The Spy Who Loved Me (1977)

De films van Bond hebben zo nu en dan een blauwdruk in hun midden. Dat was natuurlijk From Russia With Love en vooral Goldfinger, waarin de Bond-film zijn gedaante kreeg. En dan is er deze, waarin voor het eerst een mafkees de wereld wil vernietigen; er zouden er nog vele volgen. Thunderball had dan al wel een verhaal met gestolen atoomwapens maar daar wilde de vijand gewoon nog ordinair geld voor, de schurk van dienst in The Spy Who Loved Me is beduidend ambitieuzer. Maar ook het lab van Q waar van alles ontploft en gebeurt, dat hadden we eigenlijk nog niet eerder gezien.

Grootste tegenvaller vond ik allicht nog de humor. Moore lijkt wat minder op zijn gemak dan de vorige film en is ook een stukje van zijn stijlgevoel kwijt, hoewel hij nog steeds de uitstraling heeft. Maar vooral zijn Russische compagnon is echt huilen. Nu konden de Bond-girls nooit acteren - op Bianchi na- maar Bach maakt het wel erg bont. Daarnaast had er uit hun samenwerking een leuke screwball comedy kunnen komen, maar vooral zij mist elke vorm voor timing. Daarnaast had ze best vloeiend Engels mogen spreken, anders word je wel erg snel geheim agent bij de Russen.

Het verhaal is dan al een stuk leuker, met een megalomane gek en een aantal klassieke Bond-momenten (wat hebben de schurken toch altijd met vleesetende dieren?) waaronder de aanwezigheid van Jaws. Het is natuurlijk volstrekte quatsch, al is de actie nog redelijk normaal, maar het is vooral erg vermakelijk. Daarnaast zijn de locaties vernieuwend, met nieuw terrein rond Caïro (en leuk gebruik van de filmmuziek van Lawrence of Arabia) en het mooie Sardinië. De finale is goed, zoals de meeste actie prima is: overzichtelijk en nooit echt te lang. 3,5*.

Tijd voor herziening. Het was even geleden dat ik nog een Bondfilm met Moore had gezien. En nu valt nog meer op hoe houterig hij soms is en hoe luchtig zijn films wel zijn. Ik blijf in elk geval bij mijn vorige recensie. Het is niet slecht natuurlijk deze film. Het blijft een Bondfilm met enkele indrukwekkende scènes en als Bondliefhebber kan ik zelfs van de Moore-films genieten. Ook al verkies ik andere vertolkers.

Was 'Moonraker' een soort 'Spy Who Loved Me' in space (immers iedereen van de aardbodem wegvagen), zo was deze Bond (over het Pacmannen van onderzeeërs) een remake van 'You Only Live Twice' (Pacmannen in space). Hoeveel smaken zijn er nog? Superschurken, het zou wat. Er is een groter, veel realistischer kwaad met Isis bijv. Maar ja, dat was er toen nog niet. Bach geen geweldige Bond girl. Mediocre aflevering in het genre. Jürgens mist het guitige van Goldfinger. Bond scenarist Christopher Wood (die voor genoemde films met Moore in de rol van 007 verantwoordelijk was) zei over het geheim van een goede 007-film: "Alles hetzelfde doen als de vorige keer, maar dan anders."

Het was altijd al mijn favoriete Bond van Moore en ik doe er na herziening gewoon nog een halfje bij!

Topvermaak dit, hoog tempo, exotische locaties en adembenemende sets, een prachtige Bondgirl in Bach en een ingenieus evil mastermind met natuurlijk een fantastische henchman in Jaws. Spectaculaire scenes te over, neem alleen al die achtervolging in 3 delen op Sardinië met als apotheose de waterauto, heerlijk! The Spy Who Loved Me begint al iconisch met de Union Jack op de parachute en daarna is het 2 uur lang een achtbaan van plezier.

Een monorail in een schip, da's toch heerlijk niewaar

Vanwege de vele (onder)water scenes had deze film een iets te hoog Thunderball gehalte voor mij persoonlijk. Het verhaal was verder ook flinterdun en had op zijn beurt weer een hoog You Only Live Twice gehalte.

Niet erg origineel dus maar toch vermakelijk wegens Roger Moore, Richard Kiel en de vele bloedmooie dames.

Het einde van de Koude Oorlog werd voorspeld in deze Bond. Traditioneel waren de Russen de slechterik, maar hier moeten ze samenwerken om een gemeenschappelijke vijand te verslaan. Agent XXX (Barbara, de meest getalenteerde Bach sinds Carl Philipp Emmanuel) kan onmogelijk het kwaad vertegenwoordigen, evenmin als het land van Dostojevski dat kan. Ook het vernietigen van kernwapens heeft een voorspellende waarde voor de jaren '80.

Het echte kwaad opereert als een ondergrondse, in dit geval onderzeese, terroristische organisatie. Stromberg, Jaws en Naomi vormen een klassieke driespan brains, muscles and beauty. Het idee van een individuele gek met een ondergronds rijk kwam al voor In een aflevering van The Avengers en nog eerder in De Koningin van Onderland van Jef Nys. Een amfibievoertuig (auto-motorboot) kwam al voor in Kapitein Zeppos.

De locaties onder zee en in Egypte zijn mooi gekozen. Wel betwijfel ik of MI6 en de KGB zouden vergaderen in de tempel van Aboe Simbel. Verkiezen die geheime diensten geen minder opvallende locatie?

De muziek geeft wat extra schwung: de stem van Carly Simon, het Bondthema gecombineerd met een discobeat en in de woestijn een citaatje van Lawrence of Arabia. Er zit veel humor in, zoals Bonds uitspraak over Jaws: "He just dropped in for a quick bite". En dan is er nog de Dokter Bibber-scène.

Erg realistisch is het allemaal niet, maar deze cocktail van spanning, actie, humor en romantiek is wel goed entertainment. Voor mij is dit het hoogtepunt uit de reeks.

“Observe, Mr Bond – the instruments of Armageddon!” Leuke 007, niet echt spannend (maar welke Bondfilm is dat wel?), met bijzonder mooie Bondgirls (Barbara Bach voorop, maar Caroline Munro en Valerie Leon doen weinig voor haar onder), fraaie schurken (zowel Stromberg als zijn beide zware jongens), waanzinnige sets, prachtige maquettes (elk shot van de supertanker is van een model!), grappige verrassingen (onder andere de doorkruiste verwachting dat van het Russische stel op het bed de màn de geheim-agent is, maar ook de scène waarin Bond op een stalen bol met een camera plaats heeft genomen: zodra hij de kabel van de camera doorknipt valt niet alleen bij de schurk het beeld weg, maar voor de kijker ook de spannende achtergrondmuziek!), en met Roger Moore in topvorm – ik vraag me echt af waarom er indertijd zoveel kritiek op hem was, want in déze film doet hij het toch uitstekend. Haast zou ik hier nog een halve ster extra voor geven vanwege de wonderbaarlijke Blu-ray-transfer, maar ik hou me maar in. Ik heb me in ieder geval dík vermaakt.

You ever get the feeling that somebody doesn't like you?

Na jaren de film eens opnieuw gekeken, ditmaal op Bluray. Deze Bondfilm behoorde al tot de allerbeste titels uit de franchise en die bevestiging heb ik nu nogmaals gehad, want opnieuw was dit zwaar genieten. Werkelijk alles wat een goede Bond film maakt zit er gelukkig in. En dat is best wel prettig, want dit is de eerste titel met Roger Moore die ik echt overtuigend vind. Live and let die en zeker The man with the Golden Gun waren weinig sprankelend.

Ditmaal vinden we weer eens een gestoorde idioot op een heerlijk exclusieve, weirde basis, precies zoals ik dit graag in Bond films zie. Stromberg wil de wereld veranderen en ziet een wereld onder de zeespiegel wel zitten. Het is weer een fijne megalomane rol als veel te rijke malloot. En tot mijn grote genoegen bezit Stromberg in Jaws de allercoolste sidekick uit de hele reeks. Jaws is echt fantastisch, helemaal als hij op het einde in het water bij de haaien valt en deze gewoon dood bijt!

Zoals gezegd is dit de beste titel met Roger Moore en dit merk ik ook terug in de acteerprestatie van hem zelf. Erg solide, met veel charme, inspiratie en vooral humor. Want als iets deze film kenmerkt, dan is het wel dat er tig heerlijke oneliners zijn, vaak ook nog eens lekker fout vrouwonvriendelijk. Toen kon dat nog en het past goed bij het personage Bond in die jaren. Moore is fysiek niet zo imponerend, maar als persoon weer wel. Zijn chemie met Bondgirl Barbara Bach is ook uitstekend. Bach doet het ook erg goed als Russische agente. Ze is adembenemend sexy. Nou lees ik ook dat ze destijds een topmodel was, geloof het meteen. Ze krijgt ook een paar heerlijke kledingstukken aan. Ja, de makers wisten destijds al goed dat dit een mannenreeks is.

Ook met de actie zit het meer dan goed. Hoogtepunten vind ik toch wel de achtervolging in de bergen, met de Lotus die onder water kan gaan. Heerlijke klassieke Bond wagen hoor. Het andere grote hoogtepunt is de grote confrontatie op het schip. De shoot-out deed me wel erg denken aan die in de vulkaan bij You only live twice, maar spectaculair was het zeker.

Als ik trouwens nog even kritisch mag eindigen, de skiscene in het begin en de man tegen man gevechten in het algemeen zijn wel vrij lelijk weergegeven. Dat mag allemaal wel overtuigender en realistischer.

Absoluut de beste titel van Moore en ook zeker van de gehele Bondreeks.

4,5* stonden en blijven staan.

Ik kan Roger Moore nu toch veel beter hebben dan vroeger, misschien wel juist omdat het een beetje een houten Klaas is. Volgens mij had hij al een stunt double nodig als hij een muurtje afspringt of een sprintje trekt. De gevechten met zijn reusachtige tegenstanders zijn dan ook volledig onrealistisch. Als charmeur met cheesy oneliners is hij wel ongeëvenaard.

Het verhaal is standaard-Bond: Megalomane snoodaard met onderwater-imperium en privé-leger kidnapt paar atoombommen: Bekend terrein. Het scenario was uiteraard totaal ongeloofwaardig met als hoogtepunt het op het laatste moment wijzigen van de coördinaten voor de bommen- die sufferds verdienen het dan ook om opgeblazen te worden.

Mooie Bondvrouwen- zelfs de recepcioniste van het hotel was een Bond-girl- maar Bach kon niet acteren. Ze bakte er weinig van, maar ze lijkt me wel sympathiek en het was geen straf om naar te kijken.

Wat deze Bond verder enigszins boven de middelmaat doet uitstijgen is natuurlijk de over the top schurk Jaws. Je tegenstanders doodbijten met je metalen smoel, het is weer eens wat anders. Ook aardige locaties in Egypte en Sardinië. De onbekende titelsong van Carly Simon blijft niet echt hangen.

Zoals meerderen opmerken in grote lijnen een kopie van You Only Live Twice, maar stukken beter uitgewerkt. Alles zit erin, een memorabele schurk in de vorm van Jaws, een auto met gadgets, mooie vrouwen (en in vergelijking met voorganger The Man with the Golden Gun nu wel een erg competente Bond girl), een plot dat aardig wegkijkt en een grote explosie op het einde waarmee het domein van de schurk, die de wereld wilt vernietigen, ten onder gaat. Twee keer een explosie zelfs!

De actie ziet er ook wel aardig uit met minder blauwe schermen dan in menig eerdere Bond film. Alleen bij de auto achtervolging en als ze uit een luik van een onderzeeër hangen heb ik blauwe schermen kunnen zien.

In vergelijking met eerdere James Bond films is het enige wat tegenvalt de titelsong. Verder vallen naar huidige maatstaven de beelden in Egypte en onder water tegen, al zal dat in die tijd ongetwijfeld een stuk indrukwekkender geweest zijn. Niettemin één van de beter Bondfilms. 3*.

Stilletjes aan de hele collectie van Bond een kijkbeurt geven. De meeste een herziening, maar er zitten ook een paar bij die ik blijkbaar vroeger gemist heb. Zoals deze bijvoorbeeld. Deze film heeft me aangenaam verrast. Moore doet het best wel aardig als Bond ( wat ik eigenlijk niet had gedacht ) en er zit heel wat vermaak in deze film. Het verhaal is leuk met heel wat leuke actiescènes en gadgets van Bond. Soms heerlijk over the top. Daarbij vond ik de cast voor de schurken prima. Vooral Jaws steelt de show, maar Karl Stromberg is perfect als coole doorgedraaide gek die een nieuwe wereld wil creëren. Ook de vrouwelijke cast mocht er zijn. Barbara Bach speelt een erg leuke Russische agent XXX en Caroline Munro is ondanks haar kleine rol toch een sensuele verschijning. Valerie Leon als de mooie Hotel Receptionist had ook meer invulling mogen krijgen. De actiescènes op de boot in het laatste half uur mogen gezien worden. Ziet er allemaal gaaf uit. Trouwens het bijzondere schip van de schurk Stromberg zag er cool uit, zowel binnen als van buiten. 7/10

Wat waren die posters toch mooi vroeger en hoe lelijk zijn ze nu. The spy who loved me zit goed in elkaar heeft een degelijk plot en is best wel spannend. Daarbij zijn de beelden en muziek mooi vormgegeven. Ik hoorde zelfs de muziek van Lawrence of Arabia tijdens de woestijngang. Prachtig! Het zoetsappige daargelaten heeft de film ook veel verrassende elementen. Een van de betere van Roger Moore. 4 sterren blijven overeind.

Ik vond dit vroeger de beste Bond-film (hierna werd dat Living Daylights). Decennia later begrijp ik bij een herziening waarom. Deze Bond film heeft prachtige, reusachtige sets en een aangenaam tempo. Bovendien krijgt de Bond girl hierin veel meer te doen dan in andere Bondfilms en is ze als Russische superspionne gewaagd aan 007. Barbara Bach speelt haar ook prima naar mijn mening. De actiescenes zoals de ski-scene in het begin, de auto achtervolging en de onderwater scenes zijn erg strak en duidelijk gefilmd, wat in de latere For Your Eyes Only (van dezelfde regisseur, met het dubbele budget!) gek genoeg toch een stuk slechter was gedaan. Verder is Stromberg een prima Bond schurk met ouderwetse vallen voor zijn gasten en een prachtig afgelegen fort in de oceaan. De rechterhand Jaws maakt het feest compleet. En dan heb ik het nog niet eens over die prachtige onderwater-auto. Allemaal dingen die ik in For Your Eyes Only toch een beetje miste.

De blue screen...tsja, je kunt het bij films uit die tijd erg duidelijk zien, maar het wordt hier gelukkig maar sporadisch toegepast omdat ze toch heel veel puike decors hebben gebouwd en daar smulde ik als toeschouwer wel van. Roger Moore ziet er hier nog best jong uit, wat snel zou veranderen.

Die titelsong vind ik ook wat saai, maar wel goed passen. Ik denk dat ik dit nog steeds de beste Bondfilm van Moore vind, maar ik wil eerst Octopussy nog een keer een beurt geven .

“Which bullet has my name on it? The first or the last?”

“I have never failed on a mission, Commander. Any mission.”

“In that case, Major, one of us is bound to end up gravely disappointed, because neither have I.”

The Spy Who Loved Me is één van mijn favoriete Bondfilms. Een goede bad guy in Stromberg, Jaws, Roger Moore in topvorm, Barbara Bach, en veel mooie locaties en goede actiescènes. Roger Moore is hier wat serieuzer, maar hij blijft zijn humor en charme gelukkig wel houden.

Het is in Spy allemaal wat meer gedoseerd en in balans. Bach is ook ijzersterk en één van de betere Bondgirls. Jaws is natuurlijk een icoon, en zijn scenes hebben zowel spanning als humor in zich. Het plan van de bad guy is wat simplistisch, maar gelukkig is Jurgens erg sterk en weet hij het allemaal wel te verkopen. De actiescènes zien er goed uit en brengen spanning en vermaak. Vooral de scene met de schitterende Lotus Esprit springt er in positieve zin uit. Complimenten ook voor de production design. Vooral het onderkomen van Stromberg is schitterend vormgegeven.

Waarom ik deze film niet zo heel goed heb beoordeeld de laatste keren dat ik deze gezien heb is me echt een raadsel. Dit is nou typisch een Bond-film zoals ik ze graag zie.

Allereerst een schurk die niet eens zoveel indruk maakt om z'n acteerwerk maar vooral om de plek waar hij intrek in heeft genomen. Een imposant zeegevaarte in de vorm van een spin die wanneer het uit de zee omhoog komt grote indruk maakt. Prachtig decor met oog voor details.

Het hulpje van deze Stromberg, Jaws, is een van de grote iconen van de hele Bond-reeks. Met z'n gebit van staal schakelt hij de ene na de andere persoon uit en opent hij zelfs metalen sloten alsof het niks is.

Verder is Moore hier echt heel erg goed, grappig en soms ook keihard. Z'n tegenspeelster Barbara Bach is een mooie verschijning, heeft echt wel wat meer te doen dan een mooie Bond-girl te spelen, alleen haar acteerwerk laat soms te wensen over.

Verder is deze film natuurlijk bekend om de witte Lotus Esprit, de technische snufjes die daarin verwerkt zitten zijn geweldig, met als hoogtepunt natuurlijk de scene in het water.

De locaties zijn prachtig, de beginscène in de sneeuw is prima en het verhaal verder simpel maar effectief.

Verhoging naar 3.5*, maar dicht tegen de 4* aan. Een van de betere van de reeks tot nog toe.

Hmm.

Alhoewel deze Bond-film als film zelf niet al te veel voorstelt, heeft het wel echt verreweg de leukste schurk die ik in het Bond-universum heb zien rondlopen. Zo'n type als Kiel in dit geval, heerlijk personage is dat. Een schurk met wat eigenaardigheden.

Maar de Bond-film zelf is nog niet heel erg bijzonder. Moore is echter wel degelijk bezig als Bond en gaat braaf met zijn trekjes en fratsjes verder. Het verveelt niet, maar op den duur voelt het iets wat ongeïnspireerd aan, maar dat gevoel is niet heel erg aanwezig.

De film haalt vooral zijn kracht uit het personage van Kiel, die echt een aantal geweldige scenes heeft. Zo iets als het doorbijten van die ketting. Om vervolgens 1 van zijn slachtoffers met zijn kaken te verslinden. Ik vind het echt een heerlijke introductie van zo'n personage.

Maar er zijn ook wat irritaties. Vooral die Bond-girl was echt een ramp. Nogal irritant en duf personage die klinkt alsof ze stof heeft gegeten. Ik ben niet zo verzot op die Bond-girls elke keer, maar deze was toch echt ondermaats aan de andere Bond-girls.

Desondanks een vermakelijk filmpje door een heerlijk personage van Kiel. Dat soort dingen maken Bond-films toch wel iets leuker om naar te kijken. Het vermaakt ook wel, ondanks dat de speelduur iets aan de te lange kant is.

Vermakelijke Bond film. Te belachelijk om serieus te nemen, maar tja daar staan deze films nu eenmaal bekend om, en de film neemt zichzelf gelukkig ook nergens echt erg serieus. Er zitten wel een paar leuke locaties, setpieces en actie-scènes in, maar iets te vaak toch ook knullige onzin. Ik ben denk ik ook één van de enigen die de bad guy Jaws niet zo geweldig vond. Origineel, bwah ja, maar ook flauw uitgewerkt. Voor de rest nog heel wat vrouwelijk schoon, maar ook een redelijk dramatisch acterende Barbara Bach, en Moore als James Bond vond ik eigenlijk ook niet zo geweldig. Charisma en humor heeft ie wel, maar in fysiek acteren moet dat toch de grootste houten klaas ooit zijn geweest. Die man laat een trap oplopen er nog moeilijk uit zien.

Maar bon, zoals ik zei, het is vermakelijk en het duurt ook allemaal niet te lang, dus een kleine 3*.

Stijlvolle Bond wel, het interessantst aan de films in deze reeks vind ik de locaties, de snufjes en natuurlijk de Bond girls.

Voor wat betreft de locatie; Atlantis vind ik fraai, zo midden op zee. De heer Stromberg is ook een aangename schurk die mooi gebruik maakt van taal. De auto die te water gaat kan ik denk ik wel een klassieker noemen, zeker ook de manier waarop hij het strand verschijnt. Triple XXX is een aantrekkelijke dame en ook iemand die wat kan, ze weet James zo nu en dan behoorlijk af te troeven. Met name in de laatste scenes ziet ze er zeer appetijtelijk uit.

Roger Moore is dan wel een houten klaas, maar met zijn charme weet hij een hoop te verbloemen.

Al met al een aardige Bond.

“For me, this is all the world. There is beauty... there is ugliness... and there is death.”

Ik moest de marathon toch maar even doorzetten, ook al dat de films me eigenlijk steeds minder beginnen te boeien omdat het eigenlijk vrij herhalend is. Er is constant een zelfde versie van de film, we beginnen met wat actie waarna de intro afspeelt en het allemaal wat rustig begint, vaak met bond en een leuke dame samen in één bed. En toch begint het mij wel wat te vervelen, je kan nu voorspellen wat er gebeurd en dat haat ik vaak het meeste aan films.

Toch is ‘The Spy Who Loved Me’ weer een tikkeltje beter als zijn voorgangers. En dat komt voornamelijk door een zeer interessante en leuke schurk die we deze film weer mogen opsporen met ‘James Bond’. Maar ook ‘Roger Moore’ is in een uitstekende vorm, wel wat serieuzer als zijn voorgaande films maar wel weer erg tof en ook de bond dame is weer van goede klasse, prachtige vrouw.

Dus ja, ik heb al om al best genoten met ‘The Spy Who Loved Me’, een fijne ‘Bond’ film en zeker eentje in het betere rijtje van deze franchise.

3.5*

Ik kon me deze niet meer herinneren, op de Lotus onderzeeër en die gekke camerabol in die olietanker na. Op zich geen verkeerde film. Wel leuk maar niet bijzonder. De disco achtige bond muziek valt wel op hier en daar. Dat pst niet zo in m’n straatje. Verder wel leuke badguy en natuurlijk de introductie van Jaws, typische sidekick uit dit bond era. Ook hier weer loopt de humor, spanning en actie door elkaar. Zeker ff meepakken.

En verder met Roger Moore als James Bond, van de Moore reeks hadden we meteen met Live And Let Die meteen één van de beste, en met het vervolg The Man With The Golden Gun de slechtste Bond film over het algemeen, vanaf het ontstaan af. Een hoogtepunt en dieptepunt die The Spy Who Loved Me in beide gevallen niet kan overtreffen noch evenaren. Een film trouwens in mijn beleving die vlot en vermakelijk is, en dat omvat het geheel nog steeds prima.

Een verhaal vergelijkbaar met You Only Live Twice wordt gebracht, kaping van in dit geval Russische en Amerikaanse kernonderzeeërs met als doel het uitlokken van een kernoorlog, eigenlijk niet heel bijzonder, net als de excentrieke bad guy Stromberg die leuk is en aardig wordt neergezet, maar nagenoeg niets extra's toevoegd. Om meteen dan maar de slechte dingen van de film te benoemen. De muziek in het begin is van het moderne soort, en ronduit afschuwelijk. Iets dat gelukkig naar het einde toe verbeterd. Stromberg voegt zogezegd niet zoveel toe, en Moore is al 50, iets dat duidelijk te zien is op vitaal vlak. Bepaalde acties en vechtpartijen worden overduidelijk met een stunt double gedaan en niet met Moore.

Desondanks kenmerkt The Spy Who Loved Me zich als een vlotte en actievolle film waarvan de mix humor en actie beter slaagt dan in zijn voorganger. Iets wat ook verbeterd is, het fenomeen Bond met iedereen het bed deelt. Iets dat hier niet lukt. Iets dat zeker afwijkt van van de vorige twee delen. Het ligt in ieder geval niet aan het aanbod, Bach is mooi maar moet haar meerdere kennen in Valerie Leon en Caroline Munro. Dan is er de entree van een iconische bad guy in de vorm van Jaws die we hier na nog een keer zullen zien. Geweldige Richard Kiel wat dat betreft. Dan is de er de humor die wel aanslaat zoals het busje dat gesloopt wordt door Jaws terwijl men probeert weg te rijden.

The Spy Who Loved Me is daarmee niet een topfilm maar wel een uitermate vermakelijke en leuke film te noemen.

Toch wel een meer dan degelijke Bondfilm. Vooral het samenspel met Triple X vond ik een geslaagde combinatie. Uiteraard springt ook Jaws uit het oog en is hij toch als uitvoerende bad guy / bodyguard een legendarische tegenspeler geworden van Bond, toch meer voor mij persoonlijk dan de dwerg Nick Nack en de gehoede Oddjob uit Goldfinger. In het mindere Moonraker mag Kiel nogmaals opdraven als de gevreesde Jaws.

Verder ook de introductie van de mooie witte Lotus die zelfs multifunctioneel blijkt. Toch ook wel een iconische scène als die uit het water opdoemt. Daarnaast is het plot best OK en is actie en humor met elkaar verweven. Stromberg als bad guy is best geslaagd en ook de openingscène mag er wezen.

Mijn eerste en tot nu toe enige titel met Roger Moore en dit is precies hoe ik me een Bondfilm voorstel. Misschien ook omdat ik enkele films met Pierce Brosnan als eerste zag in de reeks, dat lijkt hier toch het meeste op. Moore doet het als charmeur echt beter dan Connery. De één op één gevechten zien er barslecht uit, maar de auto-achtervolging vond ik dan weer wel mooi ogen, zo ook de sets. En over mooi ogen gesproken: Triple X is een leuke en zelfbewuste Bondgirl met een paar heerlijke outfits. De rolpatroongrapjes die men erin stopt maken het allemaal wat minder archaïsch dan de eerste titels met Connery. Leuke film. Nu nog ééntje bekijken met Timothy Dalton.

Na deze terug gezien te hebben gezien, is dit niet de sterkste James Bond film met Roger Moore.

Deze film is enigszins gedateerd.

Wel is het nog steeds een prima avontuurlijke film.

Bond marathon deel tien herzien op bluray. De derde met Moore en wederom een goede film.

Wanneer er twee kernonderzeeërs van zowel Engeland als Rusland op geheimzinnige wijze zijn verdwenen worden de Geheime Dienst van beide landen gealarmeerd. Engeland stuurt 007 en Rusland Majoor Anya Amasova/agent Triple X om de zaak te onderzoeken. Ze komen op het spoor van Carl Stromberg, die door middel van een hitte opsporingssysteem de schepen heeft overgenomen.

Moore zet weer een goede Bond neer met zijn inmiddels wel bekende charme en gevatte oneliners. Hij moet samenwerken, maar krijgt tegelijkertijd concurrentie van de knappe Bond-babe Barbara Bach, de Russische agente. Jurgens vond ik ook niet verkeerd als schurk die een 3e wereldoorlog wilt ontketenen en de wereld te vernietigen, om vervolgens onder water een nieuwe beschaving te scheppen. Zijn schuilplaats is de Atlantis, een koepelvormige zee-aquarium in de vorm van een vierpotige metalen kikker. Hij wordt op zijn beurt bijgestaan door de inmiddels bekende boomlange Jaws (Richard Kiel), die met zijn metalen tanden letterlijk mensen doodbijt. Hij krijgt de opdracht van Stromberg om de microfilmkopie van het opsporingssysteem terug te vinden.

Enkele hoogtepunten vond ik de ontsnappingsscene op de ski’s van de bergtop in Oostenrijk. Duidelijk een stunt double, maar wel gaaf gedaan, vooral als hij achteruit skiënd een achtervolger neerlegt, vervolgens een duikvlucht neemt en een Union Jack parachute opent. Als de maîtresse van Stromberg letterlijk aan de haaien wordt gevoerd, onder de prachtige klassieke muziek van Bach (Orchestral Suite No. 3). Het gevecht met Jaws in de trein. En tot slot de achtervolging in Italië met de Lotus Esprit en helikopter. Mooi stukje als ze daarna letterlijk uit de zee het strand op komen rijden onder de bekende Bond tune, en James nog even een visje uit het raam gooit. De locaties in Egypte waren natuurlijk een lust voor het oog, en waren het ook meest sfeervol.

Minpuntjes vond ik de titelsong en de finale in de grote tanker van Stromberg. Komt wat rommelig over als iedereen begint te schieten, met granaten gooit en door elkaar heen rent.

Dit was de eerste Bond-film waar werd verwezen naar Bond’s verleden, waaronder zijn rekrutering door de Britse geheime dienst van de Royal Navy en zijn huwelijk met Tracy. Tevens horen we ook voor eerst de voornaam van “M” als Miles en “Q” als Boothroyd.

In de credits zien we dat Bond zou terugkeren in “For your eyes only”, maar door het enorme succes van Star Wars kwam eerst “Moonraker”.