You Only Live Twice (1967)

Een van de mindere Bond-films. De banaliteit spat van het beeld. De ene scene is nog absurder dan de andere en meestal leidt het nergens naar. Connery is daarentegen nog steeds een erg fijne Bond en ook de nevenpersonages waren vrij aardig.

Maar waarom dan? Waarom nu wel en normaal gesproken niet bijvoorbeeld?

Zie het gewoon alsof ze op de resetknop drukken. Wanneer hij dood zou zijn, dan zou SPECTRE geen aandacht meer aan Bond besteden en kon die zelf weer fatsoenlijk zijn werk doen.

Interessant. Ik heb de boeken zelf nooit gelezen, heb er helaas weinig tijd voor. Ik heb vaker gelezen dat alles erg door elkaar is gegooid, want als ik me niet vergis is dit eigenlijk ook de laatste van de Blofeld "trilogie". Op zich grappig om te zien hoe ze eigenlijk zo veel hebben verdraaid.

Uitstekende ouwe bond film, met veel vaart en actie.

Af en toe doet de boel wel een beetje gedateerd aan maar dat kan ook niet anders met een film uit 1967.

Vooral de scenes met de space-shutles zij af en toe tenendkrommend slecht.

Maar dat is meer kwestie van in de tijd wanneer het is opgenomen,dan amateurisme.

Ook is You only live twice de film waar number 1 nu eindelijk eens een keer in beeld word gebracht.

Dit super vertolkt door donald pleasance,die vele filmfreaks zullen kennen van de halloween films.

Na de film eigenlijk al een aantal keer te hebben gezien, blijft hij nog steeds goed.

vanavond was een oude documentaire "the making of You Only Live Twice" te zien op BBC1 in The One Show, en wordt vannacht weer herhaald.

Ook was Tom Jones een gast (en vertelde over Thunderball) en de secret guest tijdens deze show was Shirley Eaton (de gouden vrouw uit Goldfinger) - best grappig om allemaal te zien. Jones en Eaton werden geinterviewed en zullen nu dichter bij de 70 dan de 60 zijn!!

Bedankt voor de tip. Cool! Dat MOET ik natuurlijk als fan zien.

Moet 'm binnenkort maar eens hezien. In mijn opinie is You Only Live Twice echt één van de zwakste films uit de reeks. De film is er eentje uit de reeks bombastisch, en daar zijn er wel meer van, maar dit is gewoon een slecht uitgewerkte uitvoering.

Laat ik positief beginnen: de eindset, Blofeld's schuilplaats, gemaakt door de briljante Ken Adam is zonder meer één van de meest verbluffende uit de reeks tot nu toe. Hij is inmens, maar alles klopt eraan: hier schuilt een groot schurk. Als je bedenkt dat zoiets 44 jaar geleden gedaan is, dan geeft dat de set [dus Ken Adam] nog meer respect dan tegenwoordig. Het eindgevecht is dan ook werkelijk eentje van formaat en ik kan me nog steeds al die ninja's de krater zien in rennen, dan de touwen afglijden en vervolgens de boel overnemen met hun ''coole'' ninjatrucs.

De locatie waar het feitelijk omdraait, Japan, is niet echt een Bondlocatie vind ik. Een Britse geheim agent en de Japanners... juist. Voor de mensen die ook de boeken gelezen hebben, weten natuurlijk dat in de novel You Only Live Twice ook Japan gebruikt wordt. Daarom heeft men ook gekozen destijds om Japan te gebruiken. De muziek, gemaakt door de ons welbekende John Barry, sluit aan bij de film. Op zichzelf staand vind ik 'm oke, maar door de setting wordt de soundtrack wel opgetild.

Dan de acteurs, om te beginnen met Bond zelf. Sean Connery speelt 007 nu voor vijfde keer en we weten allemaal dat dit zijn [voorlopig] laatste was. Als je kijkt naar zijn vorige Bondfilms en You Only Live Twice dan kun je wel zien dat hij het een beetje zat is. Hij stond onder enorme druk en had een hekel aan de drommen journalisten die hem lastig vielen. Daarnaast was het in Japan ook nog extreem heet, wat de situatie ook niet bevorderde. Dan de Bondgirls. En deze mag je wel girls noemen. Akiko Wakabayashi, die Aki speelde, kon er mee door en het is indrukwekkend om te weten dat ze zo snel Engels geleerd heeft dat ze niet gedubd hoefde te worden. Tot die tijd was alleen Honor Blackman de enige Bondgirl die niet gedubd was, en ook al een actrice was ipv een model. De andere hoofdrolspeelster Mie Hama is een verschrikking. Ze ziet er niet knap uit, acteren kan ze totaal niet en haar hele huwelijk met Bond in de film, dat overigens ook nog veel te lang duurde, sloeg nergens op. Ze sloeg totaal een flater. Ze wilden haar bovendien ook niet meer, totdat ze had verklaard zelfmoord te plegen als ze niet in de film mocht spelen. Daaruit blijkt maar eens dat ze een onvolwassen, onprofessionele ''actrice'' was. De andere rollen, ja de meeste zijn Japans, dus dat wil zeggen dat het acteerniveau niet hoogstaand is. Een laatste rol die ik eruit wil pikken is die van de schurk Blofeld. Waar Blofeld in de vorige films iets dreigens had met die kat en het feit dat we hem niet zagen, wordt hier tenietgedaan. Misschien vinden achtjarige jochies het eng, of toen in 1967, maar Donald Pleasence met aan één kant een doorlopend oog maakt het personage belachelijk. Telly Savalas in On Her Majesty's Secret Service deed het vele malen beter. Hij gaf een meer menselijkere versie aan Blofeld, waardoor hij veel dreigender overkwam. Pleasence zegt alleen maar: ''Kill Bond, now!''

De grootste dieptepunten van YOLT zijn te vinden in de ruimte. Sci-fi was in de jaren '60 en later met Star Wars in de jaren '70 en '80 enorm populair. Helaas waren ze toen gewoon nog niet ver genoeg met de techniek om het geloofwaardig over te laten komen. Er valt natuurlijk weinig aan te doen, maar het maakt de film ongelooflijk gedateerd. You Only Live Twice is misschien wel één van de Bondfilms die de tand des tijds het slechtst heeft doorstaan. Naast de ruimtescènes zijn er nog draken te vinden aan scènes: de scène waarin Bond en Kissy Suzuki wegzwemmen van de vulkaan, zitten shots van een uitbarstende vulkaan. Deze zijn zo ongelooflijk nep, dat ze überhaupt hebben overwogen die erin te zetten en nog te gebruiken ook. Wat een schande! Ook de scènes boven het dak in de haven van Kobe is opzich een mooie scène, alleen wordt dit effect dan weer compleet tenietgedaan doordat je heel duidelijk kunt zien dat de tegenstanders van Bond soms zelfs neervallen voordat Bond hem slaat. Al deze scènes zijn gewoon grote minpunten op een film die ook niet heel goed scoort op andere punten.

Een gemiste kans, zo lijkt mij. Dat is het enige wat ik erover zeggen kan. Toch ben ik blij dat ze deze gemaakt hebben, want zo kon George Lazenby 007 spelen in OHMSS. Niets ten nadele van Sean Connery - ik vind hem een geweldig acteur, zeker in zijn rol als Bond - maar ik weet niet of Connery geloofwaardig was geweest in die film als womanizer. Ik ga 'm binnenkort maar weer eens kijken.

19. Thunderball
20. You Only Live Twice
21. Die Another Day

Na de meer dan degelijke voorgaande delen (met From Russia With Love als hoogtepunt) is deze wat minder.

Waar alle voorgaande delen een goeie openingsscène kenden, was dit hier al niet het geval. Zoals Ruud007 hierboven zegt, is dat hele ruimtegedoe niet goed genoeg. Het zag er inderdaad erg verouderd uit. Ik heb liever dat er wat meer basic elementen in gestoken worden, dan dat de makers zichzelf willen overtreffen met een teleurstellend resultaat tot gevolg.
Voorts vond ik de idee van een Brits geheim agent in Japan niet lukken. Het worden zelden echt boeiend (al verveelt het wel niet). Ik miste de suspense die bv From Russia With Love wél had. Die hele ninja-training sloeg nergens op. Sean Connery kreeg een afschuwelijk Japans toupet op z'n kop geplakt. En dat nephuwelijk was werkelijk waar een dieptepunt.
Pluspunten waren er uiteraard ook. Ook al past Bond niet in Japan, de omgeving en locatie zagen er goed uit. De vulkaan van Blofeld zag er (zeker voor 1967) erg geslaagd uit. De ninja-actie ook. Ook de slechterik Blofeld vond ik wel goed maar ik vind het zonde dat zijn gezicht wordt getoond. De illusie verdwijnt zo helemaal, al is me nu wel duidelijk waar Dr Evil vandaan komt...

Sean Connery overtreft zichzelf niet als James Bond. Dat komt mede door het script. Doordat er geen suspense is, maar veel (verouderde) actie komt hij niet echt uit de verf. Ook een rake one-liner bleef uit, net als een vleugje humor. Een detailpuntje dat me opviel is dat hij precies wat dikker stond. Maar dat heeft eigenlijk niets met acteren te maken.
Donald Pleasence was goed als Blofeld, de Japanse "Bondbabes" vielen wat tegen.
Een personage als Q wordt uiteraard goed neergezet.

Hier en daar een goed deuntje. Maar ook dat kreeg de sfeer er niet echt helemaal in. Deze Bond voelde ook te "gewoontjes" aan. Nergens verrassend.
Maar soit, slecht is deze niet, maar kon beter. Op naar numero 6.

3

Ben het hier helemaal niet mee eens Ik vind dat You Only Live Twice juist een Bond film is die iets heel speciaals heeft. Sowieso, kun je een Bond film wel "gewoontjes" noemen ?

Met gewoontjes bedoel ik vooral de opbouw, de structuur, .. van de film. Die is - vind ik- nergens verrassend. En ik heb ook de indruk dat You Only Live Twice zich niet onderscheidt van anderen (ook al heb ik nog maar een 8-tal Bondfilms gezien). Of dat moet? Toch een beetje wel.

Vaag, wat bedoel je precies? De structuur van elke Bond is simpel: ergens in de wereld gebeurt er iets en Bond moet erheen om het op te knappen. De structuur is niet verrassend maar het gaat dan ook om de invulling van de structuur.

Voor de vijfde keer volgen we Bond naar Japan, waar hij gestuurd wordt voor een uitsluitend geheime missie. Zoals de titel al doet vermoeden heeft onze geheime agent zich een keer van het leven moeten beroven om zo wat secreter te werken. Een heerlijke intro gecombineerd met één van de mooiste titelsongs die iedereen wel kent van Robbie Williams. Het past perfect in de film en ook de muziek klinkt tijdens heel de film ontzettend goed in de oren.

Deze keer wat minder op het scherm is Bond zelf. Sean Connery heeft er geen zin in , en had in die tijd genoeg van al de journalisten die hem tot aan het toilet volgen. Dit resulteerde in een mindere rol. Zijn cynische humor en gevatheden op vrouwen/bondgenoten zijn weg en de meerdere keren van de film kon hij niets anders doen dan fronsen. Ik had dat vroeger nooit opgemerkt. Misschien werd het wel hoogst tijd om een andere Bond te kiezen. Ernst Stavro Blofeld (in levende lijve) zal nooit één van mijn favoriete Badguys worden, doch hij wordt briljant vertolkt door Donald Pleasence. Dit maakt van hem de beste Blofeld van de drie. Zijn schelle stem en vreemd starende ogen doen het personage alle eer aan. Soms had ik wel medelijden met zijn kat. Op een gegeven moment tijdens de ontploffingen moet je een keer kijken naar de kat die hij vastheeft. Deze wilt zich in alle opzichten bevrijden uit de handen van Blofeld. De Bondgirls zijn ook niet memorabel te noemen. Ze doen helemaal niets verkeerd, maar ze zullen me ook nooit bijblijven. Die japanse meisjes lijken toch zo verdomd goed op elkaar.

Toch verdient deze film in mijn ogen drie volle sterren en heeft mijn geheugen me niet in de steek gelaten. Dit is inderdaad een betere film dan Thunderball, maar jammer genoeg haalt deze film het niet van de drie eerste Bondfilms. Waar de personages niet zo memorabel zijn en zelfs Connery zijn best niet doet, zijn er een aantal stukjes in de film die op zen minst memorabel zei. Zoals ik al zei begint de film zeer goed, maar de scènes met Little Nellie en het gevecht in de krater zijn toch wel momenten die je in Thunderball hebt gemist. You Only Live Twice is een grootse film en dat is te danken aan de set van Ken Adam. Het is gewoon adembenemend hoe je dit kan realiseren in een film van het jaar 1967. Deze prachtige sets worden nog eens herhaald in The Spy Who Loved Me en Moonraker, maar deze zal altijd een plaatsje in mijn hart blijven hebben. Doordat de set met de hand is gemaakt is het verhaal, dat voor de rest ongeloofwaardig is, nog goed uitgevoerd. Ik vind het jammer dat ze de elementen in Fleming’s boek hebben weggehaald. Ik heb het boek niet gelezen maar ik meen me te herinneren dat dit het boek is dat zich afspeelde in een soort van Japanse tuin. Dus GEEN rakettoestanden en GEEN high tech snufjes. Het enige wat is bewaard gebleven is de locatie Japan en de confrontatie met Blofeld. Soms voelt de film een beetje zwaar aan en daarmee bedoel ik de tijd wanneer Bond trouwt en naar de krater gaat. Ook wordt het opstijgen van de raket te veel getoond zodat de film saai gaat worden. Gelukkig wordt dat goed gemaakt met een geweldige actiscène op het einde en een redelijk (toch alleszins beter dan in Thunderball) eindgebeuren met de vulkaan. Het einde is ook niet zo abrupt, alhoewel het toch wel goed lijkt op Thunderball.

Dit niet DE Bondfilm. Jarenlang vond ik dit één van mijn favoriete, maar de film is op sommige momenten te gedateerd, te langdradig en de personages zijn niet memorabel genoeg. Toch zijn er veel scènes om te waarderen en is de set die Ken Adam heeft geconstrueerd een lust voor het oog. Dit maakt de film zeer groots. Deze film beloon ik met 3*. Iets beter dan Thunderball, maar kan niet op tegen de eerste drie.

P.S. vergeten te zeggen, maar sommige momenten waren zeer goed geschoten. Zeer goed camerawerk.

Ik ben van gedachten veranderd. Vroeger gaf ik het cijfer voor deze film een 3,0. Maar nadat ik de film herbekeken heb. Blijkt toch dat ik deze film erg leuk vindt. En nu heb ik mijn cijfer verhoogd naar 4,0. Deze James Bond film heeft alle ingrëdienten die nodig zijn. Geweldige locatie in Japan. En vooral waar de schurk in leefde in de grote nep vulkaan. Wat uiteindelijk een krater was. Gewoon geweldig.

Ik heb mijzelf best vermaakt met deze film..de laatste scene is zelfs een parodie op gemaakt in de simpsons himself ..;herkende het standaard

Sean Connery vind ik nog steeds geweldig spelen en tot op moment de beste Bond die er was ..

Heb zelf onlangs de Box met alle 22 films dus ben ik ze allemaal van Dr.No tot en met Quantum of Solace ze aan het herbekijken ..

Vandaag "On her Majesty's Secret Service'

Deze is heerlijk. Heb een paar keer helemaal gevouwen geleden. Met name toen Bond per se moest worden omgetoverd tot een Japanner, wat totaal niet leek, en vervolgens ook totaal geen relevantie meer leek te houden voor zijn verdere werkzaamheden.

Inderdaad. Het koste mij moeite om dit uit te zien. De decors (meestal kantoren met veel hout) in het eerste deel van de film zijn anders wel een lust voor het oog.

Inmiddels is Bond echt een grote naam in Hollywood, en met 5 films in 5 jaar gaat het ook supersnel met de releases. Echter loopt het productie team nu tegen wat probleempjes aan. Voorgaande regisseurs Young en Hamilton zijn of met een andere film bezig of niet geïnteresseerd in de film, en scriptwriter Maibaum heeft ook andere verplichtingen. De rollen worden uiteindelijk ingevuld door Lewis Gilbert (regie) die wat eerdere films achter z'n naam had staan over zeeslagen. De nieuwe scriptwriter is Roald Dahl. Alhoewel het later een grote schrijver zal worden, is hij ten tijde van You Only Live Twice een beginneling en kan ook niet vrij schrijven aangezien hij de ook rekening moet houden met verhalen. Omdat ook Fleming er niet bij is (overleden), blijkt het toch lastiger te zijn om een Bond film te schrijven dan gedacht.

Maar toch gaan we vol goede moed verder. Het is 1967 en de Koude Oorlog vind zijn letterlijke hoogtepunt in een battle for space, hoog in het heelal. Kennedy heeft openlijk opdracht gegeven om als eerste een man op de maan te krijgen, nadat Rusland al de eerste man in de ruimte had gekregen. We zien dit allemaal in het bekende voorstukje, die dit keer echt mega saai is. Een US raket wordt opgeslokt door een andere raket, en voor we het weten begint de opening title. Waar normaliter altijd een tof stukje actie wordt laten zien, krijg ik nu vooral neppe shit voor de kiezen. Echter vlak voor het einde zien we nog de liquidatie van 007. De titel van de film doet echter vermoeden dat het allemaal in scene is gezet, iets wat we na de opening title achter komen. Gelukkig is die opening title wel van hoog niveau. De titlesong van Nancy Sinatra vind ik 1 van de beste songs van alle films, en gelukkig is Binder wel weer van de partij. Thema dit keer is duidelijk Japan, en al snel blijkt dat onze favoriete agent in Japan vertoeft. Het verhaal dit keer draait uiteraard weer om de bizarre verzameling boeven SPECTRE, die tegen betaling de Koude Oorlog willen laten uitdraaien tot een werkelijke oorlog, zodat Japan als 3e wereldmacht hun verzwakte tegenstanders kan uitschakelen. Blijkbaar zijn de vechtvissen van Blofeld nog steeds alive and kicking. De uitvalbasis van SPECTRE ligt in Japan en dus kan 007 weer aan de bak. Waar Thunderball echt een ver-Amerikaniseerde (is dat een woord?) film was, heeft You Only Live Twice duidelijk meer cultuur. Ik neem aan dat de Westerse wereld anno 1967 niet zo goed op de hoogte was van Japan als nu, dus dat moet wel een leuke eyeopener zijn geweest voor het bioscooppubliek. De DB5 is ingewisseld voor een andere fantastische klassieker, namelijk de Toyota 2000GT (speciaal met open dak omdat Connery er anders niet in paste), en we krijgen wat leuke sfeershotjes van Japan en Tokyo. Helaas vond men het nodig om alle Japanse acteurs na te synchroniseren door een Westerse wederhelft, wat echt verschrikkelijk slecht gedaan is. Toch zonde. Ook de Japanse bruiloft en de make-over van Bond naar Bond-san vond ik eerlijk irritant dan leuk gevonden, en had van mij er wel uit gemogen. En alhoewel Connery weer de rol van Bond vervult, is dit overduidelijk zijn minste rol van allemaal. Het lijkt bijna alsof hij er geen zin meer in heeft, en de overtuiging ontbreekt ook. De fantastische one-liners uit Thunderball zijn verdwenen en er zijn totaal geen noemenswaardige dialogen te noemen: iets waar de voorganger bol van stond. Neem bijvoorbeeld de scene in het vliegtuig: het voelt echt totaal niet spannend aan (terwijl 007 hier toch bijna de dood vind). Dan is de scene met Little Nellie en de 4 helikopters toch van een hoger niveau, met zowaar een toffe airfight en dikke explosies. De muziek past er weer perfect bij, zoals een Bond actie scene hoort te zijn. Daarnaast is de Bond babe ook maar van matig niveau, ze komt veel te weinig aan bod en heeft amper tekst. En zo druppelt de film een beetje door. Nooit heb je het idee een James Bond film te kijken, eerder een gare B-film. Als men op het eiland arriveert lijkt de film dan toch weer op gang te komen. Ken Adam is al tijden verantwoordelijk voor de fantastische sets, en ook met dit Thunderbird achtige raketplatform levert hij weer perfect werk af. Helaas besluit Gilbert om de finale een beetje te ver door te voeren. De massale ninja aanval leidt alleen maar tot vage onrealistische gevechten, waardoor je altijd weet dat je naar een film zit te kijken. James Bond vs. 100 rood-witte Teletubbies met een deathwish. Boring. Gelukkig krijgen we wel eindelijk Blofeld te zien, maar zijn hulpje Hans is maar een kansloze dude die totaal niet in de traditie van awesome badguys past. De hele eindscene is gewoon waaaay over the top, veel te overdreven en totaal Bond onwaardig. Men heeft nog een leuke poging gedaan om een vulkaanuitbarsting te simuleren, maar ik denk zelfs dat ze in 1967 dit niet serieus konden nemen. Gelukkig weet men nog een leuke afsluiter te regelen met de onderzeeër die het reddingsvlot ophaalt, maar het was me allang duidelijk dat dit de matigste Bond was tot dusver.

Pitakaas, wat enters her en der (ofwel witregels) zorgt voor een betere leesbaarheid!

Inderdaad, want echt wel goed geschreven, maar velen haken (onterecht) af.

Ik zal er aan denken, kan nu niet meer aanpassen .

Het is onbewust inderdaad een aardige lap geworden, maar de breedte van de tekst valt wel mee toch?

hehehehehehehe.

eindelijk weer eens een echte bondfilm waar ik over te spreken ben.

oké dan, from russia with love, goldfinger en thunderball waren wel oké, maar het was maar slapjes.

en vanaf dit moment gaat het weer de goeie richting in.

en dan donald pleasence als blofeld was echt geniaal.

en tja sean connery blijft toch ook wel dondersgoed als james bond.

ook weer eens wat goeie actie die ook altijd vermakelijk is.

kortom vond ik dit een geweldige bondfilm.

laat ze maar komen!

Net zo goed als dr.no! hele mooi film , wat mij nog het toppunt maakt uit de film is de eind scene met die karretjes in de rails! Heerlijke actie.

Ook goede sfeer erom heen.

De 5de uit de reeks en ook dit keer voldoende actie en spanning.

Ik merkte wel wat foutjes in deze film, o.a. in het begin van de film waarbij Bond en het meisje plots van plaats wisselden in de sportwagen, en ook de special effects in de ruimte zijn wel van een kwaliteit die we nu als lachwekkend beschouwen, ze lijken wel uit een poppenfilm te komen.

Maar toch wel een goede spionagefilm.

De eerste keer dat 'k deze zie en hij deed me een beetje denken aan de "Thunderbirds" (met een onderzoekcentrum, waar dan een meer wegschuift). Veel actie, toffe snufjes (die helikopter), maar een flinterdun verhaal.

Niet een van de beste Bond-Films. Maar toch wel vermakelijk. Het verhaal valt dan wat tegen, maar de prima vaart en actie zijn wel pluspunten. Verder zit Sean Connery ook weer goed in zijn rol als James Bond. 3 Sterren.