Meningen

Ja, ik was er stil van... zo verschrikkelijk mooi... tevens een geweldige wraakfilm.
Ook voor mij is het lang geleden dat ik deze gezien heb. Echt een film om van te houden en telkens weer door overrompeld te worden. De schoonheid is onbeschrijfelijk, elk shot is een schilderij met enorm veel details, als uit de tijd van de weelderige schilderijen van enkele eeuwen geleden.
De muziek is precies goed, op het juiste moment ingezet, de harmonica en daarna overvloeiend in orkest, telkens weer. Emoties worden opgeroepen door met name de muziek tezamen met het uitgebreid de tijd nemen voor het opbouwen en laten gebeuren van de emotie.
In dit geval is de uitkomst niet het doel, maar de weg ernaartoe. Want na 1x zien weet men hoe het afloopt, doch de schoonheid van de film nodigt uit tot steeds weer genieten.

Gewoon 5* waard, maar daar wil ik blijkbaar nog niet aan
Omdat ik achteraf zoiets heb van: 'wat gebeurt er nu eigenlijk helemaal in de film' hou ik het even op 4*
Eerst nog de vergelijkbare goldie-oldies bekijken

Nu eens als onderwerp een vrouw van 29 met het Peter Pan syndroom (niet alleen voor mannen weggelegd)

Ik vind het bijbehorende gedrag niet komisch (eerder een drama), heel vervelend zelfs en om die reden vond ik de film pas het laatste half uur enigszins te genieten.

Wel prima acteurs (ook heel mooi om te zien ) en mooi gefilmde beelden.

De wetenschappers richten zich in deze docu, naast hun eigen (hier toch wat oppervlakkig uitgewerkte), denkbeelden over eventueel elders aanwezig zijn van leven, ook op het feit dat wij wel een enorm vreemde indruk op buitenaardsen zouden maken met onze versnipperde houding.

Ieder land zendt zijn eigen boodschappen uit naar de ruimte in zijn eigen ontwikkelde codetaal. Wie van buitenaf zou daar enige logica in zien?

Zo worden meer zaken aangekaart, zoals het feit dat het van buitenaf waarschijnlijk erg vreemd oogt dat er zoveel defensie is naar de ruimte toe (wat een paranoia) en dat daarbij bij inzoomen de meeste wapens gericht blijken te zijn op de eigen species (de mens is het bangst van zichzelf?).

Hoewel ik dit meer een 'Buitenaardsen Voor Beginners' docu vind kwamen er dus best wat interessante denkbeelden in het algemeen naar voren.

Mooie zeer verzorgde decors en locatie, goede sfeer, overtuigend geacteerd, een voortkabbelend en toch wel griezelig verhaal en best spannend af en toe. Echt een mooie Columbiaanse film.

Alleen het gewetenloze, zeg maar psychopatische, gedrag van eerst de ene en dan nota bene ook nog de andere vrouw vond ik niet zo geloofwaardig. En ik vond ze ook beiden eng mager om te zien.
De man was wel geloofwaardig voor mij.
Voor het uiterlijk van de film en het acteren het voordeel van de twijfel dan maar.

Een documentaire met en over niet-doorsnee mensen en gebeurtenissen: bv racen met winkelwagentjes, vrijkomen na gevangenschap en leven van ‘de wind’ (20 dollar per dag).

Dat racen lijkt mij inderdaad niet veel anders dan karten of snowboarden, zo gek vond ik het idee van de kick daarin zoeken nu ook weer niet.

Er komen best interessante denkbeelden voorbij, over vrijheid, werken, geld, wat is extreem, wat is gek, etc. Verder betreft het mensen net als u en ik, men besteedt de dag, men maakt muziek, men heeft huisdieren en vrienden. En ook onder die mensen bestaat ziekte of ongeluk, misschien iets meer dan gemiddeld alcoholisme.

Ik vond het best interessant om van hun leefwijze kennis te nemen. Goede soundtrack ook !

Een prachtige film, over Violette ((Engelse) en haar geliefde Etienne (Franse soldaat). Het speelt zich af in oorlogstijd. Het start als een leuke zomerse en zorgeloze film. De ontwikkelingen en gebeurtenissen in de film volgen elkaar snel op, waardoor het heel onderhoudend is. Verderop neemt de dreiging en in rondom de oorlog merkbaar toe in de film, het wordt zelfs spannend...

Mooie kleurtjes op de poster, maar de film is in zwart-wit (óók mooi). Acteren is naturel en komt goed en vrij tijdloos over. Eventuele gedateerdheid valt door de vlotte vertelling niet echt op.

Kazuaki Kiriya ........ grote bewondering voor iemand die zoiets in beeld kan brengen.

De film is een geschiedenis in het schemerrijk tussen leven en dood, de strijd die gestreden wordt tijdens het sterven (van het lichaam en van het ego) van de 'superheld' en het in het reine komen met zichzelf.
Tijd speelt geen rol, verleden is toekomst en andersom, voorouders zijn nakomelingen en andersom.
Degenen die 'sterven' weten wanneer ze het 'zien', zo ook de personages in deze film.

Ongelofelijk mooi, deze vertolking.
.

Deze film heb ik lang geleden (in 2001) gezien. Op zich bijzonder hoe de man een geniale truc verzint om niet totaal het verstand te verliezen binnen zijn sociale afzondering. Het acteren van Tom Hanks is subliem, knap dat hij dat in zijn eentje, helemaal op zichzelf aangewezen, doet. De film duurde mij net iets te lang.

Het gegeven verveelt overigens niet, erg goed gedaan.

…...wij huilen om ons land…...

Een regel uit een lied, gezongen bij de begrafenis van een vrijheidstrijder.

Zowel de methoden van een man met terroristische neigingen als de werkwijzen van de Zuid-Afrikaanse overheid en politie worden naar voren gebracht. De focus ligt op ‘Hotstuff’, een vrijheidstrijder en zijn levensloop, familie, denkbeelden en motivaties

Een prima film die blijft boeien waarbij het verhaal af en toe een aparte wending neemt.
En identity theft is een actueel onderwerp.
De film deed mij qua opbouw en sfeer erg aan de film The Talented Mr. Ripley denken. Ook het uitgangspunt, het levensverhaal van een meesteroplichter is hetzelfde.

"It's not malicious, it's just sad"

Op zich een leuke weergave van dingen die wel vaker op Internet en met name in de social media plaatsvinden. Wat dat betreft is het informatief voor mensen en vooral voor naïevelingen.
Op een of andere manier speelt het getoonde wel op de emoties en er is een goede mogelijkheid tot inleven door de realistische stilering. Mooi dat in dit verhaal een mogelijkheid tot vergeving en verzoening is ingebouwd als oplossing. Maar of dat realistisch is?
De filmkwaliteit vind ik niet heel bijzonder, de muzikale ondersteuning soms weer wel.

De grot is wonderschoon, sprookjesachtig mooi, met bv glitterende oppervlakken en uitsteeksels en zeer uiteenlopende vormen. Prachtig. In ieder geval is het waardevol dat deze beelden zijn gemaakt van de tekeningen binnenin de inmiddels weer afgesloten grot (tegen schimmelvorming etc). De tekeningen schijnen 30.000 jaar oud te zijn. Mooiere en meer gedetailleerde tekeningen dan we tot dan toe hadden gevonden.

De muziek is mooi en stemmig, maar vaak veel te hard, snerpend in de oren, terwijl ik de voice-over probeerde te verstaan. De eerste voice-over (kwam later helaas terug) vond ik vreselijk. Meestal geen probleem met Engels sprekende Fransen of Duitsers (Werner Herzog himself??), maar dit was niet te harden voor mij.

Verder werd er erg veel gefantaseerd in plaats van wetenschap bedreven. Over bv dieren die met 8 poten getekend zouden zijn, terwijl ik er duidelijk gewoon 4 waarnam. En de Minotaurus die een vrouw bevruchtte was volgens mij gewoon een leeuw bovenop een bizon om 'm te verscheuren. En een zweverig fantasieverhaaltje over paarden met open bek i.p.v. dicht, waar ging het over?

En dat de getoonde tekeningen de beste kunst sinds mensenheugenis zou zijn?? Ik vind het uitermate arrogant om bv ALLE hedendaagse kunst zo opzij te schuiven. Niet alleen ongeloofwaardig, maar voor mij echt onzin.

Door deze docu heb ik helaas wat minder vertrouwen in de archeologie gekregen.

Wat hadden trouwens die albino krokodillen met de grot en de tekeningen te maken???

(te) Rijke fantasie, nogmaals.

Instant spirituele lessen.

Ik heb het boek ook gelezen en ik vind de inhoud juist wel goed uitgebeeld. Het probleem is dat je alle inzichten in 1 film ziet, het boek kun je nog wegleggen en ondertussen laten bezinken.
De inhoud is voor mij waarheid als een koe, het is één van de (gelukkig vele) wegen die je kunt gaan.
Voor mij hoeft de connectie met een persoonlijke God niet een zekerheid te zijn, 'gewoon' (onze) natuur is ook een ingang en voor mij zelfs hetzelfde als wat anderen als hun God beschouwen. Niets zweverigs aan, voor mij gewoon de natuur (en de mens) met alle mogelijkheden in zichzelf.
Wat je eruit haalt is dus afhankelijk van je eigen visie op de werkelijkheid.

De vormgeving is aardig gedaan, de opbouw is ook prima gelijkmatig. De personages zijn wat 'clean', maar ik denk dat dat de functie is in de film, om openheid en reinheid uit te beelden.
De macht en het dwalen van de kerk komt ook goed naar voren, evenals het afwijzen van persoonlijke geestelijke ontwikkeling en spiritualiteit door de machtshebbers in de wereld.

Zeer ongeloofwaardig met die telefoon. Maar voor mij wordt het dan weer absurd en komisch en de film barst van de actie, loopt vlot door, dus verveelde mij niet snel. Acteren viel mij erg mee.

Goed weg te kijken met verstand op nul en zin in actie

"Why do people lie? Because they want something and with the truth they don't get it"

En meer van dit soort inzichten komen langs.
Een leuke sixties detective. Speelse vondsten, zoals het stel wat voor de poppenkast staat en waarbij de dame vertelt wat de poppen beleven analoog aan haar eigen leven, zoals kinderen bij de psych zouden doen. Zo ook de bedreiging tijdens het (sexy) sinaasappel-doorgeef-spel. En niet te vergeten: de man die na een gevecht met zijn metalen haak/hand prothese aan de dakrand blijft hangen.
En zo zijn vele scenario's erg creatief bedacht. En sommige namen: Mr. Crookshank? Lol.
Wie is good guy en wie is bad guy? Het blijft tot het eind onzeker, goed gedaan.

De beelden zijn verzorgd en erg mooi qua kleuren en scherpte, de score is onopvallend doch effectief en ook echt sixties qua sfeer. Erg leuke teksten en dialogen, ook met af en toe goede one-liners, waardoor de film erg onderhoudend blijft.

Deze film heb ik al diverse malen gezien. Het boek is fantastisch en erg origineel, uiteraard lift de film op zo'n gegeven mee.

Johhny Depp acteert fantastisch en alle kinderen + bijbehorende ouders hebben ieder de juiste weirde uitstraling. Het verhaal bestaat ook uit vreemde gebeurtenissen, maar wel met een 'feelgood' sfeer, zij het met wat 'duisternis' vermengd. En er ligt een duidelijke moraal besloten in het verhaal.

De eerdere verfilming van het boek (Willy Wonka & the Chocolate Factory, 1971) vond ik toch meer de Roald Dahl magie en beklemming bevatten en daarom net iets beter.

Ik ben benieuwd of 'Charlie and the Great Glass Elevator', het vervolg, ook verfilmd gaat worden.

En jammer dat Dahl zijn derde boek in deze serie niet afmaakte.

Een paar dagen uit het leven van enkele tieners en er komt best aardig wat aan bod.

Ik vond het een goed inkijkje, ook in de diverse soorten persoonlijkheden, en ik vond het zeker niet saai met aparte hippe dingetjes in beeld en geluid erbij.

Een interessant filmisch verslag van een grote strijd in de Chinese geschiedenis.

De beelden zijn mooi, met allerlei gestileerde formaties van honderden soldaten bv.

De kostuums zijn ook prachtig. Ik vind de traditionele Chinese muziek boeiend om te horen, overige filmmuziek is door het Tokyo Metropolitan Symphony Orchestra uitgevoerd, best mooi

Inmiddels begin ik de stijl van John Woo wel te herkennen volgens mij. Er is sprake van (subtiele) humor, een snelle montage en veel actie.

Audio-visueel zou ik hiervoor 4* geven (soms zelfs 4.5!) en qua epiek ook. Voor de een beetje te weinig dramatische uitvoering (naar mijn zin) van het verhaal 3.5.

Ik had een iets rustiger pacing en wat meer tijd en ruimte voor emotie wat prettiger gevonden.

Een musical met naar het einde toe steeds meer liedjes, waardoor steeds meer conversatie in gezongen vorm plaatsvindt. In het theater zou dit een mooie show zijn, in de film komen de shows iets minder tot zijn recht, hoewel de camera natuurlijk wel meer kan volgen en vastleggen (meer close-ups).

Vooral de scenes op het podium lenen zich uitstekend voor een reallife show.

Reneë Zellweger zet hier een prima prestatie neer, Richard Gere vind ik een softe uitstraling hebben, soms niet helemaal bij de rol passend. De uitvoering is kleurig en vrolijk, de sfeer is feelgood.

Psychologisch een hele sterke film. De eenzame vrouw (ondanks man en zoon) dwaalt door haar huis, verlangend naar aandacht en tederheid. Haar man is vaak van huis en negeert bv haar poging om een feest te maken van zijn terugkomst en verjaardag, haar puberzoon zit midden in zijn opstandige en afstotende fase. De enorme eenzaamheid is voelbaar. De situatie heeft ze ook gedeeltelijk aan zichzelf te danken, het ontbrak haar aan moed en lust om zelf ook meer toenadering te zoeken. Een situatie die uitstekend en realistisch geschetst is.

Julianne Moore vind ik fantastisch gecast, ze speelt een fragiele, kwetsbare, onzeker geworden en prachtige vrouw van circa 50. Daartegenover zijn man en zoon meer figurant voor mij, ze zijn niet heel vaak in beeld en hun acteren blijft vrij vlak. Amanda Seyfried is de schoonheid van begin 20 die ingehuurd wordt om verhoudingen te testen. Een risicovolle zet van Catherine, aangevend dat ze echt op een breekpunt stond, 'het' kon haar niets meer schelen, ze kon zo niet meer verder.
Kan tevens een verklaring zijn voor haar goedgelovigheid naar Chloe toe.

Ikzelf vond de erotiek van minder belang dan het hele psychologische proces binnenin Catherine (en Chloe) en gelukkig werd het in deze film ook zo behandeld en uitgewerkt. Ik vond het juist heel oprecht en eerlijk dat de lichamen gewoon zichzelf waren. Ik begrijp het verlangen van toeschouwers naar twee afgetrainde lichamen van circa 23 hierin niet. Dat zou juist afbreuk doen aan het verhaal. De verschillende leeftijd, lichaamsbouw en zelfs huidkleur (jong/oud) geeft goed aan dat verlangen naar vervulling volkomen voorbij kan gaan aan deze uiterlijkheden. Het gaat hier om de vrouw die persoonlijke aandacht en tederheid nodig heeft en het meisje wat ook iets zoekt en vindt in Catherine. Voor mij gaat het niet om de seks. Catherine 'vindt' ook uiteindelijk niet hierin, dat doet ze later bij haar man. Ze vindt wel de eerste aanzet tot terugvinden van zichzelf hierin.

Waar ikzelf mee beef zitten, is wie Chloe eigenlijk is. Zij heeft een soort moeder-fascinatie. Zij zegt dat Catherine haar veel aan haar moeder doet denken. Zelfs bij de zoon dacht ze nog alleen aan de moeder. Dit wordt verder niet uitgewerkt.
In Exotica was ook iets dergelijks. De precieze achtergrond van het meisje kwam niet naar boven, liet zich echter (voor mij) wat beter raden.
Daarnaast liegt Chloe voortdurend, ik vraag mij af hoe dat komt. Ik had wel snel in de gaten dat haar verhalen waarschijnlijk niet zouden kloppen, dat is dan goed overgebracht.
Ondanks dat dit onpersoonlijke of wellicht archetypische waarschijnlijk de bedoeling was, had ik het zelf fijn gevonden als het gedrag een (menselijke) achtergrond had gekregen, ook al was het summier gebleven.

Het eind komt op mij wat versneld over. Chloe is snel en afdoende uit het gezin verwijderd, dat wel. Het eind met de haarspeld geeft aan dat iedereen vrede met de situatie heeft en weer verder kan, dat is weer mooi gedaan.

Het uiterlijk van de film is mooi en verzorgd. Mooie kleuren en visuele contrasten in het huis bv, maar ook elders zijn technieken vakkundig toegepast. Ook het geluid draagt uitstekend bij aan de sfeer, daar let Egoyan blijkbaar ook steeds goed op.

Fijne film. Deze heb ik indertijd in de bioscoop gezien en nu in de herhaling van tv.
Visueel een plaatje, een subtiele, erg prettige muzikale aanvulling en een zalige onconventionele en magische sfeer. De kinderen acteren ook erg goed.
Met Juliette Binoche en haar chocola sijpelen begrippen als 'fijnproeven' en 'genieten' in de breedste zin des woord het dorpje binnen. De zich vervolgens voltrekkende veranderingen zijn geweldig om te zien en mee te beleven. Tenminste, het verhaal begint feelgood, maar bij sommigen komt wat later een flinke dosis jaloezie en afgunst naar boven zetten. Gelukkig loopt alles goed af.
Overigens is één van de meest romantische filmkussen in deze film te zien
En chocolade met chilipeper... mmm, heaven...

De legende van de Super God...

Als start een intro zoals het een anime betaamt, een voice-over die de aankondiging van het verhaal doet:

Verder een letterlijke orgie van strijd en actie, demonen, seks, verkrachting en ander geweld.

Ja, typisch Japans weer. Ik moest er even inkomen (lol) maar na deel 1 wil ik toch graag verder met de delen, omdat het best spectaculair is. De stijl is verschrikkelijk hectisch, de muziek ontzettend bombastisch, het vult elkaar mooi aan. Ik vind het wel de moeite waard om het nogmaals te zien, omdat ik onmogelijk alle details in één keer kon bekijken en ik vond de uitbeelding van de horrorfantasie best erg mooi, vooral het laatste gedeelte.

Ik zie het altijd meteen bij de eerste beelden... dit is weer een staaltje van aandacht voor schoonheid in de film. Overigens geheel Frans gesproken en gezongen.

Werkelijk prachtig verzorgd tot in de details, bijvoorbeeld het oude verwaarloosde gebouw in grijzige en beige kleuren, met bladders op de muren en met oude meubels en antiek sanitair. Regelmatig wordt ingezoomd op dit soort details. Waar deze film verder in uitblinkt is in muziek. Het verhaal leidt de kijker (en luisteraar) langs prachtige muziek en koorstukken. Bepaalde muziek komt in gedeeltes steeds op de achtergrond terug en vormt een groot bestanddeel van de sfeerschepping. En de sfeer vind ik ontroerend, soms melancholisch en soms avontuurlijk. Het acteren vind ik erg goed gedaan door de kinderen. Misschien mochten ze voornamelijk zichzelf zijn en dan kun je de casting weer subliem noemen

Verschillende verhaallijnen (wat subplotjes) lopen door de film heen, doordat meerdere personen gevolgd worden in hun belevenissen. Deze opbouw en de vlotte vertelling met allerlei ontwikkelingen houdt het boeiend.

Op het muziektopic had ik in juni al een song (niet meer uit mijn hoofd te krijgen, nog steeds niet:)) uit deze film geplaatst, op intuïtie gevonden en eindelijk heb ik nu de film gezien. Geen spijt van

Dit is er voor mij een om te koesteren.

(+ nog een mooi lied)

Dit is een van de beste documentaires die ik ken.

Het is eigenlijk gewoon een verslaglegging van getuigenissen, maar het onderwerp is zo enorm indringend en met psychologische en emotionele diepgang gebracht dat ik het van het grootste belang vind dat deze docu gemaakt is op deze wijze.

Een getuigenis van onze tijd. En we hoeven er niet trots op te zijn.

Een geweldige film, een interessante mix van psychologisch drama, mystery en sci-fi.
De film heeft een frisse hippe uitstraling door het inzetten van naturel acterende jeugdige hoofdrolspelers en het focussen op hun belevingswereld, een strakke en vlotte edit en daarbij het idee dat alles gefilmd werd met de handycam (apart camerawerk).

Het verhaal vond ik uniek, boeiend en wellicht op meerdere manieren uit te leggen: was er sprake van (sci-fi) 'werkelijkheid' of fantasie en indien het laatste, in welke mate?

Een erg mooie film, die toch wat ernstige onderwerpen aansnijdt, maar niet sentimenteel wordt. Diverse menselijke problemen, maar ook positieve ontwikkelingen, komen voorbij en de acteurs doen het geweldig in het neerzetten van de karakters. De sfeer is ook fijn, subtiel en warm menselijk.

En de kostuums en landschappen doen de rest

Ik vond het trouwens een goede verfilming van het boek van John Irving.

Dit is een documentaire, maar voelt voor een groot deel aan als een speelfilm.

Documentaire technieken, zoals interviews en gesprekken worden afgewisseld met gefilmde uitbeeldingen van de vertelling en voice-over. Misschien is dat het verschil, de meeste documentaires bevatten geen verhaal maar zijn een presentatie rond een onderwerp.

Ook kun je je hier in de personenen inleven omdat zij dingen meemaken en zich openbaren en lijken te ontwikkelen binnen het vertelde, binnen de totstandkoming van de productie. De groep van personen waar de docu over gaat zijn tevens (de) acteurs en (de) regisseur, mensen die zich goed bewust zijn van de camera. Dit is ook al een verschil met de gemiddelde documentaire.

Ik vind dit een aangename verrassing en best vernieuwend of 'anders' in zijn soort. Goede verzorgde beelden, leuke erg afwisselende montage en boeiende muziek. Erg goed gedaan!

"It's not about what you are, it's about who you are"

Coole, fantasievolle, freaky film. Alles binnen de grenzen van 'feelgood'.
Prima soundtrack en mooi ontworpen creatures. Vooral de sfeer vind ik erg leuk, met veel absurditeiten en veel grapjes. De acteurs bewegen zich goed in deze sfeerzetting, het resultaat is komisch en overtuigend. Niet constant actie, maar het ontbreekt zeker niet.

Een film waarin freak zijn cool is. En waarin twee jongens, de een met een fobie voor spinnen en de ander met de innige wens vampier te zijn, kennis maken met een echte vampier die een grote spin bezit. Toevallig zeg!

Het gaat dus om jongeren die angsten hebben of wensen bijzonder te zijn of juist niet bijzonder te zijn en die zichzelf beter leren kennen en waarderen.
In z'n genre vind ik deze heel goed, een satire met een diepere serieuze onderlaag, vandaar 4*

Ja, prachtig. Mooie beelden en echt prettige sounds en muziek. Soms wat toneelmatig gepraat, verder is het een vlotte vertelling vol met emotie en realistische gebeurtenissen.

Het grijpt aan. Zeer goed gedaan door de jonge Danny de Munk. De rollen van Peter Faber en Herman van Veen vond ik ook goed vertolkt. Eigenlijk was al het acteren overtuigend.

Een mooie productie voor die tijd: 1984.

Ik vond het een zeer aardige fantasyfilm, weliswaar een jeugdfilm (denk ik).

De decors en kleding vond ik mooi gedaan, industrial steampunk. De belichting met kleuren vond ik goed aan de sfeer bijdragen. Het verhaal is apart en de zoektocht naar de oplossing interessant.

Prima wegkijker.