Meningen

Tegenvaller.

Had hoge verwachtingen van deze film. Zou vooral teren op sfeer, cinematografisch zou het wel snor zitten met Polanski aan het roer en politiek behoort zeker tot mijn interessevlakken.

Maar helaas, de film is vooral saai. Ik heb er geen probleem mee als er niet veel gebeurt in een film( ik heb Last Days op 4,5* staan, kun je nagaan), maar dan moeten we er natuurlijk wel iets voor terugkrijgen. Prachtig in plaats van erg standaard camerawerk, of een betere sfeerschepping.

Verhaalt zelf klinkt dan wel erg actueel, erg veel heeft het uiteindelijk niet om het lijf. Iets meer complexiteit had de film veel goed gedaan. De moord op Lang kwam onverwacht, maar verder volgt het een beetje de platgewandelde paden. Het viel allemaal ook iets te snel in elkaar voor onze ghost.

Acteerprestaties van McGregor en Brosnan zijn goed zonder meer, die vrouw van Lang vond ik vooral irritant staan acteren.

Gemiste kans, komt niet verder dan een voldoende.
2,5*

Serieus overschat, maar ik had niks anders verwacht. Desondanks nog best oké.

Duurde wel een hele tijd voor ik erin kon komen, film werd voor mij dan ook alsmaar sterker. Snap wel dat Coppola het begin nodig had om even alle karakters wat diepgang te geven, maar had wel iets minder saai gemogen. Voelde ook wel een beetje alsof het telkens opnieuw opbouwen was naar een bekende scène, om dan weer even wat gast terug te nemen. Die scènes braken gelukkig het trage begin wel wat. Zoals gezegd groeide ik wel in de film, al was het niet zo dat ik echt kon meeleven met de karakters, daarvoor was het allemaal iets te cliché en iets te matig uitgewerkt. Sommige subplotjes vond ik weinig toevoegen, zoals het verhaaltje van Appolonia bijvoorbeeld. Duurde niet echt lang, waardoor het helemaal niet uitgewerkt kon worden en het dus ook weinig bijdraagt. Zal er wel mee te maken hebben dat het boek gevolgd moest worden, maar had van mij geknipt mogen worden. Enige personage dat wat indruk heeft nagelaten is Michael, sterke vertolking ook. Wat een verademing toen die don werd. Werd meteen duidelijk dat kalmte veel dreigender is dan dat driftkikkerige van Sonny. Zorgt meteen ook voor de tofste scène, in Vegas. Wat een uitstraling.

Acteerprestaties worden alom geroemd, maar dat vond het wel meevallen. Pacino en Brando waren zeer goed, de rest maar matig, zeker de vrouwen. Visueel en muzikaal is me helaas weinig opgevallen, anders had er zeker een halfje meer ingezeten.

Zwak begin, film werd beter, en wel een leuk einde waardoor ik toch met een goed gevoel achterblijf. Niet da ik echt zin heb in deel twee, maar hoef er gelukkig ook niet heel erg tegenop te zien (al duurt die nog een half uur langer en was dit al een lange zit). Kleine 3* voor dit deel.

Wes Anderson is een van die regisseurs van wie ik het oeuvre zonder haast heb ontdekt. Het leuke aan zijn films is dat ze nooit teleur stellen, en dat je telkens weet wat je voor de kiezen gaat krijgen zonder dat Anderson ooit in herhaling valt. Fris kleurgebruik, een heel herkenbare visuele stijl, en veel humor die meer onder radar of in de details zit. Al deze zaken komen tot hun voorlopige hoogtepunt in The Grand Budapest Hotel, waardoor ik erg blij ben dat ik uiteindelijk toch tijd heb vrij gemaakt om deze film in de bioscoop mee te pikken.

Anderson werkt graag met vertrouwde acteurs en hoewel er een heleboel ook hier een klein tot middelgroot rolletje hebben zijn het toch vooral twee nieuwkomers die de show mogen stelen. Ralph Fiennes is heerlijk op dreef als de punctuele hotelconciërge Gustave H., maar het is vooral Tony Revolori als diens hulpje Zero die een hele sterke indruk achterlaat. Als hij de juiste projecten eruit kan weten pikken zie ik voor hem een grote carrière in het verschiet. Speciale vermeldingen zijn er voor de altijd goede Jeff Goldblum als advocaat die helemaal verloren lijkt in het rondom zich ontwikkelende verhaal, de schattige Saoirsie Ronan als vriendinnetje van Zero en Willem Dafoe als heerlijk norse manusje-van-alles.

Visueel is dit zonder twijfel het beste wat Anderson tot dusver heeft laten zien. Decors zijn tot in de details afgewerkt en zien er allemaal werkelijk fantastisch uit. Het kleurgebruik overtreft alle verwachtingen, Anderson haalt heel wat visuele trucjes uit en verdient vooral de stop-motionstukjes echt een pluim. De soundtrack is van hetzelfde hoge niveau: de popnummertjes zijn verdwenen en de in de plaats gebrachte muziek sluit naadloos aan bij de gebruikte decors.

Qua plot is dit misschien wel de meest straightforward Anderson die ik al heb gezien. Weinig zijsprongetjes, eens het verhaal zich ontrafeld gaat het in één ruk van begin tot eind. De dramatische ondertoon is hier niet echt aanwezig, maar daar tegenover staat wel dat de humor hier meer op het voorplan mag treden. Iets wat ook met verve gebeurt, wat ertoe leidt dat ik meermaals hardop heb kunnen lachen. Het emotionele gebrek was niet iets waar ik tijdens het kijken last van had, al zorgt het er wel voor dat deze minder lang blijft hangen dan bijvoorbeeld een Rushmore.

Al is dat laatste uiteindelijk ook maar een miniem kritiekpuntje, want ik heb genoten van begin tot eind tijdens m'n eerste Anderson in de bioscoop. 4* zijn dik verdiend.