Meningen

Eat your heart out, Roman Polanski, want Clooney laat zien hoe je een politieke thriller wel maakt. Snedig, scherp, en aan een vlot tempo.

Het verhaal is, hoewel het net iets te vaak in de val van de clichés trapt, nog best aardig. Heb me het eerste halfuur, als de personages worden voorgesteld en het pad richting plottwists wordt geëffend, nergens verveeld, wat nog wel eens wil gebeuren bij dit soort films. Eens de film op gang is gekomen is het bij momenten zelfs genieten. Clooney doet het dan ook verrassend goed in de regisseursstoel: nooit geeft hij het gevoel de controle ook maar enigszins te verliezen, en hij slaagt er zelfs in om enkele puike shots de film binnen te lozen (die vlag!).

Grote sterkte van deze film is echter de cast. Clooney zelf doet het zoals altijd behoorlijk, maar kiest ervoor om vooral op de achtergrond te blijven en andere te laten schitteren. En die grijpen deze kans met beide handen. Phillipe Seymour Hoffman en Paul Giamatti zitten helemaal in hun rol en leveren zoals altijd kwaliteit af, en Ryan Gosling is zich stilaan bij m'n favoriete acteurs aan het nestelen. Van onschuldig en naïef in het begin tot ronduit eng aan het eind, het gaat Gosling allemaal probleemloos af.

Het is visueel allemaal iets te plat, en de dialogen en het verhaal wat te standaard om te spreken van een topper, maar ik heb me prima vermaakt.

Kleine 3.5*

Geweldig staaltje sfeercinema.

Innocence is, naast twee kortfilms, de enige full-length die Lucile Hadzilhalilovic voorlopig op haar naam heeft staan. En hoewel de invloed die ze heeft op het werk van haar man, de befaamde regisseur Gaspar Noé (Innocence, Enter The Void), ongetwijfeld zeer groot is mag dat zeker jammerlijk genoemd worden. Want wat je ook vindt van Innocence, het talent van de regisseuse staat buiten kijf.

De zesjarige Iris ontwaakt in een kist, ergens in een kamer op een reusachtig domein. Er staan vier andere meisjes rond haar, allemaal in witte jurkjes en kleurrijke haarbandjes. Ze blijkt in een soort school terecht te komen te zijn, waar in vijf panden telkens vijf meisjes wonen, tussen de 6 en de 12 jaar, waarvan de leeftijdshiërarchie wordt aangeduid met hun kleur van haarband (rood voor de jongste van de vijf, paars voor de oudste). De enige andere bewoners zijn een lerares biologie, een lerares ballet en enkele huishoudsters. Iris sluit een hechte vriendschap met haar groepsleidster Bianca, die elke avond mysterieus verdwijnt en daar niks over mag zeggen.

Grote kracht van de film is het tempo, in combinatie met de sfeer. Zelden heb ik een film zo weten teren op enkel maar de sfeer die opgeroepen wordt. De film slaagt erin om de kijker bijna twee uur lang, hoewel er eigenlijk amper wat gebeurd, een fel knagend gevoel van onbehagen te geven. Woorden als 'ongemakkelijk' en 'onheilspellend' kwamen constant terug in mijn gedachten. Het tempo ligt, U weze gewaarschuwd, vrij laag. De licht geniale Benoït Debie krijgt uitgebreid de kans om te schitteren met grandioos camerawerk en geweldige belichting. Ook de soundtrack draagt in grote mate bij tot de sfeerschepping. Op het eerste gehoor zijn het aangename, bijna lieflijke deuntjes, maar constant schuilt er een adder onder het gras in de vorm van dreigende achtergrondgeluiden of vage ambient.

Het is na afloop nogal onduidelijk waar de veelvuldige symboliek nu net naartoe leidt. Er wordt veel gesuggereerd, zoals de transformatie van klein meisje naar (jong)volwassenheid of zelfs pedofilie. Het moet trouwens gezegd dat Hadzihalilovic de controverse niet schuwt. Het is een beetje ongemakkelijk richting cast en crew, maar de film zou gezien kunnen worden als een pedofiele fantasie. De meisjes huppelen constant rond in korte jurkjes of balletpakjes, en zelfs een full frontal naaktshot van een van de actrices wordt niet geschuwd. Om mensen toch een beetje gerust te stellen vond ik het persoonlijk wel altijd bijdrage tot het kunstzinnige in de film. Mijn excuses dat ik in herhaling val maar men weze gewaarschuwd, alweer.

Om af te ronden: ik was heel erg onder de indruk van deze film. Stijlvol in beeld gebracht, enorm sferisch, genoeg morele en filosofische suggesties en goed opbouwend naar een verbluffend eindshot.

Dikke 4*

Vrij matige film die boven de middelmaat uitstijgt door Vincent Cassel en enkele shots.

Eigenlijk hou ik niet zo van dit soort 'Rise and fall'-filmpjes en daar heeft deze film niets aan verandert. Het is moeilijk om in de juiste sfeer te geraken als er zo veelvuldig van de hak op de tak wordt gesprongen. Vaak dienen de scénes ook tot weinig meer dan het verhaal vertellen an sich. Mesrine die in het gangstermilieu belandt, Mesrine die z'n vrouw leert kennen. Zo fragmentarisch allemaal.

Mesrine was gelukkig wel een interessant genoeg man om het allemaal wel leuk te houden. Leuk hoe hij uit het vliegtuig stapt met een meute persjournalisten die hem staan op te wachten, en ook de bestorming van de gevangenis was een heerlijke scène. Speciale vermelding voor dat ene shot, als hij zit opgesloten in de isoleerruimte. Beginnend op z'n gezicht en dan achteruit tollend. Cool gedaan.

Kleine 3*, vanavond deel 2.