On the Road (2012)

Heel interessante film met vooral uitstekend acteerwerk. Ken zowel Riley als Hedlund niet heel goed, maar ze zijn beide ijzersterk. Stewart vond ik niet heel bijzonder, maar ze heeft zeker mindere rollen gehad. En met bijrollen als die van Dunst, Mortensen en Buscemi kan het ook niet misgaan. Ondanks de lange speelduur is de film geen moment saai. Af en toe wat sex, geregeld geinige dialogen en ook sterke serieuze scenes. Heb ook nog Motorcycle Diaries van deze regisseur thuis liggen, binnenkort dus maar eens kijken.

4*

Vooral door de prachtige beelden is deze roadmovie over het verlangen naar vrijheid en reizen voor mij een mooiere film dan 'Motorcycle Diaries". Echter het is allemaal een beetje braaf en de ingrediënten jong, wild en sexy hadden meer accent mogen krijgen. Daarnaast lijkt het of de film hoofdstuksgewijs gedraaid is, wat ten koste gaat van het absolute of totale gevoel van vrijheid. Opmerkelijk is verder dat de in het boek aanwezige erotische aantrekkingskracht tussen de twee hoofdpersonen volledig genegeerd wordt.

Plotselinge ingeving: misschien kijken we de film helemaal verkeerd, namelijk als een verfilming van het boek, terwijl we het zouden moeten zien als de verfilming van de totstandkoming van het boek.

Je moet een film sowieso niet zo beoordelen, tenzij blijkt dat door de adaptatie naar film je een onsamenhangend geheel krijgt. Dit boek heb ik overigens niet gelezen, maar kan me indenken dat dat samenhangender overkomt. De film had sterke scènes, maar leken allemaal op zich te staan.

Vroeger had je strip uitvoeringen van klassieke boeken. Slimme luie en ongeïnteresseerde studenten haalden daar even snel de essentie uit. Ze waren natuurlijk vreselijk. Daar doet deze film me ook aan denken.

Uniek is het niet, film kent zijn beperkingen en een boek is echt altijd beter. Maar een goede film heeft weer iets anders en als dat wordt uitgebuit, en dat gebeurt gelukkig in de films waar ik van houd, is het medium anders maar zeker niet minder. Integendeel, een levenslange liefde voor de film.

De film is behoorlijk getrouw aan het boek al is het boek veel beter. Het gevoel van 'reizen' en niet meedoen aan de maatschappij komt behoorlijk goed over. Wanneer je het boek leest heb je eigenlijk meteen zin om je huis uit te lopen en rond te reizen na deze film viel dat reuze mee.

Niet altijd, mits je het juiste boek ervoor pakt en deze juist aanpast. Mij schiet gelijk The Lord of the Rings binnen, slecht geschreven, vol liedjes, ellenlange maar ietwat saaie beschrijvingen, zeker geen mooi verweven verhaal (echt per boek een ander deel behandeld) etc. Dat is in de film dan weer uitstekend gedaan. De decors zijn mooi en daar heb je geen beschrijving voor nodig, liedjes er grotendeels uit, het gewoon slecht schrijven zie je niet in de film terug uiteraard, en de eenvoudige basisplot leent zich uitstekend voor zo'n avonturenverhaal van 10 uur. En dan heb ik het nog niet eens over de kinderlijkheid die er soms is en warrig geschreven actiestukken. Het juiste boek op de juiste manier naar het grote scherm gebracht.

Tja, The Lord of the Rings, vond dat nu net erg slecht. De boeken spreken mij overigens ook niet aan, ik houd niet zo van sprookjes. Maar een boek kan een inspiratie zijn, van boeken

van Charles Bukowski zijn goede films gemaakt.

En vaak ken ik het boek helemaal niet en kan volop genieten van de film.

Maar hier is het toch wel wat triest hoor, als een slechte remake.

Pardon LOTR slecht geschreven? Ga snel je mond spoelen aub

Ja, slecht geschreven. Zie m'n recensie daarover op boekmeter.

Voor de duidelijkheid, ik heb niet gezegd dat de The Lord of the Rings slecht zijn geschreven. Het is mijn smaak niet, dat is heel wat anders. De films vond ik ook niets.

Ik reageer ook op wexxel in deze.

Dat valt nog best mee, het is vooral een zoektocht, een verslag meer ( wel deels-fictief ).Het boek is best chaotisch, maar die chaos werkt wel met de sfeer die de schrijver probeert te vatten. On The Road is opzich heel moeilijk verfilmbaar, denk ik, omdat het allemaal draait om herhaling, van plaats A naar plaats B, opnieuw en opnieuw. En tussen die herhalingen vat de schrijver waar het allemaal om draait. Opzich is een verfilming wel best mogelijk als je het boek niet gebruikt als basis ( verhaaltechnisch) maar als je eerder de sfeer ervan weet te pakken. Toch ga ik de film niet kijken, daarvoor is het boek me veel te dierbaar.

Edit: Lord of the rings is idd niet zo goed geschreven, geef mij dan maar de Harry Potter franchise.

Een sublieme film over pure vriendschap.....

Best een uitdaging om een Jack Kerouac te verfilmen... Walter Salles komt filmisch dicht bij Kerouac's jaren 40/ 50, jazz, benzedrine-rush en vriendschap. Maar voor diepgang in woord en tijdsbeeld verwijs ik toch naar het boek. Prima aanvulling, dat wel.

Sur la Route zal zeker in mijn top 10 komen wat betreft beste films van 2012,want kwaliteit is in deze broeierige film trip zeker aanwezig. Maar helaas heeft deze film ook weer zo zijn minpunten te pakken en een daarvan is dat de film niet helemaal even lekker uitgebalanceerd is op gebied van tempo.

Op gebied van tempo voelde ik me als een ferrari in een drukke stad. Steeds als je het lekkere tempo hebt gevonden moet je weer remmen en optrekken door zo'n stomme stoplicht of een voetganger die wilt overstekenen. Dat gevoel overheerst toch behoorlijk na deze film,helaas.Echt een vast tempo is hier niet in te vinden en op gebied van montage wilt de film ook erg snel de hak op de tak springen,waardoor wel eens het gevoel van ''wat is dit ?'' naar voren treed. Maar er zijn gelukkig meer positieve punten te vermelden aan het adres van Sur la Route. Zo is dit een film die je niet snel zal vergeten.

Zo zijn de hoofd-personages erg leuk en interessant om te volgen en zitten de gevoels normen van een traan tot een lach met de handen aan elkaar vast geknoopt. Dus de zakdoekjes en de wijn kunnen kunnen uit de kasten getovert worden om er bovenal een leuke avond van te maken.Want de zwart-komische momenten zijn er toch net wat meer in overvloed,ondanks dat ze toch een dubbele-dimensie hebben.

Visueel zit de film ook erg fraai en naturel in elkaar (geniet toch mijn voorkeur) en wisselen de ontzettend sfeer-volle plaatjes elkaar af met zeer memorabele scenes af. Zo vindt ik zelf de scene's in Mexico een lust voor het oog,maar zo zijn er gelukkig nog meerdere te vinden.

Maar Mexico stak er toch behoorlijk uit.

Écht het gevoel van reizen weet niet zo sterk over te brengen als bij Into the Wild het geval is geweest,maar dat neemt niet weg dat dit een prima film is. Zowiezo focust de film zich was meer op de relatie die er is tussen de hoofdpersonges die absoluut de aandacht (fantastiche performence van Garrett Hedlund, Sam Riley en Kristen Stewart ) weet vast te houden (behoudens het vaste inkak moment) en is de seks, liefde, drugs, alcohol en muziek zeker aanwezig en stellen niet teleur. Het is zowiezo wel lekker om op de achtergrond Jazz te horen als de hoofdpersonages weer in een zwoelle/woestijn achtige streek aan het rijden zijn.

Zeker een van de betere film van het jaar.

Voor mij een te traag voortkabbelende film.. Waarna ik aan het einde dan ook zoiets dacht van "juist, waar heb ik nu eigenlijk naar zitten kijken?"

Duidelijk niet mijn smaak, zo geschiedde.

Mooie beelden maar toch een beetje flauw, saai en traag, had wel wat meer pit in mogen zitten.

Heb het boek ooit wel eens gelezen, wat ik me herinner is dat ik er niet zo van onder de indruk was - het kostte wat wilskracht om het ook uit te lezen, staat me bij. Waar het dan wel precies over ging is wel verdwenen.

Wat me in de film opvalt zijn vooral de schoonheidsfoutjes. Het speelt voor 1950, maar er liggen rollen hooi in het land - maar rollen zijn van na 2000, in 1950 had je alleen balen - die mijn oom dan zo even op de hooivork optillen kon - maarja, als je hem een hand gaf leek het alsof je een tros bananen aanpakte.

Net als het boek - denk ik - gaat de film eigenlijk over niets. Zoals het hoort bij een road movie - onderweg, ik ga nergens heen, maar ik moet er snel zijn. Toch blijft het intrigeren, spannend is misschien het goede woord niet, maar weglopen is geen moment bij me opgekomen.

De makkers spelen dan ook echt prima. En behalve de schoonheidsfoutjes zijn de beelden ook echt prima in orde - ook als Kristen Stewart in beeld is - meer dan beeldvulling lijkt ze hier niet te zijn, maar toch zijn de paar scenes waarin ze acteren moet echt goed. Kan ze dus wel.

Maarja, een beroemd boek, veel acteurs - Buscemi zelfs - mooie plaatjes - toch kan ik er niet echt heel erg van onder de indruk zijn. Motorcycle Diaries, ja zelfs Jackie zijn betere road movies dan deze. Want die films gaan over iets meer dan alleen maar marihuana, drank, seks.

Ik kan er nog even niet de vinger op leggen waar het aan ligt, maar dit vond ik echt helemaal niks. Gisteren vol goede moed aan begonnen, want dit soort films liggen mij op voorhand erg goed. Maar na zo'n drie kwartier was ik er echt klaar mee en heb ik het uitgezet. Vond het verhaal en de personages totaal oninteressant. De sfeer lag me ook niet echt eigenlijk. En het ging gewoon helemaal nergens over. Nou hoeft dat niet altijd, maar goed. Hier werkte het voor mij niet.

Ik zal niet stemmen verder en wellicht probeer ik hem nog wel eens als ik in een andere stemming ben ofzo.

Tja.... behalve decadentie, losgeslagen jongeren en veel drugsgebruik heb ik niet veel uit de film kunnen halen.

Te lang, te onsamenhangend en te veel seks.

Wou eigenlijk iets langers schrijven. Maar onsamenhangend is het juiste woord. Lijkt vooral te liggen aan de erg magere regie...

Maar dat is gewoon de representatie van dat specifieke milieu van die tijd.

Vlakke en nogal zouteloze verfilming van het invloedrijke boek van Jack Kerouac. Regisseur Walter Salles stopt flink wat naakt en seks in zijn film, maar het wil maar niet boeiend worden. De personages zijn vlak, met uitzondering van Dean Moriarty, prima gespeeld door Garrett Hedlund. Verder levert de cast geen noemenswaardig werk af. De voice-over van Sam Riley is ook behoorlijk nietszeggend. Alles is netjes in beeld gebracht en de film is niet saai, maar het is allemaal zo verdomde... degelijk.

Zelden heb ik me zo verveeld met een film. Misschien zijn roadmovies gewoon niet voor mij, maar moest dit nu werkelijk 137 minuten duren? Sowieso snap ik de verheerlijking van de Beatnik generatie niet, want Jesus, wat een stelletje nietsnutten die hoofdpersonen. Beetje rondrijden, blowen, gedichten schrijven. Haast onuitstaanbaar.

In tegenstelling tot James hierboven, waren naar mijn mening de personages alles behalve vlak.

Aan de voice over moest ik wel even wennen, die was niet best. Roadmovie waarbij de ruim 2 uur voorbij vliegen, met een mooi eind.

Dikke 4*

jeetje dat is bija dezelfde filmposter als JACKIE ook uit 2012

Het boek staat, nog steeds, ergens op een lijstje 'nog te lezen'. Dan maar de film, wel zo makelijk en ontspannen. Grote herkenbaarheid in wat, conform mijn verwachtingspatroon, de regisseur aan de kijker wil overbrengen. Sferische beelden, lang(durig)e dialogen over het zoeken naar nieuwe wegen in vrijheidsbeleving en een prima weergave van het leven eind jaren '40 in het land van 'The Stars & Stripes'.

Voor The Doors/Jim Morrison was het boek begin '60 een grote inspiratiebron en als je deze film ziet neig je toch te zeggen dat zonder 'On The Road' er geen 'The Doors' (zoals in de aard en wijze die via haar nalatenschap in de pophistorie zijn plek heeft gekregen) zou zijn gewezen. De kritiek 'dat ie wel erg lang duurt' is inherent aan het genre 'roadmovie'. Deze heeft mij echter geen moment verveeld (er zijn andere roadmovies die ik niet heb kunnen uitzitten).

Kortom, wat mij betreft een aanrader voor alle filmliefhebbers die een raakvlak hebben met de muziek en levensfilosofie van The Doors / Jim Morrison.

Precies! Een film zonder begin, zonder einde en daar tussenin ook niet veel bijzonders. Geen wonder dat ik me voortdurend zat af te vragen, wanneer de film nou eindelijk eens zou beginnen. Gaat helemaal nergens over. Ik had het kunnen weten, want het boek van Kerouac vond ik destijds ook maar matigjes. Maar het kan ook zijn dat ik er weinig van gesnapt heb.

Ik heb van Walter Salles al een paar mooie Braziliaanse films gezien, maar dit is echt 2x niks. Er komt een hele stoet respectabele acteurs en actrices voorbij, maar die kunnen de (jan)boel ook niet redden. Zonde van al dat talent.