Meningen

Ik kon wel genieten van de eerste National Treasure en diens opvolger verandert niets aan de formule, wat dit tot een logisch en even genietbaar vervolg maakt.

Nicolas Cage excelleert in dit soort rollen, Diane Kruger heeft weer zichtbaar plezier als diens tegenspeelster, en Ed Harris mag zich uitleven als bad guy van dienst. Verder mogen ook Jon Voight en Harvey Keitel terugkomen en mag ook Helen Mirren zich mee komen amuseren.

Verder is dit alweer lekker vlot popcornvermaak zonder meer. In een hoog tempo gaat het van hint naar hint, een routine die enkel afgewisseld wordt als de schurken even afgeschud moeten worden. Het verbale steekspel tussen Cage en Kruger is amusant, maar het derde lid van het team zorgt hier voor het enige echt grote minpunt. Riley was in het eerste deel alles behalve mijn favoriete personage, maar stoorde ook nergens. Het probleem is dat hij hier iets minder grappig is, en dan wordt hij al snel eerder vervelend.

Maar ach, dat is maar een klein minpunt. Hoogstaand wordt het nergens, maar deze sequel levert wel weer twee uurtjes leuk vermaak op. Ik zou een volgend deeltje helemaal geen straf vinden. 3*.

Voor een keer eens geen documentaire over de samenzweringstheorieën zelf, maar wel over die mensen die een belangrijk deel van hun leven wijten aan het propageren van deze theorieën. Een interessante invalshoek, alleen valt de uitwerking een beetje tegen.

Nergens had ik het gevoel dat de makers enige lijn kregen in deze documentaire. Het hobbelt een beetje door van scène naar scène, met een groot onderling verschil in kwaliteit. Soms weten de makers de juiste snaar te raken, zoals het zangpartijtje van vader en dochter of het pijnlijke moment waarop de gevolgde '9/11-truth seeker' geconfronteerd wordt met twee mensen die die dag in het Pentagon werkzaam waren. Het riep bij mij plaatsvervangende schaamte en een pak medelijden op. Even vaak ergerde het me echter dat de makers kritiekloos meegingen in met name de belevenissen van Alex Jones, full-time conspiracy theorist en brulboei. Er werden voor mijn gevoel ook iets te veel verschillende mensen gevolgd. Het aantal mensen beperken, om op die personen beter in te gaan zou een betere strategie geweest zijn. Geen slechte poging, als Meyer en Neel nog wat schaven komt het in de toekomst misschien wel goed. 2*.

Eerst en vooral: wat een prachtige poster. Prachtig werk, en wat mij betreft misschien wel de hoofdreden waarom ik een ticketje voor deze film besloot aan te schaffen.

Die film zelf is op een korte manier samen te vatten: degelijk over de hele lijn, zonder meer. De film start bijna flitsend, wanneer de in een helse sleur zittende leraar Raimund Gregorius op weg naar alweer een monotone schooldag een vrouw op de rand van een brug ziet staan, klaar om een einde te maken aan haar leven. Hij redt haar, maar ze loopt een tijdje later weer weg. In haar achtergelaten jas ontdekt hij een boek en twee tickets voor de nachttrein naar Lissabon, die een kwartier later vertrekt. In een vlaag van roekeloosheid en jeugdig enthousiasme besluit hij z'n huidige leven achter te laten en op de trein te springen. Eenmaal in Lissabon schakelt de film een versnelling lager en ontspint zich een verhaal rond een van de gruwelijkste periodes in de Portugese historie. Beetje bij beetje reconstrueert Gregorius het leven van Amadeu de Prado, schrijver van het mysterieuze boek, en probeert ondertussen z'n eigen leven weer op de rails te zetten.

Het verhaal weet helaas geen vervolg te breien aan de waas van mysterie die het aan het begin oproept. Het verhaal is boeiend, maar het is jammer dat na een uurtje al wel duidelijk waar alles naartoe gaat en hoe alles ongeveer in elkaar steekt. Wat overblijft is al bij al wel een mooi, weinig spannend verhaaltje rond de problemen van vriendschap en liefde tegen de achtergrond van een dictatuur. En ook al zwakte mijn interesse na een tijdje iets af, ook het laatste uur is zeker geen straf om te kijken. De cast kent geen zwakke schakels, in het bijzonder Jeremy Irons zet een knappe prestatie neer. De film kan uitpakken met enkele sterke scènes (zoals de pianoscène), en Mélanie Laurent is zoals steeds de charme zelve.

Night Train To Lisbon is een solide film, die nergens uitblinkt. Het verhaal voldoet, camerawerk en soundtrack is nergens opvallend sterk noch zwak, acteerprestaties zijn prima. 3*

Heerlijk.

Gilroy geeft half Amerika een veeg uit de pan en doet dat nog op een wervelende manier ook. Grootste slachtoffer zijn uiteraard de media, die in hun steeds groter wordende sensatiezucht meer en meer de ethische en journalistieke grenzen van hun vak opzoeken. De film bekritiseert echter ook het carrièrisme (op Nina's collega na probeert niemand Lou iets in de weg te leggen als het hun eigen carrière helpt) en neemt op een hilarische manier het managementjargon op de korrel dat de laatste jaren opgang heeft gemaakt.

In het centrum van dat alles staat Lou Bloom, fantastisch vertolkt door Jake Gyllenhaal. Niet dat ik de Oscars al heel serieus nam, maar dat hij hier niet eens een nominatie voor gekregen heeft grenst toch wel aan het belachelijke. Draagt de film gemakkelijk op z'n eentje, vanaf de eerste seconde is hij de perfecte mix van charmant en creepy. Vond het ook een pluspunt dat doorheen de film Lou vrijwel dezelfde blijft. Het zijn z'n acties die langzaam escaleren, niet z'n gedrag. Zoals het een echte psychopaat beaamt.

Visueel is het net voldoende. Zeker in het begin een paar mooie shots (L.A. by night leent zich natuurlijk ook perfect voor mooie plaatjes) en af en toe viel de editing in positieve zin op, maar verder weinig indrukwekkend. Soundtrack was noch storend noch echt een meerwaarde.

Geen perfecte film dus, maar wel voldoende voor een kleine 4*. Daar zorgen een prima opgebouwd script, leuk gebrachte maatschappijkritiek en vooral een fenomenale Gyllenhaal wel voor.

Ik heb heel lang gewacht om deze film te kijken, hoewel ik de dvd al een tijd in bezit heb. De reden is simpel: Murakami's Norwegian Wood zou wel eens mijn favoriete boek aller tijden kunnen zijn. Het boek is een grote sfeerschepping van melancholie, verlies, opgroeien, en liefde. Valt dat wel te verfilmen? Wie stiekem al naar m'n score heeft gekeken weet dat wie in de toekomst mij deze vraag stelt een volmondig 'ja' te horen krijgt.

Het duurt wel een tijdje voor alles in z'n plooi valt. Het begint voelt heel fragmentarisch, Ahn gaat heel snel door enkele scènes om de krijtlijnen van z'n personages uit te zetten, maar eens dat gebeurt is ontspint zich een hele oprechte, mooie film.

Om te beginnen is de cast formidabel. De drie hoofdpersonen uit de liefdesdriehoek waar het verhaal rond draait worden allemaal subliem vertolkt door jonge acteergeweld die het boek en het personage dat ze spelen zich perfect eigen hebben gemaakt. Ken'Ichi Matsuyama als de melancholische, door verantwoordelijkheidszin belastte Watanabe; Rinko Kikuchi als de ongelooflijk schattige, maar door inmens verdriet verteerde Naoko, die steeds verder vervreemd van de wereld; en Kiko Mizuhara als Midori. Midori is het personage waar ik in het boek meteen door gebeten was, en stees meer verliefd op werd. Mizuhara overtuigt vanaf het eerste moment dat ze in beeld glijdt. Uiteraard geholpen door de beste lijnen ('Wil je me eens meenemen naar een smeuige pornofilm?'), maar ze weet perfect wie Midori is: apart, excentriek, bevlogen, maar ook erg gevoelig.

Zoals ik al zei neemt Ahn de tijd om de personages te kaderen, maar na een klein uur komt de film echt onder stoom en is het enkel nog maar genieten geblazen. Er wordt perfect afgewisseld tussen de relaties van Watanabe met enerzijds Midori en anderzijds Naoko. Hoewel Midori een geweldig personage is, zijn zeker de scènes met Naoko fantastisch. Handig gebruik makend van het feit dat Naoko is weggetrokken uit de stad, kan Ahn visueel de registers opentrekken. Rivieren, bossen, sneeuw. En dat terwijl de emotioneel beladen scènes voorbijvliegen, stuk voor stuk uitstekend vertolkt.

Gewedlig acteerwerk, visueel gelikt en een mooi einde. Doet het boek alle eer aan.

Hele dikke 4.0*, maar ik verwacht dat daar gewoon nog een halfje bijkomt na herziening.

Eentje in de categorie: de titel zegt eigenlijk alles al. Veel nudity? Check! Veel wapens? Check! Een non die na misleid, vernederd en bijna vermoord te zijn van God de opdracht krijgt om wraak te nemen? Double check! Is het hoogstand? Natuurlijk niet. Heb ik me vermaakt? Absoluut. Ik zou het toch niet kunnen missen, mijn portie exploitation bij tijd en wijle.

2.5*