Meningen

Charmante film, die een beetje te veel op twee gedachten hinkt. Enerzijds een romantische komedie en anderzijds een klucht. Dit laatste had wel wat minder gemogen, want niet alle grappen zijn geslaagd.

Het romantische deel zit best aardig in elkaar. Dat is vooral de verdienste van Shriya Saran, wat een plaatje!

Melodramatische film over een hechte vriendschap tussen twee mannen, die ten gronde gaat wanneer een van de twee verliefd wordt op de vrouw van de ander. Om het drama nog groter te maken wordt er het nodige bijgehaald, zoals een handicap en een soort moessonregen. Een beetje te veel van het goede naar mijn smaak. Bijrolletjes voor Joan Blondell en James Cagney.

Mijn eerste kennismaking met een film uit Noord-Korea is mij redelijk bevallen. Ik had vooraf geen hoge verwachtingen, maar achteraf is het alleszins meegevallen. Natuurlijk is de film diep ondergedompeld onder een dikke laag propaganda met frisse en zonnige beelden uit het noorden in schril contrast tot grauwe, modderige plaatsjes uit het zuiden. Los daarvan schuilt er best een aardig verhaal in deze film, dat je hier en daar wel met een flinke korrel zout moet nemen. Maar dat weet je van tevoren. Ook het acteerwerk is best te pruimen.

Dommig niemendalletje over een intelligente studente, die pas laat tot het inzicht komt dat de liefde geen wiskundig probleem is. Ook de “bijrol-veteranen” Andie MacDowell en Heather Graham kunnen deze romcom niet boven de middelmaat laten uitstijgen.

Vriendelijke film over twee dertigers, die beiden worstelen met hun toekomst. Ze wonen in naastgelegen appartementen, van elkaar slechts gescheiden door een dunne wand. Afgezien van het toch nog verrassende einde moet de film het bij gebrek aan een intrigerend verhaal vooral hebben van het goed verzorgde acteerwerk van de beide protagonisten. Aardige tijdspassering, daar is eigenlijk alles mee gezegd.

Een eerlijke film zonder opsmuk over de relatie tussen twee beschadigde mensen, die —nog afgezien van het leeftijdverschil— in vrijwel alles elkaars tegenpool zijn. Zij introvert, zorgzaam, kwetsbaar; hij zelfverzekerd, cru en hautain. Hiroki heeft over het groeiproces, die beiden meemaken, een charmante film gemaakt, die je na een wat aarzelend begin helemaal inkapselt. De mooie, frisse plaatjes van de landelijke omgeving en de inbreng van Tsugumi’s vriendin en van de kleine Makoto zorgen er mede voor dat het nergens te zwaarmoedig wordt. Een film waar ik met veel plezier naar gekeken heb en die mij met een warm gevoel achterliet.

Een mooie film over een zorgzame weduwe, die zich onbaatzuchtig bekommert om haar jongere broer. Die heeft vaak last van onaangepast gedrag, zeker wanneer er alcohol in het spel is.

Naast Tsurube Shôfukutei als de labiele broer wederom een fraaie ingetogen vertolking van Sayuri Yoshinaga , die eerder al indruk op mij maakte met haar centrale rol in Kâbê (2008), ook van Yôji Yamada. Die begint zich te ontpoppen als een van mijn favoriete Japanse regisseurs.

Grappige film over bedriegen en bedrogen worden. De muzikale intermezzo’s vind ik minder geslaagd, maar die onderstrepen wel het vrolijke, losse karakter van deze film over vreemdgaan. En dan is natuurlijk ook nog Paz Vega… altijd aangenaam om naar te kijken.

Juliette Binoche als schoonmaakster van toiletten. Dat ontbrak nog aan haar veelzijdige filmcarrière. Wederom slaagt zij erin haar rol overtuigend neer te zetten. Deze film geeft een heel aardig relaas over de beslommeringen, onzekerheden en collegialiteit van mensen aan de onderkant van de arbeidsmarkt, tot aan... de tamelijk geforceerde plottwist. Ik had een vriendelijker einde in gedachte.

Deze sequel van King Vidor’s The Crowd (1928) speelt tijdens het hoogtepunt van de Grote Depressie, toen honderden miljoenen werkloos waren. De film werd in de Verenigde Staten door sommigen afgedaan als linkse propaganda vanwege de gelijkenis van de communeboerderij met de kolchozen in de Sovjet-Unie.

Lang niet zo goed als The Crowd, maar niettemin erg interessant als tijdsbeeld van de deplorabele toestand van de economie in de jaren 30, waardoor mensen van alle rangen en standen diep getroffen werden. Wat betreft die rampzalige periode kan deze film overigens niet tippen aan John Ford’s aangrijpende verfilming van Steinbeck’s The Grapes of Wrath (1940).

Verfilming van de ode van journalist Matthew Teague aan zijn jong overleden vrouw en de vriend, die hen tijdens haar laatste levensjaar ter zijde stond. Inhoudelijk is dit uiteraard een enigszins sentimentele film, die af en toe oplicht door flashbacks. De mooiste scènes zijn evenwel weggelegd voor Jason Segel als de onbaatzuchtige vriend met de beide dochtertjes.

Eerlijk gezegd had ik er meer van verwacht.

Buster Keaton op z’n best! Niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk. De redding van Natalie Talmadge (Keaton’s eerste vrouw) bij de waterval is zonder meer uitermate spectaculair en kent volgens mij zijn weerga niet.

De film begint wat gezapig, maar vanaf de reis in een alleraardigste replica van de treinen in het midden van de 19e eeuw is het lachen, gieren, brullen. Prachtig.

Vrolijke, grappige film over de opgewekte Ned (prima rol van Paul Rudd), die met zijn rechtlijnige denken en doen het leven van zijn drie, onderling totaal verschillende zussen volkomen in de war schopt.

Stukken beter dan de gemiddelde Amerikaanse komedie.

Twee tachtigers —met ieder voor zich een indrukwekkende filmografie achter hun naam— trakteren de kijker niet geheel verrassend op een imposant stuk acteerwerk. Een verademing in een tijd waarin geweld en speciale effecten al te vaak films overheersen. IH88 heeft het in zijn commentaar over “acteerkanonnen”. Ik sluit me daar voor de volle 100% bij aan. Ik heb erg genoten van de acteerprestaties.

Teleurstellende doorsnee tiener romcom, die tamelijk gemoedelijk voortkabbelt naar het al te gekunstelde einde. Het acteerwerk is niet slecht —zeker Vivian Chung is goed op dreef— maar ook niet uitzonderlijk. Een middelmatige, dertien in een dozijn film.

Geinige film over een gestrande toeriste, die een uitgewoond chauffeurscafé in de Mojave woestijn nieuw leven inblaast. Had best wat compacter mogen zijn. Geen topper, maar toch wel leuk voor een keer.

Film noir met net iets te veel onverwachte wendingen, waardoor het tweede deel van de film over de belastingpapieren en de valse beschuldigingen nogal rommelig overkomt. De cinematografie en de vlijmscherpe dialogen redden de film. En bovendien is er een nog jonge Robert Mitchum met zijn typische, nonchalante en onderkoelde Mitchum-stijl. Jammer dat de als altijd aantrekkelijke Rhonda Fleming maar een bescheiden rol heeft.

Prima film, maar zeker niet de beste in het film noir-genre.

De film draait helemaal om Mark Rylance. De rol van bedaarde coupeur te midden van allerlei ongure types is hem op het lijf geschreven. Zijn invulling van de hoofdrol tilt deze film naar een bovengemiddeld niveau. Je vergeet haast dat het eruit ziet als verfilmd toneel. Knap gedaan.

Ongeveer een half jaar geleden heb ik The King (2019) van David Michôd gezien. Eigenlijk had ik om die reden deze film van regisseur David Mackenzie over kunnen slaan. Het verhaal is weliswaar anders, want het speelt in een andere historische context, maar de uitvoering lijkt als twee druppels water op de latere film van Michôd. Toch een beetje zonde van mijn tijd dus.

Chris wil na zijn vrijlating een normaal en eenvoudig leven. Die adjectieven kun je achteraf van toepassing verklaren op deze film in zijn geheel. Het is een nogal matte vertoning in weerwil van het prima acteerwerk. Gelet op de onderlinge relaties van de drie protagonisten had de film naar mijn smaak best wat pittiger / spannender mogen zijn.

Veel vechtpartijen in deze soms harde film over de rivaliteit tussen twee jeugdbendes. Daar ben ik geen liefhebber van, zeker niet als dat ten koste gaat van de romantiek, waarvoor nauwelijks plaats in deze coming-of-age film.

Een heel enkele keer, wanneer ik echt niets anders te doen heb, kijk ik wel eens naar een aflevering van de serie. Met wisselende waardering. Het is niet echt slecht, maar ook niet bijzonder. Dat geldt wat mij betreft ook voor deze speelfilmversie. Ik moet erbij zeggen dat dit soort politiefilms niet mijn favoriete genre is en dat scheelt natuurlijk ook.

Met veel gevoel gemaakte semi-autobiografische film van regisseur Virzì over zijn jeugd en tienerjaren in Livorno. Uit het leven gegrepen. Heel vermakelijk.

Waargebeurd moraliserend drama (Montana 1888), verpakt als western. Regisseur Wellman weet de spanning aardig op te bouwen, maar de filosofische inhoud en academische schrijfstijl van de afscheidsbrief bezorgen de geloofwaardigheid van het verhaal een flinke deuk. Bovendien blijven de acteerprestaties achter bij wat je van sterren als Henry Fonda (die trouwens maar een bescheiden rol heeft) en Dana Andrews mag verwachten.
Niet slecht, maar er zijn tientallen betere westerns.

Net als de mooie borsten en het achterwerk van de fraai gebouwde Leonor Watling heeft deze film eigenlijk niets om het lijf. Het gaat over een quasi-intellectueel plot, waarin een stel vakidioten een moord –waarvan iedereen meteen door heeft wie de dader is– probeert op te lossen door gebruik te maken van wiskundige vergelijkingen. Wie verzint er nou zoiets?

Naast het tenenkrommende scenario is ook het acteren van een bedroevend niveau. Van John Hurt mag je dat wel een beetje verwachten, maar van Elijah Wood is dat teleurstellend te noemen.

Het klikt maar zelden tussen mij en films uit het sciencefiction genre. Zo ook deze film, waarbij ik ruim anderhalf uur heb zitten kijken naar een vrouw die in een soort doodskist met allerlei technologische snufjes vecht voor haar leven. Mélanie Laurent doet haar best, maar kan er ook weinig van maken. Niet mijn ding.