Live and Let Die (1973)

Dit is de eerste Bond film van Roger Moore .deze film heeft een eigenaardige voodoo sfeer maar ook erg goede actie scenes.

Dit is een Bond film die me vooral is bijgebebleven door drie actie scenes. De eerste Actie scene , is een scene waarin Bond in een dubbeldekker zit en achtervolgt word Bond gaat dan een burg onder en de dubbeldekker verliest zijn bovenkant
De tweede actie scene is de scene dat Bond op een klein eilandje met krokedillen word gezet en hij weet te ontsnappen door al springend op de krokedillen aan de kant te komen
De derde actie scene is de geweldige speedboot achtervolging.
Als ik aan deze film denk , denk ik aan deze drie actie scenes , veder is een wat mindere maar toch een zekere leuke Actie scene de vliegles de James Bond geeft.

Wat ik niet zo bij deze film kan waarderen is dat er een soort voodoo sfeer over deze film hangt bijvoorbeeld het Bondmeisje dat via kaarten de toekomst kan voorspellen ik vind dit niet echt bij een Bond film passen.

Roger Moore vind ik niet zo goed spelen als Sean Connery bij Dr No maar Roger Moore doet het toch erg goed hij probeert in deze film niet Sean Connery na te doen ,Roger Moore legt nog wat meer de nadruk op humor dan Sean Connery. Jane Seymour als Solitaire doet het aardig, ze acteert niet altijd geweldig maar het kan er mee door. Yaphet Kotto als Dr. Kananga vind ik een leuke schurk, maar hij mocht van mij nog wel iets dreigender overkomen en hij komt op een belachelijke manier aan zijn eind. Julius Harris als Tee Hee met zijn haak vond ik erg leuk.

Het einde van de film valt wat tegen dat had best wel wat spannerder gemogen.Het gevecht tussen Bond en Kanaga stelt niet zo veel voor en verder is er weer veel voodo gedoe. Als je denkt de film is afgelopen dan krijg je nog het gevecht met Bond en Tee Hee in de trein Het is de gewoonte van Guy Hamilton als hij een Bond film regiseert om na de climax, nog een klein gevecht te doen want bij elke Bond film die hij regiseert is dat het geval en elke keer vind ik dat het beter voor de film was geweest als dat gevecht gewoon tijdens de climax afspeelt en niet erna.

Ondanks de Voodoo sfeer die over deze film hangt is dit toch een vermakelijke Bond film met een paar goede actie scenes maar er zijn betere Bond films dan deze film
3 sterren voor deze film

Dit is de grappigste bond film die ik tot nu toe gezien heb.

Ik ben ze nu allemaal van oud naar nieuw aan het kijken.

Verder was de bondgirl echt prachtig,

En was het verhaal ook wel leuk opgezet.

al met al een 3,5*

Dé film met de spectaculaire speedbootachtervolgingen. De eerste van Moore. Hij moet nog in z'n rol groeien. De dubbelrol van Yaphet Kotto als Mr. Big/Dr. Kananga komt niet goed uit de verf al is Kotto op zich wel een goed acteur. De toevoeging van sherrif Pepper haalt het niveau van de film flink onderuit.

Vandaag herbekeken (Ik kijk alle bond films nogmaals van nieuw naar oud) , moet zeggen dit is een erg goed deel van de serie, niet de beste van Roger moore want ik vind Octopussy beter, maar in deze film gebeurd er heel wat, leuke scenes, goede achtervolgingen met de boot, leuk einde ook, maar niet een expolsief einde zoals we gewend zijn dat alles uit elkaar knalt ofzo

maar al met al wel 4 sterren!

behalve de badguy dan die wel explosief eindigt.

Het debuut van Roger Moore als James Bond, waarin hij toch heel erg veel humor eraan toevoegt. Zijn rol is goed, de badguy valt tegen. Ook de rol van blaaskaak sheriff JW is van laag niveau maar stiekem vond ik dat geschreeuw best grappig. De actie en ontploffingen zijn goed, vooral richting het einde toe de achtervolging met de speedboten, maar het verhaal zelf vond ik bij deze bondfilm wat minder.

Eerste Bondfilm met Roger Moore wordt onderuitgehaald door het voodoo-thema. Het toekomst voorspellen, de rituele dansen.. Ik vind het maar niks, daarnaast kwam het nep over en haalde het de geloofwaardigheid van de film naar beneden.

De badguys van de film vond ik verre van intimiderend; ze waren mij te lief en acteerden ook vrij matig.

Jane Seymour is ook niet top als Bondgirl. Tel daar een stuitende bijrol van meneer de sheriff bij op en je hebt een hoop minpunten.

Er zijn echter ook pluspunten: Roger Moore als Bond vind ik een verademing. Hij is hier duidelijk nog aan het wennen en zal vermoedelijk nog verder in zijn rol moeten groeien ( ik kijk de films van oud=>nieuw ), maar Connery werd duidelijk te oud en dit is een fijne, vernieuwende Bond met nieuwe inzichten en leuke humor.

Enkele fijne achtervolgingsscenes en prima gevechten aan het einde redden de film voor mij.

De dubbeldekker, de ontsnapping van Crocodile Island en de speedboot-achtervolging zijn leuk, en ook het slotgevecht met mr.Haak ging er bij mij nog wel in.

Plussen en minnen afgewogen kom ik toch niet op een voldoende uit, hierdoor werkte het thema en het matige badguy-resemble mij te veel op zenuwen. 2,5* voor Bond nr.8.

Roger Moore is anders wel een paar jaar ouder dan Sean Connery dus ik snap niet helemaal met wat je bedoelt met de opmerking dat Sean Connery duidelijk te oud werd. Veder rest ben ik het wel met je eens. Roger Moore moet nog wennen, maar hij doet het zeker niet slecht en met zijn komst kreeg de serrie nog wat meer humor.

Is dat zo? bedankt voor de correctie dan. Ik meende in de Connery van Diamonds are Forever toch een duidelijk oudere Bond te herkennen dan in de Moore van Live and Let Die. Zo kwam het althans over, maar dan heb ik me vergist.

Dit is de eerste Bondfilm met Moore die ik zie, dus ik ben benieuwd hoe ie het er in het vervolg vanaf brengt.

Valt toch wat tegen in de herziening,de actie scenes hebben een te hoog komedie gehalte en ook al dat voodoo gedoe komt de film niet ten goede.Verder wel een leuke film en ook Roger Moore kan me wel overtuigen.Wel jammer dat er wel erg weinig dreiging van de schurken uitgaat.De titelsong daarentegen is één van de betere.

Hij blijft leuk. Wat hebben we destijds gelachen in de bioscoop en nu nog steeds. Afgezien van de broekspijpen, is de film nog niet gedateerd. Ik weet dat veel mensen de humoristische Bond niet zo waarderen, omdat het niet helemaal is wat Fleming bedoelde, maar dit is toch prachtig vermaak voor de hele familie. 'Same time tomorrow, Miss Bell?'

Moore schoot raak en verdiende terecht zijn plek voor de eerstvolgende zes films. Voorderest is de film helaas veel te gehaast en ontbreekt het te vaak aan een narratief. Veel meer dan een aaneenrijging van actiescènes en humor krijgen we niet voorgeschoteld en dat is toch wat mager voor een Bond. Zelfs de fantastische soundtrack kan een onvoldoende niet voorkomen.

Moore heeft evengoed een fanbasis die hem graag in de luchtige Bond-versie ziet. Geef mij maar de hardere Bond's van Craig, Dalton of Connery. Zoals Dogie_Hogan al aangeeft zie je veel van The Saint en The Persuaders terug in de Moore-Bond.

Ik vind dat ik toch even een lans moet breken voor deze film. Deze film heeft veel te bieden. Het is geen film met pretenties zoals de Craig-films, met andere woorden: het past in de film als iets te makkelijk is uitgewerkt of niet helemaal klopt, gecombineerd met de humor heeft dit zijn charme. Aan het einde komen er zoveel verschillende actiescenes voorbij dat het in ieder geval voor mij onmogelijk is om niet on de indruk te zijn. Dit is een film die je zijn fouten vergeeft.

lessen geleerd (spoilers) :
- blaxploitation en james bond kan prima samengaan
- je kunt de rits van een jurk openritsen met een magneet
- sommige waarzegsters verliezen hun gave als ze hun maagdelijkheid verliezen
- je kunt over krokodillen heenlopen als ze in het water liggen

SUPER FILM !!! met een zooi prachtige amerikaanse wagens ! (daar ben ik gek op), film begint wat appart en dan bedoel ik vooral de scene met die rouwstoet. sommige beschouwen deze film als een rare en ietwat griezelige bond film, maar dat valt reuze mee vindt ik ! dit is de eerste met mijn favoriete bond, ROGER MOORE !

Ik ben nu een tijdje bezig met een soort projectje om alle Bond films op chronologische volgorde te zien, en gisteren was de eerste Moore film aan de buurt. Daar heb ik best wel naar uitgekeken, want vroeger was Moore mijn favoriete Bond, omdat hij hem wat laconieker en ironischer invult. Ik kan me overigens goed voorstellen dat andere mensen daar juist minder van geporteerd zijn, en daarom Connery prefereren. Ik moet zeggen dat ook deze kijkbeurt Moore me erg bevalt, en neig dus naar mijn oorspronkelijke standpunt.

Verder kijkt de film aardig weg, voor een groot deel ook vanwege Seymour, die ik één van de mooiste Bondgirls vind, misschien zelfs de mooiste. Verder een aantal onzinnigheden, zoals met de krokodillen, het Dukes of Hazard-achtige ventje, en hoe de antagonist tot zijn einde komt. Het laatste is wel vermakelijk, maar de rest had van mij niet gehoeven. Ook enigszins jammer is dat Q ontbreekt. Het aantal gadgets is dan ook vrij beperkt, terwijl daar ook altijd veel charme in zit. De titelsong is uitstekend, de bewerking in de film wat minder, want op hetzelfde tempo, waar tijdens de actiescènes me een hoger tempo beter lijkt.

Conclusie is dat ik blij ben met Moore, en dat Seymour ook erg prettig is om naar te kijken, maar het script kan beter afgestemd worden, en Q mag eigenlijk ook niet ontbreken. 2*.

Het voodoo-gehalte drukt te zwaar op de film. Die wanhopige vrouw met de kaarten, de gekke spraakloze voodoo-tovenaar die alleen kan lachen, de voodoo-klunzen in het bos die als schreeuwende en dansende apen rondspringen etc.

Moore is een verfrissende verandering maar komt in begin heel slungelig over. Later maakt ie het alsnog goed met zijn actionele capaciteiten.

Blijft toch een boutfilm.

Ah, de eerste met Moore dus, de clown van de Bond-vertolkers maar toch ook -wat direct opvalt- iemand met goede smaak en manieren en zo vanuit de Britse upper class afkomstig. Alleen al zijn badkleding staat hem zeer chique, en dan ook hoe hij een sigaar constant vasthoudt: dat verraadt een goede opvoeding. Wel is Moore nog wat stijfjes en onwennig, maar wie niet in zijn eerste Bond? Gelukkig maakt hij met zijn charme en uitstraling veel goed. Daarnaast ziet hij er jonger uit dan Connery in zijn laatste film terwijl hij vijf jaren ouder is. Allicht is het dat Bond nu zijn oerwoud op zijn borst heeft weggeschoren.

Verder is het verhaal aardig met net wat andere punten dan in de gemiddelde Bond, al is het wel jammer dat dit de tweede film op rij is die voor een groot deel in de VS afspeelt; ik zie liever wat meer exotische plekken. Daarnaast is de humor allemaal erg flauw, met dat gedoe met die Sheriff wel als dieptepunt. Een Boss Hogg is grappig in zijn serie, maar zulk een persoon in een film gaat gewoon irriteren. Ook de actie is niet spetterend. Het is weliswaar vrij overzichtelijk gefilmd, maar duurt allemaal te lang en is ook vrij duf. Vooral de achtervolgingen, of dat per auto of op het water is, spannend wordt het nergens, voor een actiefilm toch een doodzonde.

Waar Hamilton als regisseur wel in uitblinkt is een tijdsbeeld neerzetten in zijn beelden. Nu zijn dat de Afro's (zij het wat uitvergroot) of het Harlem van de jaren 70. In Diamonds deed hij dat al met Vegas, en dat geeft best heel wat sfeer en maakt het ook een mooie blik op een tijd (misschien nog wel meer dan alle verwijzingen in andere Bonds naar de Koude Oorlog). Verder is de schurk van dienst niet heel memorabel en de Bond-girl is wel de knapste en leukste (om te zien) van allemaal tot nu toe. 2,5*.

Vind dit toch een zeer leuke Bond al vele malen gezien deze. Moore vind ik persoonlijk de beste Bond acteur velen zullen hier niet met eens zijn de meeste vinden Connery de beste die ik ook wel zeer goed vind. Vind het gewoon erg goed dat Moore zo extra humor in zijn personage steekt waar connery dat maar miniem deed. Fantastische soundtrack ook. Op naar de volgende bond herzien.

Goeie Bond film

niet de beste maar leuk.

Minpunt voor mezelf is wel al dat ik de film al heel vaak gezien heb,

maar dat maakt niks uit,

gewoon heerlijk genieten.

Het einde dat de slechterik Kananga wordt opgeblazen,

en dan in 100 stukjes vliegt,

vindt ik persoonlijk dom over komen en niet erg realistisch.

De eerste met Roger Moore. Wat opvalt is dat hier een stuk minder actie in zit. Geen over-de-top eindslagveld, maar gewoon een sobere 1v1. Hoe Kananga aan zijn einde komt is wat cartoony, maar voor de rest een heel onderhoudende Bondfilm. Van begin tot eind is het spannend met een vleugje meer humor dan normaal. Enkel de titelsong van Paul McCartney & The Wings vind ik niet echt bij een Bondfilm passen.

Live and let die is wellicht één van de films die ik het minste aantal keren heb gezien. Ik herinner me er vrij weinig van als ik het een tijd niet gezien heb. Met een frisse blik en een paar jaar later vind ik Live and let die heel verrassend uit de hoek komen. Guy Hamilton is wederom terug als regisseur en weet zelfs Goldfinger te overtreffen naar mijn mening. De film heeft tevens een fantastische 70s sfeer.

De film begint met de enige openingsscène (samen met The man with the golden gun, en From Russia with love als je strikt bent) waar Bond niet in voorkomt. Drie agenten worden vermoord op drie verschillende locaties en het is aan Bond om uit te zoeken wat de connectie van de moorden is en wie hierachter zit. Waar Hamilton met Goldfinger zweerde bij een mini-film voor de title sequence, heeft het hier directe relevantie tot de plot en is de actie verre van aanwezig. We worden ook geïntroduceerd tot de voodoosfeer van de film. Sowieso bestempel ik Live and let die als wellicht de vreemdste film in de reeks. Er gebeuren zo veel onverklaarbare en bovennatuurlijke dingen, dat je haast jezelf afvraagt of je een Bondfilm zit te kijken. Dat dit echter het geval is, blijkt uit de fantastische Paul McCartney & The Wings song. Meer Bond kan het volgens mij niet en het is zeker één van de meer memorabele en betere liedjes die voor een Bondfilm geschreven zijn. De soundtrack van George Martin is funky, op en top jaren 70. Het past de film uitstekend, want Live and let die is ook een grote kanshebber voor de meest tijdgebonden film van de reeks. En als het deze film niet is, dan is het zeker één van de andere films van Hamilton. Hij weet als geen ander de sfeer en toon van een bepaalde tijd weer te geven.
Live and let die wordt vergezeld van betere titels door Binder dan Diamonds are forever. De beelden zijn soms magistraal in synch met de muziek en er zit een vloeiendere beweging tussen de beelden. Samen met For your eyes only is dit het beste werk wat Binder zou afleveren voor de films met Moore. Na de titels onvouwt het verhaal van de film zich langzaam. Lange tijd is niet duidelijk wat nu precies gaande is en Bond zelf lijkt ook een beetje hulpeloos te zijn. Moore vraagt nogal vaak om informatie - het lijkt in deze film zijn favoriete zin te zijn - en dit verschilt wel met Connery als Bond. Connery zou alles op alles zetten en iemand een flink pak rammel geven om de desgewenste informatie te bemachtigen. Moore is meer suave, rustig en kalm blijvend met een flinke dosis droge humor. Beide heeft zo z'n charme.
De overige cast is overigens prima. Jane Seymour speelt Solitaire, de waarzegsters voor Dr. Kananga, en ze ziet er niet alleen heel mooi uit in deze film, ze is ook weer een stuk beter dan sommige eerdere Bondgirls. Wel, ze heeft tenminste een degelijke achtergrond wat haar interessanter maakt om naar te kijken. Yaphet Kotto speelt Dr. Kananga (en Mr. Big) en ook dit is prima in orde. In sommige scènes is hij zeer overtuigend, getuige de scène nadat Bond bewusteloos geslagen is en naar de krokodillenboerderij wordt gebracht, is Kotto uitstekend in zijn rol als hij Solitaire probeert in zijn macht te houden. Waar deze film ook in uitblinkt, is de oneindige stroom aan memorabele hulpjes en side kicks. Tee Hee, Whisper, Baron Samedi, de taxichauffeur: het houdt maar niet op. Ze voegen allemaal toe aan de aparte sfeer van Live and let die. Sheriff J.W. Pepper is tevens opmerkelijk te noemen. Vroeger vond ik hem maar irritant - en dat is hij nog steeds - maar in Live and let die voegt hij verhaaltechnisch zeker iets toe aan de speedbootachtervolging.. Prima aanvulling dus. De enige die me niet zo kon bekoren was Gloria Hendry die Rosie Carver speelde. Oké, het was haar tweede missie als CIA-agente (dubbelagente!) maar de manier waarop... Storend. Gelukkig is ze niet te lang in de film. En tot slot Roger Moore zelf. Fantastisch. Zijn eerste Bondfilm is wellicht ook een van z'n beste optredens als Bond. Hij speelt hem met humor, charme en hij komt in de 1-op-1 gevechten nog goed uit de verf (dit zou later wel wat veranderen). Z'n uitstraling is subliem; er komt echt iemand binnenlopen als hij op het scherm is. Meer dan Connery nog in mijn optiek.
De locaties in deze film zijn, hoe kan het ook anders, Amerikaans! Het is in deze film wel het minst storend. Harlem in de jaren 70 ziet er fantastisch uit, mooi contrast met de overwegend zwarte bevolking en dan Bond die op onderzoek uit gaat. De scènes waar de speedbootachtervolging plaatsvindt, zijn ook prima. Waar ik Hamilton in deze film echt een pluim voor geef, is dat Live and let die de eerste film is die geen gebruik maakt van projectieschermen. Het zou tot Goldeneye (1995) duren voordat dit opnieuw niet het geval zou zijn. Helemaal eerlijk is het natuurlijk niet, want Live and let die is qua actie, toegegeven, vrij vlak en tam, maar Hamilton weet het allemaal heel overzichtelijk in beeld te brengen en door slim gekozen camerastandpunten en regiemontages is het gebruik van projectieschermen niet nodig. Het maakt dat de film beter uit de verf komt en minder gedateerd is. Ware het niet voor de belachelijke, opgeblazen dood van Dr. Kananga op het einde die als een ballon ontploft, vergezeld van zeer neppe special effecten, dan zou Live and let die nog een aantal plaatsen hoger in mijn ranking gestaan hebben. Want de film ziet er op blu-ray haarscherp en heel kleurrijk uit. Deed me denken aan Dr. No in veel opzichten.
Naarmate de film vordert, wordt meer en meer duidelijk. Het verhaal is gemakkelijk te volgen. Als duidelijk wordt dat Dr. Kananga een ordinaire heroïnesmokkelaar is en het aantal verslaafden in de Verenigde Staten wil verdubbelen door eerst gratis heroïne weg te geven en vervolgens als monopolist de prijzen exorbitant te verhogen komt de film in een stroomversnelling. Iconische scènes volgen elkaar op, met als absoluut hoogtepunt de speedbootachtervolging. Hij is aan de lange kant, maar doordat niet alles vanuit het perspectief van Bond verteld wordt, blijft het spannend om naar te kijken. Het is allemaal goed in beeld gebracht en sommige momenten zijn zelfs excellent getimed, zoals het moment dat de boten over de weg scheuren en de politieauto's nog net niet de boten rammen. Goed werk!
Als de film op zijn einde loopt, is er wel een fantastische locatie voor een schurk, maar geen spectaculair eindgevecht. Niet dat ik het echt miste in Live and let die overigens. De manier waarop Dr. Kananga aan zijn einde kwam, had wel anders gekund. Het was beter geweest hem aan de haaien te voeren en dan dat Bond iets zou zeggen als: "Oh he always loved a good bite of attention, didn't he?" Het was ook veel beter geweest voor het thema van de film, want Live and let die schreeuwt rood (zoals paars dat is bij On her majesty's secret service). We eindigen met een climax op de trein, geheel in Hamilton zijn stijl, want Tee Hee komt opdagen om Bond alsnog te verslaan. Het is één van de betere momenten in de film vind ik zelfs. Een goed gevecht, afgewisseld met de nodige humor.

Live and let die is zeker weer op een aardig niveau na de mislukking die Diamonds are forever heet. Er zitten zeker een aantal iconische momenten in (de jazzbegrafenis, de krokodillenontsnapping op de boerderij, de speedbootachtervolging en de busachtervolging) en het verhaal is van redelijk niveau. Het betreft eens niet Blofeld die de wereld in gijzeling houdt en ik denk oprecht dat het nodig was een nieuwe weg in te slaan en bepaalde zaken te vernieuwen. Scriptschrijver Tom Mankiewicz zorgt voor een aantal rake one liners en levert zowaar een degelijk verhaal af. Het is niet volledig vrij van fouten en knulilgheden, maar Hamilton brengt het luchtig en het komt hier wel goed uit de verf. Sommige scènes zijn zelfs redelijk spannend en Bond gaat zelfs her en der wat spionagewerk niet uit de weg. Het is niet van From Russia with love niveau, maar de film is onderhoudend en één van de meer herkenbare films in de reeks.

3,5 sterren

07. Dr. No
05. From Russia with love
16. Goldfinger
22. Thunderball
23. You only live twice
01. On her majesty's secret service
19. Diamonds are forever
13. Live and let die

Live and Let Die

Vermakelijke Bond maar niet echt gedenkwaardig. Saai plot (heroïnehandel?), voodoo, tarotkaarten, JW Pepper, beetje saaie bad guy, het is het allemaal net niet. Roger Moore debuteert als Bond en hij doet het goed. Moore zal nooit me favoriete Bond worden maar het is een sterk debuut. Het laconieke, ironische, humorvolle en luchtige heeft zijn charme en ik snap dat er onder de bondfans mensen zijn die Moore de beste Bond vinden. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan een wat hardere, krachtigere Bond die natuurlijk nog steeds iedere meid in bed kan krijgen met alleen een frons van de wenkbrauw .

De film heeft zeker zijn sterke momenten. De achtervolging per speedboot is natuurlijk geweldig gedaan (te lang, maar fantastisch) net zoals de achtervolging wanneer Bond en Solitaire in een dubbeldekker zitten. Jane Seymour is prachtig en acteert goed. Solitaire is een sterk personage alleen het hele toekomst voorspellen is niet aan mij besteedt. De locaties zijn geweldig. Jamaica, New York en New Orleans worden aangedaan en het ziet er prachtig uit. Als laatste heeft Live and Let Die een geweldige side kick in Tee Hee. Kleurrijk personage met een kunstarm en haak, wat wil je nog meer. Yaphet Kotto als Kananga is redelijk maar een beetje vlak en niet dreigend.

Geen memorabele Bond.

Je moet niet vergeten dat deze Bond film ook al 42 jaar oud is. Voor nu is het dan misschien wel geen bijzondere actie film, maar toen "Live And Let Die" destijds in de bios draaide, was het best een stevige film. Als ik er nu naar kijk dan beleef ik het ook helemaal anders dan toen ik hem vroeger in de bios zag. Maar tegenwoordig kunnen ze veel dingen heel realistisch over laten komen. En we worden hoe langer hoe meer verwend met films. Het moet echt wel heel apart en super goed zijn willen we nog tevreden zijn, tenminste als ik voor mezelf praat. Maar als ik terug denk wat ik van de film vond toen ik die vroeger in de bios zag, vond ik het toen een prima bond film. En tevens het debuut van Roger Moore als 007.

Live And Let Die van Paul McCartney door Rolling Stone magazine tot beste Bond song getiteld. Goldfinger is Nr.2.

Op 2 had a view to a kill gemogen van duran duran

Na herziening blijft dit een uitermate vermakelijke Bondfilm. Roger Moore blijft voor mij een uitstekende Bond met een fantastisch gevoel voor humor. Deze film zit ook boordevol leuke oneliners en komische situaties.

Toch heeft de film ook zeer zeker z'n duistere kanten. Live and Let Die wordt wel eens de meest duistere Bondfilm van de reeks genoemd. Op zich wat voor te zeggen door de aanwezigheid van voodoo en tovenarij.

Ook bevat de film memorabele scènes zoals die bij de krokodillen en de speedbootachtervolging. Sheriff J.W. Pepper blijf ik fantastisch vinden, een heerlijke over the top rol.

Daarnaast bevat de film een prachtige Bondsong en een prima soundtrack.

Deze Bond behoort zeker tot de subtop.

3.5* blijven staan!

"TRESPASSERS WILL BE EATEN"


Bij herziening vind ik deze film toch beter dan in mijn herinnering. Het blijft een flauwe Bondfilm met veel humor, een sheriff die zo lijkt weggelopen uit een The Dukes Of Hazard aflevering, Bond die een sigaartje rookt terwijl hij met een paraglider naar het eiland van de vijand zweeft en op het eind van de film met die Kananga die als een ballon opblaast en in stukjes vliegt.

Maar het moet gezegd dat er ook veel positieve zaken in de film zitten. Allereerst is Roger Moore een echte Engelse gentleman, charmant en grappig en hij ziet er ondanks zijn leeftijd jonger uit dan Connery in Diamonds Are Forever. Hoewel hij niet de lichamelijke fitheid en kracht uitstraalt die Connery en Dalton wel hadden, is hij toch geloofwaardig als geheim agent. Hij had dan ook al enige ervaring opgedaan met dergelijke rollen in The Saint en The Persuaders.

Live and Let Die heeft ook één van de mooiste, zo niet dè mooiste, Bondgirl van alle Bondfilms: Jane Seymour in de rol van Solitaire. Het was wel een beetje stom dat er 007 op de achterkant van de kaarten van solitaire stond, een knipoogje naar het publiek neem ik aan.

Het hele voodoo gedoe zorgt wel voor iets nieuws in de Bondfilms, maar steekt na een tijdje toch wat tegen. Vooral die Baron Samedi die steeds als een gek lacht vond ik nogal irritant. En die mensen die als wilden dansen rond die martelpaal was een beetje belachelijk. Als ze solitaire op handen naar de martelpaal droegen dacht ik even dat ik naar een oude Tarzan film aan het kijken was.

Julius Harris als Tee Hee met zijn robotarm is een gedenkwaardige bad guy. Yaphet Kotto als Kananga vond ik niet echt veel dreiging uitstralen. En waarom hij een dubbelrol moest spelen begrijp ik niet goed, want volgens mij had Bond hem toch van in het begin al door. En dat masker van hem leek echt op niets.

Clifton James als Sheriff Pepper moest wat extra humor in de film brengen en hoewel zijn idiote zuiderse gedrag wat over the top is, vond ik het nog wel leuk. Leuker dan zijn rol in The Man With The Golden Gun in ieder geval.

Deze film zit trouwens vol humor en actie, dus je kan bijna niet anders dan genieten van deze Bondfilm met hoog amusementswaarde. Bond die over de krokodillen loopt is wel het hoogtepunt, een erg goede stunt is dat! De achtervolging met de bootjes is ook wel leuk maar duurt inderdaad erg lang, 13 minuten in totaal.

Ook Quarrel uit Dr. No komt even terug, of tenminste zijn zoon Quarrel jr. Het moment waarop ze met een bootje naar het eiland van Kananga vaarden deed mij eigenlijk ook wat denken aan Dr. No.

De titelsong van Paul McCartney and the Wings beviel mij niet zo. Het past weliswaar bij de toon van de film en de jaren 70. Ik vond het wel beter klinken toen die zwarte vrouw in die nachtclub het zong. Ik heb het even nagekeken en haar naam is B. J. Arnau.

Al met al geen slechte Bondfilm en een goede start voor Roger Moore dus.


Bond wordt 's ochtends vroeg door M thuis bezocht.
Bond: "Insomnia, sir?"
M: "Instructions."

Geheim agent kijkt naar een voorbijtrekkende rouwstoet: "Whose funeral is it?"
Zwarte man naast hem: "Yours."

Nadat zijn chauffeur is neergeschoten en hij met moeite de auto kon doen stoppen door tegen een andere wagen aan te knallen, belt James naar Felix:
Bond: "Hello Felix? You know how i hate to trouble you, but I've eh... run into a little bother."

Rosie carver van de CIA: "You're only my second mission you know. My first was Banks, the agent who was killed."
Bond: "It's a relief to know I'm next in line, for the same kind of aid!"

Rosie: "Oh I should have never gotten into any of this, I'm gonna be completely useless to you!"
Bond: "Oh I'm sure we'll be able to lick you into shape."

Bond: "I'd like some answers now."
Solitaire: "Please you dont understand, they'll kill me if I do."
Bond: "And I'll kill you if you don't."
Solitaire: "But you couldn't, you wouldn't. Not after what we've just done."
Bond: "I certainly wouldn't have killed you before."

Geen onaardig debuut voor Moore als 007, hij brengt toch een hoop charme mee en ziet er opmerkelijk genoeg een stuk jonger uit dan Connery tijdens diens laatste films. Gesofisticeerd wandelt hij door het redelijk amusante verhaal dat helaas een wat al te aards evil masterplan kent rond de verspreiding van drugs. Geef mij dan maar die maniakale weirdo's die met een nieuw wapen de wereld tot ontploffing proberen te brengen. Kotto is overigens wel een uitstekend acteur en Seymour is werkelijk adembenemend als Solitaire, en al is haar rol niet altijd geweldig geschreven, ze is wel wat serieuzer te nemen dan menig andere Bondgirl.

Paar fijne memorabele momenten (paraglider met sigaar, krokodillen-rennen, de afsluitende treinscene) en een prachtige titelsong, maar ook iets teveel geneuzel rond voodoo en een hemeltergende bijrol voor een redneck sherrif die later helaas nog zou terugkeren ook.