Meningen

Geslaagde tragikomedie die aan het eind ietsjes inzakt.

Twee eenzame zielen tot elkaar veroordeeld op een roadtrip. Flegmatiek lijdend belanden zij in verrukkelijk absurde situaties en voeren zij verrukkelijk geestige dialogen. De personages bezitten een onverstoorbaarheid die heerlijk uitvergroot wordt en de film een hoog droogkomisch gehalte geeft. De uitwerking is hilarisch, bizar, soms wat triestig of gewoon enorm grappig.

En, hoewel hier en daar wat triestig, vermijdt 'The Sweet Life' de standaard feelgood nonsens en wordt nooit een tranenpinkfilm. Absoluut niet. De trieste momentjes zijn ook niet tranentrekkend bedoeld. Dat effect hebben ze dan ook niet. De momentjes zijn gewoon echt en eerlijk. Die dringen door. Die onderga je als onderdeel van het humoristische verhaal. En dat doe je zonder vioolmuziek.

Een sterk eerste uur. Daarna ontstaat er toch wat afvlakking. Tekstueel stort het wat in. Situationeel ook. Het droogkomische pad wordt verlaten. De realiteit van de naderende epiloog dringt zich op en hoewel het absurdisme nooit weggaat wordt de toon minder nonchalant en minder humoristisch.

Tja, er hoort immers een einde aan de film worden te gebreid. De omslag voelt wel wat geforceerd aan. En zo ontkomt de film helaas toch niet helemaal aan wat goedkoop sentiment en tranentrekkerij. Waarom toch? Zo onnodig. Laat dat gezeik toch en keer terug naar de droge humor. Maar ja, dat gebeurt dus niet.

Sterke acteerprestaties. Messina met z'n droefgeestige uiterlijk en de lekkere Spencer met een aantrekkelijk slordig nonchalante uitstraling. Heel aangenaam.

Eindconclusie: hartstikke fijne en komische film die helaas tegen het einde het rechte pad verlaat ten koste van wat gezochte feelgood. Geen einde was beter geweest.

Ik had een slasher verwacht. Hoewel de slasherelementen voorradig zijn, wordt er maar weinig geslasht. Weliswaar is er sprake van een killer en slachtoffers, maar het plot houdt zich daar maar weinig mee bezig. Meer aandacht gaat uit naar anti-indiaanse sentimenten die worden vertegenwoordigd door twee stereotiepe leden van de white trash gemeenschap. Op zich niet een oninteressant thema, maar het wordt in deze film wel heel simplistisch aangelopen en is derhalve helemaal niet interessant.

Pas ver in de loop van de film komen de slasherelementen weer aan bod. Teleurstellend is wel dat de kills niet in beeld plaatsvinden. De film krijgt zo het karakter van een whodunnit. Erg sneu hoe dat verloopt. Het onderzoek gebeurt absoluut niet professioneel. Dat kan ook amper als de personages in de film oppervlakkig en stompzinnig zijn vormgegeven. Zo weerhoudt het feit dat er moorden plaatsvinden de geschokte gemeenschap er niet van om met z‘n allen gezellig een verjaardagsfeestje te vieren. Tja.

Wat je de film overigens niet kunt ontzeggen is een bepaalde kneuterige charme. Die charme maakt dat de tolerantiegrens over grote hoeveelheden stompzinnigheid hoger dan normaal is. Sweet Sixteen is geen goede film, maar wel een film waarin je de passie van de makers herkent. Ik heb me dan wel niet goed vermaakt, maar had na afloop geen vervelend gevoel.

Ik ben nu (drie dagen na de kijksessie) trouwens al weer vergeten wie de moorden heeft gepleegd. Dat feit is veelzeggend.

Een film van Ken Loach. Een film over de onderkant van de samenleving en over gebroken verhoudingen. Expliciet en compromisloos geënsceneerd met personages die geen blad voor de mond nemen. Liam heet de hoofdpersoon. Een tiener nog. Een outcast die ergens aan de rand van de maatschappij bivakkeert. Hij probeert zijn uiteengevallen familie weer bij elkaar te brengen.

Loach maakt voor de invulling van zijn personages overwegend gebruik van amateurs. Dat feit pakt goed uit. Hoewel het acteerwerk misschien niet altijd even fraai gemodelleerd is, verleent hun aanwezigheid de personages een bepaalde rauwe frisheid en authenticiteit. Het troosteloze leven in het voorstedelijke Glasgow komt goed naar voren. Het sociale milieu en individueel gedrag zijn nauw met elkaar verweven. Het leidt ertoe dat iemand als Liam niet de luxe heeft om morele afwegingen te maken bij de keuzes die hij maakt om zijn doel te bereiken en meer algemeen om in het hardvochtige milieu te overleven.

De film presenteert een rits personen die geconfronteerd worden met een unfair systeem waarvan ze in meer of mindere mate afhankelijk zijn. Het milieu waarin ze leven heeft hen in zijn greep. Soms betekent dat een vlucht in de criminaliteit. Soms een vlucht in drugs en drank. Loach laat gedesillusioneerde, wanhopige en kansloze personages zien die zijn gevangen in een systeem dat de behoeften en verlangens van de armere klasse marginaliseert of zelfs negeert. De vrije wil blijkt een mythisch gegeven dat in deze film op harde grenzen stuit. Ontsnappen aan het milieu is amper mogelijk en heeft in ieder geval een hele hoge prijs. Aan het eind van de film rest misschien een miniem bergje hoop voor Liam om met zijn ervaringen een andere weg in te slaan. De kijker mag het zelf invullen. De film laat het open.

Sweet Sixteen is rauwe film. Een deprimerende film. Maar bovenal is het een indrukwekkende film.

Een film van de Britse regisseur Alexander Mackendrick die in zijn thuisland redelijke populariteit verkreeg met een aantal komedies waarin Alec Guinness een rol had. Sweet Smell of Success is zijn filmdebuut in de Verenigde Staten. Een film die niet heel succesvol was in de Amerikaanse bioscopen. Een film met venijnige en bittere humor die een krantencolumnist (Burt Lancaster) en een pr-agent (Tony Curtis) centraal zet en met deze beide personages de kijker een beeld geeft van de New Yorkse uitgaans- en entertainmentwereld.

De film die tamelijk toneelmatig oogt, speelt zich vooral in de nachtelijke uren af en toont de beide protagonisten die in clubs en bars informatie uitwisselen met elkaar en met talloze anderen. Met agressieve en cynische teksten bevecht en intimideert men elkaar. De sfeer is nooit ontspannen. Met een paar woorden kan iemand volledig worden afgebrand. Geen enkel personage heeft een sympathieke uitstraling. Een ieder is alleen uit op het eigen succes en is in staat en bereid daarvoor zelfs het laatste restje moreel besef op te offeren.

Mooie en intrigerende rollen voor Curtis en Lancaster. Curtis eens niet in een charmante en sympathieke rol, maar hier een egoïstische en kruiperige gladjanus spelend. Iemand om een hekel aan te hebben. En Lancaster die een beroemde columnist is. Een ijskoude en arrogante autocraat die carrières maakt en carrières breekt. Ook iemand om een hekel aan te hebben. Toch is er verschil tussen beiden. Curtis is in tegenstelling tot Lancaster een slachtoffer van het systeem. Een man die gevangen zit in zijn enorme drang om succesvol te zijn. Het maakt hem iets menselijker dan de gevoelloze Lancaster die het systeem personifieert.

The Smell of Success is een boeiende, hardvochtige en soms grappige film over de tomeloze zucht naar macht en succes. Een zucht die in deze film als een typische Amerikaanse ziekte wordt voorgesteld. Geen wonder dat de film geen succes was. The Smell of Succes is een interessante film met goed acteerwerk en bijzonder fraaie dialogen. Prima film

Vooral sterk in stilistisch opzicht. Het verhaal is in stemmige, tamelijk donkere beelden gevangen en roept zo automatisch een verstikkende en onheilspellende sfeer op. Bijna tweederde deel van de film speelt zich af in de nacht of in de stromende regen. Alles wat zich in die bedrukkende atmosfeer voordoet krijgt meteen een dreigende lading. Zelfs onschuldige interacties hebben dat effect. Allerhande onstuimige krachten zijn in deze atmosfeer voelbaar aanwezig. Er hangt gedonder in de lucht. Zoveel is meteen duidelijk. Personages en toeschouwer zitten de hele film te wachten op een chaotische explosie van al die energieën.

Die explosie komt er ook, maar die is enigszins teleurstellend. Voor het zover is zijn er al wat handig geplaatste kleinere explosies die het verhaal hier en daar ontdoen van teveel somberheid en aldus de film iets beter verteerbaar maken. Eerlijk gezegd is het kijken naar een film vol deprimerende beelden hoe mooi geschoten ook, een neerslachtig makende bezigheid. Een beetje actie, een beetje verandering van spijs is op momenten erg welkom. Die actie is er dus wel maar met mate.

De film is dan ook geen actiefilm. De spanningsopbouw vindt plaats door de focus te leggen op de personages. Hun banale dialogen, die eigenlijk allemaal onuitgesproken confrontaties inhouden, veroorzaken onderhuidse spanningen. Hetzelfde geldt voor hun blikken en hun gebaren. De film zoomt in op acties en reacties die de personages bij elkaar uitlokken. Een verhaal vol psychologische steekspelletjes. Harde bloedige confrontaties zijn er weinig.

Weliswaar is het verhaal niet erg origineel en bij tijd en wijle zelfs erg slepend, toch intrigeert de film. Behalve de mooie cinematografie is de acterende cast daarvoor verantwoordelijk. Sterk acteerwerk. Vooral Christopher Abbott is in zijn rol als psychopathische killer een genot om naar te kijken.

Intrigerende film dus. Toch heeft de film genoeg zwaktes. Zo ontbeert de film diepgang. De personages zijn interessant maar breken nooit door de eerste kennismakende laag heen. Ze blijven onpersoonlijk en afstandelijk. Heel opvallend is ook (Biosguru noemde het ook al) dat de personages een film lang nooit in de camera kijken. Erg vreemd en naarmate de film vordert, word je er door afgeleid. Dat gaat ten koste van het kijkplezier. Het wordt op een bepaald moment zelfs lichtelijk irritant. Blijkbaar is het niet geoorloofd om een band met een personage te ontwikkelen. Een eigenaardige intentie, maar het werkt wel en is vervelend.

Verder kun je nog opmerken dat de explosie waarmee de film eindigt weinig spectaculair is. Het is in ieder geval niet de verlossende knaller waar je na meer dan anderhalf uur intrigerende somberheid recht op hebt en dat steekt.

Een Coming of Age film. Een kunstzinnig werkje en een prettig langzaam en zwaarmoedig verteld verhaal waarin een jonge vrouw (Adele) centraal staat. Een vrouw die kampt met de onzekerheden van het volwassen worden.

Een vrouw met twee gecompliceerde relaties die in de film ruim aan bod komen. Eén met haar tante, die aan agorafobie lijdt, zich opsluit in haar kamer en bij wie zij in de kost is. De andere met een jonge vrouw die zij ergens tegen het lijf loopt en een geheel ander type is dan zij. Contrasterende relaties die beide ongemakkelijk aanvoelen en die vanaf het begin Adele met verwarring bekleden.

Het verhaal ontwikkelt zich traag. Er gebeurt weinig. Een dagelijkse routine ontvouwt zich waarbinnen droomachtige en fantastische elementen een plek vinden. Het raadselachtige gedrag van de tante alsmede de mysterieuze sfeer in het huis waarin zij zich heeft opgesloten, zorgen voor een onheilspellende sfeer die de film binnensluipt en er een stevige voedingsbodem vindt.

In de rust van het verhaal krijgt de karakteruitbouw van de personages veel ruimte. De film zet vooral in op de dynamiek die beide jonge hoofdrolspeelsters genereren. Uitbundig en impulsief tegenover confessioneel en onzeker. Twee goede hoofdrollen, die met prima acteerwerk enig leven in de rustige film brengen. Vooral de onzekerheid en de schijnbare kwetsbaarheid van de timide Adele worden fantastisch vertolkt.

De film speelt zich af in de jaren 80. Ondanks een gering budget en met slechts enkele vingerwijzingen (zo is Ronald Reagan te zien op een tv en rijden er wat oudere auto's rond) lukt het regisseur A.D. Calvo de jaren 80 overtuigend in beeld te brengen. Gelukkig maar. De film geplaatst in de huidige tijd met moderne communicatiemiddelen en een snelle manier van leven zou de trage en bedachtzame voortgang van het verhaal hebben tegengewerkt.

Geen licht verteerbare film. De slotscènes passen derhalve goed. Die geven geen eenduidigheid over de vork en de steel, maar serveren meer voer om rustig en bedachtzaam op te kauwen.

Een film die het doet met twee hoofdpersonages. De ene is Jenn. Zij is slachtoffer van een bootongeluk op zee en is aangespoeld op een onbewoond eiland. Het andere is het kwaad dat haar bedreigt. Er doen meer personages mee, maar zij spelen een ondergeschikte rol. Ze hebben korte speeltijd, zijn niet interessant en dienen eigenlijk alleen om Jenn van iets meer achtergrond te voorzien.
Leuke actrice is dat trouwens, die Kiersey Clemons. Ik kende haar van Dope (2015) waarin ze me ook al positief opviel. Van haar rol in Flatliners (2017) kan ik me amper nog iets herinneren, maar die film was dan ook een gedrocht.
Op het onbewoonde eiland breng je een behoorlijke tijd solo met Kiersey door. Hele stukken film die (bijna) zonder tekst passeren met Kiersey bewegend in beeld die haar best doet om te overleven. Kiersey die een slaapplaats inricht, een vuurtje stookt, een visje vangt en op onderzoek uitgaat. Bij Kiersey is het goed toeven. Met een wilskrachtige voorkomen en een ontevreden gelaatsuitdrukking roept zij een avontuurlijk en zelfs een lichtelijk romantisch gevoel op als zij zo bezig is om haar benarde situatie minder benard te maken.
De camera zit dicht op haar huid en vangt heel beklemmend haar zintuigelijke perceptie. De kijker ziet wat Kiersey ziet. De kijker weet wat Kiersey weet. Bijna onmerkbaar worden in dat deel van de film heel sneaky al wat sliertjes onrust en beroering ingebracht. Die sliertjes zitten ‘m in kleine gebeurtenisjes en ontdekkinkjes. Onduidelijk is, wat nu precies die unheimische sensatie veroorzaakt. Het is meer een gevoel dan een wetenschap. Fijne suspense suddert voorzichtig. Sterk gedaan.
Maar dan. Als Kiersey ’s nachts wordt opgeschrikt door woest geritsel van bladeren en klikkende en grommende geluiden waarneemt, is de idylle definitief voorbij. Eventjes een hard gelag. De ommekeer in de film duwt alle romantische momenten met Kiersey genadeloos van het scherm. De spijt ebt snel weg als de ommekeer de onderdrukte sliertjes onrust omzet in grote klodders dreiging. De film is opeens razend spannend.
Een snelle voortgang zorgt voor heerlijk vermaak. Kiersey meets the monster. Een spannend avontuur ontspint zich. Het is een fijn steekspel tussen de beide personages. Het is dan ook verdomde vervelend als er plots andere personages opduiken, die het prettige tempo uit de film halen en de sfeer van suspense om zeep helpen. Erg jammer dat je als kijker je aandacht moet verplaatsen naar een aantal vermoeiende, nietszeggende en drammerige karakters, waarvan de optredens vooral lijken te dienen als tijdvulling. Mislukt drama en een volkomen onnodige onderbreking van de spannende confrontaties.
Prima monster. Het monster ziet er net als Kiersey goed uit, maar dan in een andere context natuurlijk. Uitgerust als een modernere, snellere en robuustere versie van the Creature from the Black Lagoon, brengt het monster enkele fijne schrikmomenten teweeg. Het monster is een waardige opponent.
Het plezier van het kijken begint bij het personage Jenn. De camera brengt veel tijd met haar door. Ik vond dat erg prettig. Als je niet met haar kunt sympathiseren, is de film misschien geen aantrekkelijk vermaak. Wel kun je dan altijd nog het monster gaan aanmoedigen, de film stop zetten of er gewoon maar helemaal niet aan beginnen.

In de eerste 30 minuten lijkt The Swimmer op een doorsnee kleurige klassieke Hollywoodfilm. Zonovergoten beelden van prachtig aangelegde tuinen met zwembaden omringd door leden van de verheven klasse laten de ideale schijnwereld van de jaren 50 herleven. Het blijkt een façade. Regisseur Frank Perry gebruikt de oppervlakkige setting als een instrument om de verknipte waarnemingen van protagonist Burt Lancaster aan te spiegelen.

Lancaster die op een stralende zomerse dag bij vrienden opduikt om een duik in hun zwembad te nemen en opeens een uitzonderlijk idee krijgt. Hij wil via de zwembaden van de omliggende huizen in etappes naar zijn kilometers verderop gelegen huis zwemmen. Zijn reis van zwembad naar zwembad maakt de film tot een roadmovie, waarin de protagonist veel tuinen aandoet en veel landschappen doorkruist en waarin hij veel ontmoetingen heeft met veel passanten. Filmster Burt Lancaster heeft een bijzonder optreden. Hij is de gehele film slechts gekleed in een zwembroek.

De tocht naar huis is een tocht door het verleden. Lancaster ontmoet figuren uit zijn verleden die hem ondanks zijn uitgelaten en open karakter verwonderd, afstandelijk of zelfs vijandig tegemoet treden. Het contrast tussen de beleving van Lancaster en de beleving van de mensen die hij ontmoet, geeft blijk van een verborgen verleden. Een onbenoemd zwaar kruis die de luchtigheid in de film langzaam wegneemt en vervangt door somberheid. De tragiek van het verhaal uit zich in de argeloosheid van Lancaster, die niet merkt hoe ongemakkelijk hij wordt benaderd in zijn ontmoetingen en zich niet realiseert dat zijn ideale wereldbeeld is veranderd. In de film ontstaat in toenemende mate een sfeer van suspense en verontrusting.

Niet alleen het plot van de film is bijzonder en intrigerend. Dat geldt ook voor de invulling van de elementen in het plot. Lancaster speelt zijn personage als een opgewonden kind. Het kijken naar Lancaster is een welhaast surrealistische ervaring. Het gebruik van de omlijstende muziek is ook opvallend. De muziek ligt soms wel heel indringend bovenop de beelden. Op het irritante af. En wat te denken van de onnatuurlijke kunstzinnigheid van de locaties die elke vorm van finesse ontbeert en doet denken aan decadente Romeinse tijden. Het voelt allemaal heerlijk onwerkelijk en heerlijk zonderling.

De fundering komt van de uitstekende cast. Lancaster voorop. De bijrollen zijn ook erg goed. Het dynamische camerawerk is dat ook. Met gebruikmaking van vele zwenkingen en zooms draagt het heel overtuigend bij aan de overbrenging van de verontrustende gewaarwordingen van de zoekende protagonist. In The Swimmer valt veel te zien en te beleven.

Ik heb genoten.

Twee Syrische zusjes zijn begenadigde zwemsters met een droom. De droom om hun land op de Olympische Spelen te mogen vertegenwoordigen. De situatie in Syrië is hun echter niet goedgezind. De gevolgen van de woedende burgeroorlog zijn overal zichtbaar en lijken de verwezenlijking van de droom ondoenlijk te maken. Tijd voor zoetigheid en gemoraliseer, is op voorhamd mijn verwachting. Maar nee, dat valt, op wat zoetigheid aan het einde na, reuze mee.

De film is redelijk vrij van gemoraliseer, maar ontziet de kijker niet. The Swimmers laat heel onomwonden de gevaarlijke situatie in Syrië zien. Daartoe maakt regisseur en schrijver Sally El Hosaini gebruikt van contrasten als zij het dagelijkse en relatief vredige leven van de twee zusjes soms abrupt penetreert met oorlogsgeweld. In die contrasten zit de duidelijke reden verstopt waarom mensen soms geen andere keus hebben dan hun geliefde thuis te verlaten.

De film laat zien wat het betekent om huis en haard te verlaten en op de vlucht te slaan met alle gevaren van dien terwijl ook nog eens een onzekere toekomst in het verschiet ligt. De ontberingen, het gemis van familie en de steeds maar weer oprijzende twijfel over de juistheid van het gekozen pad zullen zelfs de meest steenharde kijker niet koud laten. Bovendien is de vlucht een spannende belevenis, ondanks dat de uitkomst bij mij al bekend was. Het betreft immers een op waarheid gebaseerde geschiedenis en die had ik sprongsgewijs al een beetje doorgenomen.

Het laatste deel van de film is het minst aantrekkelijke deel. Een aanzienlijke feelgood factor neemt daarin bezit van de film. En hoewel de waarheid daarmee waarschijnlijk geen geweld wordt aangedaan, is The Swimmers opeens een andere film. Een film die niet onderdoet voor een willekeurige feelgood film. Een film met platte dialogen en clichématig gedrag. Een film waarin Kitsch en Pathos warm worden onthaald. Niet per se oneerbiedig bedoeld overigens, maar gewoon iets dat ik constateer. Stel je trouwens voor dat de dialogen en het gedrag gewoon de letterlijke vertalingen van het gebeuren zijn. Dat zou ook kunnen. Wie ben ik dan om daar kritiek op te hebben. Maar toch. De film had een waardiger afloop verdiend. .

Fragmentarische en wanordelijke film die weinig tijd neemt om een lekker lopend verhaal neer te zetten. Het verhaal bestaat uit horten en stoten. De ene snelle, drukke en oppervlakkige scène volgt op de andere. Het onderlinge verband tussen de scènes is zwak uitgewerkt en wordt vooral zichtbaar gemaakt door de aanwezigheid van dezelfde personages met scène-overkoepelende issues en door de zwak uitgewerkte running gags. Het voelt geforceerd, nerveus en onwennig.

Toch ontstaat er op den duur een miniem gevoel van geruststelling bij het registreren van die verbanden. Het fragmentarische karakter van de film is echter genadeloos en voorkomt dat de troostende geruststelling zich vertaalt naar een meer solide staat van prettig genieten. Dat lukt niet. Daarvoor is de presentatie blijvend te onrustig en te springerig.

Een drukke en snelle film als deze is gebaat bij een gelimiteerd aantal personages. In deze film stikt het ervan. Alleen al het herkennen van die talloze drukke mannetjes en vrouwtjes kost tijd. De herkenning vergt veel concentratie die ten koste gaat van de aandacht voor het verhaal waardoor humor en dramatische belevenissen troebel en afstandelijk blijven.

De film is eigenlijk een vergaarbak van uitzinnige sketches. De humor en het drama die onmiskenbaar aanwezig zijn, komen door de nerveus volgepropte scènes en de snelle opeenvolging van die scènes niet tot wasdom. Het valt niet. De film heeft zo'n haast met het vertellen van allerlei leuke wetenswaardigheden en herinneringen uit een periode in de jaren 70 dat de pointes in de film en in de scènes niet helder worden. Dat is oprecht jammer. Er is absoluut voldoende voeding te vinden in de bizarre acties van de druktemakers in de film. De presentatie ervan is gewoon niet boeiend. Beetje rust en aandacht en even een ademtochtje hier en daar hadden zeker gescheeld.

.

Sydney is de debuutfilm van Paul Thomas Anderson. De film is gebaseerd op zijn korte film Cigarettes & Coffee, waarin mensen in een café converseren. Dat klinkt saai maar is het niet. In Sydney speelt (evenals in Cigarettes & Coffee) Philip Baker Hall de hoofdrol als door de wol geverfde gokker. Naast hem staat John C. Reilly als de simpele en door pech achtervolgde John. Andere markante rollen zijn voor Gwyneth Paltrow en Samuel L. Jackson.

Prachtfilm. Anderson als schrijver is groots. De dialogen zijn interessant en realistisch, maar ook merkwaardig en surrealistisch. De toon en de manier van spreken vertelt daarbij iets over de karakterbouw van de personages. Sydney spreekt monotoon, rustig en weloverwogen. De spraak komt overeen met zijn zelfverzekerde, door de wol geverfde uitstraling. John spreekt met een stem die een paar octaven hoger ligt. De manier waarop hij spreekt is vragend en verwonderend. Welhaast kinderlijk. Hij is een simpele en goedgelovige ziel zonder veel initiatief die gemakkelijk is te manipuleren en teleur te stellen. Paltrow en Jackson hebben dan weer een andere toon en manier. De personages bezitten diepgang en hebben heuse drijfveren voor hun handelen. Ze zijn vet aangezet maar komen desondanks realistisch binnen.

Vier markante personages die zich aan de rand van de maatschappelijke waarneming bevinden. De toon in de film is koel en relaxt. Het verhaal dat zich onder die coole façade afspeelt, zit echter vol verrassingen en onverwachte wendingen. Het verhaal bewandelt hiervoor geen buitensporige zijpaden, maar behoudt de focus op de karakters en hun leefwereld. De film maakt daarbij heftig gebruik van de sfeergevoeligheid van de locaties. De harde veelkleurige verlichting in de casino’s. Beklemmende autoritjes. Steriele hotelkamers. Een kleurloze diner. Fantastische locaties die het verhaal en de personages helpen bij het creëren van een verloren, sombere, weemoedige, ontredderde en melancholische sfeer. De camera doet bij dit alles prachtig werk en is hypnotiserend aanwezig.

Sydney is een kleine film, maar is grootse cinema.

Over een vervelend, competitief en narcistisch koppel dat zich steeds in een onderlinge wedstrijd om de aandacht bevindt. Als Thomas een beetje succes boekt als kunstenaar, geraakt Signe zo geprovoceerd dat zij ertoe overgaat zichzelf te verwonden om aandacht te krijgen. Ze is psychisch niet stabiel. Zoveel is duidelijk. Is dat komisch? Nou, nee.

Toch afficheert de film zich als een komedie. Schrijver en regisseur Kristoffer Borgli maakt in mijn ogen eerder een psychologisch drama versierd met wat body horror en surrealisme die voortkomt uit de waanvoorstellingen van de protagoniste. Zij isoleert zich daarmee van de realiteit en dat geeft de film een vleugje droefgeestigheid mee die weer de voedingsbodem is waarop humor kan worden geboren. Maar goed, dat met die humor is in deze film niet aan de orde.

Zelfdestructie is wel aan de orde. Signe gaat daarin ver. In haar strijd om in het middelpunt van de aandacht te staan, neemt ze lichamelijk verval op de koop toe. Pas als zij wordt opgemerkt, voelt zij zich belangrijk en heeft haar leven zin. Wat anderen in haar of aan haar zien doet voor haar niet ter zake. Als ze maar wordt opgemerkt. Daarin zal dan ook de humor wel liggen. In de afgronden waarin Signe bereidt is zich te storten. De afgronden zijn een voedingsbodem voor een specifiek soort zwarte humor waar ik klaarblijkelijk niet gevoelig voor ben.

Syk Pike is niet per se een slechte film. Dat niet. Ik had gewoon totaal niets met de personages en van de vermeende humor heb ik slechts sporadisch een glimp kunnen ontdekken. Het psychologische aspect beviel. Verder weinig klik hier.

Een iets te lijvig, maar wel bijzonder roerend drama over een 9-jarig meisje dat bij de onmachtige jeugdzorg geen doeltreffende hulp krijgt. Ze is een ‘systemsprenger’. Een onofficiële term voor kinderen die hulpbehoevend zijn, maar met wie absoluut niets valt aan te vangen. Ze zijn niet in staat zich ergens aan te conformeren en kunnen moeilijk omgaan met teleurstellingen. Aansluiting bij andere kinderen of plaatsing in een pleeggezin is bijkans onmogelijk.

Benni heet het meisje dat in deze film de systemsprenger is. Ze is licht ontvlambaar. Als ze explodeert, geraakt ze in een toestand van onbeheersbare razernij, waarin ze onbereikbaar is voor rede en alles vernield wat haar in de weg staat. Emotioneel en fysiek. Ze is een gevaar voor zichzelf en voor anderen.

De film verdiept zich in de (subjectieve) waarneming van Benni, die ontspoord is en een groot verlangen heeft naar haar moeder en naar een liefdevolle omgeving. De film neemt de kijker mee op een dollemansrit vol onbeheerste emoties en laat daarbij meteen de radeloosheid en hulpeloosheid van de jeugdhulpverlening zien. Zonder overigens met de vinger te wijzen. De film signaleert simpelweg gebeurtenissen en hint slechts lichtjes.

De camera hecht zich bijna de gehele film aan Benni. Razend en tierend, maar ook lief en aandoenlijk, presenteert ze zich aan de kijker. Haar onvoorspelbare aanwezigheid legt een stilzwijgende dreigende sfeer over de film. Dat voelt heel onaangenaam.

Haar innerlijke beleving komt ook aan bod. Intense droomachtige fragmenten die af en toe opduiken geven een indruk van haar eigen waarneming en gedachtewereld. Een impressie van een trauma en een mogelijke oorzaak voor haar gedrag schemeren door en verhelderen zich naarmate de film vordert.

Een intens verhaal. Een intens portret. Benni wordt indrukwekkend gespeeld door de getalenteerde Helena Zengel en bezorgt de kijker behalve een leeg en triest gevoel ook een gevoel van radeloosheid.

We bevinden ons niet in Hollywood. Regisseur Nora Fingscheidt biedt de kijker geen verlichting. Heel consequent ontzegt ze de kijker een verhalende reddingsboei of fantasievolle opluchtende twist. Geen soelaas dus. Wel een authentiek sociaal drama dat rauw binnendringt en nog langdurig en onbehaaglijk nasuddert.

Een indrukwekkende film. Dat blijkt wel uit bovenstaande. Toch bevat de film ook wat storende elementen. Zo blijft de film op momenten iets te lang in scènes hangen en valt daardoor soms dood. Misschien bedoeld om de sfeergevoelige omstandigheden te versterken, maar wat mij betreft werken die lange scènes eerder saai dan constructief.

Over de volwassen personages valt ook wel iets storends te zeggen. De volwassen personages zijn eigenlijk maar weinig interessant. Ze zijn erg onvolwassen, erg passief en tamelijk stereotiep vormgegeven. Ze gaan naar verloop van tijd irriteren.

De film is erg afgestemd op de hoofdrolspeelster. De omlijsting is verder vrij zwak. Ik denk dat Systemsprenger zonder de aanwezigheid van Helena Zengel veel minder had geïmponeerd.

Nare en afstandelijke film.

Hoe ellendig en deprimerend de gebeurtenissen ook voor het netvlies komen, de kommer wil maar niet onder de huid gaan zitten. En dat klinkt misschien vreemd, want de personages overkomt een hoop ellende. Toch is het verklaarbaar. Ze zijn onsympathiek.

Vreugdeloosheid door zelfzucht is ieders levensdoel zo lijkt het. De omvang van de treurnis waarmee de personages hebben te kampen is groot en onomkeerbaar. Zo hard en verwoestend is het gif in deze personages dat het wezen en de diepte ervan niet emotioneel aanslaan, maar bij de kijker afstandelijkheid oproepen. Te veel, te structureel en gewoonweg onvoorstelbaar. De personages zijn rariteiten.

Op zich is het knap om geen affiniteit met de personages te voelen terwijl de camera bij tijd en wijle de personages bijkans aanraakt. Zo dicht op de huid zie je het maar zelden. Het gevoelloze wezen van de personages is echter volhardend. Zelfs tijdens de enkele korte momenten waarin zij heel even een stapje buiten de grauwheid zetten, blijf je als kijker voorzichtig en wantrouwend. "Jaja, schone schijn. Daar trappen wij niet in. Wij bewaren uit voorzorg de afstand". Die houding zegt veel over de personages. Die blijven onder alle omstandigheden afstotelijk. Zelfs een andere hoedanigheid helpt niet. Afstotelijk in hun wezen zijn zij. Totaal geen verband mee. Totaal geen begrip voor. Ik verbleef erg graag aan de buitenkant van hun deprimerende wereld.

En dan die grauwe sfeer die in de beelden verstopt zit. Een grauwheid die zelfs voortduurt in de met meer kleur geschoten plaatjes. De vreugde die kleur bewerkstelligt bestaat kennelijk niet in die wereld. Vreugde is een illusie. Hoe deprimerend. Hoe naar. Hoe afstandelijk.