Meningen

Fijn.

En toch blijf ik na afloop achter met een knagend gevoel dat er veel meer had ingezeten. Gondry is een man van veel leuke, licht absurde ideeën die meestal heel goed werken. De dromenshow, de pony, dat fantastische water. Alleen blijft het daar een beetje bij. Met een duidelijk concept komen die ideeën beter tot hun recht dan op deze manier, waar het verhaaltje niets meer dan een excuus lijkt om die ideetjes uit te voeren. Nu lijk ik trouwens iets kritischer dan ik ben, want ik heb absoluut genoten. Bernal en Gainsbourg doen het uitstekend, paar leuke nevenpersonages en Gondry stopt er voldoende humor in. Alleen blijft het nu op een solide 3.5*, een iets betere uitwerking had voor meer kunnen zorgen.

Heel soms gebeurt het dat een film perfect blijkt te zijn wat je er vooraf van had verwacht. Alsof je een hypothetisch checklijstje kan maken, waarna je tijdens het bekijken van de film alle elementen een voor een kan afvinken. Dat is niet altijd positief, ik denk spontaan aan de zoveelste romcom die van de productielijn in Hollywood af komt gevallen, maar het kan ook voorvallen dat een film aan hoogespannen verwachtingen kan voldoen. Een J-splatter bijvoorbeeld, nadat je vorige twee films in dat genre absoluut zijn meegevallen (Iguchi's The Machine Girl, 3.5* en Nishimura's Tokyo Gore Police, 4*). Als die regiseurs dan nog eens de krachten bundelen met een derde regisseur, moet er veel gebeuren vooraleer het kan misgaan. En dat doet het ook niet. Enter Mutant Girls Squad.

Verhaaltje is bijzaak, maar voor de vorm toch even een samenvatting. Rin leert op haar zestiende verjaardag dat ze een Hilko is, een bijna uitgestorven mutantenras. De overheid voert een streng anti-Hilko beleid en het duurt dan ook niet lang voor Rin's ouders tot pulp worden geschoten. Rin leert waar haar dagenlange pijn in haar rechterarm vandaan kwam wanneer deze transformeert in een gemuteerde klauw, slacht even de moordenaars van haar ouders en een paar dozijn burgerwachten af, en wordt tenslotte ingelijfd in een ondergronds Hilkoleger geleid door Kisaragi. Nog niet absurd genoeg? Kisaragi is tevens een travestiet.

Voor wie er nog aan moest twijfelen: dit is echt pure fun. Het creature design is lekker bizar, de humor sterk aanwezig. Paar keer bang geweest dat ik vannacht iemand zou wakker maken met m'n gelach. Een hele opbouw naar het befaamde anti-Hilkowapen en dan met zoiets afkomen

Visueel best goed, in ieder geval beter dan de andere twee die ik al heb gezien. Die ene scène waarin Rin net gevlucht is en door de straten lopend mensen afmaakt is zelfs knap geschoten. Ten slotte: wat een vrouwelijk schoon in deze film. De drie hoofdrolspeelsters zien er allemaal erg mooi uit, maar het is vooral Suzuka Morita die m'n hart heeft gestolen. Wat een schattige lach, zeg.

Pure fun, over the top, goed design, veel humor, vrouwelijk schoon. 4*

Trouwens voor de (Belgische) liefhebbers, vorige week gekocht in de Free Record Shop in Wijnegem

Interessant, maar Grimonprez gaat ook zwaar uit de bocht.

Denk dat de docu veel beter was geweest als hij gewoon bij het onderwerp internationale wapenhandel was gebleven, daar was genoeg materie voor had ik het idee. Het hele BAE schandaal of de zeer dubieuze draaideur tussen politiek en wapenindustrie met Dick Cheney als meest markante voorbeeld hadden nog wel iets meer uitdieping verdiend.

In plaats daarvan haalt Grimonprez er een heleboel zaken bij waar dat absoluut niet nodig was. Dat de Verenigde Staten een onfrisse rol hebben gespeeld in buitenlandse staatsgrepen is ondertussen geen groot geheim meer en dat de beslissing om Irak binnen te vallen niet de meest gelukkige was is ondertussen ook wel gemeengoed. Wat het in deze docu doet is wel een grotere vraag. Uiteraard is oorlog goed voor wapenhandelaars, maar de indruk wekken dat er enkele ten oorlog wordt getrokken door het gelobby van de wapenhandel is echt veel te kort door de bocht en kan ook Grimonprez niet echt hard maken.

Docu die dus best goed begon, maar jammer genoeg niet bij het originele onderwerp bleef en uiteindelijk vooral vervelend werd. 2,5*.

Fijn filmpje.

Grote kracht van deze Short Term 12 is de authentieke sfeer die hij weet te creëren. De toon wordt meteen gezet in de openingsscène en wordt nooit meer losgelaten. Belangrijkste factor hiervoor zijn de acteerprestaties, die over de hele lijn van een constant hoog niveau zijn. Brie Larson zien we hopelijk wat vaker terug, John Gallagher Jr. bevestigt voor mij hier zijn talent (al duurde het een hele tijd voor ik wist waar ik hem nu weer van kende; bleek Jim Harper uit The Newsroom te zijn ) maar vooral de kinderen leveren hier een uitstekende prestatie. Kinderen en emoties gaan zelden goed samen, maar hier leveren ze een meerwaarde. Zeker Kaitlyn Dever als Jayden verdient hier een extra pluim. Het camerawerk mag echter niet onderschat worden. De stijl die eerder aanleunt bij wat je in documentaires ziet en de vele close-ups dragen bij tot het gevoel van realisme.

Is dit dan een topper? Nee, helaas niet. Daarvoor worden er veel te veilige keuzes gemaakt. Alle losse eindjes goed laten aflopen is eerder naiëf dan een goed beeld te geven van de situatie waarin deze jongeren en begeleiders zitten. Grace die veel te gemakkelijk weer uit haar cris geraakt, Marcus die uiteindelijk goed terechtkomt, toch smetjes op de film. Die scène met de echografie en de voorlaatste scène hadden beter weggelaten geworden, en de film was veel sterker geweest als bijvoorbeeld Marcus het niet overleeft had. Er is duidelijk gekozen voor een film die niet teveel mensen afschrikt, en dat is jammer.

Sterke film met uitstekende acteerprestaties, een paar geweldige scènes (het verhaaltje van de haai en de octopus, snik), maar die helaas te brave keuzes maakt om echt top te zijn. Dikke 3.5*, maar er zat meer in.

Rommel, en eerste echte sof van mijn filmjaar 2013.

Wat dan helemaal teleurstellend is, is dat het idee achter deze film nog best goed is. Sinterklaas, goedheilig man en belangrijk symbool van de kindertijd, die eigenlijk een gruwelijk afgemaakte bisschop is die bij volle maan wraak komt nemen op de stad Amsterdam. Een origineel en eigenlijk gewoon een tof uitgangspunt, helaas helpt Maas het vakkundig om zeep.

Veel diepgang van personages hoeft helemaal niet, omdat ze in dit soort films toch vooral als kanonnenvoer dienen, maar dat geeft je als regisseur ook geen vrijgeleide om ze simpelweg duf te maken. Acteerprestaties zijn zoals verwacht erg mak, en dialogen zijn nergens naar. Maas probeert wat humor in z'n film te smokkelen, maar creëert vooral irritatie en de hoop dat de Sint ze zo snel mogelijk van de roe komt geven. Enkel Caro Lenssen is hier een lichtpuntje, fijne meid om naar te kijken.

Dat had Maas uiteraard allemaal vergeven geweest als het horrorgedeelte goed was uitgewerkt, maar ook hier gaat er heel wat de mist in. Kills zijn simpelweg niet leuk, veel spanning wordt er niet opgebouwd, en de schrikmomenten zijn ongeveer een half uurtje op voorhand te voorspellen. Als bij wat een van de paradepaardjes van de film had moeten zijn, een achtervolging over de daken, ook nog eens pijnlijk duidelijk wordt hoe amateuristisch de effecten zijn, valt er weinig meer te genieten.

Niet spannend, niet leuk, niet goed. Lenssen en enkele shots redden de film van de laagste score.

1*

Soms zet ik me in bed, laptopje op de schoot, en weet ik niet welke film ik ga opzetten. Maar soms, zoals nu, weet ik precies wat ik ging aanklikken de volgende keer ik een kleine twee uur vrij heb. Nadat m'n schip bij het begin van m'n ontdekkingstocht doorheen het oeuvre van Ingmar Bergman al vrij snel vast kwam te zitten, kon het zich recentelijk, na het bekijken van Persona, weer vrijmaken en de reis verderzetten. Het was dus weer tijd voor een nieuwe Bergman. Bovendien ontdekte ik recentelijk dat de sample in een van de nummers van m'n favoriete band (voor de geïntereesserden: Agalloch-The Hawthorne Passage) uit deze film kwam, dus was de keuze snel gemaakt.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: The Seventh Seal stelde niet teleur. In vergelijking met Persona wat minder experimenteel, maar ook hier zitten een paar knappe shots en scènes. De scène waarin de processie het optreden onderbreekt zal nog wel een tijdje blijven hangen. Het plot en de bijbehorende vragen zijn best interessant, al had het allemaal nog wel iets subtieler gemogen. Zitten alleen naar mijn mening iets te veel personages in. Er zullen vast mensen goeie argumenten voor het bestaan van elk personage, maar kan me niet van het gevoel ontdoen dat ets minder persononen met iets meer diepgang de film meer goeds had gedaan.

Maar, al bij al best goed. Bergman blijft een boeiend regisseur. 3*

Na Tarkovskiy gisteren was het vandaag de beurt aan Ingmar Bergman, maar die eerste keer is iets minder vlot verlopen. Ligt zeker niet aan het idee: een oude man die via een autorit herinnerd wordt aan z'n eigen eenzaamheid. Bergman maakt er echter ondanks de korte speelduur een wel erg lange zit van. Dialoog is amper interessant, relaties tussen personages worden nergens uitgediept en het wordt allemaal wel heel simplistisch neergezet. Ik snap het idee telkens wel, het resultaat is er gewoon niet naar. Het ruziënde koppel dat onderweg wordt opgepikt bijvoorbeeld. Snap dat het een mooie metafoor is voor de man's eigen huwelijk, alleen levert het gewoon vervelende cinema op.

Helpt natuurlijk ook niet dat er visueel helemaal niets te beleven valt en ook de soundtrack geen lange indruk naliet. Zijn gelukkig wel wat pluspunten ook: de liftende kinderen zorgen toch voor wat dynamiek, en heb genoten van de paar droomscènes. Dat is echter niet genoeg om de film te redden.

2*

Was benieuwd naar eerder werk van Sanders toen ik hoorde dat die de nieuwe GitS-film gaat regisseren, maar dit belooft niet zo heel veel goeds.

Film schoot vooral een beetje alle kanten uit. Langs de ene kant wat donkerder, maar dat haal je dan natuurlijk zelf onderuit wanneer je met kinderachtige grapjes komt. Soms leek het alsof de film zichzelf niet heel serieus nam, met name wanneer Theron zich op het randje van overacting begeeft, en soms leek Sanders er een LOTR-achtig epos van te willen maken. Zeer vreemd ook dat Snow White eerst als 'ultieme puurheid' wordt voorgesteld (wat ik overigens wel vond werken) en dan op het eind zich plots opwerpt als militair aanvoerdster. Huh? Zat kortom weinig lijn in.

Af en toe wat leuke ideeën, zoals het hert, maar verder vooral een redelijk saai plot, zwakke dialogen en audiovisueel weinig bijzonder. 2*.

Leuk begin, zakt hier en daar wat in maar al bij al toch redelijk vlot filmpje.

De openingsscène is classic Sorkin. Intelligente, snelle dialogen, en een leuke quote als afsluiter. Daarna kan dat niveau echter niet worden vastgehouden. Het is allemaal niet slecht en er hier en daar kan er wel een glimlachje af, maar het verhaal is simpelweg niet boeiend genoeg om een film mee te vullen. Zuckerberg wordt weggezet als een soort psychopathische klootzak, maar dat vond ik allemaal nog wel meevallen. In ieder geval is dat zogenaamde vriendschapsverraad nogal saai om een verhaallijn rond te bouwen en eerder een makkelijk moraliteitslesje. Het subplotje van de tweelingbroers was zowaar nog oninteressanter. Gelukkig was er nog het personage van Timberlake om een beetje schwung in de film te brengen. Sorkin laat wel z'n talent zien en is er af en toe een toffe scène (de twee clubscènes bijvoorbeeld) zodat het nergens echt vervelend wordt.

Qua acteerprestaties vond ik Eisenberg niet eens de beste. Hij doet het gewoon goed, maar niet geweldig. Teerde een beetje te veel op die ene gelaatsuitdrukking. Timberlake is wel verrassend goed, Garfield doet het geweldig en had veel meer die Oscar verdient.

Gewoon degelijk dus, dankzij de uitstekende soundtrack van Trent Reznor kom ik op een kleine 3*.

Mijn tweede Ki-duk, en weer onder de indruk.

Erg interessant plot, dat draait om liefde en relaties in al z'n mogelijke vormen. Er is de relatie tussen Yeon en haar man, een relatie die op de klippen dreigt te lopen. In haar wanhoop besluit Yeon Jin op te zoeken, haar ex-man die in een gevangenis zit te wachten op z'n komende executie. Een van de celgenoten van Jin is dan weer hopeloos verliefd op hem, maar vindt geen woorden om hiermee om te gaan. Complexe verhoudingen die met een minimum aan dialoog toch allemaal voldoende worden uitgewerkt.

Grote kracht van de film is het gebruik van stilte. Waar andere films vaak gebruik maken van dialoog om emoties aan de kijker duidelijk te maken (en dan nog vaak, naar mijn idee, falen), lukt het Ki-duk via stilte. Yeon die elke vraag van haar man gewoon in de lucht laat hangen zonder erop in te gaan, hartverscheurend pijnlijk.

Mooi drama, luchtige en grappige muzikale intermezzo's, sterk acteerwerk. Alweer zin in de volgende Ki-duk. 4*

Ps. Leuke cameo van Ki-duk zelf trouwens. Ook even een grijns toen.

Stiekem had ik hier wel zin in. Turteltaub heeft met National Treasure en diens opvolger twee fijne filmpjes gemaakt, en Cage kan bij mij weinig fout doen. The Sorcerer's Apprentice doet alles volgens het boekje, maar doet het wel goed. Standaard verhaaltje over liefde en verraad, de wereld die gered moet worden en om alles af te maken uiteraard nog een meid wiens hart veroverd moet worden. Turteltaub heeft er weer een lekker vlotte film van gemaakt, zonder echte hoogtepunten maar ook nergens momenten dat het echt inzakt. Cage is op niveau, Alfred Molina een heerlijke bad guy en Teresa Palmer is erg schattig. Zitten ook een paar toffe verwijzingen in, moest bijvoorbeeld hardop lachen bij die Star Wars-referentie.

Waarom dan geen hogere score? Dat heeft alles te maken met ene Jay Baruchel. Ugh, wat een vat vol ergernis. Ik erger me in dit soort films niet zo vaak aan acteerprestaties, maar dit was wel heel opvallend slecht. Zonde, want verder was dit best een leuk filmpje. 2.5*

Aardig '80s horrorwerkje.

Het is toch vooral dat jaartal dat alles genietbaar maakt. Heerlijk foute kapsels en kledij en lekker cheesy muziek. Verder aardig volgens het boekje met wat bloot, wat flauwe humor en wat gore. Die eerste twee zitten hier wel snor. Die initiatie met billenkoek en slagroom was erg leuk en ook de humor is goed genoeg. Film heeft wel wat zelfspot en dat kan ik zeker waarderen.

Alleen het slasher/gore gedeelte viel wat tegen. Miste toch wel wat creativiteit, op dat bowlinghoofd na is het allemaal nogal saai en standaard.

Maar ach, zitten verder wel wat leuke personages in en het duurde ook allemaal niet te lang. Zijn vast betere films in het genre maar ik heb me toch een klein anderhalf uur best vermaakt. 2*.

Uitstekende muzikale documentaire die de historie van Belgische elektronische muziek in kaart brengt, en vooral focust op de periode waarin ons land heel even wereldberoemd was: de hype van de New Beat. In het eerste deel wordt kort de evolutie geschetst van Vlaamse kermissen over orgels die draaiden op karton, tot de eerste dancings. De zwart-witbeelden die de geschiedenis reconstrueren worden voorzien van pompende beats voor een aparte sfeer, de aangename voice-over en het zichtbare enthousiasme van de hoofdrolspelers uit die vervlogen tijden zorgen ervoor dat het aangenaam kijken is. Als er overgegaan wordt naar de New Beat stuurt Devillé de documentaire meer richting Belpop. De kwaliteit van dat programma indachtig is dat geen slechte keuze. De interviews zijn interessant, de tijdsgeest wordt uitstekend gevat via het veelvuldig gebruik van archiefbeelden, het muzikale overzicht is duidelijk volgbaar. Hoogtepunten (het succes van dancings als Boccacio, de grote invloed in het buitenland) en dieptepunten (de commercialisering van de New Beat, de drugsrazzias en bijhorende einde van vele megadancings) komen beiden aan bod, al verliest Devillé nooit de controle. Vakwerk, en een aanrader voor iedereen die enigszins interesse heeft in de Belgische elektronische scène. 4*.

Spring Breakers heeft me de voorbije weken stapje voor stapje meer in z'n macht gekregen. Het begon allemaal heel toevallig toen ik een set photo tegen kwam van Disney-sterretjes Vanessa Hudgens en Selena Gomez in bikini. Het bijbehorende artikel had het over een totale ommekeer in de carrière van de dames. Ik was wel benieuwd, dus ik ging meer informatie zoeken. Spring Break, meiden in bikini die een overval plegen. Mijn interesse was gewekt. De regisseur kende ik helaas niet, maar via wat opzoekwerk kon ik me er wel een beeld van schetsen. Controversieel, rauw. Stilaan sijpelde ook wat info over de soundtrack naar binnen. Britney Spears, Waka Flocka Flame, Skrillex. Het ene nog fouter dan het andere, maar dat was alleen maar goed. Op dat moment was de film niet meer dan een leuke B-film, lekker campy en pulpy. Maar dan zag ik de naam van Cliff Martinez. Hé, die man verzorgde toch de fantastische soundtrack van Drive? Dit kon wel wat worden. En dan de bom. Benoit Debie. Misschien wel de beste director of cinemathography van de wereld. De man die onder meer Vinyan de hoogste echelons van mijn jaarlijkse filmlijst in schoot. De eerste trailer blies me van mijn sokken en nu was ik eraan voor de moeite. Een vriendin van me verwoordde het goed: "Dus je neemt de trein naar Gent om een film te zien die binnen een paar dagen hier in de UGC draait?". Wel, ja.

Eerst en vooral is het lastig om deze film te omschrijven. Het is deels een lange MTV-esque videoclip vol sex en fun, maar de onderliggende toon van het laatste deel zal mensen die een nieuwe American Pie verwachten bedeesd achterlaten. Het is geen plot-driven film en ik verwacht niet dat de film bij veel zelfverklaarde kenners zal opduiken in eindejaarslijstjes, maar geloof me: wie van film houdt moet deze wel gezien hebben. Het is voor een deel arthouse door de visuele stijl, maar de gemiddelde arty kunstliefhebber zal dan weer walgen van de overdaad aan platvloerse sex, drank en druggebruik. Mezelf even indekken en zeggen dat ik hier natuurlijk overdreven clichébeelden gebruik, ik wil maar zeggen dat het lastig is om aan te duiden welk publiek deze film gaat aanspreken. Ik hoop alvast echt dat hij z'n plaatsje vindt, want dat verdient de film echt wel. Oh ja, en het zou leuk zijn als zoveel mogelijk fans van Selena Gomez en Vanessa Hudgens gaan kijken naar hun idolen in deze film. Welcome to the real world.

De casting van Korine is meer dan geslaagd. De buzz die het gebruik van Disneysterretjes veroorzaakt is mooi meegenomen, maar het zij bovenal ook gewoon goeie keuzes. Ashley Benson en Vanessa Hudgens zijn op dreef als meedogenloze, supersexy, totally out of control coeds. Benson heeft van nature een waas van mysterie en verleiding rond zich, Hudgens acteert ongrijpbaar, bijna psychopathisch. Rachel Korine is iets minder, maar meer dan behoorlijk, terwijl ik Selana Gomez de grootste gemiste kans vind, meteen een eerste minpuntje. De setting van Gomez als christelijk, onschuldig meisje dat door foute vriendinnen in dit avontuur meegezogen wordt is ideaal om er meer mee toe doen, maar dat gebeurt niet. Er zit geen evolutie in, ze blijft het 'seutje' van de groep en verdwijnt dan ook vrij vroeg uit de film. Spijtig, hier lagen meer mogelijkheden.

Maar vooral James fucking Franco speelt de pannen van het dak als Alien, de plaatselijk gangster/rapper. De eerste keer dat hij in beeld komt zet hij meteen de toon door een coole speech. Bikinis ans big boobies y'all, that's what life is about! Alien is een geweldig personage. Materialistisch, voor niets terug deinzend, met als favoriete hobby het showen van z'n rijkdom. Korine's voorstelling van de American Dream. De rondleiding die hij de meisjes geeft doorheen z'n villa is de grappigste scène uit de film. Details maken z'n personage, zoals het feit dat Alien een flatscreen in z'n stulpje heeft waarop Scarface op constante repeat staat te draaien. Alien is niet gebaseerd op een specifiek persoon, maar is een kruising van heel veel foute types. Een soort van Kevin Federline meets Lil'Wayne. Franco zet 'm ook ongelooflijk neer en bewijst z'n polyvalente acteer skills.

Maar waar de film echt op drijft is zijn de visuals en de soundtrack en bijbehorende sound design. Dit is niet meer of minder dan visuele porno. Benoit Debie is hier in optima forma, het is bijna zien om te geloven. Ik ken simpelweg geen enkele film met zoveel paars, appelblauwzeegroen, en fluo geel. De neon vliegt je om te oren en het ziet er allemaal uit als een grote trip in een flashy snoepwinkel. Maar Debie excelleert niet alleen in kleurgebruik. De film begint met enkele dansende tieners die letterlijk spring break vieren. Maar hier al wordt duidelijk dat dit niet gewoon in beeld brengen is. Mooie trucjes met de camera, slo-mo's bij de vleet. Ook de nachtelijke scenes zijn heel erg mooi, bijna elk shot is een plaatje. Editing en opbouw van de film zijn cool gedaan, veel terugkerende dingen en flashbacks doorheen sommige montages. Het voelt inderdaad aan als een lange droom. Genoeg hoogtepunten, de overval bijvoorbeeld. Camera filmt vanuit de auto en we volgen doorheen verschillende ruiten de progressie van de andere meiden, tot aan de uitgang. En natuurlijk de piano scene. Alien zet een emotioneel lied in met de meiden, terwijl we een prachtige montage krijgen van gratuit geweld. Geweldig gedaan Sound design is al bijna even knap. De soundtrack past perfect en dat geluid van een geladen geweer om een scene te editen is best cool.

Film blijft door m'n hoofd spoken. Meteen na het zien leek ik 'iets' te missen, maar hoe meer ik aan de film denk hoe meer hij lijkt de groeien. Heb eigenlijk alweer zin om nog een keer te gaan. Hou het voorlopig bij 4*, maar sluit geen verdere verhoging uit.

Oh ja, mensen. Een warme oproep: als deze film enigszins je interesse heeft gewekt, kijk 'm alsjeblieft in de cinema in plaats van te wachten op de dvd. Deze film moet je gewoon over je heen laten komen in een grote zaal. De visuals en het geluid verdienen dat.

Frisse muziekdocumentaire die vooral z'n kracht haalt uit z'n originaliteit. In plaats van Springsteen en mensen uit z'n entourage te interviewen, bestaat Springsteen & I volledig uit zelfgemaakte filmpjes van fans, afgewisseld met concertbeelden van Springsteen. In de filmpjes vertellen fans wat Springsteen voor hen betekent, en er komen enkele leuke anekdotes aan bod. Ontroerend, leuk, en soms ook gewoon erg grappig. Twee uur leek me erg lang voor dit project (zeker omdat ik zelf weinig met Springsteen heb), maar de grote afwisseling en het hoge niveau van de filmpjes en de livebeelden die perfect bij die filmpjes passen maken dat het nergens gaat dralen. Dikke 3*.

Vadertje Stalin.

Volledig aan de hand van archiefbeelden wordt de levensloop van een van de vreselijkste dictators ooit uit de doeken gedaan. De gebruikte beelden mogen dan wel nooit eerder vertoond zijn, de inhoud staat daar schril mee in contrast: echt diepgravende informatie hoef je niet te verwachten.

De levensloop en het beleid van Stalin komen netjes chronologisch, maar helaas ook erg oppervlakkig aan bod. Op mijns inziens interessante vragen als hoe Stalin van een volgens de docu onbeduidend figuur kon uitgroeien tot de machtigste man van de Sovjet-Unie of hoe hij deze positie zo lang heeft kunnen bezetten wordt helaas geen antwoord gegeven.

Als kennismaking met Stalin of als opfrissing is dit wel interessant, verder voegt het weinig toe. Kleine 3*.

Verhoeven mixt fascisme, militaire propaganda en een satire op de oorlogsfilm allemaal door elkaar en maakt er een geweldig vermakelijk spektakelstuk van.

Plaats van het gebeuren is een (niet zo verre?) toekomst waarin de aarde is vervallen tot een fascistische, militaire dictatuur. Een geweldig op dreef zijnde Michael Ironside zet als leraar Jean Rasczak aan het begin van de film meteen de toon: democratie bracht de wereld aan de rand van de afgrond, geweld is de oplossing voor alle problemen. Dienstplicht is niet opgelegd, maar wie een volwaardig burger wil worden met alle voordelen die daarbij horen (stemmen is enkel voorbehouden voor burgers) moet een termijn in het leger hebben gediend. Je carrièrepad in het leger is volledig afhankelijk van je schoolresultaten: terwijl de in wiskunde uitblinkende Carmen (Denise Richards) een pilotenopleiding mag gaan volgen, wordt haar liefje Johnny (Casper Van Dien) ingedeeld bij de infanterie. De link met fascisme en en met name Hitlers Derde Rijk is nooit veraf, zowel qua ideeën (een van bovenaf opgelegde ordening van de maatschappij) als uiterlijk (grijze uniformen, een logo dat verdacht veel wegheeft van een hakenkruis). Het is niet toevallig dat op bepaalde punten, zeker als het verhaal zich verplaatst naar de ruimte, de aankleding heel sterk deed denken aan die van het Rijk uit de Star Wars-films. Ook daar waren opvallende parallellen te trekken met Nazi-Duitsland.

Deze setting had perfect gebruikt kunnen worden voor een moedig verhaal van enkele dapperen die in opstand komen tegen het systeem, maar gelukkig kiest Verhoeven voor een radicaal andere versie: er is amper een greintje kritiek te bespeuren in heel de film, integendeel zelfs. Iedereen is hyperenthousiast om het op te nemen tegen de smerige Arachnids, een buitenaardse soort van uit de kluiten gewassen insecten die absoluut uitgeroeid moet worden. Het is niet helemaal duidelijk waarom precies, maar dat maakt helemaal niet uit. Dit wordt perfect geïllustreerd wanneer de Arachnids via een meteorietenregen heel Latijns-Amerika van de kaart heeft gevaagd, wat leidt tot een grootschalige militaire actie. Wanneer een reporter oppert dat er een geurtje zit aan de aanval, omdat deze actie voor de Arachniden veel te gesofisticeerd is, blijkt de enige reactie van Johnny het in de camera schreeuwen dat alle Arachniden dood moeten. Het enige momentje van kritiek in twee uur film valt al snel in het totale ijle. Voor wie dat nog niet genoeg vindt om te besluiten dat men deze film niet serieus mag opvatten zijn er nog de hilarische promotiefilmpjes. Soldaten die kinderen laten spelen met hun wapens, meerdere oproepen aan iedereen om zich aan te sluiten bij de infanterie en vooral het filmpje waarin een hysterisch krijsende moeder en enkele kinderen die kleine insecten vertrappelen. Een paar meter of enkele centimeters, dat maakt niets uit: the only good bug is a dead bug!

Ook zonder deze politieke knipogen valt er genoeg te beleven. Verhoeven maakt van deze Starship Troopers een strakke, volledig over the top actiefilm. Met name Clancy Brown en de al genoemde Michael Ironside amuseren zich duidelijk met geweldige overacting tot gevolg. De actiescènes worden goed in beeld gebracht en Verhoeven schuwt de gore en het excessief geweld niet: doorboorde lijven en afgehakte hoofden en ledematen komen prominent in beeld. De Arachniden die al dat geweld veroorzaken zijn trouwens niet alleen mooi gedesigned, maar de speciale effecten zien er ook nog steeds erg goed uit. Verder opvallend hoe snel die twee uurtjes om waren. Dit komt vooral door de humor die doorheen de film zit, maar Verhoeven verspilt ook niet teveel tijd aan te veel drama. Was ook een persoonlijk feest van herkenning: Dina Meyer uit Friends, Seth Gilliam uit The Wire en de fantastische Clancy Brown uit Carnivàle.

Geweldige politieke satire verpakt in een vlotte actiefilm. Twee uurtjes genoten, dikke 3.5*.

Gaaf. En ook wel: overweldigend.

Kritiek op het verhaal, mja. Snap het ergens wel, maar vind het toch vreemd. Ten eerste lijkt het me nu niet echt dat Ôtomo hier een prioriteit van heeft gemaakt, om er maar een understatement van jewelste in te gooien. Ten tweede, zelfs dan vond ik het allemaal nog wel meevallen. Er zitten wel wat clichés in, de opbouw is erg Hollywood en hier en daar komt er het moraliserende vingertje zich even mengen, maar er worden ook wel terechte en wat mij betreft ook wel interessante thema's aangehaald. De vraagstukken over de rol van wetenschap waren in ieder geval genoeg om het boeiend te houden.

Maar genoeg over onbelangrijke zaken zoals verhaal, want wat een detail zit in deze film. Kan best begrijpen dat hier negen jaar aan gewerkt is. Elk shot is rijk aan vele details, en telkens mooi afgewerkt. Gecombineerd met een sterk designteam geeft dat visueel vuurwerk. Je moet wel wat van steampunk houden, maar ik heb genoten van de zeppelins, de onderzeeërs, de torens en de draaimolens. Op het eind sleepte het misschien net wat te lang aan, maar dat is een beetje mierenneuken. Heb me geen moment verveeld. 4*