Otôto (2010)

Een typische Yamada-film, die soms wat drakerig sentimenteel wordt, maar soms toch ook weer oprecht ontroerd. Tsurube Shôfukutei (die ik wel vind lijken op een Japanse Forest Whitaker!) schittert als de wat labiele broer.

Er gebeurt weinig en de film zal voor sommmigen veel te sloom verlopen. Yamada gaat een beetje op de Ozu-toer en daar moet men het geduld voor op kunnen brengen. Van de Yamada's die ik zag vond ik dit wel één van de mindere. Het geheel kwam toch wat teveel op me over als 'Tora-San' gemixt met wat meer sentiment.

Aardig.

Fijn acteerwerk van Aoi en Shôfukutei is hetgeen de film redt. Verder aardig rustig verteld, redelijk subtiel (al ligt het sentiment vaak wel op de loer) en een mooi einde.

Maar het mist toch echt dat extra beetje wat andere Japanse dramas wel hebben. Het blijft wel erg braaf en binnen de lijntjes allemaal. Veel bruine kleurtjes, traag tempo (maar nooit écht mijmerend) en wat drama om er wat gewicht aan mee te geven. Deze had zo als inzending van de Oscars kunnen dienen had ik het gevoel.

Het is dat de acteurs er toch nog wat van maken, het is verder ook niet érg dik aangezet of zwaar sentimenteel, maar voor mij had het toch net iets spannender en korter gemogen. Redelijk doorsnee drama dus, maar niet slecht.

3.0*

Een mooie film over een zorgzame weduwe, die zich onbaatzuchtig bekommert om haar jongere broer. Die heeft vaak last van onaangepast gedrag, zeker wanneer er alcohol in het spel is.

Naast Tsurube Shôfukutei als de labiele broer wederom een fraaie ingetogen vertolking van Sayuri Yoshinaga , die eerder al indruk op mij maakte met haar centrale rol in Kâbê (2008), ook van Yôji Yamada. Die begint zich te ontpoppen als een van mijn favoriete Japanse regisseurs.