Carts of Darkness (2008)

Integraal en in high-definition te zien op

Carts of Darkness by Murray Siple, - NFB .

Aardig maar niet echt spectaculair. Ik vind het wel gek dat mensen deze vorm van vrijheid verkiezen boven een normaal leven in een huis. Toch heb ik ik wel respect voor ze want ze doen niemand kwaad.

Gek dat deze mensen 'vrijheid' boven 50 jaar werken en bergen belasting betalen verkiezen, wie is er uiteindelijk gek?. En niemand kwaad doen is ook maar de vraag, voor ze afdalen hopen ze dat ze geen vrouw met kinderwagen raken, zal vast wel eens gebeurt zijn.. De meeste zwervers vinden in het racen hun laatste stukje sensatie naast hun low-life en drank verslaving. Al viel iemand wel positief op, de man die blij was met 20 a 30 dollar per dag, kunstenaar is en ook leeft van het ophalen van lege flessen, vaak bij mensen uit de achter tuin, als dank hiervoor is hij bloemen gaan kweken van het geld dat hij heeft opgehaald om deze vervolgens gratis uit te delen, the perfect life! Tot die tijd roesten wij vast in ons kapitalisme.

Een documentaire met en over niet-doorsnee mensen en gebeurtenissen: bv racen met winkelwagentjes, vrijkomen na gevangenschap en leven van ‘de wind’ (20 dollar per dag).

Dat racen lijkt mij inderdaad niet veel anders dan karten of snowboarden, zo gek vond ik het idee van de kick daarin zoeken nu ook weer niet.

Er komen best interessante denkbeelden voorbij, over vrijheid, werken, geld, wat is extreem, wat is gek, etc. Verder betreft het mensen net als u en ik, men besteedt de dag, men maakt muziek, men heeft huisdieren en vrienden. En ook onder die mensen bestaat ziekte of ongeluk, misschien iets meer dan gemiddeld alcoholisme.

Ik vond het best interessant om van hun leefwijze kennis te nemen. Goede soundtrack ook !

Wat begint als een documentaire over een paar luidruchtige mannen die met winkelwagentjes van heuvels af racen en daar net iets te stoer overdoen, verandert langzaam in een toch wel droevig portret van mensen die al veel te lang worstelen met verslaving. Nooit wordt de tragedie te dik aangezet, dat zou misschien ook niet zo passen met dat idyllische noord Vancouver als achtergrond. Zelfs de grootste blaaskaak werd een aimabele vent tegen het eind.

Toen ik naar Fergie luisterde en heel eventjes mijn ogen dicht deed, hoorde ik Norm McDonald een eigenaardige grap vertellen over dakloosheid, alcoholisme, verloren families en echte vrijheid. Er was geen punchline.