On the Road (2012)

Deze wist me toch niet echt te pakken.

Vooral omdat het toch voor een stuk draait om de obsessie van een hoop personages met de figuur Dean, die hier ook wordt omschreven als één grote brok charisma en een natuurkracht, maar ik zag enkel wat het personage van Mortensen in hem zag, namelijk een egoïstische en inhoudsloze lul, waardoor het eigenlijk maar een saaie zit werd.

Dat geloof ik best, maar spreekt mij in deze film niet aan

Na een half uur hing mij de road-movi de strot uit ,en ben ik zelf maar op pad gegaan.

Tamelijk rommelige, onevenwichtige en mislukte verfilming van een beroemd boek.

Een onverfilmbaar boek volgens mij.

Wat er precies misgaat bij Salles is onduidelijk. De jonge acteurs doen wel hun best, de landschappen komen aardig in beeld, de verknipte personages zijn allemaal aanwezig, maar toch boeit het allemaal nauwelijks. Te lang, te veel saaie sex, Dean Moriarty blijft een wild, egoistisch, rusteloos en vaag personage, met psychosociale problemen. Drank, sex en drugs houden hem op de been.

Wel moedig om een poging te doen het boek te verfilmen.

Tja, had me op verheugd. Na lang uitgesteld te hebben nu toch maar bekeken, mij viel het niet mee en ook niet tegen. Lastig... het is namelijk zeker geen slechte film maar ik weet niet of iemand het geniale boek van Kerouac kan verfilmen, ik neem Salles dus ook niks kwaad want vind het een moedige poging. Ik vind niet dat de film te lang duurt maar voor mensen die het boek niet hebben gelezen snap ik dat je denkt: waar heb ik nou in godsnaam naar gekeken de afgelopen 2,5 uur. Ik heb me wel prima vermaakt en vond Dean Moriarty ook in de film geweldig, maar toch denk ik dat het boek simpelweg niet te verfilmen is.

Mooie en leuke film tegelijk. Ik ben sowieso een voorstander van films over vriendschap en daar valt deze ook onder. Het plezier van het onderweg zijn wordt goed vertoond. Ook vond ik alle acteurs heel goed spelen.

Nooit wordt het saai, nooit zwakt het verhaal af. En de soundtrack, geweldig! Past perfect bij de beelden.

En ik als amateur dichter krijg er ook weer inspiratie door!

Een redelijk avontuur/dramafilm...

Redelijk verhaal, minder spannend verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen topper film...

Enerzijds heb ik een hele mooie film gezien wat betreft het visuele gebeuren en de "bluesy-jazzy" soundtrack, anderzijds is het verhaal inhoudelijk eigenlijk veel te vlak en impactloos om een hoge beoordeling te rechtvaardigen. De film kakt hier & daar ook een beetje teveel in qua tempo en echt van de grond komen wil het ook allemaal niet, wat het best een lange, vlakke zit maakt.

Nee, inhoudelijk dus verre van bijzonder en dat terwijl het best wel mooi was om te zien. Snapt u het nog?

3,0*

Op de soundtrack na vond ik de film totaal niets.

Het is trouwens dankzij die soundtrack dat ik de prent niet heb afgezet.

De hoofdrolspeler sprak me totaal niet aan en dan wordt al een lastig verhaal.Verder duurde de film veel te lang en kon ie me op een paar aardige momenten na niet echt boeien.Met moeite afgekeken en dat zegt eigenlijk al genoeg.

Zo een slechte film zelden gezien

I've got the world on a string

Naar aanleiding van de zomer van de spannende broek bracht Humo in de maand juli een collectie van 4 DVDs uit bestaande uit Vicky Cristina Barcelona, Shameless, Io Sono l'Amore en deze On the Road. Vooral die laatste was een film waar ik al vrij lang enorm benieuwd naar was. Als groot Bob Dylan en Jim Morrison fan was de beatnik generatie me niet onbekend en wanneer het boek van Jack Kerouac in de handen terecht kwam van Walter Salles, die met The Motorcycle Diaries al een degelijke coming-of-age drama in beeld bracht, werd mijn interesse helemaal gewekt.

On the Road vertelt het verhaal van een verloren gegane periode waar jongeren besluiten om alles achter te laten en samen al liftend op reis te trekken. Iets dat in deze tijd ogenschijnlijk amper nog valt aan te raden maar eind jaren '40 kon het overduidelijk nog. Op de weg leren ze allerlei levenslessen rond vriendschap, liefde, muziek en noem maar op. Dat je On the Road niet voor het plot moet zien lijkt me dan ook navenant, dat is er gewoon niet, maar juist voor de sfeer en de relaties tussen de verschillende personages is dit interessant. Je eindigt gegarandeerd met een wat heb ik in hemelsnaam gekeken maar net zoals de personages een weg doorlopen, doe je dat als kijker ook en het is die weg dat belangrijker is dan de bestemming. Het is een gegeven dat zich perfect leent voor een hypnotiserende film maar Salles kies ervoor om een vrij fragmentarische aanpak er op na te houden. En juist hierdoor schort er wat aan On the Road want je krijgt niet altijd evenveel feeling met de lifters. Het gevoel van reizen ontbreekt doordat de roadtrips worden gedegradeerd tot samenvattingen van 5 à 10 minuten en er teveel wordt geconcentreerd op de eindbestemming. Misschien oogt dit filmisch wat interessanter en was het een toegeving van Salles want zelfs nu blijken er veel mensen af te haken die de film niet kunnen vatten. Ik had het in ieder geval een stuk interessanter gevonden wanneer On the Road zich ook effectief meer on the road afspeelde.

Kerouac baseerde zijn personages vaak op kennissen en vrienden. Hij gaf ze weliswaar andere namen maar hun kenmerken zijn vrij duidelijk te spotten. Zo is Sal Paradise het alter ego van Kerouac zelf, is Old Bull Lee eigenlijk William S. Burroughs en is Carlo Marx het alternatief voor Allen 'Howl' Ginsberg. De cast stond dus voor een heuse klus want het zijn nogal legendarische figuren die ze moesten portretteren maar ik ben een tevreden man. Sam Riley weet met een heerlijk stemgeluid de essentie van Sal/Kerouac perfect te benaderen maar het is vooral Garrett Hedlund die als Dean/Cassady de revelatie van de film is. Zeker de laatste confrontatie tussen beide wordt naar een ongekend niveau gebracht door het uitstekende spel van Hedlund. Tof ook om te zien dat Kristen Stewart terug wat voor interessantere rollen begint te gaan. In The Messengers vond ik ze al geslaagd maar al die Twilight crap deed haar imago geen goed. Een imago dat ze nu wel compleet omgooit met onder andere een aantal naaktscènes maar ik zie haar liever in dit soort films dan met twinkelende vampiers. Veel bekende acteurs ook nog in de bijrollen die stuk voor stuk op hun plaats zijn. Amy Adams, Steve Buscemi, Kirsten Dunst, Vigo Mortensen, ... Teveel om op te noemen bijna. Tom Sturridge verdient trouwens ook nog een pluim voor een uiterst geslaagde vertolking van Allen Ginsberg. Erg aangenaam verrast.

Misschien hoopte ik op teveel, ik weet het niet maar met Salles zijn interpretatie van On the Road kan ik niet zo enorm veel. Dat het een praktisch onverfilmbaar boek is, is al langer duidelijk (de rechten zijn al sinds 1980 gekocht) maar gelukkig stijgt de cast ver boven zichzelf uit. Alleen op gebied van de hypnotiserende sfeer wordt er wat gemist. Wel een geniale soundtrack trouwens.

3*

"There is no gold at the end of the rainbow...There's only piss and shit. But to know that: that makes me free."

En qua waardering bij de jongste generatie lijkt deze Kerouac-verfilming al net zo te floppen als Hunter S. Thompsons "The Rum Diary".

Roken, neuken, filosoferen, boeken lezen, plaatjes draaien en dan flink wat benzedrine om daar constant mee door te kunnen gaan....en dan wordt er ook nog gereisd (we zijn tenslotte onderweg) door de VS 1946-1951 inclusief een bezoekje aan Mexico....het lijkt niet de tijdgeest te zijn....helaas.

Mist natuurlijk de unieke Kerouac schrijfstijl van het boek, maar 't is wel een geweldige roadmovie met prachtige soundtrack.

Vond hem wat traag op gang komen, maar na de helft van de film zat ik toch wel in de trip en het einde wist mij zeker te raken.

On the road is een mix tussen een roadmovie en een film noir. Een film over ouder worden, over zichzelf zoeken, de strijd tussen leven van dag tot dag en iets betekenen in het leven, ... Veel goeie intenties in elk geval met een prachtige setting vlak na de 2e WO in de VS. De periode dat er stilaan een nieuwe generatie wordt geboren. Die tussen kinderen en volwassenen. De vertelstem van Sam Riley deed me denken aan Al Pacino, maar ingetogener. Zoiets als z'n rol van Carlito Brigante. Samen met Garrett Hedlund trekt hij de film. Gaandeweg komen en gaan er nog vele andere figuren. Eén die deels opvalt is Kristen Stewart. Doet het op zich niet slecht eigenlijk, als is het ook geen toprol.

De film zal veel mensen afschrikken door het lage tempo, waar ik zelf ook af en toe last van had. Meer dan 2 uur is lang voor een roadmovie, waar op zich niet veel in gebeurd, buiten het opwekken van die sfeer. Maar af en toe werkt het wel. Je blijft boeiend volgen en de personages hebben wel wat te zeggen. Dat zal denkelijk voor een deel wel komen omdat dit een boekverfilming is. Langs de andere kant wil het ook niet echt helemaal raken en duurt het te lang voor je echt mee geraakt in de film.

Aangename film dus, maar zeker geen klassieker in wording. Jammer...

Best een mooie road movie. Alleen te pretentieus en te geforceerd.

On the Road voelt aan als een combinatie van Into the Wild en The Dreamers. Maar dan met minder avontuur dan de eerste, en zonder de knipoog van de tweede. Deze film neemt zichzelf wel erg serieus.

Riley, Stewart en Hedlund worden vooral betaald om zwoel in de camera te kijken, zo lijkt het wel. Ideaal voor een jeans-commercial, maar een film van ruim twee uur heeft betere acteurs nodig dan deze groep ijdeltuiten. Gelukkig is er nog Steve Buscemi om te tonen hoe het moet.

Een ander puntje van kritiek: de hyperkinetische jazz-scenes. Sowieso niet mijn genre muziek. Ik ben dan weer wel gecharmeerd door de cinematografie. Veel mooie en levendige beelden.

Het concept sprak me zeker aan omdat het lekker basic is. De uitwerking stelt toch ietwat teleur. 3* voor de sfeershots, want die zijn toch essentieel in een road movie.

het blijft natuurlijk lastig om de magie van zo'n klassieker in een film te vangen.

dat is dus maar deels gelukt.

ik vind Sam Riley een miscast, ik bleef steeds maar het gekwelde personage Ian Curtis zien, die hij vertolkte in de film Control...

hier een interessant artikel over de tijd waarin "On the road "is ontstaan.

De Beat Generation – De Groene Amsterdammer

Matige film waarin een jonge schrijver met een vriend naar het westen trekt. Het verhaal mist een richting en wordt hierdoor mede door de lengte vrij snel langdradig. Op zich wel een mooi tijdsbeeld en een aantal mooie plaatjes van het Amerikaanse landschap. Genoeg leuke bijrollen waardoor de film nog net de moeite waard is.

Vreemde film. Heeft een hele hoop elementen in zich om boeiend te zijn maar is het toch niet echt helemaal.

Ooit (in een zeer grijs verleden) (natuurlijk) Jack Kerouac's magische boek gelezen. Die magie vind je in deze film niet terug. Kan ook niet. Het was een andere tijd en we waren jong. We begrepen waar het boek over ging. Maar waar deze film over ging? Over vriendschap, in ieder geval. Maar dat 'meer', dat vindt je niet terug. O, het is zeker geen slechte film. Had wel een half uur nodig eer ik er een beetje in kwam en hij duurde mij te lang. Het is eigenlijk een vrij saaie afwisseling van bezoekjes aan die en gene en het reizen. Maar ook de magie van het reizen, het je doelloos voortbewegen, terwijl de bestemming er eigenlijk niet toe doet, vond ik niet terug. De seks, drugs, drank en jazz worden nogal braafjes weergegeven. Maar de voortreffelijke cast houdt de film op de been. Het is ook een moedige poging van Walter Sallis. Maar het 'it' ontbreekt.

Best wel goeie film, en imo beter dan het boek. De casting was dan ook perfect!

Inderdaad, heel interessant!

Ik dacht dat alle ingredienten aanwezig waren om deze leuk te vinden, behalve dan Kristen Stewart. Maar achteraf is het vooral Kristen Stewart die nog wel een beetje de moeite waard was.

Film met erg sterke scènes, vind ik. Behoorlijk goor maar niet leeghoofdig, want gedachten en beelden van onverantwoordelijkheid, zoeken naar een vaste waarde in het leven en betekenis ervan, extreem egoïsme, snakken naar belangrijkheid en aandacht, weinig echte vriendschap enz... komen in de film aan bod. Iets te veel uitgesponnen misschien.

Alle acteurs, en er zijn er heel wat, acteren overtuigend in hun rol.

Er blijft weinig van het boek over. Het boek gaat veeleer over spiritualiteit, verlatenheid en dat uiteindelijk het geluk dat ze zochten niet te vinden is in het "andere leven". Deze film lijkt aan de andere kant op één grote verheerlijking van een consumptiecultuur. We moeten meer drinken, minder verantwoordelijk, meer vluchtigheid, meer banaliteit. Alsof Jack Kerouac de voorloper of patroonheilige is van al die pubers die zoveel geld betalen om naar Zuid-Oost Azië te trekken om "een andere cultuur" te beleven. Om vervolgens weer terug te komen en lekker verder te leven in hun welvaartsbubbel. Maar die sleur, dat verlangen om telkens maar op avontuur te gaan, is volgens mij niet in het boek te vinden. In de film is het alleen maar seks, lezen, clichés, drinken, eten, meer clichés uit het boek, meer eten, etc. Ze lijken meer op een paar verwaande pubers uit project X dan mensen die daadwerkelijk iets betekenisvol beleven. In deze film wordt de reis juist een grote attractie. Salles bewijst, net als in zijn film over Che, dat hij geen gevoel heeft voor tragedie, geen gevoel voor de werkelijke eenzaamheid, en het werkelijke kwaad dat in ons allen uiteindelijk schuilt.

Een schrijver zonder inspiratie zoekt die inspiratie bij zijn "vriend" Dean. En zo volgt een jarenlange reis door Amerika vol seks en drugs. Het is geen alledaagse film maar echt heel erg boeiend wordt het ook allemaal niet op misschien enkele kleine scenes na. En verder is de lengte van ruim tweeënhalf uur ook veel te lang. In een gewone anderhalf uur had het verhaal ook verteld kunnen worden. Wel bijzonder is dat de film van ongeveer 1947 tot 1952 afspeelt en dat heel Amerika voor de film verbouwd lijkt te zijn.

Prima film. Je moet hem wel tot en met het einde de kans geven en binnen laten komen. Het helpt als je geproefd hebt van de schaduwzijde van het leven.

De titel van de film herinnerde ik me niet meer, maar toen ik de eerste scene zag wist ik wel dat ik deze film nog niet zo heel lang geleden gezien had. Een film over een schrijver die zich laat inspireren door ene Dean. Die Dean is heel belangrijk voor hem en lijkt zijn beste vriend, maar schijn bedriegt. Ik ben verbaasd dat ik er vorige keer niet zo veel aan vond. De film stond me nog heel goed bij, dus hij had wel degelijk indruk gemaakt, en hij boeide me nu wel van begin tot het einde. Eigenlijk is het gewoon een goede film die ook heel mooi opbouwt van begin tot einde. En die verder vol zit met mooie sfeerbeelden van een Amerika dat opkrabbelt na de tweede wereldoorlog. Als ik naar de avonden kijk van Gerard van 't Reve ging het er in Nederland een heel stuk tammer aan toe. Maar die Dean was waarschijnlijk toen in Amerika ook nog een uitzondering.

Oei, toch eerder een tegenvaller voor me. Ik vond het een langdradige moeilijk door te komen film. Het verhaal en de personages trokken me niet aan en dan wordt het moeilijk. Traag en nietszeggend, dat gevoel ervoer ik geregeld. De mooie plaatjes veranderden daar te weinig aan.

Ik hou best wel van road movies, maar het avontuurlijke en het doel van de reis kwam te weinig binnen waardoor het een lange zit werd. De uitgebreide en bekende cast (in bijrol) ten spijt van onder andere Amy Adams, Steve Buscemi, Kirsten Dunst, Vigo Mortensen, ... deden de film voor mij ook niet naar een hoger niveau katapulteren al was er met het acteerwerk eigenlijk weinig mis.

Jack Kerouacs autobiografische roman over een rondreis door de VS van een groep jongeren aan het eind van de jaren 40 was een sleutelwerk van zijn tijd, maar laat zich moeilijk vertalen naar het grote scherm. Sal Paradise [Sam Riley] begint zijn avontuur met zijn vriend Carlo Marx [Tom Sturridge] die hem introduceert aan Dean Moriarty [Garrett Hedlund] en zijn 16-jarige vriendin Marylou [Kristen Stewart]. Samen reizen ze van stad tot stad, vaak zonder geld op zaak, waar ze zich onderdompelen in seks, drugs en jazz. Veel van hetzelfde dus en we krijgen weinig inzicht in de drijfveren van de hoofdpersonen. Met sterk locatiewerk en het gebruik van muziek uit die tijd (op de radio of live) slaagt hij er redelijk in een deel van de tegencultuur van de tijd neer te zetten en er is een boeiende sequentie met Viggo Mortensen en Amy Adams als twee buitengewoon excentrieke figuren, maar dit is te onsamenhangend om de aandacht vast te houden.