Meningen

Een tijd geleden kreeg ik van een vriendin het boek Labyrinth cadeau. De schrijfstijl was niet erg vernieuwend en het verhaal had iets beter uitgewerkt kunnen worden, maar toch is het boek blijven hangen. De eerste reden daarvoor is omdat het boek twee verhalen uit twee verschillende tijdvakken behelst, die op een mooie manier in elkaar vloeien. Een tweede omdat auteur Kate Mosse een erg interessante, maar weinig gekende historie uit de geschiedenis beschrijft: die van de Katharen. Toen ik toevallig zag dat dit werk verfilmd was, overwon mijn nieuwsgierigheid de strijd tegen mijn scepsis en was het tijd voor een kijkbeurt.

Om te beginnen: een uitstekende keuze om hier een miniserie van te maken. Twee delen van anderhalf uur is perfect om te zorgen dat er voldoende ruimte was voor een gedegen verfilming, de 'verplichte' pauze een goede remedie om te zorgen dat de boel niet gaat slepen. Het oorspronkelijke verhaal wordt vrij trouw gevolgd. Het einde voelde een beetje gehaast aan, maar al bij al is de transitie naar het kleine scherm vrij goed verlopen. Van het camerawerk verwachtte ik weinig en dat bleek terecht. Veel verder dan het in beeld brengen van de acteurs kwam men meestal niet, maar een echte ramp is dat uiteraard niet bij dit soort producties. Al had het prachtige Carcassone nog iets meer op de voorgrond mogen treden wat mij betreft. Acteerwerk variëert van degelijk tot slecht, waarbij de belangrijkste hoofdpersonages gelukkig in de eerste categorie vallen. John Hurt (kleine rol, helaas) is een held, Vanessa Kirby en Jessica Brown Findlay storen nergens als hoofdpersonages en hebben het voordeel er niet slecht uit te zien. Geen hoogvlieger dus, maar omdat die drie uur toch verrassend snel om waren toch genoeg voor een voldoende. 2.5*

Spaceship! Spaceship! Spaceship!

Ik zal vast niet de enige zijn wiens jeugd zowat gedomineerd werd door Lego. Er kon geen rapport, kerst of verjaardag voorbijgaan zonder dat ik weer een paar dingen in elkaar mocht zetten. Na een aantal jaren van verminderde interesse is mijn liefde voor de blokjes de laatste tijd weer helemaal opgeflakkerd met de meer volwassen ‘Expert’- en ‘Architecture’-modellen, om maar te zeggen dat mijn band met Lego nog steeds erg aanwezig is. Goed, tot zover deze persoonlijke intro, laten we het maar eens over de film hebben (dit is tenslotte een filmsite en geen site voor persoonlijke biografieën).

Om te beginnen een heel groot compliment aan Lord en Miller. Of ze nu zelf liefhebbers zijn of zich heel goed hebben laten omringen, feit blijft dat alles in de film Lego ademt. Van het water uit de douche tot die houterige paarden, alles zag er fantastisch uit. De film is er denk ik ook in geslaagd om een prima mix te bieden waar iedereen wel iets uit kan halen. Het wilde westen, de ruimte, piraten, ridders. Benny als vertegenoordiger van de ‘oudere’ modellen en Batman die de nieuwere koers van veel licentiethema’s representeert. Al die verschillende tijdvakken en thema’s komen mooi samen in Cloud Cuckoo Land, een plek die het allerbelangrijkste idee dat Lego wil uitdragen perfect naar voren schuift: er zijn geen regels. De plek bruist dan ook van creativieteit, met overal felle kleuren, bizarre bouwsels en gekke personen tot gevolg.

De charmante visuele stijl zorgde er ook voor dat ik meteen helemaal in de film zat. Eerst krijgen we nog de obligatoire intro om het verhaaltje op gang te trekken, maar vanaf het eerste moment dat Emmet in beeld verschijnt is het genieten geblazen. De fantastische titeltrack ‘Everything is Awesome’ knalt door de speakers, de eerste grappen krijgen een glimlach op m’n gezicht, de film ontwikkelt een hels tempo en voor je het weet zijn we 100 minuten later. Het is lastig om er een paar dingen uit te pakken, maar ik kan gerust zeggen dat de momenten dat ik hardop moest lachen eens niet op één hand te tellen waren. De ‘spaceship’-scène was toch wel het hoogtepunt, al stal Batman (overigens geweldig neergezet door Will ‘GOB uit Arrested Development’ Arnett) toch ook erg vaak de show.

Natuurlijk werken niet alle grappen even goed (het Good cop/Bad cop-idee was in potentie wel leuk, maar ik kon er niet heel veel mee) en het live-action gebeuren voelde, hoewel het wel paste binnen de film, toch wel wat geforceerd aan, maar dat kan de pret niet drukken. The Lego Movie is gewoon een heel erg grappige film waar ik erg van genoten heb. 3,5*.

Gewoon weer prima.

Al vind ik het steeds lastiger om wat te schrijven over films van Wes Anderson, simpelweg omdat ik het gevoel heb dat ik steeds hetzelfde moet zeggen. Visueel weer degelijk, die gekadreerde shots blijven tof. Kleurgebruik kon iets beter vond ik, maar hier zat dan wel weer visueel de tofste scène in die ik voorlopig van Anderson heb gezien (net na de helikoptercrash). Die geanimeerde stukjes waren ook prachtig in hun eenvoud. Humor weer niet echt gericht naar die ene lijn of pun, maar dat is prima. Dit kan ik veel beter hebben. Onderhuids, absurd, vaak in de details. Ook het acteerwerk is top. Bill Murray heeft een geweldig personage om op terug te vallen, maar speelt het ook met heel veel cool. Cate Blanchett is lief, Owen Wilson begin ik (vooral dankzij Anderson) beter en beter te waarderen en Jeff Goldblum kan bij mij weinig fout doen na The Fly en vooral Jurassic Park. Allemaal weer typisch Anderson dus, al is er een aspect waar deze film boven anderen van hem uitsteekt: de soundtrack. Er is natuurlijk Sue Jorge aan de gitaar, maar er is ook David Bowie, Iggy Pop (geweldige scène trouwens), en vooral Sigur Ros in de eindscène. Waardig einde voor deze film.

Dikke 3.5*. Op naar de volgende!

Niet goed, gelukkig wel vlot.

Het is amper te geloven dat deze sequel vier jaar op zich liet wachten, want alles aan deze film lijkt gehaast om zo snel mogelijk een graantje mee te pikken van het grote succes van het eerste deel. Standaard Romeo en Julia-verhaaltje, haastig en daardoor allesbehalve goed tekenwerk, en flauwe dialogen. Af en toe een grijns om een opmerking van Timon, maar hun rol wordt soms verkeerd uitgespeeld (flauwe moppen wanneer het verhaal net een beetje serieux nodig had).

Blijven over: songs die die nergens zo goed zijn als in het eerste deel, maar ook nergens storen; af en toe zijn Kovu en Kiara best schattig (vooral bij hun eerste ontmoeting) en Rafiki is ook best leuk. Grootste pluspunt is echter de vlotheid van de film. Het was allemaal niet best, maar uiteindelijk heb ik me nergens verveeld of naar de klok gekeken.

Overbodig, maar geen ramp. 2*

Soms duurt het een tijdje voor een regisseur een bepaalde stijl ontwikkelt. Dan is het, na naamsbekendheid te hebben verworven, voor fans en cinefielen vaak leuk om de eerste films te bekijken en te merken hoe bepaalde stijlkenmerken worden geïntroduceerd of mee wordt geëxperimenteerd. Even leuk is het echter wanneer een regisseur in z'n debuutfilm al perfect voor ogen heeft wat hij wil doen, en deze film meteen kenmerkend is voor z'n hele oeuvre. Enter Guy Ritchie en enter Lock, Stock, and Two Smoking Barrels.

Vier vrienden hebben een waterdicht plan. Ze leggen elk hun spaarcentjes bijeen zodat Eddie, een fenomenaal pokertalent, een pak winst kan maken op een exclusief pokeravondje. De organisator van de avond, Hatchet Harry, heeft echter een oogje op de bar van Eddie's vader, vervalst de wedstrijd en voor ze het weten zijn de vrienden niet enkel hun geld kwijt, maar staan ze ook een pak geld in het krijt bij een van de beruchtste criminelen van de stad.

Zoals eerder gezegd zijn alle kenmerken van Ritchie hier al overdadig aanwezig. Allereerst het groezelige underground/criminele milieu, perfect geportretteerd via een overdaad aan vale, bruine kleuren. Zorgt voor een leuk sfeertje. Verder uiteraard de dialogen, die duidelijk maken dat de film in de eerste plaats een komedie is. De snelheid van de lijnen is intens, doorspekt met een flinke dosis humor waar Britten zo goed in zijn, en met die kenmerkende zware accenten. Ten slotte, en dit is volgens mij de belangrijkste reden voor de veelvuldig gemaakte vergelijking van deze film met Pulp Fiction, de samenvallende verhaallijnen. Ritchie zet een paar lijntjes uit die ogenschijnlijk weinig met elkaar te maken hebben, maar die op het einde toch lekker bij elkaar komen. Verschil is dat Ritchie meer gebruikt maakt van humor om de verhalen te laten clashen, zonder dat het een grote knoeiboel wordt. Hoe een paar oude geweren doorheen de film in handen komen van zowat elke belangrijk personage zonder dat het ooit verwarrend wordt, toont het vakmanschap van Ritchie aan. Naast het kleurgebruik is de film sowieso visueel erg sterk, met enkele coole slo-mo's en experimenteel camerawerk. Tel hierbij de gave soundtrack en sterk acteerwerk over de hele lijn, en je krijgt een film vol intelligente fun waar ik gewoon 4* aan ga uitdelen.

Iets te wisselvallig.

Zombie presenteert een nogal standaard verhaaltje dat draait rond hekserij en het occulte. Hoewel nog best interessant is het niet het verhaal zelf dat je de daver op het lijf jaagt. Daarvoor zijn de onthullingen en plottwists veel te voorspelbaar. Op zich geen ramp, want de sfeer maakt wel veel goed. Zombie doet veel met al bij al weinig middelen. Een hangende lamp, een silhouet in het gangpad of een bezoekje bij de onderburen; Zombie weet wel een sinister sfeertje te creëren. Hoogtepunten zijn de waanbeelden van Heidi, onze hoofdpersoon. Visueel is het niet heel consistent. Sommige shots zijn werkelijk prachtig (de scene met het roidverlichte kruis bijvoorbeeld), andere keren en zeker naar het einde toe kreeg ik iets te veel het gevoel dat ik naar een videoclip aan het kjken was. Soundtrack is dan wel weer de moeite, zowel het trackje dat in de film een belangrijke rol speelt als de rest. Was wel te verwachten van iemand als Zombie, al was the Velvet Underground toch een aangename verrassing.

Al bij al best tevreden. Sfeertje zat goed en visueel af en toe wel wat te genieten. Jammer genoeg net te veel minpuntjes. 3*

Deeltje twee.

De grote kracht van Jurassic Park was het ontdekken van het park en zijn bewoners. Naast de spannende actiescènes was er ook plaats voor verwondering in de rustmomenten, zoals de zieke Triceratops of het voederen van de Brachiosaurus later in de film. Het zijn net die momenten die The Lost World wat mij betreft het meest mist. De T-Rex, de Velociraptors; Spielberg is kundig genoeg om er strakke scènes mee te schieten maar kan niet verhelpen dat het te vaak aanvoelt als een herhaling van eerdere zetten. Het script werkt vaak ook niet echt mee, zeker het vreemde laatste half uur dat bijna letterlijk nog even na de hoofdfilm geplakt lijkt.

Cast is verder wel op niveau: Goldblum is zijn fantastische zelve, Moore een prima vervangster van Dern en Postlethwaite steelt de show. Leuke verrassingen ook om Vince Vaughn en Richard Schiff (Toby Ziegler uit The West Wing) te zien langskomen.

Al bij al degelijk, maar haalt het niet bij zijn iconische voorganger. 2,5*.

Erg cool filmpje zeg.

Lee Miller bevindt zich alleen in het ISS in een baan rond de aarde. Wanneer hij op een bepaald moment alle contact met de aarde verliest, komt hij terecht in een spiraal van eenzaamheid, wanhoop en hallucinaties.

Visuals dragen de film, en dat doen ze goed. Slim kleurengebruik, coole slow-mo's, leuk camerawerk. Om de shots in het ruimtestation te breken, worden die afgewisseld met flash-backs naar de Amerikaanse Burgeroorlog (don't ask) en een soort documentaire-achtige shots waarin verschillende mensen hun mening geven over onderwerpen als eenzaamheid of de zin van het leven. Slim om zo af en toe uit dat claustrofobische sfeertje te komen, en zeker die flash-backs waren erg cool gefilmd.

Hoe het verhaaltje net in mekaar zat weet ik niet, maar dat interesseert me om eerlijk te zijn ook geen fuck. Ik heb genoten van de sfeer en de visuals. Maar wees gewaarschuwd, geen film voor plotwhores dus.

Cool begin, iets minder middenstuk, maar gelukkig wel een fantastische finale waarin Eubank nog eens alles uit de kast haalt. Regisseur om in het oog te houden.

4*