Meningen

Aardige, rustige film over de relatie van de nog jonge en betreurde Eun-ju Lee met de twee mannen in haar leven. Het leuke is dat de film het verhaal van twee kanten laat zien. Opmerkelijk hoe verschillend gebeurtenissen ervaren worden. Zo zegt de een dat het een vork is die op de grond valt, de ander een lepel. In de romantische interactie zijn de perceptieverschillen al even opmerkelijk. Vraag is, wie vertelt de waarheid en wie niet? Of hebben ze het gewoon zo ervaren?

Gefilmd in fraai zwart-wit; erg rustgevend voor de ogen.

Hoewel het basisidee van het plot anders is, kreeg ik vanwege de dwarsverbanden qua verhaal van lieverlee de indruk dat regisseur Ryuichi Hiroki bezig was met een herhalingsoefening van zijn eerdere Sutorobo Ejji (2015). Hoezeer Fumi Nikaidô en Kento Yamazaki ook hun best doen, de rode draad van het verhaal (de meester – dienares relatie) is ruim vóór het verstrijken van de speelduur uitgewerkt. Film had derhalve een stuk compacter kunnen zijn.

Gelaagde film over een Mexicaanse seizoenarbeider die –in Quebec op zoek naar zijn geliefde– verstrikt raakt in het gespannen gezinsleven van zijn baas. Achteraf bezien is diens getroebleerde gezin, i.h.b. de rebelse dochter, een stuk interessanter dan het wel en wee van de gastarbeider.

Een geschakeerde film over Peru tijdens en kort na de val van de corrupte president Fujimoro en diens trawant Montesinos, de almachtige chef van de Inlichtingendienst. De film schetst de impact van de gebeurtenissen op enigerlei wijze op de levens van sommige mensen, terwijl anderen —die primair met zichzelf bezig zijn— buiten schot blijven. Hoewel die mensen elkaar niet kennen, komen zij al dan niet door toeval in elkaars vaarwater terecht.

Een sociaal-psychologisch drama met heftige momenten, af en toe afgewisseld door een paar luchtige scènes. Na Mariposa Negra (2006) de tweede film van regisseur Lombardi die mij zeer goed bevallen is.

Uitstekende film over spanningen, die beetje bij beetje een gezin binnensluipen wanneer opa komt inwonen. Een echte acteursfilm. Op zich niet zo verrassend, want daar is de Deense cinema door de bank genomen heel erg goed in. Het acteerwerk is over de volle breedte eerste klas, met vooral Paprika Steen in topvorm. Daardoor valt het niet zo op dat het verhaal op de keper beschouwd eigenlijk wat gewoontjes is.

Een vlotte film over een vliegtuigkaping, rijkelijk gevuld met slapstick en actiescènes. Op en top gedachteloos vermaak met, zoals zo vaak, Uhm Jung-hwa als stralend middelpunt. En het moet gezegd, Park Sung-woong doet nauwelijks voor haar onder als haar echtgenoot. Een erg leuke actiekomedie.

Attractieve avonturenfilm van Joon-ho Bong met een oorverdovende boodschap inzake de vleesindustrie. Centraal staat de wederzijdse affiniteit tussen het jonge meisje Mija (Seo-hyun Ahn) en haar reuzenvarken Okja. Naast het pakkende verhaal zijn het camera- en acteerwerk uitstekend verzorgd. Complimenten ook voor de visuele effecten van Erik de Boer, die al eerder in o.a. Life of Pi zijn kunde tentoonspreidde Enige dissonant is Jake Gyllenhaal. Met zijn over de top vertolking slaat hij de plank volkomen mis.

Een mooie en op een aantal momenten confronterende film.

Verfilming van de eerste en tevens meest succesvolle musical van Rodgers en Hammerstein.

Een vlotte film met fraai camerawerk, prachtige settings en kostuums en aardige balletscènes, maar het is toch vooral de mooie muziek met liedjes, die lekker in het gehoor liggen, die beklijft.

Gordon MacRae en Shirley Jones hebben mooie stemmen, maar ik heb nooit gedacht dat ik sterren als Rod Steiger, James Whitmore en Gloria Grahame nog eens serieus zou zien zingen. Dat houdt op zich niet over, maar is niettemin best leuk om te zien.

2½ uur puur amusement.

Dit psychologische drama is bij uitstek een acteursfilm, die het bij gebrek aan ontwikkelingen vooral moet hebben van de interactie en dialogen tussen de diverse personages. Van de drie Spielmann films, die ik totnogtoe gezien heb, vind ik dit de minste.

Ik heb vaak wat moeite met Japanse film. Want ik heb het niet zo op verstilde personages, die veel films uit Japan met hun gebrek aan emoties “ontsieren”. Maar gelukkig zijn er uitzonderingen. Dit is er daar één van. Het is een serene film over verzoening met het leven, met je verwanten en met de dood. Een film over sentimenten, waarmee het leven doorspekt is. Een film ook die humor en drama naadloos met elkaar verweeft.

Naast het beklijvende verhaal is in feite alles aan deze film van grote klasse: het acteerwerk, de fraaie cinematografie en de sfeervolle soundtrack. De film heeft zowat alle prijzen gewonnen die er te winnen zijn, vooral in Japan zelf. En als klap op de vuurpijl ook nog eens de Oscar voor beste niet-Engelstalige film. Dit laatste maakt ‘m natuurlijk min of meer bij voorbaat al verdacht bij de Japanse incrowd op MM. Het zal wel.

Het fantasieverhaaltje is eigenlijk het enige bijzondere aan deze film. Voor het overige is het een standaardactiefilm met veel geweld en weinig verhaal. Jammer dat er nogal schimmig wordt gedaan over het verleden van de huurlingen.

Ik zal niet reikhalzend uitkijken naar een eventueel vervolg. De voorgaande films van regisseur Prince-Bythewood zijn mij een stuk beter bevallen.

Ken Loach is een van mijn favoriete regisseurs met zijn scherpe films over alledaagse sociale problemen. Ook deze film over de ambivalente ontvangst van Syrische vluchtelingen door de plaatselijke bevolking past naadloos in zijn oeuvre. Ik vind het enigszins hinderlijk dat het eigenlijk te weinig een doorlopend verhaal is, maar veeleer een verzameling schetsjes. Niettemin andermaal een actuele film van Loach met een aansprekende boodschap.

Verrassende mix van sport en politiek drama met aan de ene kant fraaie beelden van topturnsters en aan de andere kant authentieke beelden van de bloedige gebeurtenissen op het Majdanplein in Kiev in 2013/14.

Regisseur Grappe heeft de twee thema’s knap met elkaar verweven, resulterend in een beklijvend filmdrama, dat gezien de huidige oorlog in Oekraïne nog steeds actualiteitswaarde heeft. Indrukmakend optreden van de turnster Anastasia Budiashkina, die overkomt alsnog zij al jaren voor de camera’s staat.

Ik heb het altijd moeilijk gevonden om voor mezelf te bepalen welk verhaal van Charles Dickens ik nou het mooiste vond. Olivier Twist vind ik in ieder geval een van de meest indrukwekkende. Deze verfilming door Roman Polanski heeft als groot pluspunt, dat hij het verhaal vrij nauwkeurig volgt, daar waar andere regisseurs en/of scenarioschrijvers hun eigen fantasie nog wel eens volgen en daarmee afbreuk doen aan de meesterwerken van Dickens.

Bovendien maakt Polanski gebruik van prachtige decors om het 19e eeuwse Londen uit te beelden.

De haast onherkenbare Ben Kinsley is meesterlijk, maar ook Barney Clark in de titelrol is erg goed. Let vooral op de alleszeggende gelaatuitdrukking van de jonge Oliver tijdens de openingsscène bij de poort. Om nooit te vergeten, zo mooi!

Met gevoel voor humor gemaakte tragikomedie annex road movie over familierelaties, solidariteit en eerbied voor de natuur en het verleden. Een warme en charmante film, waarin een lach en een traan dicht bij elkaar liggen. Het acteren van de mij onbekende Anna Castillo is een aangename verrassing.

Een rauwe film over prostitutie en vrouwenhandel in Nigeria. De film oogt erg realistisch, al heb ik moeite met het uitgangspunt dat een krant zo’n jonge en onervaren vrouw undercover naar het hol van de leeuw zou sturen om de misdadige praktijken van binnenuit te onderzoeken. Dat wil er bij mij niet in. Maar mede daardoor van begin tot eind schokkend.

Jacques Audiard grossiert in Césars. Zo ook met deze film, waarin jonge mensen in een anonieme nieuwbouwwijk uit de jaren 70 in het zuidoosten van Parijs niet alleen op zoek zijn naar genegenheid, maar ook naar zin in hun leven. Hun dagelijkse beslommeringen worden op openhartige wijze uit de doeken gedaan, waarbij zij elkaar nu eens aantrekken en dan weer afstoten.

Een mooie psychodrama, waarin prima geacteerd wordt. Zonder anderen te kort te willen doen vind ik vooral Lucie Zhang een openbaring. Ik vermoed en hoop dat ik die nog vaker ga tegenkomen.

Ik heb deze film opgepikt uit een Moviemeter Contest van arno74. Het is een onthutsende televisiefilm over de meest gruwelijke bomaanslag in de bloedige Noord-Ierse geschiedenis. De focus is vooral gericht op het leed van de nabestaanden en hun vruchteloze pogingen om gerechtigheid te krijgen ten aanzien van de daders. De houding van de autoriteiten is ronduit schokkend.

Krachtig docudrama, minstens zo goed als het vergelijkbare Bloody Sunday (2002) van Paul Greengrass, die ook meeschreef aan het script voor deze film. Prima werk van regisseur Pete Travis en van protagonist Gerard McSorley.

”Life became bigger than me.”

Alweer m’n derde Abu-Assad film over het leven op de Westelijke Jordaanoever en met voorsprong z’n beste. Het is een knap geschreven verhaal over liefde tegenover wantrouwen, over loyaliteit tegenover verraad. Mede dankzij de plotwendingen spannend van begin tot eind. Daarnaast zijn het acteerwerk van Adam Bakri en Leem Lubany, alsmede de regie van Anu-Assad eerste klas.

Een film die je beetpakt en niet meer loslaat.

Verrassend boeiende mozaïek met een handvol verhaallijnen, die met elkaar gemeen hebben dat zij gaan over personen die wonen, werken en/of liefhebben in een statig koloniaal gebouw in het centrum van Cairo. Zonder enige opsmuk worden zaken als corruptie, aanranding, fundamentalisme en , afpersing enz. over het voetlicht gebracht. Zoals Gauke hierboven al schrijft sterk geregisseerd en geacteerd, waarbij vooral Adel Imam en Hind Sabry opvallen.

Geheel tegen mijn verwachting in eigenlijk zijn ze in Egypte blijkbaar niet bang om controversiële onderwerpen aan de pakken. Mijn kennismaking met de Egyptische films betrof een drietal verhalen over seksuele intimidatie van vrouwen, getiteld 678 (Mohamed Diab, 2010). Ook een aanrader.

Futloze romcom over een gemankeerde romantische relatie tussen twee tieners. De film kent een handvol leuke scènes, maar over het geheel genomen komen de humor en de romantiek onvoldoende uit de verf. Nauwelijks de moeite waard.

Romantisch drama over studenten die met vallen en opstaan de liefde ontdekken. Een charmante film over allerlei liefdesperikelen van jongeren, die niet goed weten hoe zij met hun gevoelens moeten omgaan. Geen topper, maar best aangenaam.

Zonder het boek gelezen te hebben ga ik er zonder meer vanuit dat dat beter dan deze film. Het verhaal over seksuele frustraties leent zich in mijn ogen niet erg voor verfilming. Pakweg de eerste drie kwartier van de film zijn een krampachtige worsteling waar niet doorheen te komen valt, terwijl het op de keper beschouwd niet zoveel toevoegt aan de inhoud van de film. Pas vanaf het moment dat het op het strand tot een confrontatie komt tussen de twee jonggehuwden, wordt het interessant.

Ik ben een fan van Saoirse Ronan, maar ik hoop wel haar niet te vaak in dit soort moeizame films te zien.

Psychologische film noir over een driftige politieman met losse handjes, die een louterende ontmoeting heeft met een gehandicapte jonge vrouw. Film moet het meer hebben van de interactie tussen de personages dan van het weinig overtuigende verhaal. Degelijk acteerwerk van Robert Ryan en van Ida Lupino in een voor haar atypische rol.

Rechtbankdrama’s zijn doorgaans spekje voor mijn bekje. Dat geldt mutatis mutandis over voor biopics over mensen, die in de geschiedenis voor een beslissende koerswijziging hebben gezorgd. Omdat ik de Amerikaanse politiek en dus ook het reilen en zeilen van het Amerikaanse hooggerechtshof via internet al jaren op de voet probeer te volgen, was ik uiteraard zeer geïnteresseerd in deze biopic over Ruth Bader Ginsburg, een uitermate markant lid van dit hoogste rechtscollege.

De film biedt een fascinerend inkijkje in de opkomst en doorbraak van de opperrechter als advocate —een glansrol van lookalike Felicity Jones— voor gelijke rechten van mannen en vrouwen. Ik ben in de beoordeling van deze film misschien te politiek gekleurd, maar mag ik? Ik heb hier met volle teugen van genoten. Naar mijn mening niet alleen een bijzonder onderhoudende, maar ook een zeer informatieve film. Een waardig eerbetoon aan de frêle RBG (inmiddels 86 jaar oud), die op het einde van de film zelf ook nog kort in beeld komt.

Beetje stuurloos mozaïek over jonge mensen, die in de seksindustrie werken of dat ambiëren. Het verhaaltje over de beide scholieren en hun leraar is wel aardig; vooral de plagerige manier waarop ze hem proberen te verleiden. De beide andere verhaallijnen stellen niet veel voor. De wijze waarop de drie verhalen bij elkaar gebracht worden, komt geforceerd over. Net aan een voldoende.

De verhaallijn is aan de dunne kant. De film moet het daarom vooral hebben van het acteerwerk, dat goed verzorgd is. Al met al een weinig opmerkelijk debuut van regisseur John Carney. Zijn latere muziekfilms zijn mij stukken beter bevallen.

Precies! Een film zonder begin, zonder einde en daar tussenin ook niet veel bijzonders. Geen wonder dat ik me voortdurend zat af te vragen, wanneer de film nou eindelijk eens zou beginnen. Gaat helemaal nergens over. Ik had het kunnen weten, want het boek van Kerouac vond ik destijds ook maar matigjes. Maar het kan ook zijn dat ik er weinig van gesnapt heb.

Ik heb van Walter Salles al een paar mooie Braziliaanse films gezien, maar dit is echt 2x niks. Er komt een hele stoet respectabele acteurs en actrices voorbij, maar die kunnen de (jan)boel ook niet redden. Zonde van al dat talent.

Met deze film verdedigden Elia Kazan en Budd Schulberg (scenario) zich tegen de kritiek, die zij kregen na hun medewerking aan de verhoren van de House Committee on Un-American Activities in 1952. Als basismateriaal gebruikten zij de gesprekken die Schulberg had met een klokkenluider bij de hoorzittingen over betrokkenheid van de maffia bij het vakbondswerk in de havens van New York.

Centraal thema van de film is dat je een held bent, als je door het noemen van namen van vermeende vrienden meehelpt om corruptie en misdaad aan te pakken. Daarnaast is de film een liefdesverhaal, waarin tegenstrijdige loyaliteitsgevoelens een hoofdrol spelen.

Door qua stijl aansluiting te zoeken bij het neorealisme, dat na de oorlog hoogtij vierde in de Italiaanse films (De Sica e.a.), was de film voor Hollywood opvallend vernieuwend. Dat geldt in het bijzonder voor het acteren van Marlon Brando, die als een van de eerste Hollywood acteurs ‘Method Acting’ gebruikte om zijn personages neer te zetten. Hoogtepunten daarvan zijn de memorabele scènes tussen hem en zijn broer Charlie (Rod Steiger) over het einde van Terry’s bokscarrière en tijdens de taxirit

Verder kent deze film het opmerkelijke speelfilmdebuut van Eva Marie Saint, dat haar terecht een Oscar voor beste bijrol opleverde, o.a. voor haar gedenkwaardige antwoord aan Terry: "I didn't say I don't love you, I said I want you to get out." Wat jammer toch dat deze enorm getalenteerde actrice tijdens haar lange carière maar een paar handenvol bioscoopfilms gemaakt heeft.

Bijna 60 jaar na dato is On the Waterfront nog steeds een absolute topfilm, die door de tand des tijds nauwelijks is aangetast. Een Hollywood-monument in de ware betekenis van het woord.

Om een beetje in de juiste stemming te komen pik ik ieder jaar rond deze tijd toch wel een zoetsappige kerstfilm mee. Zoals het een echte Hallmark betaamd is het een film met mooie, blije mensen én een mierzoet verhaal over romantische verwikkelingen rondom een levertransplantatie. Af en toe dreigt de glazuur weliswaar van je tanden te springen, maar bijzonder is wel dat het verhaal geïnspireerd is door de waargebeurde ervaringen van een koppel. Mede daardoor helemaal niet slecht binnen het genre kerstfilms.