On the Road (2012)

Viel een beetje tegen. Te netjes, te braaf. Vreemd dat een film over sex drugs en jazz weing sex drugs and rnr in zich heeft...

was toch aardig wat sex en drugs dat voorbij kwam......en op het slot iemand die nog aaardig naar de klote is gegaan.

Begin deze maand nog gezien in Lantaarn/Venster met Niethie.

Maar wat was dit weer een heerlijke film met precies de dingen die ik in een roadmovie wil zien. Het begin alleen al (wanneer we eventjes een stap in de tijd nemen), je word helemaal meegezogen in de typische roadmovie-sfeer met de bekende mooie toepasselijke plaatjes. Het niveau van Roadmovie-koning Wim Wenders is hier ook sterk aanwezig. Maar On The Road speelt zich dit keer niet af in de jaren 60 of 70 (wat vaak gebruikt word voor dit soort gehele themas) Maar we gaan met dit thema naar de jaren 40, en ik moet zeggen: het werkt behoorlijk goed. Ik had niet echt verwacht dat sex, drugs, Rock en Roll op de Amerkaanse snelwegen zo toepasselijk was voor de jaren 40, maar dan had ik me dus vergist. Al voelt het soms wel aan alsof het in de jaren 60 of 70 plaatsvind.

En ja, wat zou ik van het verhaal zeggen: gewoon jongeren, die door druk, omstandigheden en allerlei sociale akkefietjes maar gewoon Amerika in trekken en de vrijheid uit hun trip halen (nouja Tripjes, want ze gaan elke keer weer een andere route beginnen vanuit hun woonplaats New York. Het verhaal mocht vrij simpel blijven om toch nog een dijk van een film te maken. Voor een Roadmovie is er eigenlijk ook niet echt specifiek een moeilijk verhaal nodig om het sfeervol te maken. Het acteerwerk is om te beginnen ook uitstekend. Sam Riley is voor mij nu zeker een held geworden. Zijn onvergetelijke rol in Control doet me soms wel onbewust eens denken alsof hij in elke film Ian Curtis speelt. Maargoed, hier zet hij wederom weer een schitterende rol neer als de hoofdpersoon: Sal Paradise, gewoon onvergetelijk. Het is een nogal naieve maar slimme man die door de pas ontmoete losgeslagen, overenthousiaste Dean Moriarty (goed neergezet door Garrett Hedlund, die ik verder niet ken) er over denken om eens weg te vluchten van de drukkende, betuttelende maatschappij, maar ondertussen ook als een blok valt voor het 16 jarige vriendinnetje van Moriarty Marylou, die opvallend goed is gedaan door Kristen Stewart, die we wel kennen als huppelkut uit de Twilight reeks, alleen in The Road is ze dat totaal niet. Delen dan maar? Verder zijn Kristen Dunst en ook Viggo Mortenssen erg goed aanwezig. Onze vrienden trekken samen door heel Amerika heen en nemen ook nog wel eens hun Joodse vriend Carlo Marx mee. En zoals gezegd, de reis van On the Road is niet in een keer. Ze maken meerdere trajecten in 5 jaar. De ene keer gaat Sal alleen, en de rest is Dean er altijd bij en soms gaan er nog wel eens wat vrienden mee. De avonturen zijn gewoonweg ook weer hartverwarmend, extreem sfeervol en de beelden, shots en sfeer van stad en land zijn werkelijk om te smullen. De jongeren zijn dan wel uit op een positief, losbandig gevoel, maar helaas komen er ook wel wat vervelende dingen op hun pad, en dan vooral dat moment met Dean en zijn 2de vrouw Camille en daarnaast nog veel andere blunders bv wanneer Dean zich in zijn reet moet laten nemen door die oude homoseksueel (Mortenssen) Verder komt het experimenteren met allerlei soorten drugs en seks ook sterk aan de orde wat ook er zeker bijhoort. Ook kwa muziek kunnen wij zeker niet klagen want de Jazz soundtracks zijn in overvloed en ook is er genoeg ruimte voor hier en daar een optreden in een lokale kroeg of club waar Dean en Sal zich meestal volgieten.

Ik kan gewoon verder niet genoeg zeggen hoe schitterend ik deze film vind en dan ben ik vooral een Roadmovie liefhebber. Alles wat een Roadmovie hoort te hebben is aanwezig er is ook erg veel aandacht besteed aan de locaties en de verschillende thema's die varieëren van coming of age, romantiek, nostalgie, alcohol en drugs, relatiedrama, Jazz muziek, kunnen gewoon niet beter. De acteurs blijven je gewoon weer lang bij en Sam Riley heeft bij mij, na Control, weer een medaille verdiend. Deze hoort gewoon in de top van de roadmovies, naast Paris, Texas en Easy Rider. Eigentijdse klassieker die me nog jaren zal bijblijven. Ik ga gouw wat meer van de regisseur (die tussen de arthouse films, de remake van Dark Water heeft gemaakt????) zien.

Ohja, dat de film zo word ongewaardeerd hier.

5,0* megadikke sterren! Kan niet wachten tot hij op dvd is.

Hoe kan iemand die 10 imbd punten geeft aan een 6,7 film geeft beginnen over onderwaarderen.... Overwaarderen is weer het andere uiterste he?

Wel een prachtig stukje Sinterklaas!

Echt leuk geschreven

...ondanks je het er niet mee eens bent?

Zeker

Wat maakt een kunstenaar tot een kunstenaar? Rilke zou zeggen dat alleen ervaring echte kunst kan opleveren: op het einde van een goed gevuld leven zijn misschien een paar dichtregels mogelijk die er toe doen. Of Kerouac Rilke’s beroemde verzen wel of niet kende: hij heeft er hoe dan ook naar geleefd; de verheerlijking van het “onderweg” zijn, dat eigenlijk teruggaat op de romantische idealisering van ‘der Wanderer’ – de Einzelgänger die Caspar David Friedrich-gewijs de confrontatie aangaat met de natuur (letterlijk, om zich heen - figuurlijk, het beest in zichzelf?). Toch is het dolen in ‘On the Road’ problematisch: waarvoor zijn Sal en zijn kompanen eigenlijk op de vlucht? Het escapisme op zich wordt heilig verklaard, het weglopen wordt het doel...houdt zoiets steek? Kan een toeschouwer daar anno 2012 in meegaan? En dat bovendien allemaal gecombineerd met een zelfopgelegd, geforceerd kunstenaarschap, waarbij de schepping geen natuurlijke daad blijkt, maar een die opoffering en een megalomane reisdrift vereist? Zijn de bedoelingen nog oprecht? Wat is de impetus voor het dolen? Welke afschuwelijke waarheid wil het trekken bezweren?

Ik moest tijdens het kijken geregeld aan ‘Howl’ denken: als film minder geslaagd, maar toch een veel interessanter kunstenaarsportret. Moet de biopic immers niet aanzetten tot het verkennen van een oeuvre? (Ok, niets moet, maar het is mooi meegenomen natuurlijk.) Bij Ginsberg, ongeveer te situeren in de periode van Kerouac, lijken de escapades met alle soorten drugs overigens de kunst te dienen: wiet om de geest te ontketenen. Hier staan de drugs en de seks echter helemaal niet ten dienste van de kunst, ze zijn een soort tijdelijk middel om zich bezig te houden. Het ontbreken van moraliteit (liefde? lust? goed? kwaad? welke waarden blijven nog overeind?) maakt het contrast met Ginsberg nog groter, wiens ‘Howl’ (het gedicht) een soort smeekbede was om begrip, om als homoseksueel intimiteit te mogen beleven. Aan de doelloosheid en het intellectuele gepalaver van wat Kerouac en de zijnen uitvreten, heb ik me echter geërgerd: als “kunstenaars” leven, maakt van mensen nog geen interessante individuen. Ik ben na deze film kortom niet echt geneigd om werk van Kerouac te lezen, noch om het hoog in te schatten. Puur prozaïsch laat Salles immers weinig passages in die doen verlangen naar het boek.

Daarnaast is ‘On the Road’ ook geen superieure film, hoewel de regisseur weet hoe hij een tijd en een landschap in beeld moet brengen. De jazzy soundtrack wordt op den duur nogal opdringerig en de roadmovie mist samenhang, met hier en daar helaas een personage van bordkarton. Ook zijn er teveel onduidelijkheden: figuren die totaal niet worden geduid, of het einde, dat pijn doet. Sal heeft zijn hele leven niets anders gedaan dan een Dean willen zijn en verslag gedaan van diens losbandigheid, maar als het er op aankomt, blijkt Sal een snob geworden te zijn die Dean in zijn aangezicht verloochend. Waarop is dat gestoeld? Dat Kerouacs boek er dan toch komt uit wroeging, lijkt een weinig plausibele denkpiste. Of juist een zoveelste bevestiging dat ‘On the Road’ een succesnummer was van een amateur met geluk, geen product van oprecht kunstenaarschap. Dat komt, om te besluiten met Bergman, immers voort uit noeste arbeid achter een bureau, nine to five. Meesterwerken vergen concentratie en maturiteit, geen geflirt met de zeden van een burgerlijk tijdperk.

De film? Tjah, die kabbelt, je verveelt je niet, maar echt beklijven doet 'ie zelden. Daarvoor lijkt de inhoud teveel "gemaakt", het is geconstrueerde onafhankelijkheid, als die van een puber en dus snel te doorprikken. Gaat de literatuur van Kerouac werkelijk maar zo diep? - (Rookte men echt wiet om vervolgens Joyce of Proust te citeren?) - Toch een paar historische teleurstellingen na deze film gezien te hebben. -

Enfin, lieve lezer, een paar prille gedachten...

3*

Mooie film.

Ik zit nog halverwege het boek maar besloot toch al de film te zien. Het is een ijzersterk, meeslepend en inspirerend verhaal. Het weet de onzekerheden, vrijheden en mogelijkheden van het jong zijn ontzettend goed te vertellen. De avonturen van Dean en Sal zijn niet rooskleurig of zelfs doelgericht, ze zijn gewoon. Het maakt 'On The Road' een apart maar goed verhaal over vriendschap, liefde en vrijheid.

De film opent ijzersterk en verspilt geen tijd in New York. Al snel zijn we op de weg en doet het genre "roadmovie" de film geen eer aan. Roadmovie's hebben een doel, er wordt altijd in gereisd als middel, niet als doel zelf. In 'On The Road' volgen we Sal die op zijn beurt de losbandige, onzekere maar betoverende Dean achterna gaat. Dean's personage is heerlijk complex maar de film weet hem laagje voor laagje uit te kleden (pun intended). Garrett Hedlund steelt dan ook de show. Wat best knap is als je naast Viggo Mortensen, Steve Buscemi, Kirsten Dunst, Amy Adams en Elisabeth Moss mag spelen. Zelfs typetjes Stewart en Sturridge brengen het er goed van af, vooral omdat ik het idee heb dat ze zichzelf spelen, hoewel ik ze natuurlijk niet ken. Enige nadeel is Sam Riley die, naast dat hij de ietwat passieve rol van verteller heeft, nergens echt laat zien wat hij kan.

Het middenstuk van de film is ook een zwakte punt, sommige stukken gaan erg traag of bieden weinig extra voor het verhaal. Maar in zekere zin is dat ook het punt van het verhaal. Het einde maakt echter alles goed.

De film bevat heerlijke muziek, geweldige acteerprestaties en prachtige beelden. (Extra credit verdient, François Gédigier, de editor die volgens mij ongebruikelijk veel beeldmateriaal te verwerken had). Een sterke film met geweldige, haast legendarische personages, die alleen net iets te lang duurt.

Edit: Dit gezegd hebbende is On The Road wel een verhaal dat je forceert verder te kijken dan je gezichtsveld. Het is veruit een van de meest inspirerende, confronterende verhalen die ik in tijden ben tegen gekomen, maar die eer komt evenveel toe aan de film als aan Kerouac.

Het escapisme wordt volgens mij niet heilig verklaart. Ik geloof zelfs niet dat het zozeer met kunst te maken heeft. Ze reizen omdat ze niets anders willen of kunnen. In zekere zin is het inderdaad vluchten van de realiteit maar desondanks is het reizen confronterend en verlichtend. Het is hun werkelijkheid en op die manier komen ze zichzelf tegen.



Je maakt hier de cruciale fout te denken dat dit een kunstenaarsfilm is. Ja, Sal is opzoek naar inspiratie en Carlo ook, maar dit is niet het portret van een man die zichzelf als kunstenaar wil ontplooien. Ik geloof dat het een verhaal is over jonge mannen die opzoek zijn naar zichzelf, maar vooral de tijd willen verdrijven. De verveeldheid motiveert hen om te leven. Leven om te leven, wordt er in de film meerdere malen benadrukt. Je vergelijkt het ook met een ander soort film om deze er vervolgens op af te rekenen. Kerouac wordt juist geroemd voor zijn beschrijving van deze verloren generatie die niets te doen had en dat is het punt. Ze hebben geen doel, geen groter geheel, er is leven en dat vullen ze. Geen wonder dat je je ergert als je op zoek bent naar een doel.



Misschien is het zo dat Kerouac geluk had, who knows, maar dat is weer aan de hand van een definitie voor kunst, wat in mijn ogen geen definitie heeft. Het einde is voor mij heel duidelijk. Dean heeft Sal inderdaad al die jaren geinspireerd en geamuseerd, maar Sal had ook een soort verbeelding van Dean, net als alle andere personages trouwens. Ze hopen dat Dean zichzelf redt, dat hij meer wil dan alleen rondzwerven, neuken om het neuken, reizen om het reizen. Ze hopen dat hij ooit iets met zijn leven gaat doen en die drive ook heeft. Sal gelooft in mijn ogen ook dat hij geen Marylou, Camille of Carlo is die Dean gebruikt zodra hij er zin in heeft. Tot Dean hem achterlaat in Mexico voor een zaak die hij op dat moment belangrijk acht. Op het eind als Dean hem komt bezoeken en Camille en zijn dochters, die hem terug willen en het leven bieden waar iedereen op hoopt dat Dean ook wil, weet Sal; hij zal altijd impulsief en onverantwoordelijk blijven. Dus ja, op het moment dat hij realiseert dat Dean, die hem en anderen keer op keer heeft achtergelaten, nooit aan zijn verheerlijke beeld van Dean zal kunnen voldoen, laat hij hem achter. Is dat verlochenen? Ik geloof dat het inderdaad wroeging is. Iedereen kiest uiteindelijk de realiteit boven het escapisme maar Dean zal dat nooit kunnen. Hij heeft zijn kansen verspilt en zal gaan waar hij wil gaan. Het is een ontzettend pijnlijk moment maar ik vond het zo begrijpelijk. Stel je voor dat je echt zo verloren bent als Dean... echte vriendschappen kunnen nooit bestaan, al houd je van mensen, je zal ze nooit de liefde kunnen geven die ze verdienen. Of het werk is dat na jaren van overwegen tot kunst is gemaakt kan mij niet boeien. Kerouac (en deze film) weten het op een boeiende manier te vertellen, want het IS. Er zit geen mooi filosofisch beeld achter, er is geen diepe, kunstzinnige waarheid, het IS. Dean IS en het inspireerde Sal tot het schrijven van dit verhaal, in een ruk, zonder secure concentratie of volwassenheid.

Doelloos door Amerika rondreiden en ondertussen verschillende lifters meenemen. De titel is in ieder geval toepasselijk maar qua cinema valt er niet zoveel te beleven. Enkele jongeren maken hun keuzes op diverse plekken van het land en proberen te genieten van hun vrije bestaan. Obstakels hier en daar maar over het algemeen een vrij overzichtelijk reisje met jazz muziek en een boek in ontwikkeling. Topless Stewart en een homoseksuele Buscemi waren de grootste cadeautjes. Vanwege de relatief zorgeloze gemoedstoestand van Sal zijn deze ruime twee uur gemakkelijk door te komen maar buiten de cactussen en verscheidene sekscènes blijft het vrij braaf.

Je hebt waarschijnlijk gelijk als je zegt dat dit geen kunstenaarsfilm is. Was ik inderdaad misschien teveel op gefocust tijdens en vooral na het bekijken - kan zijn.
Vraag blijft dan of dit verhaal over jongens die "zichzelf ergens onderweg hopen te zullen vinden" nu nog relevant is, voor de weldenkende mens van vandaag? Coming of age op een, in mijn ogen, manier die extreem vrijgevochten wil zijn, terwijl het grotere (intellectuele) plan inderdaad ontbreekt. Wat men dus de beat generation noemt. (Terwijl Ginsberg daar, als ik me 'Howl' nog goed herinner, niet in geloofde ofzo?) Tjah, misschien heb ik daar gewoon weinig mee, met het beat generation-concept (van de opgeblazen leegte).

Deze film moet het voor mij voornamelijk hebben van de "onderweg" sfeer en de heerlijke jazzy/swing muziek van de eind jaren veertig én niet te vergeten het lekkere ding MaryLou (Kristen Stewart) . Waarom die gasten doelloos rondreisden daar heb ik niet bij stilgestaan. Vond ik ook niet belangrijk trouwens. Ik vond het gewoon boeiend een beeld te krijgen van het Amerika eind jaren veertig. Vooral die oude vehikels vielen mij op. Het laatste half uur dat ik nogal aan de saaie kant vond, weerhoudt mij er echter van deze film een hoge waardering te geven.

3,5*

Ik voldoe misschien niet aan de eisen van een "beat generation" maar die gevoelens zijn (tenminste bij en vele jongens die ik ken) zeker nog steeds relevant. Daarom sprak de film me ook zo aan.

Prachtige, realistische en rakende film. Geweldige cast, goede regie en sublieme muziek. Een film waar ik tijdje stil van bleef.

Aardige en mooie film, maar nergens echt merkwaardig, net als het boek. Doelloos leven, reizen, vol dope en moeilijke sex, prachtig onder woorden en in beeld gebracht maar at the end of the road niet echt interessant genoeg voor meer dan 2 uur film. Jaja, kunst, vriendschap, liefde, literatuur, filosofie, open einde, blah.

3*

Het boek nooit gelezen, dus die ballast had ik niet.

Vond die vooral een prachtig film, in hoeverre het de sfeer van het boek benadert kan ik niet zeggen, denk eigenlijk dat ik dit minder had gevonden als ik het boek wel had gelezen, aangezien zo'n boek waarschijnlijk de sfeer net wat anders had overgebracht, ook door het verschil in medium.

Erg mooi gedaan dit, en erg sterk gespeelde en goed geschreven personages. Daar geloof ik dan wel weer van dat het dicht bij het boek ligt. Veel geweldig geschreven gesprekken en voice-overs ook. Vooral de manier van uitspreken. Ik bedoel...

"“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn, like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes "Awww!”

....je kan de makers van deze film er wellicht weinig credits voor geven, maar het is wel pure genialiteit. Vooral ook hoe Sam Riley het brengt maakt het extra mooi.

Veel gebeurt er verder niet in de film, het is vooral het neerzetten van een nieuwe belevingswereld die tot dat moment compleet out-of-the-box was. De afzonderlijke ontmoetingen en scenes waren vrijwel allemaal de moeite waard. Misschien dat het soms allemaal net een beetje te veel is (zo'n scene met Buscemi is wel geinig, maar voelt er een beetje te veel -pun intended- tussengenaaid, het voegt niet veel toe aan wat je al weet van Dean), maar uiteindelijk ben ik ook meer dan blij dat de film zoveel de tijd heeft genomen zijn karakters uit te werken. Ander klein minpuntje was het sluimerende 'familiethema' wat er in voor kwam, stond een klein beetje haaks op de rest soms. Verder niet zo storend, maar toch niet helemaal perfect in het geheel ingewerkt.

Twee van de mooiste scenes dan nog even, de scene dat Dean vertelt over de orgie met de neger die hij net had ontmoet. Vooral hoe hij daar tussen allerlei emoties heen en weer gaat voor, na en tijdens het verhaal, en de stilte die er op volgt. Verder was het einde natuurlijk ook prachtig. Wellicht wat te sentimenteel om Dean als zo'n hobo neer te zetten op dat moment, maar het werkte toch erg goed. Ik heb eigenlijk vrijwel nooit dat een film me emotioneert, dus als dat lukt mag het zeker genoemd worden.

Heerlijke film, swingend, broeierig en levendig. Mooie decors en locaties ook elke keer, en audiovisueel is er eigenlijk ook niks op aan te merken.

4*

Wij zijn op de helft weggelopen uit de bioscoop. Ik vond het een irritante, saaie, onuitstaanbare film.

Ik heb begrepen dat het punt was, een jongen die ontvlucht van de burgerij en hun rituelen, kris kras door het land op zoek gaat naar iets sterkers, een oergevoel, sterker dan de burgerij, en dat zocht bij de jazz en de "ploerten" of bohemians. Maar ik vind dat de regisseur de plank misslaat door de nadruk zo op sex & drugs te leggen. Ronduit cliché en vervelend. En de personages vond ik erg oppervlakkig daarbij.

Al een tijdje in het boek geïnteresseerd (wel nog niet gelezen) en de trailer zag er echt veelbelovend uit. Hierdoor lagen mijn verwachtingen vrij hoog, maar regisseur Walter Salles wist me toch niet helemaal in te pakken met zijn prent. On The Road is in mijn ogen vooral een heel dégelijke film geworden.

Nu was The Motorcycle Diaries ook wel redelijk braaf, maar van deze had ik iets meer pit, iets meer poëzie verwacht. De beelden tussendoor vond ik wel knap, maar die mochten blijkbaar zeker niet te lang duren en hierdoor valt het resultaat vrij conventioneel te noemen.

De film is uiteraard wel vakkundig gemaakt en de acteurs kwijten zich prima van hun taak (het stemgeluid van Riley , het charisma van Hedlund ), maar dit is uiteindelijk niet de topper waar ik misschien wel ergens op had gehoopt.

Niettemin wel weer een geslaagd stukje cinema van Salles. 3,5*

Beat zonder beat

De film staat goed op zichzelf, en heeft een prettig tempo gevonden dat vol avontuurlijke romantiek zit. Maar helaas niet vol genoeg om als een waardige verfilming van On the Road gezien te worden, die het niveau van avonturisme en energie tot in het extreme doorvoerde.

Het personage Marylou is tekenend voor deze verfilming. In het boek is ze een bruisende jonge meid: in de verfilming is ze een stuk ingetogener: zwoel maar mak, met enkele korte uitspattingen. Overigens goed neergezet door Stewart, maar het is niet de Marylou uit de roman.

En zo is de film ook een beetje: een film van kwaliteit, maar het is niet On the Road. Ik miste de “beat”. Er zit genoeg seks, drugs en jazz in, maar de bruisende atmosfeer en de energie die seks, drugs en jazz met zich meebrengt was niet volop aanwezig.

De meeste personages dragen dit ook niet uit. Iedereen lepelt zijn blik op het leven op, Sturridge’s Marx met zijn surrealistisch filosofische uitspattingen voorop, maar het blijft bij oplepelen: tot een interessante dialoog komt het zelden. Weer mis ik de energie die de roman had.

Maar goed, dat de film een matige verfilming van het boek is, betekend niet dat het ook een slechte film an sich is. Want hoe veel Salles ook losgelaten heeft, net zoveel heeft hij ervoor in de plaats gezet: een kalmer tempo, dat in combinatie met de ijzersterke cinematografie een juiste balans vindt in de bijna twee-en-een-half uur durende film. De artdirection is vrijwel perfect en schetst een beeld van de jaren ’40 en ’50 dat zó achteloos geschoten is dat we het bijna niet herkennen, zo ver heeft het zich van de clichés gedistantieerd.

En natuurlijk is daar Garrett Hedlund, die van Dean Moriarty niets minder dan een natuurkracht maakt. Dean is het vleesgeworden charisma: de beatnik in eigen persoon. Met het grootste gemak draagt Hedlund iedere scène waarin hij verschijnt, en zijn persona is zelfs op de momenten waarin hij niet in beeld is aanwezig. Hiermee overschaduwt hij helaas wel de andere personages, die, zeker in vergelijking met Dean, vrij vlak zijn uitgewerkt. Ook een sterke Riley, die zowel de spraak als oude ziel van Kerouac eng goed eigen heeft gemaakt, heeft moeite zijn Sal Paradise niet te laten degraderen tot Dean’s kroniekschrijver.

Desalniettemin is de broederschap zoals die is neergezet in On the Road bijna vertederend, en is de romantiek van het leven "on the road" voelbaar. Daarom kijkt de film ondanks zijn lange tijdsduur zonder problemen weg en is het, gewoon, een goede film.

WOW, wat is dit een lekkere film zeg. 100% road movie, met goed verhaal, geweldige cast, beklemmende zweterige sfeer met sneeuw! lekkere soundtrack... dit gaat naar mijn idee een klassieker worden. Niets op aan te merken. hebbedingetje als hij op schijf is...

4.5 uit 5

deze moet ik nog zien.

blij dat de beoordelingen uiteenlopen, daar kan ik dan weinig mee.

het boek vond ik niks, waarschijnlijk verveel ik me twee uur te pletter.

Misschien wel, Maar naar mijn idee had het de snelheid, intensiteit, meeslependheid, ontspannenheid die veel overeen komt met "into the wild". Zelfde soort uitstraling. Naast het idee dat het allebij road movies zijn, hebben ze verder niet zoveel raakvlakken. Maar bij mij was het het kijkers gevoel, en die had ik ook zo bij Into de wild....

Het zal wel meevallen, verveel me vooral bij actiefilms met teveel actie.

Tegenvaller. De film moet het hebben van z'n visueel mooi gebrachte 1940s setting, en wat sex scene's, maar heeft daarboven te weinig te bieden.

Het verhaal is oppervlakkig, rommelig uitgewerkt, clichè, en daarbij op momenten ronduit langdradig. Wat de verveling nog eens fors versterkte was de lange duur. Ruimt 2 1/4 uur weet deze film te vullen met eindeloos gezwets en quasi diepzinnig gefilosofeer.

zelfde hier.

Ik verveel me doorgaans juist bij actiefilms met te weinig actie, maar dat zal wel aan mij liggen...

Ja, dat is ook niet goed he? Actie films met net genoeg actie is meestal het beste....

Tja, een aardige film maar een flinke tegenvaller. Het boek van Jack Kerouac is een klassieker, swingt volop en dan is deze film maar een zeer slap aftreksel. Op zich geen onaardige. Er werd wel wat heen en weer gereden, maar een road movie was het ook niet imo.

Een beeld bij het boek; een beeld dat blijft hangen. Met gevoelig plot en prachtige scenery's, jazzmuziek-keuzes en tot in de puntjes verzorgde details van de late jaren '40.

Uiteraard met de bijbehorende drugs en seks, horende bij de beat-periode. Maar ook de sensitieve kant van de auteur en zijn vrienden. De vrijheid, de zoektocht naar het leven, en dat vervolgens nemen zoals het komt en er alles uit proberen te halen.

Het eerste uur van de lange speelduur zat ik te koppelen aan het boek, dat ik rustig kan bestempelen als mijn persoonlijke favoriet, wat Engelstalige romans betreft. Echter, dat koppelen werkte niet goed op het bezien als de film als een op zichzelf staande kunstuiting, met eigen interpretaties en invullingen van Salles. Die er voor gekozen heeft om geen lange passages uit het boek te herhalen, iets wat wel best had gemogen om de snelheid, het zoeken, de leegte en de intellectuele poëtische uitspattingen van Kerouac, Cassady, Burroughs en Ginsberg te vatten.

Maar dan nog blijft er zeer veel over om van te genieten, van de heerlijke diversiteit van Amerika en Mexico die getoond wordt, de overtuigende, ingetogen rol van Sal Paradise tot de 'bewust uitbundige' rol van Dean Moriarty, de open, hechte vriendschappen die ontstaan en de innerlijke vrijheid die dit met zich meebrengt.

Het reizen om het reizen, dat ook iets boeddhistisch met zich mee draagt, (en waar de Boeddhistische omroep zelfs een site over heeft opgesteld; beatsenboeddha.nl) een geheel dat mij blijft aantrekken; het leven om te leven, in een veranderende maatschappij jezelf blijven ontpoppen en blijven gaan, gaan, gaan!, totdat je, zoals Neal Cassady, ergens langs een spoor met een fles whisky gevonden wordt, maar wel twee levens in één hebt geleefd.

Maar tot die tijd blijf ik er maar films over kijken, en ga ik nu weer studeren.....

Dikke 4*.

Een wat voortkabbelende film waarvan je je achteraf afvraagt: en nu?

We volgen Sal Paradise rond zijn twintigste die met enkele metgezellen reist door de Verenigde Staten van net na de Tweede Wereldoorlog, het begin van de zogenaamde Beat Generation, dit is de eigenlijke autobiografie op film. We zien dus velerlei scènes, waarin men drinkt, blowt, neukt, problemen heeft met opgroeien of verantwoordelijkheid nemen en natuurlijk tijdens het reizen door het land. Wat je krijgt zijn soms erg sterke scènes, maar een verhaal dat het geheel overkoepelt miste ik. Het is niet echt een coming-of-age film (waarin de plot weleens ontbreekt), want je mist een echte verandering in de personen zoals die er pakweg in het briljante Diner (in dezelfde periode, ook zonder echte plot) wel was. Ook een echte narratieve drive tijdens de film is er niet. Ondanks dat de film hele mooie fotografie heeft, een fijne score, goede montage die haast de personen in hun gevoel volgt (druk of rustig), is het geheel nogal langdradig en zeker de laatste scènes (reizen) hadden van mij niet gehoeven, en dan ben je nog geen twee uur onderweg.

Verder wel uitstekend acteerwerk. Sommigen prijzen huppelkut Stewart, maar welgeteld heeft zij één scène echt moeten praten (over gevoelens enzo) en voor de rest moet ze gewoon geil uit d’r ogen kijken. Dat laatste kan ze wel, maar is nou niet per se een kwaliteit. Wat dat betreft doet een Johansson in een Match Point dat nog iets subtieler en overtuigender. De setting was prima, een goed beeld van eind jaren 40, mooie aankleding maar als geheel dus tegenvallend. Wel ruim voldoende, 3*.