On the Road (2012)

On the Road is een broeierige film/trip geworden, met fantastische rollen van de drie jonge hoofdrolspelers. Riley en Hedlund hebben veel charisma en spelen hun karakters met veel passie. Vooral het verval van Hedlund is interessant. Stewart is haar kinderlijke rol als Twilight meisje flink ontgroeid en speelt hier een sierlijke rol als flirt van Hedlund(ze gaat zelfs uit de kleren, alles voor een volwassen rol hehe). Verder nog kleine rollen van een krachtige Dunst en hilbillies Adams en Mortensen.

Qua script is het soms een rommeltje en springt het een beetje van de hak op de tak, maar dankzij de goede vertolkingen leef gelukkig nog wel erg met ze mee. Verder duurt de film wel een tikkeltje te lang voor een roadmovie/drama. Tegen het einde(dat toch wel erg ontroerend is) begint de klok toch wel te tikken.

3,5*

Ik keek heel erg uit naar Ón The Road' na 'The Motorcycle Diary's' van Salles te hebben gezien en door de aanbevelingen uit recensies. Ook zorgde de sterrencast voor hoge verwachtingen.

De sfeer en het idee zijn aanstekelijk, de beelden zijn mooi en de drie hoofdpersonen worden uitstekend uitgewerkt. Stuk voor stuk zijn het interessante personages en daarbij is Kristen ook zeer leuk om naar te kijken in de talloze seksuele scenes, met de dans op oud&nieuw als hoogtepunt. Ook de drugsscenes en de dialogen zijn gevat en onderhoudend. De jazz-stukjes uit de film zorgde voor de mooiste momenten, ze kwamen er echter veel te weinig in voor in verhouding tot de duur van de film.

Daarmee komen we direct op het grote nadeel van de film, een handicap die ik de laatste tijd veel spot op filmvertoningen uit Cannes maar ook op het IFFR. De regisseur wil te veel aspecten van de film belichten waardoor de film simpelweg te langdradig wordt en je het verhaal maar ook de algemene suspense kwijt raakt. Na de eerste drie overdreven stone-en-seks-scenes is het al leuk geweest maar Salles blijft alsmaar in herhaling vallen. Soms verfrissend, zoals in mexico, maar desalniettemin vaak vervelend en onvernieuwend.

Daarbij vond ik dat de film zich te weinig 'on the road' afspeelt. De reizen zelf werden relatief slecht belicht, de intensiteit van een 5-daagse reis wordt vaak vertoond door een snelle lift ,een diefstal bij een benzinepomp en een aanhouding door een politie-agent. Wat snelle omgevingsshot en dan gaat het verhaal weer over op de eindeloze belevenissen in de grote steden.

De film was te onevenwichtig en op den duur zelfs te vervelend om een voldoende te scoren. Zonde van onder andere de heerlijke bijrolletjes van Buscemi en Mortensen. On the road is alles behalve rechtlijnig en blijft voornamelijk rare zijwegen inslaan waardoor het al met al een saaie tocht is, van meer dan twee uur lang. 2*

Het probleem van de film is dat hij iets teveel het doel van zijn hoofdpersonen reflecteert. Zij willen reizen, maar nergens naartoe gaan. De film gaat met ze mee en lijkt ook nooit ergens te belanden. Dat is op zich niet erg, maar bijna twee en een half uur is veel te lang om daarmee aan te komen zetten. Het boek heb ik nooit gelezen, maar ik neem aan dat het de beschrijvingen zijn die het tot een klassieker maken en niet het verhaal zelf. Die is namelijk nogal herhalend. Ik raadde al snel dat het zou eindigen met het schrijven van het boek, maar dat is ook alles wat het einde te bieden heeft. Ik heb me nooit echt verveeld moet ik toegeven, maar er zat ook niet echt een gedenkwaardig moment in en het fragmentarische karakter met bijna alleen maar korte scènes verraden dat het een boekverfilming is.

Gelukkig is het allemaal wel erg goed gemaakt. De reden dat het niet verveelde was omdat het sfeertje vrij lekker is. Zo rit rond Amerika vol met korte ontmoetingen vind ik al snel leuk om te zien. De beelden waren mooi, maar niet te gepolijst, waardoor het toepasselijk aan een wat oudere film deed denken, in het bijzonder aan de roadmovies van eind jaren '60 en begin jaren '70 die op hun beurt beïnvloed waren door het boek. Deze vergelijking is ook een nadeel, want in die tijd zijn er soortgelijke films gemaakt die beter zijn, zoals Two-Lane Blacktop. Misschien haalden ze de mosterd bij het boek van Kerouac, maar die films waren op tijd met de mosterd. De film van Salles is de mosterd die na de maaltijd komt. Niettemin, de sfeer, de muziek, de rit, de sterke cast (Hedlund is best een onthulling) en de wat meer duistere scènes bieden genoeg om dit geen tijdverspilling te maken. De volgende keer moet het gewoon wat korter duren.
3*

Ik ben eigenlijk helemaal niet zo bekend met het boek en toen ik e.e.a. teruglas op Wikipedia zag ik pas dat bepaalde personages Allen Ginsberg en William S. Burroughs moeten voorstellen. Leuk om te weten.

De boodschap van seks, drugs, kunst, vrijheid etc. komt anno 2012 wel een beetje belegen over. Over blijft een visueel aantrekkelijke film met prima acteerprestaties, die iets te lang doorgaat.Vooral het stuk in Mexico was teveel van het goede; tegen die tijd wordt het meer van hetzelfde.

De rol van Kristen Stewart heeft misschien wat weinig om het lijf (badatsjing!), maar daarmee presteert ze het wel om die vervelende Twilight-associatie weg te poetsen.

Begin deze maand nog gezien in Lantaarn/Venster met Niethie.

Maar wat was dit weer een heerlijke film met precies de dingen die ik in een roadmovie wil zien. Het begin alleen al (wanneer we eventjes een stap in de tijd nemen), je word helemaal meegezogen in de typische roadmovie-sfeer met de bekende mooie toepasselijke plaatjes. Het niveau van Roadmovie-koning Wim Wenders is hier ook sterk aanwezig. Maar On The Road speelt zich dit keer niet af in de jaren 60 of 70 (wat vaak gebruikt word voor dit soort gehele themas) Maar we gaan met dit thema naar de jaren 40, en ik moet zeggen: het werkt behoorlijk goed. Ik had niet echt verwacht dat sex, drugs, Rock en Roll op de Amerkaanse snelwegen zo toepasselijk was voor de jaren 40, maar dan had ik me dus vergist. Al voelt het soms wel aan alsof het in de jaren 60 of 70 plaatsvind.

En ja, wat zou ik van het verhaal zeggen: gewoon jongeren, die door druk, omstandigheden en allerlei sociale akkefietjes maar gewoon Amerika in trekken en de vrijheid uit hun trip halen (nouja Tripjes, want ze gaan elke keer weer een andere route beginnen vanuit hun woonplaats New York. Het verhaal mocht vrij simpel blijven om toch nog een dijk van een film te maken. Voor een Roadmovie is er eigenlijk ook niet echt specifiek een moeilijk verhaal nodig om het sfeervol te maken. Het acteerwerk is om te beginnen ook uitstekend. Sam Riley is voor mij nu zeker een held geworden. Zijn onvergetelijke rol in Control doet me soms wel onbewust eens denken alsof hij in elke film Ian Curtis speelt. Maargoed, hier zet hij wederom weer een schitterende rol neer als de hoofdpersoon: Sal Paradise, gewoon onvergetelijk. Het is een nogal naieve maar slimme man die door de pas ontmoete losgeslagen, overenthousiaste Dean Moriarty (goed neergezet door Garrett Hedlund, die ik verder niet ken) er over denken om eens weg te vluchten van de drukkende, betuttelende maatschappij, maar ondertussen ook als een blok valt voor het 16 jarige vriendinnetje van Moriarty Marylou, die opvallend goed is gedaan door Kristen Stewart, die we wel kennen als huppelkut uit de Twilight reeks, alleen in The Road is ze dat totaal niet. Delen dan maar? Verder zijn Kristen Dunst en ook Viggo Mortenssen erg goed aanwezig. Onze vrienden trekken samen door heel Amerika heen en nemen ook nog wel eens hun Joodse vriend Carlo Marx mee. En zoals gezegd, de reis van On the Road is niet in een keer. Ze maken meerdere trajecten in 5 jaar. De ene keer gaat Sal alleen, en de rest is Dean er altijd bij en soms gaan er nog wel eens wat vrienden mee. De avonturen zijn gewoonweg ook weer hartverwarmend, extreem sfeervol en de beelden, shots en sfeer van stad en land zijn werkelijk om te smullen. De jongeren zijn dan wel uit op een positief, losbandig gevoel, maar helaas komen er ook wel wat vervelende dingen op hun pad, en dan vooral dat moment met Dean en zijn 2de vrouw Camille en daarnaast nog veel andere blunders bv wanneer Dean zich in zijn reet moet laten nemen door die oude homoseksueel (Mortenssen) Verder komt het experimenteren met allerlei soorten drugs en seks ook sterk aan de orde wat ook er zeker bijhoort. Ook kwa muziek kunnen wij zeker niet klagen want de Jazz soundtracks zijn in overvloed en ook is er genoeg ruimte voor hier en daar een optreden in een lokale kroeg of club waar Dean en Sal zich meestal volgieten.

Ik kan gewoon verder niet genoeg zeggen hoe schitterend ik deze film vind en dan ben ik vooral een Roadmovie liefhebber. Alles wat een Roadmovie hoort te hebben is aanwezig er is ook erg veel aandacht besteed aan de locaties en de verschillende thema's die varieëren van coming of age, romantiek, nostalgie, alcohol en drugs, relatiedrama, Jazz muziek, kunnen gewoon niet beter. De acteurs blijven je gewoon weer lang bij en Sam Riley heeft bij mij, na Control, weer een medaille verdiend. Deze hoort gewoon in de top van de roadmovies, naast Paris, Texas en Easy Rider. Eigentijdse klassieker die me nog jaren zal bijblijven. Ik ga gouw wat meer van de regisseur (die tussen de arthouse films, de remake van Dark Water heeft gemaakt????) zien.

Ohja, dat de film zo word ongewaardeerd hier.

5,0* megadikke sterren! Kan niet wachten tot hij op dvd is.

Mooie film.

Ik zit nog halverwege het boek maar besloot toch al de film te zien. Het is een ijzersterk, meeslepend en inspirerend verhaal. Het weet de onzekerheden, vrijheden en mogelijkheden van het jong zijn ontzettend goed te vertellen. De avonturen van Dean en Sal zijn niet rooskleurig of zelfs doelgericht, ze zijn gewoon. Het maakt 'On The Road' een apart maar goed verhaal over vriendschap, liefde en vrijheid.

De film opent ijzersterk en verspilt geen tijd in New York. Al snel zijn we op de weg en doet het genre "roadmovie" de film geen eer aan. Roadmovie's hebben een doel, er wordt altijd in gereisd als middel, niet als doel zelf. In 'On The Road' volgen we Sal die op zijn beurt de losbandige, onzekere maar betoverende Dean achterna gaat. Dean's personage is heerlijk complex maar de film weet hem laagje voor laagje uit te kleden (pun intended). Garrett Hedlund steelt dan ook de show. Wat best knap is als je naast Viggo Mortensen, Steve Buscemi, Kirsten Dunst, Amy Adams en Elisabeth Moss mag spelen. Zelfs typetjes Stewart en Sturridge brengen het er goed van af, vooral omdat ik het idee heb dat ze zichzelf spelen, hoewel ik ze natuurlijk niet ken. Enige nadeel is Sam Riley die, naast dat hij de ietwat passieve rol van verteller heeft, nergens echt laat zien wat hij kan.

Het middenstuk van de film is ook een zwakte punt, sommige stukken gaan erg traag of bieden weinig extra voor het verhaal. Maar in zekere zin is dat ook het punt van het verhaal. Het einde maakt echter alles goed.

De film bevat heerlijke muziek, geweldige acteerprestaties en prachtige beelden. (Extra credit verdient, François Gédigier, de editor die volgens mij ongebruikelijk veel beeldmateriaal te verwerken had). Een sterke film met geweldige, haast legendarische personages, die alleen net iets te lang duurt.

Edit: Dit gezegd hebbende is On The Road wel een verhaal dat je forceert verder te kijken dan je gezichtsveld. Het is veruit een van de meest inspirerende, confronterende verhalen die ik in tijden ben tegen gekomen, maar die eer komt evenveel toe aan de film als aan Kerouac.

Doelloos door Amerika rondreiden en ondertussen verschillende lifters meenemen. De titel is in ieder geval toepasselijk maar qua cinema valt er niet zoveel te beleven. Enkele jongeren maken hun keuzes op diverse plekken van het land en proberen te genieten van hun vrije bestaan. Obstakels hier en daar maar over het algemeen een vrij overzichtelijk reisje met jazz muziek en een boek in ontwikkeling. Topless Stewart en een homoseksuele Buscemi waren de grootste cadeautjes. Vanwege de relatief zorgeloze gemoedstoestand van Sal zijn deze ruime twee uur gemakkelijk door te komen maar buiten de cactussen en verscheidene sekscènes blijft het vrij braaf.

Het boek nooit gelezen, dus die ballast had ik niet.

Vond die vooral een prachtig film, in hoeverre het de sfeer van het boek benadert kan ik niet zeggen, denk eigenlijk dat ik dit minder had gevonden als ik het boek wel had gelezen, aangezien zo'n boek waarschijnlijk de sfeer net wat anders had overgebracht, ook door het verschil in medium.

Erg mooi gedaan dit, en erg sterk gespeelde en goed geschreven personages. Daar geloof ik dan wel weer van dat het dicht bij het boek ligt. Veel geweldig geschreven gesprekken en voice-overs ook. Vooral de manier van uitspreken. Ik bedoel...

"“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn, like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes "Awww!”

....je kan de makers van deze film er wellicht weinig credits voor geven, maar het is wel pure genialiteit. Vooral ook hoe Sam Riley het brengt maakt het extra mooi.

Veel gebeurt er verder niet in de film, het is vooral het neerzetten van een nieuwe belevingswereld die tot dat moment compleet out-of-the-box was. De afzonderlijke ontmoetingen en scenes waren vrijwel allemaal de moeite waard. Misschien dat het soms allemaal net een beetje te veel is (zo'n scene met Buscemi is wel geinig, maar voelt er een beetje te veel -pun intended- tussengenaaid, het voegt niet veel toe aan wat je al weet van Dean), maar uiteindelijk ben ik ook meer dan blij dat de film zoveel de tijd heeft genomen zijn karakters uit te werken. Ander klein minpuntje was het sluimerende 'familiethema' wat er in voor kwam, stond een klein beetje haaks op de rest soms. Verder niet zo storend, maar toch niet helemaal perfect in het geheel ingewerkt.

Twee van de mooiste scenes dan nog even, de scene dat Dean vertelt over de orgie met de neger die hij net had ontmoet. Vooral hoe hij daar tussen allerlei emoties heen en weer gaat voor, na en tijdens het verhaal, en de stilte die er op volgt. Verder was het einde natuurlijk ook prachtig. Wellicht wat te sentimenteel om Dean als zo'n hobo neer te zetten op dat moment, maar het werkte toch erg goed. Ik heb eigenlijk vrijwel nooit dat een film me emotioneert, dus als dat lukt mag het zeker genoemd worden.

Heerlijke film, swingend, broeierig en levendig. Mooie decors en locaties ook elke keer, en audiovisueel is er eigenlijk ook niks op aan te merken.

4*

Al een tijdje in het boek geïnteresseerd (wel nog niet gelezen) en de trailer zag er echt veelbelovend uit. Hierdoor lagen mijn verwachtingen vrij hoog, maar regisseur Walter Salles wist me toch niet helemaal in te pakken met zijn prent. On The Road is in mijn ogen vooral een heel dégelijke film geworden.

Nu was The Motorcycle Diaries ook wel redelijk braaf, maar van deze had ik iets meer pit, iets meer poëzie verwacht. De beelden tussendoor vond ik wel knap, maar die mochten blijkbaar zeker niet te lang duren en hierdoor valt het resultaat vrij conventioneel te noemen.

De film is uiteraard wel vakkundig gemaakt en de acteurs kwijten zich prima van hun taak (het stemgeluid van Riley , het charisma van Hedlund ), maar dit is uiteindelijk niet de topper waar ik misschien wel ergens op had gehoopt.

Niettemin wel weer een geslaagd stukje cinema van Salles. 3,5*

Beat zonder beat

De film staat goed op zichzelf, en heeft een prettig tempo gevonden dat vol avontuurlijke romantiek zit. Maar helaas niet vol genoeg om als een waardige verfilming van On the Road gezien te worden, die het niveau van avonturisme en energie tot in het extreme doorvoerde.

Het personage Marylou is tekenend voor deze verfilming. In het boek is ze een bruisende jonge meid: in de verfilming is ze een stuk ingetogener: zwoel maar mak, met enkele korte uitspattingen. Overigens goed neergezet door Stewart, maar het is niet de Marylou uit de roman.

En zo is de film ook een beetje: een film van kwaliteit, maar het is niet On the Road. Ik miste de “beat”. Er zit genoeg seks, drugs en jazz in, maar de bruisende atmosfeer en de energie die seks, drugs en jazz met zich meebrengt was niet volop aanwezig.

De meeste personages dragen dit ook niet uit. Iedereen lepelt zijn blik op het leven op, Sturridge’s Marx met zijn surrealistisch filosofische uitspattingen voorop, maar het blijft bij oplepelen: tot een interessante dialoog komt het zelden. Weer mis ik de energie die de roman had.

Maar goed, dat de film een matige verfilming van het boek is, betekend niet dat het ook een slechte film an sich is. Want hoe veel Salles ook losgelaten heeft, net zoveel heeft hij ervoor in de plaats gezet: een kalmer tempo, dat in combinatie met de ijzersterke cinematografie een juiste balans vindt in de bijna twee-en-een-half uur durende film. De artdirection is vrijwel perfect en schetst een beeld van de jaren ’40 en ’50 dat zó achteloos geschoten is dat we het bijna niet herkennen, zo ver heeft het zich van de clichés gedistantieerd.

En natuurlijk is daar Garrett Hedlund, die van Dean Moriarty niets minder dan een natuurkracht maakt. Dean is het vleesgeworden charisma: de beatnik in eigen persoon. Met het grootste gemak draagt Hedlund iedere scène waarin hij verschijnt, en zijn persona is zelfs op de momenten waarin hij niet in beeld is aanwezig. Hiermee overschaduwt hij helaas wel de andere personages, die, zeker in vergelijking met Dean, vrij vlak zijn uitgewerkt. Ook een sterke Riley, die zowel de spraak als oude ziel van Kerouac eng goed eigen heeft gemaakt, heeft moeite zijn Sal Paradise niet te laten degraderen tot Dean’s kroniekschrijver.

Desalniettemin is de broederschap zoals die is neergezet in On the Road bijna vertederend, en is de romantiek van het leven "on the road" voelbaar. Daarom kijkt de film ondanks zijn lange tijdsduur zonder problemen weg en is het, gewoon, een goede film.

Een beeld bij het boek; een beeld dat blijft hangen. Met gevoelig plot en prachtige scenery's, jazzmuziek-keuzes en tot in de puntjes verzorgde details van de late jaren '40.

Uiteraard met de bijbehorende drugs en seks, horende bij de beat-periode. Maar ook de sensitieve kant van de auteur en zijn vrienden. De vrijheid, de zoektocht naar het leven, en dat vervolgens nemen zoals het komt en er alles uit proberen te halen.

Het eerste uur van de lange speelduur zat ik te koppelen aan het boek, dat ik rustig kan bestempelen als mijn persoonlijke favoriet, wat Engelstalige romans betreft. Echter, dat koppelen werkte niet goed op het bezien als de film als een op zichzelf staande kunstuiting, met eigen interpretaties en invullingen van Salles. Die er voor gekozen heeft om geen lange passages uit het boek te herhalen, iets wat wel best had gemogen om de snelheid, het zoeken, de leegte en de intellectuele poëtische uitspattingen van Kerouac, Cassady, Burroughs en Ginsberg te vatten.

Maar dan nog blijft er zeer veel over om van te genieten, van de heerlijke diversiteit van Amerika en Mexico die getoond wordt, de overtuigende, ingetogen rol van Sal Paradise tot de 'bewust uitbundige' rol van Dean Moriarty, de open, hechte vriendschappen die ontstaan en de innerlijke vrijheid die dit met zich meebrengt.

Het reizen om het reizen, dat ook iets boeddhistisch met zich mee draagt, (en waar de Boeddhistische omroep zelfs een site over heeft opgesteld; beatsenboeddha.nl) een geheel dat mij blijft aantrekken; het leven om te leven, in een veranderende maatschappij jezelf blijven ontpoppen en blijven gaan, gaan, gaan!, totdat je, zoals Neal Cassady, ergens langs een spoor met een fles whisky gevonden wordt, maar wel twee levens in één hebt geleefd.

Maar tot die tijd blijf ik er maar films over kijken, en ga ik nu weer studeren.....

Dikke 4*.

Een wat voortkabbelende film waarvan je je achteraf afvraagt: en nu?

We volgen Sal Paradise rond zijn twintigste die met enkele metgezellen reist door de Verenigde Staten van net na de Tweede Wereldoorlog, het begin van de zogenaamde Beat Generation, dit is de eigenlijke autobiografie op film. We zien dus velerlei scènes, waarin men drinkt, blowt, neukt, problemen heeft met opgroeien of verantwoordelijkheid nemen en natuurlijk tijdens het reizen door het land. Wat je krijgt zijn soms erg sterke scènes, maar een verhaal dat het geheel overkoepelt miste ik. Het is niet echt een coming-of-age film (waarin de plot weleens ontbreekt), want je mist een echte verandering in de personen zoals die er pakweg in het briljante Diner (in dezelfde periode, ook zonder echte plot) wel was. Ook een echte narratieve drive tijdens de film is er niet. Ondanks dat de film hele mooie fotografie heeft, een fijne score, goede montage die haast de personen in hun gevoel volgt (druk of rustig), is het geheel nogal langdradig en zeker de laatste scènes (reizen) hadden van mij niet gehoeven, en dan ben je nog geen twee uur onderweg.

Verder wel uitstekend acteerwerk. Sommigen prijzen huppelkut Stewart, maar welgeteld heeft zij één scène echt moeten praten (over gevoelens enzo) en voor de rest moet ze gewoon geil uit d’r ogen kijken. Dat laatste kan ze wel, maar is nou niet per se een kwaliteit. Wat dat betreft doet een Johansson in een Match Point dat nog iets subtieler en overtuigender. De setting was prima, een goed beeld van eind jaren 40, mooie aankleding maar als geheel dus tegenvallend. Wel ruim voldoende, 3*.

Heel interessante film met vooral uitstekend acteerwerk. Ken zowel Riley als Hedlund niet heel goed, maar ze zijn beide ijzersterk. Stewart vond ik niet heel bijzonder, maar ze heeft zeker mindere rollen gehad. En met bijrollen als die van Dunst, Mortensen en Buscemi kan het ook niet misgaan. Ondanks de lange speelduur is de film geen moment saai. Af en toe wat sex, geregeld geinige dialogen en ook sterke serieuze scenes. Heb ook nog Motorcycle Diaries van deze regisseur thuis liggen, binnenkort dus maar eens kijken.

4*

Sur la Route zal zeker in mijn top 10 komen wat betreft beste films van 2012,want kwaliteit is in deze broeierige film trip zeker aanwezig. Maar helaas heeft deze film ook weer zo zijn minpunten te pakken en een daarvan is dat de film niet helemaal even lekker uitgebalanceerd is op gebied van tempo.

Op gebied van tempo voelde ik me als een ferrari in een drukke stad. Steeds als je het lekkere tempo hebt gevonden moet je weer remmen en optrekken door zo'n stomme stoplicht of een voetganger die wilt overstekenen. Dat gevoel overheerst toch behoorlijk na deze film,helaas.Echt een vast tempo is hier niet in te vinden en op gebied van montage wilt de film ook erg snel de hak op de tak springen,waardoor wel eens het gevoel van ''wat is dit ?'' naar voren treed. Maar er zijn gelukkig meer positieve punten te vermelden aan het adres van Sur la Route. Zo is dit een film die je niet snel zal vergeten.

Zo zijn de hoofd-personages erg leuk en interessant om te volgen en zitten de gevoels normen van een traan tot een lach met de handen aan elkaar vast geknoopt. Dus de zakdoekjes en de wijn kunnen kunnen uit de kasten getovert worden om er bovenal een leuke avond van te maken.Want de zwart-komische momenten zijn er toch net wat meer in overvloed,ondanks dat ze toch een dubbele-dimensie hebben.

Visueel zit de film ook erg fraai en naturel in elkaar (geniet toch mijn voorkeur) en wisselen de ontzettend sfeer-volle plaatjes elkaar af met zeer memorabele scenes af. Zo vindt ik zelf de scene's in Mexico een lust voor het oog,maar zo zijn er gelukkig nog meerdere te vinden.

Maar Mexico stak er toch behoorlijk uit.

Écht het gevoel van reizen weet niet zo sterk over te brengen als bij Into the Wild het geval is geweest,maar dat neemt niet weg dat dit een prima film is. Zowiezo focust de film zich was meer op de relatie die er is tussen de hoofdpersonges die absoluut de aandacht (fantastiche performence van Garrett Hedlund, Sam Riley en Kristen Stewart ) weet vast te houden (behoudens het vaste inkak moment) en is de seks, liefde, drugs, alcohol en muziek zeker aanwezig en stellen niet teleur. Het is zowiezo wel lekker om op de achtergrond Jazz te horen als de hoofdpersonages weer in een zwoelle/woestijn achtige streek aan het rijden zijn.

Zeker een van de betere film van het jaar.

Heb het boek ooit wel eens gelezen, wat ik me herinner is dat ik er niet zo van onder de indruk was - het kostte wat wilskracht om het ook uit te lezen, staat me bij. Waar het dan wel precies over ging is wel verdwenen.

Wat me in de film opvalt zijn vooral de schoonheidsfoutjes. Het speelt voor 1950, maar er liggen rollen hooi in het land - maar rollen zijn van na 2000, in 1950 had je alleen balen - die mijn oom dan zo even op de hooivork optillen kon - maarja, als je hem een hand gaf leek het alsof je een tros bananen aanpakte.

Net als het boek - denk ik - gaat de film eigenlijk over niets. Zoals het hoort bij een road movie - onderweg, ik ga nergens heen, maar ik moet er snel zijn. Toch blijft het intrigeren, spannend is misschien het goede woord niet, maar weglopen is geen moment bij me opgekomen.

De makkers spelen dan ook echt prima. En behalve de schoonheidsfoutjes zijn de beelden ook echt prima in orde - ook als Kristen Stewart in beeld is - meer dan beeldvulling lijkt ze hier niet te zijn, maar toch zijn de paar scenes waarin ze acteren moet echt goed. Kan ze dus wel.

Maarja, een beroemd boek, veel acteurs - Buscemi zelfs - mooie plaatjes - toch kan ik er niet echt heel erg van onder de indruk zijn. Motorcycle Diaries, ja zelfs Jackie zijn betere road movies dan deze. Want die films gaan over iets meer dan alleen maar marihuana, drank, seks.

Vlakke en nogal zouteloze verfilming van het invloedrijke boek van Jack Kerouac. Regisseur Walter Salles stopt flink wat naakt en seks in zijn film, maar het wil maar niet boeiend worden. De personages zijn vlak, met uitzondering van Dean Moriarty, prima gespeeld door Garrett Hedlund. Verder levert de cast geen noemenswaardig werk af. De voice-over van Sam Riley is ook behoorlijk nietszeggend. Alles is netjes in beeld gebracht en de film is niet saai, maar het is allemaal zo verdomde... degelijk.

Precies! Een film zonder begin, zonder einde en daar tussenin ook niet veel bijzonders. Geen wonder dat ik me voortdurend zat af te vragen, wanneer de film nou eindelijk eens zou beginnen. Gaat helemaal nergens over. Ik had het kunnen weten, want het boek van Kerouac vond ik destijds ook maar matigjes. Maar het kan ook zijn dat ik er weinig van gesnapt heb.

Ik heb van Walter Salles al een paar mooie Braziliaanse films gezien, maar dit is echt 2x niks. Er komt een hele stoet respectabele acteurs en actrices voorbij, maar die kunnen de (jan)boel ook niet redden. Zonde van al dat talent.

Mooie en leuke film tegelijk. Ik ben sowieso een voorstander van films over vriendschap en daar valt deze ook onder. Het plezier van het onderweg zijn wordt goed vertoond. Ook vond ik alle acteurs heel goed spelen.

Nooit wordt het saai, nooit zwakt het verhaal af. En de soundtrack, geweldig! Past perfect bij de beelden.

En ik als amateur dichter krijg er ook weer inspiratie door!

Een redelijk avontuur/dramafilm...

Redelijk verhaal, minder spannend verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen topper film...

Enerzijds heb ik een hele mooie film gezien wat betreft het visuele gebeuren en de "bluesy-jazzy" soundtrack, anderzijds is het verhaal inhoudelijk eigenlijk veel te vlak en impactloos om een hoge beoordeling te rechtvaardigen. De film kakt hier & daar ook een beetje teveel in qua tempo en echt van de grond komen wil het ook allemaal niet, wat het best een lange, vlakke zit maakt.

Nee, inhoudelijk dus verre van bijzonder en dat terwijl het best wel mooi was om te zien. Snapt u het nog?

3,0*

De hoofdrolspeler sprak me totaal niet aan en dan wordt al een lastig verhaal.Verder duurde de film veel te lang en kon ie me op een paar aardige momenten na niet echt boeien.Met moeite afgekeken en dat zegt eigenlijk al genoeg.

I've got the world on a string

Naar aanleiding van de zomer van de spannende broek bracht Humo in de maand juli een collectie van 4 DVDs uit bestaande uit Vicky Cristina Barcelona, Shameless, Io Sono l'Amore en deze On the Road. Vooral die laatste was een film waar ik al vrij lang enorm benieuwd naar was. Als groot Bob Dylan en Jim Morrison fan was de beatnik generatie me niet onbekend en wanneer het boek van Jack Kerouac in de handen terecht kwam van Walter Salles, die met The Motorcycle Diaries al een degelijke coming-of-age drama in beeld bracht, werd mijn interesse helemaal gewekt.

On the Road vertelt het verhaal van een verloren gegane periode waar jongeren besluiten om alles achter te laten en samen al liftend op reis te trekken. Iets dat in deze tijd ogenschijnlijk amper nog valt aan te raden maar eind jaren '40 kon het overduidelijk nog. Op de weg leren ze allerlei levenslessen rond vriendschap, liefde, muziek en noem maar op. Dat je On the Road niet voor het plot moet zien lijkt me dan ook navenant, dat is er gewoon niet, maar juist voor de sfeer en de relaties tussen de verschillende personages is dit interessant. Je eindigt gegarandeerd met een wat heb ik in hemelsnaam gekeken maar net zoals de personages een weg doorlopen, doe je dat als kijker ook en het is die weg dat belangrijker is dan de bestemming. Het is een gegeven dat zich perfect leent voor een hypnotiserende film maar Salles kies ervoor om een vrij fragmentarische aanpak er op na te houden. En juist hierdoor schort er wat aan On the Road want je krijgt niet altijd evenveel feeling met de lifters. Het gevoel van reizen ontbreekt doordat de roadtrips worden gedegradeerd tot samenvattingen van 5 à 10 minuten en er teveel wordt geconcentreerd op de eindbestemming. Misschien oogt dit filmisch wat interessanter en was het een toegeving van Salles want zelfs nu blijken er veel mensen af te haken die de film niet kunnen vatten. Ik had het in ieder geval een stuk interessanter gevonden wanneer On the Road zich ook effectief meer on the road afspeelde.

Kerouac baseerde zijn personages vaak op kennissen en vrienden. Hij gaf ze weliswaar andere namen maar hun kenmerken zijn vrij duidelijk te spotten. Zo is Sal Paradise het alter ego van Kerouac zelf, is Old Bull Lee eigenlijk William S. Burroughs en is Carlo Marx het alternatief voor Allen 'Howl' Ginsberg. De cast stond dus voor een heuse klus want het zijn nogal legendarische figuren die ze moesten portretteren maar ik ben een tevreden man. Sam Riley weet met een heerlijk stemgeluid de essentie van Sal/Kerouac perfect te benaderen maar het is vooral Garrett Hedlund die als Dean/Cassady de revelatie van de film is. Zeker de laatste confrontatie tussen beide wordt naar een ongekend niveau gebracht door het uitstekende spel van Hedlund. Tof ook om te zien dat Kristen Stewart terug wat voor interessantere rollen begint te gaan. In The Messengers vond ik ze al geslaagd maar al die Twilight crap deed haar imago geen goed. Een imago dat ze nu wel compleet omgooit met onder andere een aantal naaktscènes maar ik zie haar liever in dit soort films dan met twinkelende vampiers. Veel bekende acteurs ook nog in de bijrollen die stuk voor stuk op hun plaats zijn. Amy Adams, Steve Buscemi, Kirsten Dunst, Vigo Mortensen, ... Teveel om op te noemen bijna. Tom Sturridge verdient trouwens ook nog een pluim voor een uiterst geslaagde vertolking van Allen Ginsberg. Erg aangenaam verrast.

Misschien hoopte ik op teveel, ik weet het niet maar met Salles zijn interpretatie van On the Road kan ik niet zo enorm veel. Dat het een praktisch onverfilmbaar boek is, is al langer duidelijk (de rechten zijn al sinds 1980 gekocht) maar gelukkig stijgt de cast ver boven zichzelf uit. Alleen op gebied van de hypnotiserende sfeer wordt er wat gemist. Wel een geniale soundtrack trouwens.

3*

"There is no gold at the end of the rainbow...There's only piss and shit. But to know that: that makes me free."

En qua waardering bij de jongste generatie lijkt deze Kerouac-verfilming al net zo te floppen als Hunter S. Thompsons "The Rum Diary".

Roken, neuken, filosoferen, boeken lezen, plaatjes draaien en dan flink wat benzedrine om daar constant mee door te kunnen gaan....en dan wordt er ook nog gereisd (we zijn tenslotte onderweg) door de VS 1946-1951 inclusief een bezoekje aan Mexico....het lijkt niet de tijdgeest te zijn....helaas.

Mist natuurlijk de unieke Kerouac schrijfstijl van het boek, maar 't is wel een geweldige roadmovie met prachtige soundtrack.

On the road is een mix tussen een roadmovie en een film noir. Een film over ouder worden, over zichzelf zoeken, de strijd tussen leven van dag tot dag en iets betekenen in het leven, ... Veel goeie intenties in elk geval met een prachtige setting vlak na de 2e WO in de VS. De periode dat er stilaan een nieuwe generatie wordt geboren. Die tussen kinderen en volwassenen. De vertelstem van Sam Riley deed me denken aan Al Pacino, maar ingetogener. Zoiets als z'n rol van Carlito Brigante. Samen met Garrett Hedlund trekt hij de film. Gaandeweg komen en gaan er nog vele andere figuren. Eén die deels opvalt is Kristen Stewart. Doet het op zich niet slecht eigenlijk, als is het ook geen toprol.

De film zal veel mensen afschrikken door het lage tempo, waar ik zelf ook af en toe last van had. Meer dan 2 uur is lang voor een roadmovie, waar op zich niet veel in gebeurd, buiten het opwekken van die sfeer. Maar af en toe werkt het wel. Je blijft boeiend volgen en de personages hebben wel wat te zeggen. Dat zal denkelijk voor een deel wel komen omdat dit een boekverfilming is. Langs de andere kant wil het ook niet echt helemaal raken en duurt het te lang voor je echt mee geraakt in de film.

Aangename film dus, maar zeker geen klassieker in wording. Jammer...

Matige film waarin een jonge schrijver met een vriend naar het westen trekt. Het verhaal mist een richting en wordt hierdoor mede door de lengte vrij snel langdradig. Op zich wel een mooi tijdsbeeld en een aantal mooie plaatjes van het Amerikaanse landschap. Genoeg leuke bijrollen waardoor de film nog net de moeite waard is.

Best wel goeie film, en imo beter dan het boek. De casting was dan ook perfect!

Film met erg sterke scènes, vind ik. Behoorlijk goor maar niet leeghoofdig, want gedachten en beelden van onverantwoordelijkheid, zoeken naar een vaste waarde in het leven en betekenis ervan, extreem egoïsme, snakken naar belangrijkheid en aandacht, weinig echte vriendschap enz... komen in de film aan bod. Iets te veel uitgesponnen misschien.

Alle acteurs, en er zijn er heel wat, acteren overtuigend in hun rol.

Prima film. Je moet hem wel tot en met het einde de kans geven en binnen laten komen. Het helpt als je geproefd hebt van de schaduwzijde van het leven.

Oei, toch eerder een tegenvaller voor me. Ik vond het een langdradige moeilijk door te komen film. Het verhaal en de personages trokken me niet aan en dan wordt het moeilijk. Traag en nietszeggend, dat gevoel ervoer ik geregeld. De mooie plaatjes veranderden daar te weinig aan.

Ik hou best wel van road movies, maar het avontuurlijke en het doel van de reis kwam te weinig binnen waardoor het een lange zit werd. De uitgebreide en bekende cast (in bijrol) ten spijt van onder andere Amy Adams, Steve Buscemi, Kirsten Dunst, Vigo Mortensen, ... deden de film voor mij ook niet naar een hoger niveau katapulteren al was er met het acteerwerk eigenlijk weinig mis.

Jack Kerouacs autobiografische roman over een rondreis door de VS van een groep jongeren aan het eind van de jaren 40 was een sleutelwerk van zijn tijd, maar laat zich moeilijk vertalen naar het grote scherm. Sal Paradise [Sam Riley] begint zijn avontuur met zijn vriend Carlo Marx [Tom Sturridge] die hem introduceert aan Dean Moriarty [Garrett Hedlund] en zijn 16-jarige vriendin Marylou [Kristen Stewart]. Samen reizen ze van stad tot stad, vaak zonder geld op zaak, waar ze zich onderdompelen in seks, drugs en jazz. Veel van hetzelfde dus en we krijgen weinig inzicht in de drijfveren van de hoofdpersonen. Met sterk locatiewerk en het gebruik van muziek uit die tijd (op de radio of live) slaagt hij er redelijk in een deel van de tegencultuur van de tijd neer te zetten en er is een boeiende sequentie met Viggo Mortensen en Amy Adams als twee buitengewoon excentrieke figuren, maar dit is te onsamenhangend om de aandacht vast te houden.