreekt en dat de hoofdpersonages uit het subgenre niet heel onderscheidend zijn. Daarom voorlopig maar even geen giallo’s meer voor deze kijker.

Een film die om illegaal gokken draait, zou in ieder geval spannend en (onderhuids) zinderend moeten zijn. Dat is niet het geval.

De film is een situationele aaneenschakeling van cliché's gecombineerd met slecht acteerwerk.

Het gesproken woord is allesbehalve scherp en puntig, maar bestaat uit platvloers taalgebruik en gemeenplaatsen. Tenenkrommend en zeer gemakzuchtig.

Nee, er deugde niet veel van.

Een film waarvan de titel heel bekend is, omdat er veel aan wordt gerefereerd als het gaat om schokkende, smerige en ziekelijke films. Dus weinig keus als filmliefhebber. Zo'n film moet natuurlijk ooit worden bekeken. Met veel tegenstrijdige meningen over de film is het leuk om eens te bekijken wat de eigen mening zal worden. En eerlijk is eerlijk, behalve cinefiele belangstelling voor de film, wakkeren sensationele woorden als ziek en schokkend mijn morbide nieuwsgierigheid absoluut aan. Toch kwam het er maar niet van. Ik had er eigenlijk nooit zin in. Ik vergat de film een beetje. Tot ie opeens zomaar weer in zicht kwam vanuit een oud lijstje. Toen moest het wel, vond ik.

Er met een zekere weerzin aan begonnen, maar het bleek minder verschrikkelijk dan ik had verwacht.

Ja, de film is smerig en schokkend en ziekelijk. Die verwachtingen worden zeker ingelost. Desondanks valt het met de explicietheid van de beelden wel mee. Daar zit het shockerende element niet. Veel is namelijk suggestie. En dat werkt.

Juist de suggestie van bepaalde (seksuele) handelingen geeft een weinig vrolijke impressie af. Juist door de suggestie gaat het van binnen sudderen. Want, ondanks de verzachtende werking van de suggestie, voelt de geest na afloop bepaald niet fris en brandschoon. Er blijft duisternis en vunzigheid nagalmen. De suggestie werkt waarschijnlijk effectiever dan pure explicietheid zou doen. De vunzige weerklank van de acties op het scherm glipt op deze manier stiekempjes binnen. Het voelt vies. Het is overigens bepaald niet saai op het expliciete vlak, mocht dat nu gedacht worden. Vrees niet. Er is genoeg plastische beweging te beleven.

Een andere verwachting was dat het filmisch allemaal niet veel zou voorstellen. Ik had een beeld in m'n hoofd van een opeenvolging van schimmig, grauw en korrelig gefilmde (actie)scènes. Dat viel echter alleszins mee. Eigenlijk ziet de film er cinematografisch best goed uit. Heldere beelden, goed doordachte shots en de film heeft zelfs interessant gepresenteerd psychedelisch materiaal.

Grootste bezwaar aan de film is de afstandelijkheid. En dan bedoel ik eigenlijk dat ik weinig of geen raakvlakken heb met enig personage of enige gebeurtenis. Het staat ver van me af en met de inleving valt het dan ook niet mee. Die is er niet echt.

Ja, schokkend, smerig en in die zin horrorwaardig, maar tegelijkertijd niet spannend vanwege de afstand die er tot het verhaal is. Geen empathie met iemand of iets. Het verhaal is daarnaast trouwens niet heel interessant en ietsjes voorspelbaar. Egocentrische lul raakt in moeilijkheden. Behoorlijk saai eigenlijk. De opsmuk eromheen veroorzaakt de heisa. Het verhaal niet.

Over een vriendenkliek die zich op het punt in het leven bevindt waarop het gevreesde moment van volwassenwording is aangebroken. St. Elmo’s Fire werd geregisseerd door Joel Schumacher. Niet meteen een regisseur die je associeert met een film zonder stevige actiescènes. Geen zorg. Hij maakt gewoon een schitterende film waarin de personages voorop staan.

St. Elmo’s Fire is een film over zeven mensen die de laatste sporen van hun adolescente leven opsnuiven. De film gaat over zeven mensen die op het punt staan zich in het bourgeoise yuppiebestaan te storten. Een film over zeven mensen die inzien dat de reis naar de volwassen wereld geen gemakkelijke reis is. Een reis waarin afscheid moet worden genomen van zaken die vanzelfsprekend waren. Een reis waarin waarden die rotsvast leken opeens niet meer vast zijn.

Een film die een symbolische titel draagt die samenhangt met de laatste fase van het volwassen worden. De fase waarin krampachtig wordt geprobeerd om het afscheid van jeugdige onbezonnenheid nog even uit te stellen. De fase waarin vertroosting wordt gezocht in uitstel en onverantwoordelijk gedrag terwijl tegelijkertijd het onafwendbare burgerlijke bestaan vol verplichtingen opdoemt en klaarstaat om te worden verkend. De film uit 1985 plaatst de psychologische strijd mooi en herkenbaar in een tijdsframe dat werd gekenmerkt door yuppies en reaganomics.

Een fijne cast brengt het allemaal tot leven. Een rijtje bekende namen (waaronder bratpackers Demi Moore, Ally Sheedy en Rob Lowe) is verantwoordelijk voor de vertolking van de personages die om de beurt hun jubel-, inzak- en besefmoment hebben. Hier en daar misschien wat onwerkelijk en overgedramatiseerd, maar wel dermate intrigerend en emotionerend dat ik mij heerlijk kon onderdompelen in het gebeuren. Heb van de film genoten.

De late jaren 50. De tweede wereldoorlog is reeds meer dan tien jaren voorbij. Duitsland doet aan wederopbouw en wil vergeten. Procureur-generaal Fritz Bauer roeit tegen de heersende opinie in en voert strijdt om oorlogsmisdaden aan de kaak te stelen en de daders voor het gerecht te brengen.
De autoriteiten en de bevolking zijn niet bijster geïnteresseerd. De zoektocht naar en de veroordeling van oorlogsmisdadigers leeft niet erg. De belangrijkste reden? De geschiedenis is nog te vers. Te vers voor de vele brave burgers die passief toekeken hoe mensen systematisch onderdrukt en vermoord werden. Ook te vers voor de elite en de burgers die actief part en deel hadden, maar liever niet het risico wilden lopen om ontmaskerd te worden en zo gedwongen zouden zijn hun rustige naoorlogse leventje op te geven.
De film vertelt over Fritz Bauer en zijn niet aflatende inspanningen voor gerechtigheid. Het portret van een eenzame strijder. De film schildert daarnaast het portret van een zoekend land dat liever niet aan het verleden wordt herinnerd. Logisch dus dat Bauer veel tegenwerking onderging. De filmtitel zegt in dat opzicht genoeg. Misschien is de titel wat scherp aangezet, maar feit is wel dat Bauer bewust werd gehinderd bij de uitvoering van zijn missie. "Der Staat gegen Fritz Bauer" maakt een en ander duidelijk met het voorbeeld van de zaak Adolf Eichmann. Eén van de architecten van de Holocaust. Regisseur Lars Kraume richt zijn aandacht niet op de spectaculaire ontvoering van Eichmann uit Argentinië, maar past het geval illustratief in het moeizame werk van Bauer in.
Bauer wordt uitstekend gespeeld door Burghart Klaußner. Het personage is sympathiek en handelt soms zo bizar dat hij op bepaalde momenten op een karikatuur lijkt. Van Bauer werd gezegd dat hij homoseksueel was. Mooie gelegenheid om dat thema een plek in de film te geven. Een beetje schimmig met betrekking tot Bauer, maar heel transparant voor zijn verzonnen medewerker Angermann. Het dient een doel. Het is materie die tegen het onderzoek van de procureur-generaal wordt gebruikt en de moeizaamheid van zijn werk aanschouwelijk maakt. Tevens geeft het thema het behouden tijdsbeeld aan waarin homoseksualiteit nog strafbaar was en als chantagemiddel kon worden gebruikt. Een wezenlijke bijdrage aan het hoofdverhaal heeft het thema overigens niet, maar het levert een interessant subplot op..
Het anker en hoogtepunt in de film is toch gewoon Burghart Klaußner. Hij brengt de figuur van Bauer grandioos tot leven. In het begin van de film wordt een opname van de echte Bauer getoond. Als mij was verteld dat het een gefingeerde opname was en gespeeld door Klaußner, dan had ik dat meteen geloofd. De man die talloze moordbedreigingen ontving en voor haatdragende Jood werd uitgemaakt is de fantastische spil van een meeslepende, spannende en (somtijds) schokkende film.

Stalled is een zombie horror-komedie en behandelt een invasie van zombies in het damestoilet. Een film van regisseur Christian James en schrijver Dan Palmer die zelf de hoofdrol van de conciërge in een kantorencomplex voor zijn rekening neemt. De naam van de conciërge? W.C. Ja ja, het is hilarisch. W.C. die zich verstopt in een damestoilet dat volstroomt met zombies. Het plot is zo absurd dat de film niet anders dan lachwekkend kan zijn. De film zelf is niet bescheiden en roept vol overtuiging op de cover van het affiche “A Worthy Successor to Shaun of the Dead". We zullen zien.

Dat de zelfbewuste pretentie niet wordt waargemaakt is al snel duidelijk. Toch biedt de film leuk vermaak. Op een low-budget manier passeren een tijdlang lachwekkende momenten tussen W.C. en zombies. Nadat de conciërge bemerkt dat zich in het toilethokje naast hem een lotgenote in dezelfde benarde situatie bevindt, komt er in de film die tot dan toe redelijk sprakeloos voorbijtrok wat dialoog los. Dialogen met zowaar ernstige en doordachte inhoud. Het zijn momenten die zorgen dat de kijker zich even kan bezinnen na het luidruchtige zombiegedoe.

De film speelt zich bijna in zijn geheel in het damestoilet af. Een relatief kleine ruimte met weinig mogelijkheden om een gigantisch spektakelstuk van gore en splatter neer te zetten. Dat laat het budget trouwens ook niet toe. Het blijft bescheiden. De splattereffecten zijn handmade. Altijd goed in trashy films. De zombies gaan gebukt onder dikke lagen make-up met oog voor detail. Je herkent er het enthousiasme van de makers in.

Wat de film ontbeert aan gore en bloed wordt gecompenseerd door de humor. De situatie van een man die vastzit in een damestoilet en probeert te ontsnappen aan zijn belagers wordt komisch uitgebuit. Het blijft leuk tot het einde. Als de film aan het eind het toilet verlaat en onder de zoete klanken van “The Little Drummer Boy” de frisse avondlucht opzoekt, heb ik het gevoel dat alle komische mogelijkheden wel zijn benut. Het is mooi zo. Stalled kan de vergelijking met "Shaun of the Dead" niet doorstaan, maar is absoluut een vermakelijke zombiefilm.

Behoorlijk spannend is deze thriller over twee mannen die in een schijnbaar uitzichtloze situatie belanden als een meisje, dat getuige is geweest van een moordpartij door de één, bescherming zoekt bij de ander. Een patstelling is geboren als de beschermheer het meisje niet zomaar wil afstaan.

De patstelling wordt heerlijk uitgebuit door aan het verhaal elementen toe te voegen die de bewegingsvrijheid van beide mannen beperken. Ook bagage uit het verleden doet er toe.

In de film wordt veel gepraat. De dialogen passen goed bij het psychologische kat- en muisspel dat door beide mannen op spannende wijze wordt gespeeld.

De film heeft een beklemmende sfeer. Het sfeertje wordt opgeroepen doordat bijna de hele film zich afspeelt in een paar slecht verlichte ruimtes. De sfeer heeft ook zeker een aandeel in de spanning.

Goed acteerwerk van de koele killer Fishburne. Jane overtuigt als man met een hart. Ook het kind zet een overtuigende rol neer en zorgt voor het empathische laagje.

De slotscenens zijn helaas wat zoetsappig. Onnodig en niet in lijn met de rest van de film.

De korte speelduur is prettig. Het houdt de film lekker basic en de spanning vast. Aan het einde van de film is alles wel gezegd en gedaan.

The Stanford Prison Experiment is de weergave van een berucht experiment dat met behulp van een groep mannelijke studenten een machtsstructuur nabootst zoals die in een gevangenis tussen bewaker en gevangene voorkomt.

De film richt zich bijna volledig op het experiment. Zijpaden worden vermeden. De weergave van het experiment is te vergelijken met een laboratoriumsituatie. De film is een klinische observatie zonder veel franje.

Van de personages is nauwelijks enige achtergrond bekend. Een flintertje hier en daar, maar te weinig om veel sympathie op het persoonlijke vlak te ontwikkelen.

Wel steken voortdurend gevoelens van onrechtvaardigheid, frustratie en verbazing de kop op bij het kijken naar de film. Het gemak waarmee een groep zich voegt en zich neerlegt bij een andere machtsverhouding is behalve afschuwwekkend echter ook heel fascinerend om te zien.

Dankzij de beschouwende insteek, zijn de ontwikkelingen in de groepen en de aanpassingen die de individuen daarin moeten ondergaan, goed waar te nemen. Intrigerend om te zien hoe en wanneer de vrijblijvende lol ophoudt en de dictatoriale ernst begint. De snelheid waarmee een en ander gebeurt is beangstigend. De overgang naar een door beide partijen geaccepteerde en strak gereguleerde situatie is goed waarneembaar in houding en gedrag van de acteurs. Goed spel.

Een zeer fascinerende en beklemmende film.

The Starling bulkt niet van de uitbundige humor. Dat is goed. De naam Melissa McCarthy verbindt ik altijd aan uitbundige lolbroekerij, waar ik nooit echt om kan lachen. Gelukkig is dergelijke McCartyaanse humor hier amper te vinden. Hier en daar zijn er wat scènes waarin de kiezen op elkaar moeten. Even doorbijten, maar te doen.

The Starling is eigenlijk een behoorlijk ingetogen film. Een tragikomedie met veel drama en in het bezit van een redelijk luchtige grondtoon die er in slaagt de deprimerende aspecten van het verhaal te ontdoen van al te diepliggende treurnis. Zo verwordt de film niet tot een zwaarmoedig geheel van ervaringen en handelingen maar kan er af en toe zelfs gelachen worden, afhankelijk natuurlijk van je voorkeuren aangaande komische gebeurtenissen. Om de turbulente komedie van McCarthy die er uiteraard is, kon ik niet lachen. Om bepaalde interacties tussen McCarthy en de overige personages weer wel. Bijzonder sterk zijn de scènes met Kevin Kline die een vermakelijke rol heeft als dierenarts annex psycholoog.

De film heeft niet opvallend veel dialoog. De camera bevindt zich vaak alleen met McCarthy in haar landhuis. Mooie scènes wel. Sereen. Het zijn de beste momenten van McCarthy die op die momenten ingetogen speelt en haar personage uitstekend voorziet van een trieste en schuldbewuste uitstraling. De gereserveerd spelende McCarthy beviel mij goed. De scènes met haar depressieve echtgenoot Chris O’Dowd waarin McCarthy zich eveneens beheerst opstelt, mogen er trouwens ook zijn.

De naamgever van de film is de spreeuw. Aan de spreeuw is veel van de turbulente komedie verbonden, die mij niet zo goed beviel. De spreeuw heeft zeker een aandeel in het psychische helingsproces van McCarthy, maar ik had me van zijn aanwezigheid iets meer voorgesteld. Iets meer metaforische betekenis. Iets meer lotsverbondenheid. Iets meer diepgang. De spreeuw is echter vooral een fladderende running gag die een hardnekkige vete met McCarthy uitvecht. En dat levert komische taferelen op.

The Starling is een prima tragikomedie. Intense scènes worden afgewisseld met humoristische momenten worden afgewisseld met plompe komedie. Het is niet allemaal even hoogstaand maar het is allemaal goed te doen.

Een best aardige eerste helft. Sfeervol, mysterieus en redelijk subtiel. Helaas wordt dit pad na een klein uurtje film verlaten door de overgang naar hardere recht-voor-zijn-raap scenes. De onderhuidse spanning was daarmee in één klap verdwenen. Jammer.

De acteerprestaties zijn overigens ruim voldoende.

Een zoete film. Een sfeertekening van het leven in het stadje Walsburg in de periode net na de Amerikaanse burgeroorlog. Bij aanvang maakt een voice-over de kijker bekend met de bijzonderheden van het stadje terwijl de camera door het stadje toert. De stem verhaalt op nostalgische toon dat de jonge John hier opgroeide bij zijn oom, de dominee en zijn tante. In de film, die mij meestentijds aan een volwassen versie van Little House on the Prairie deed denken, staan binnen de sfeertekening van het leven in het gemoedelijke stadje Walsburg, twee spanningsvelden centraal.

Het eerste gaat over een stuk land dat de eigenaar van een mijn graag wil kopen maar dat de eigenaar (een zwarte oudere man met de leuke naam Uncle Famous) weigert af te staan. In dit conflict spelen zelfverrijking en racisme een rol. Het andere plot houdt zich bezig met het conflict tussen geloof en wetenschap. De frictie speelt zich af tussen de dominee en de plaatselijke arts. De twee verhaallijnen voeren niet steeds de boventoon. Soms sudderen ze een beetje. Soms wordt er helemaal geen aandacht aan besteed. Soms treden ze plotseling weer op de voorgrond. Ze zijn ingebed in een nostalgische sfeertekenening die bestaat uit het tonen van dagelijkse bezigheden en het vertellen van kleine sfeervolle verhaaltjes, zou je kunnen zeggen. Van mij hadden de twee spanningsvelden best wat prominenter op de voorgrond mogen staan.

Stars in My Crown is dus vooral een aangename, rustgevende en soms ook wat sentimentele inkijk in het dagelijkse reilen en zeilen in het stadje Walsburg. Diverse gebeurtenissen vermaken de kijker. Zo wordt aandacht besteed aan de komst van een rondreizende goochelaar wiens aanstaande optreden het stadje in een staat van opwinding brengt. Voorts is er is aandacht voor dagelijkse bezigheden en probleempjes en wordt stilgestaan bij enkele markante inwoners van het stadje. De inkijkjes kijken leuk weg, maar erg opgewonden word je er niet van.

Stars in my Crown is niet een film die zijn poster en tagline eer aandoet. Het gaat in deze film weliswaar om een dominee maar die hoeft echt niet met een getrokken revolver zijn preken af te steken. Als je je enkel baseert op poster en tagline en verder geen voorkennis hebt (zoals ik), dan voel je je enigszins in de maling genomen. Neemt niet weg dat het geen slechte film is. Dat niet. Het was me gewoon te zoet.

Een post apocalyptische sci-fi en een hele slechte bovendien.

Met een laag budget geproduceerd. De verwachtingen op het gebied van decors, gadgets en sfx zijn op voorhand niet hoog gespannen. Die verwachtingen worden dan ook ruimschoots ingelost. Het beperkte budget is visueel meteen erg zichtbaar. Op zich is dat niet heel erg. Bij een film die stamt uit de onderste budgetaire regionen is het met de aankleding immers vaak behelpen. Een slechte omlijsting is zelfs vaak onderdeel van de lol.

Maar als dan van de rest van deze film ook helemaal niets deugt, dan vormt de schamele visuele beleving al snel geen bron van lol meer. Vergevingsgezindheid heeft een grens. Die grens is hier snel bereikt.

Weinig budget is geen excuus voor het ontbreken van een goed script. De personages zijn plat en oninteressant. Het verhaaltje en de dialogen zijn abominabel. Er is op geen enkel vlak een sprankje originaliteit of talent te bespeuren.

De ingezette acteurs zijn zo matig dat ze zelfs niet bij machte zijn om hele vlakke karakters met een schijntje overtuiging of geloofwaardigheid neer te zetten. Nee, ik heb geen talentje gezien.

Slechte film.

Een vrij simpele komedie, die niet uitblinkt in originaliteit.

De typetjes zijn standaard. Het acteerwerk ontstijgt nooit het niveau van schooltoneel.

De humor is veelal platvloers (niet onoverkomelijk) maar bovendien niet heel grappig (wel onoverkomelijk).

Er zijn betere films in dit genre.

Hoe ver kun je gaan om je eigen leven te beschermen. In de biografische film Stella. A Life. gaat protagoniste Stella ver. Waar ligt de grens tussen slachtofferschap en daderschap. In Stella. A Life. betreden en overschrijden twee joodse mensen in het derde Rijk het grensgebied.

Het duurt overigens wel eventjes voordat regisseur en coauteur Kilian Riedhof de twee personages in het grensgebied plaatst. De film neemt ruim de tijd om de voorgeschiedenis van Stella te vertellen. Stella groeit tamelijk zorgeloos op, wil graag internationaal schitteren als jazzzangeres. en verdringt lange tijd de verschrikkingen die het naziregiem over de joodse bevolking uitstort. Ze spreidt een grote hang naar eigenbelang tentoon en interesseert zich maar matig voor het leed van anderen. Stella is niet bepaald een sympathiek karakter. De voorgeschiedenis wordt niet steeds even interessant in beeld gebracht. De film doet er gewoonweg te lang over om een aantal feitelijkheden aan de kijker te presenteren.

Stella. A Life. is een film over Stella en de bedenkleijke keuzes die ze maakt. De film is er niet op uit om de titelfiguur, die verwerpelijke dingen doet, te veroordelen. De ware misdaden worden gepleegd door de nationaalsocialisten, die oproepen tot klopjachten op joden en systematisch mensenlevens beëindigen. Om zichzelf en haar familie te beschermen kiest Stella voor daadkracht en heult ze met de vijand. Het is op voorhand gemakkelijk om Stella te veroordelen. Geplaatst in een tijd waarin rassenhaat, verdrukking en doodsdreigingen welig tieren, is zo'n simpele veroordeling al een stuk lastiger . Het is daarom goed om als tegenwicht voor een snel oordeel de tagline op de filmposter tot je door te laten dringen: Was hättest du getan?.

De film geeft geen eenduidige antwoorden maar roept op om afscheid te nemen van simplistisch zwart-witdenken. Op sommige kwesties zijn geen simpele antwoorden mogelijk ook al is dat nog zo aanlokkelijk. De film legt er de vinger goed op. De film legt daarnaast een intrigerende en op waarheid gebaseerde geschiedenis bloot over een talentvolle jonge joodse vrouw in oorlogstijd in Berlijn. Paula Beer speelt Stella en doet dat met uitstekend acteerwerk. Vooral dankzij haar optreden, kon ik geboeid blijven kijken tijdens de wel erg lang uitgesponnen verhaallijn. Te lang, vond ik.

Goeie opbouw in spanning en sfeer. Een rustige en vreedzame start met een meisje dat op speelse wijze alleen in een huis ronddartelt. Zo op het oog niet veel aan de hand, hoewel een meisje dat langdurig alleen in een huis ronddartelt wel vreemd is natuurlijk. Dat aspect wordt heel subtiel benadrukt. En vanaf dat besef gaat het door toevoeging van kleine feitjes en gebeurtenisjes verder en verder, wordt de spanning opgevoerd en raakt de sfeer benauwender en onheilspellender.

Ondanks de geringe speelduur neemt Goldsman de tijd om mysterie en spanning op het gemak en gedetailleerd in te brengen in het verhaal. Dat gebeurt heel geleidelijk en kundig. Door toevoeging van details wordt een beginnend klein mysterie omvangrijker en prangender en glijdt de film bijna ongemerkt van een staat van licht ongemak naar een staat van angstaanjagende beklemming. Ja, mysterie en spanning worden heel subtiel gevoerd en bespeeld tot er een verstikkende atmosfeer ontstaat waaruit amper ontsnapping mogelijk is.

Goldsman is niet vies van effecten als regen en onweer. Klinkt afgezaagd en goedkoop, maar dat valt erg mee in deze film. Het werkt absoluut sfeerverhogend. Andere schrikeffecten hebben eveneens een behoorlijke impact. Zelfs een paar voorspelbare jumpscares jagen door de hoge staat van beklemming die de film bereikt toch schrik aan.

Goed acteerwerk van het jonge meisje dat de hoofdrol vertolkt. In de vele scènes die zij in haar eentje en met de andere personages speelt, weet zij te overtuigen in haar angst, haar speelsheid en boosheid.

Spannende film. Sfeervolle film. Verrassende film.

Sterben is een zwaarmoedige film die zich in drie hoofdstukken beurtelings wijdt aan de vier personages die in deze film centraal staan. Een bejaard stel waarvan de vrouw lichamelijk niet in beste conditie is en de man aan dementie lijdt. Dan is er nog de zoon die een gerenommeerd dirigent is maar in zijn privéleven minder succesvol is. En tenslotte is daar de dochter die tandartsassistente is en die zich dermate excessief overgeeft aan de alcohol dat ze zich bij het ontwaken niet meer kan herinneren hoe de avond ervoor is verlopen.

Vier weinig levenslustige personages die elk in hun eigen hoofdstuk de kijker kennis laten nemen van hun leven. Regisseur en schrijver Matthias Glasner weet de drie werelden vaardig met elkaar te verweven. Met elk nieuw hoofdstuk worden steeds meer leemtes ingevuld zodat tenslotte een mooi gelaagd en begrijpelijk beeld ontstaat van een min of meer disfunctionele familie. De thema’s die voorbijkomen zijn universeel. Liefde en het gebrek aan liefde. Begeerte en verslavingszucht. Geboorte, ziekte en dood. Geen vrolijke kost, hoewel de boel soms wat wordt opgevrolijkt met wat humor. Het is een grimmige soort humor waarvan ik me kan voorstellen dat niet iedere kijker die als humor zou classificeren. Denk tragikomisch met de klemtoon op tragi. Ik had het nodig en vond het best geestig.

Veel goede scènes. Veel plotlijnen. Veel gebeurtenissen. De film vertelt een veelzijdig en complex verhaal. Tussen al dat moois maakte één scene nog meer indruk. Eén scène sprong er voor mij bovenuit. Het gaat om een lang gesprek tussen moeder en zoon. Gezeten aan de keukentafel ontspint zich een gesprek dat zo intens treurig is dat de adem je werkelijk even in de keel stokt. De afstandelijkheid die tussen de familieleden heerst, wordt middels deze scène op een zeer indringende manier nog eens geëxposeerd. Zelden zoiets aangrijpends, adembenemends en kils in een filmscène gezien.

Sterben is een uitdagend geconstrueerde film. Knap hoe de verhaallijnen als zelfstandige componenten om elkaar heen cirkelen en tenslotte harmonieus samenvallen. Sterben is een film die er met een speelduur van 183 minuten de tijd voor neemt. Interessante lijnen en goed acteerwerk houden de aandacht scherp. Niet iedere scene zit. En soms blijft de camera wel erg lang op een gezicht gericht in een poging een bepaald gevoel achter de façade bloot te leggen. Ondanks deze mineurtjes is Sterben een intense, rijke en zeer kunstig in elkaar gezette film. Prachtig.

Zwaarmoedig en intrigerend drama zonder enige verlichting. Het verhaal is simpel. De film moet het vooral hebben van de sfeer. Die is dreigend, uitzichtloos en (zelf)destructief. De sfeer wordt goed neergezet in de dialogen en door het bijna kleurloze beeldgebruik. De sombere jazzklanken doen de rest.

Gillen zet de getroubleerde vader overtuigend neer.

Nee, niet bepaald een opwekkende bevalling. Wel goede cinema.

Leuke creature film over een snel groeiende buitenaardse spin die de bewoners in een flatgebouw teistert. Regisseur en schrijver Kiah Roache-Turner is zich uiteraard bewust van de absurde premisse van zijn scenario en hanteert daarom vanaf het begin een vette knipoog die de gebeurtenissen begeleidt.

Samen met de 12-jarige Charlotte bewegen we ons door ventilatieschachten en werpen door luchtroosters een eerste blik op de merkwaardige bewoners die in het flatgebouw zijn gehuisvest. Ze spelen in de film functionele rollen, maar intrigeren absoluut. Ze zorgen met hun merkwaardige gedrag voor een bevreemdende sfeer. De locatie doet dat ook. Die is horrorwaardig. Veel licht heeft het gebouw niet en uit de vele tochtige kieren drupt het water gestaag naar beneden. Het geheel maakt een vervallen indruk. Het is geen gezellige woonomgeving.

Terwijl de bijrollen grofmazig zijn gekarakteriseerd, is er aan de karaktertekening van de hoofdpersonages meer werk besteed. Ruime aandacht krijgt de wankele relatie tussen Charlotte en haar stiefvader, die de klusjesman in het gebouw is en in de nachtelijke uren pogingen doet om een strip te tekenen. De gespannen gezinssituatie zorgt af en toe voor enige ontroering. Mooi en bijzonder. Toch wel ongebruikelijk in een horrorfilm van de B-garnituur. Het solide acteerwerk draagt zeker bij aan de ontroering. Met name Alvia Brown als Charlotte maakt indruk als enigszins verwaarloosde tiener met nerdy eigenschappen.

De horror dan. Prima camerawerk zorgt voor spinnenperspectief. Leuk. De speciale effecten zien er ondanks de financiële beperkingen goed uit, Verantwoordelijk daarvoor was het Nieuw-Zeelandse bedrijf Wētā FX dat ook de speciale effecten deed voor de trilogie Lord of the Rings. Allemaal mooie dingen. Daarentegen zijn de tactieken die de film toepast om schrik aan te jagen te vertrouwd en te voorspelbaar om veel opwinding te veroorzaken.

Sting is een sfeervolle film met intrigerende hoofdrollen en bijrollen, met een gangbaar verhaal en met weinig reden voor koude rillingen. Desondanks kijkt de film lekker weg en is vooral leuk.

Niets nieuws onder de zon. Personages die geestverschijningen waarnemen, zijn in veel films al voorbijgekomen. Hoewel het basisidee allesbehalve origineel is, betekent dat geenszins dat er binnen dat genre geen leuke films meer worden gemaakt. Het is juist verbazingwekkend hoe leuk zo’n film met zo’n uitgekauwd thema meestal toch weer is.

Dat geldt ook voor deze film. Ongecompliceerd maar pakkend verhaal. Strakke regie. Geen beroerde personages. Prettig acteerwerk, inclusief de kinderrol. Een geestverschijning. Een achtergrondmysterie. Alle basisdingetjes zijn aanwezig..

De sinistere sfeer ontbreekt helaas op veel fronten. Er zijn voldoende momenten van spanning. Dat wel. Er zijn ook de nodige jump scares die spanning genereren. Dat ook. Toch had de film voor mij best iets duisterder gemogen. Iets intenser. Het is leuk kijkvoer maar ook oppervlakkig en veilig. Als aan het eind alles op z’n plek valt, en je de film nog eens naloopt, valt op hoe weinig intense scènes de film eigenlijk bevat. Met een enkele indrukwekkende geestverschijning en een enkele scène waarin Bacon iets minder routineus acteert, heb je het wel gehad. Vooral de donkere kant van Bacon’s personage blijft te onderbelicht.

Heel leuk kijkvoer, maar de film biedt net te weinig om er verder nog veel denkwerk aan te besteden.

In de derde film waarin regisseur Michael Winner en acteur Charles Bronson samenwerken, speelt Bronson een keiharde politieman die dubieuze methoden hanteert om boeven te vangen. Bronson speelt geen empathisch personage. Bij mij riep hij geen enkele prettige associatie op. Dat feit maakte het bekijken van de film soms tot een afstandelijke bezigheid.

The Stone Killer is een eigenaardige film. Een harde actiefilm met merkwaardig gedrag van de personages en met welhaast surrealistische momenten. Beide hebben een komische uitwerking die ten koste gaat van de serieuze insteek die de film daarnaast ook heeft. Het is lastig om iemand serieus te nemen die zich tijdens een dialoog achter een stellingkast verstopt en tijdens het praten steeds om de voorwerpen in de kast heenkijkt. Of neem de scène waarin Bronson in een ashram met een getuige praat en de aanwezige hippies opeens allemaal wild om hen heen staan te dansen terwijl het gesprek gewoon voortgaat en Bronson geen spier vertrekt. Surrealisme ten top.

Waarschijnlijk vormen dergelijke scènes een tegenwicht voor de harde en strenge manier van doen van Bronson. Een humoristisch tegenwicht voor de no mercy-politiek die Bronson bedrijft. Winner maakt zijn protagonist met opzet belachelijk. Hij plaatst hem bovendien in een klunzig politiecorps waarvan de leden heel gemakkelijk verdachten laten ontvluchten en de meest simpele aanhouding laten ontsporen in een moordpartij. Het is soms net alsof rauwdouwer Bronson in de verkeerder film zit.

The Stone Killer vermaakt eigenlijk maar matig. Dat heeft met de actie niets te maken. Die is gewoon goed. Spannende achtervolgingen en brute schietpartijen. Niets mis mee. Het probleem van de film is voornamelijk zijn warrige verhaal. De film volgt twee plotlijnen. De ene bestaat uit de wederwaardigheden van Bronson. De andere bestaat uit de criminele activiteiten van de mafia. Het is de wazige manier waarop de twee plotlijnen van de film om elkaar heen cirkelen. Ze grijpen nooit prettig ineen. Ze raken elkaar zelfs bijna niet naar tevredenheid. Veel scènes zijn derhalve niet te plaatsen binnen een eenduidig verhalend kader. Dat eenduidige kader is er gewoonweg niet.

Wel genoten van de fantastische jazz die af en toe hard door mijn speakertjes schalde. Ook genoten van de actie. Ook genoten van de surrealistische humor. Niet genoten van het chaotische verhaal. Niet genoten van de stoïcijnse Bronson die in deze film 'the odd one out' is.

Nee. Geen goede film.

Het verhaal over stopmotionfilmer Ella die in de schaduw van haar overheersende moeder staat, is een verhaal over passie, vervoering en innerlijke conflicten. Deze gesteldheden zijn gevat in verontrustende en bezielende beelden die iets doen met de waarneming van de kijker. De film ontleedt op een duistere manier de psyche van Ella en maakt daarbij gebruik van allerhande horrorelementen als monsters en bodyhorror. Het personage Ella wordt fantastisch vertolkt door Aisling Franciosi die ik ook al erg goed vond in The Nightingale (2018).

Regisseur en schrijver Robert Morgan beschouwt en ontleedt Ella’s innerlijke wezen en dat is een fascinerend proces. Er openbaart zich een behoorlijk duister innerlijk waarmee de film vaardig aan de haal gaat. De film bezit een drukkende atmosfeer die wordt beklemtoond door nachtmerrieachtige momenten die heel intens raken aan thema’s als invretende zelftwijfel en drang tot zelfvernietiging. Het zijn mooie beelden die grote indruk maken. Het zijn ook beelden die zo'n prominente plek in de film hebben dat ze een stagnerend stempel op de voortgang van het verhaal drukken. ’t Is een beetje ploeteren. Hollen en stilstaan. Het verhaal uiteindelijk ondergeschikt. Desondanks is Stopmotion een boeiend schouwspel. De film zit gewoon prachtig in elkaar.

De kunstzinnige manier waarop het verval van het innerlijke wezen van Ella wordt uitgebeeld is schitterend. De manier waarop is creatief, bizar, betoverend en bijzonder fascinerend. Het verhaal gaat soms te ver kopje-onder in de afleidende beeldenpracht, maar voldoende genoten heb ik zeker.

Scriptschrijver Everett De Roche leverde de scripts af voor films als Patrick (1978),Long Weekend (1978) en Link (1986). Films die door mij niet werden gewaardeerd als films waarbij je achterover valt van bewondering. Redelijk en vermakelijk zijn meer de termen die van toepassing zijn op bovengenoemde films. Hoog waren de verwachtingen voor Storm Warning dan ook niet. En terecht, want ook deze film is niet meer dan een aardige film.

De film begint heel bedrieglijk als een survival thriller als een jong yuppiestel in een helse storm schipbreuk lijdt. Dat duurt maar even want al snel belanden ze in een Backwood-entourage en begeeft de film zich van het ene cliché in het andere. Met een nooit aflatende stroom regen en een fikse storm op de achtergrond geraakt het upperclass-stel gevangen in de klauwen van een gedegenereerde familie.

Wat volgt is een rauwe film met excessief geweld en tomeloze vernederingen voor het koppeltje. Ook een film met onlogische sprongen in het verhaal. Welk verhaal? En met sterk overtrokken personages. Tijd om daar veel aandacht aan te besteden (laat staan je te ergeren) is er amper, want gebeurtenissen volgen elkaar snel op. De vaart zit er goed in en dat maakt dat de film eigenlijk nog wel leuk wegkijkt ook.

Storm Warning is een waardeloze film. Toen dat idee eenmaal goed in mijn hoofd zat, leek de film op de een of andere manier minder waardeloos te worden. Objectief bekeken deugt alleen de meteorologische entourage. Die zorgt voor sfeer. De handelingen, dialogen en de personages duwen geweld en terreur de film in, maar dat gebeurt zo grofmazig dat daaruit geen spanning valt te ontlenen. Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik Storm Warning best vermakelijk vond.

Storytelling is opgedeeld in twee delen. Een relatief kort eerste deel met de naam Fiction en een langer tweede deel met de naam Non-Fiction.

In Fiction gaat het om de vraag waar de grens ligt tussen het putten uit eigen ervaring en vulgaire leugens. De waarheid ontstaat door de kracht waarmee een statement in een perspectief wordt geplaatst. De overtuigingskracht van de verteller is bepalend of er sprake is van waarheid of van leugen. En passant voorziet regisseur en schrijver Todd Solondz de thema’s racisme en omgang met gehandicapten van een frisse nieuwe rand.

Non-Fiction vormt het hoofdbestanddeel van de film. De succesarme documentairemaker Toby draait een film over Amerikaanse tieners. Zijn belangrijkste filmobject is ene Scooby die nogal simpel in het leven staat. De ongeïnteresseerde tiener die uit een gegoed burgerlijk milieu stamt, wordt vanaf de eerste scène als een lachwekkende loser en naïeveling neergezet. Scooby wil bij de film en ziet zijn medewerking aan de documentaire als een goede aanzet daartoe. Zijn ouders zijn bezorgd. Niet alleen over zijn beperkte ambities. Ook over de manier waarop het gezin in de documentaire wordt geportretteerd.

In de wereld van Solondz ligt een zwart-wit benadering van thema’s niet voor de hand. De grenzen tussen zwart en wit zijn niet scherp afgebakend. Solondz heeft lak aan politieke correctheid. In het deel dat Fiction heet is de afbakening tussen dader en slachtoffer onscherp. In Non-Fiction staat nooit echt vast wie nu de schlemiel is. De filmmaker, zijn object, het gezin? De typeringen staan bij Solondz niet vast en kunnen al naar gelang de situatie zelfs worden omgedraaid. Leugen wordt waarheid en waarheid wordt leugen. Het vanzelfsprekende wordt minder vanzelfsprekend. Het onwaarschijnlijke wordt waarschijnlijk. En omgekeerd natuurlijk.

Storytelling is een film met scherpe observaties. De manier waarop Solondz zijn personages tegen elkaar opzet, laat falen, voor het blok zet, is soms grappig, soms boosaardig. De dialogen en scènes waarmee dat allemaal gebeurt zijn prettig scherp, onaangenaam confronterend of gewoonweg humoristisch. Storytelling is een prima film.