Meningen

Wat was ik blij toen die kinderen eindelijk ontvoerd werden, zeg. Intro is veel te langdradig, saai, en verschrikkelijk geacteerd. Maar eens we daar voorbij zijn kan de fun beginnen, of niet? Nee dus. Zelden actiescènes zo slecht in beeld weten brengen. Editing zit er elke keer naast, het is rommelig, en tot overmaat van ramp doet Neeson ook nog eens elke keer hetzelfde trucje. Na een tijdje heb je het dan wel gezien. Geen enkele toffe quote, coolheidsfactor 0, visueel amper wat te beleven (die autoscènes op het eind waren nog wel leuk), zwakke soundtrack en rampzalig einde.

Rommel. 1*

Takeshis' is echt een hele bijzondere film. Takeshi Kitano neemt zelf een dubbelrol op zich van enerzijds Beat Takeshi, een acterende superster, en anderzijds diens dubbelganger Kitano, een ietwat verlegen kleine winkelier die zonder daar echt in te slagen een carrière als acteur nastreeft. De regisseur zelf die de twee hoofdrollen op zich neemt en de personages ook nog eens naar zichzelf vernoemt. Verwarrend, zegt u? Dan heeft u de film nog niet gezien. De werelden van Beat en Kitano lopen dwars door elkaar heen, en ook de rest van de acteurs nemen dubbelrollen in beide werelden op zich. Het is meteen ook de grote kracht van Takeshi's: dingen uit het ene leven die vaak op een surreële manier terugkomen in de andere, flashbacks, een niet-chronologische vertelwijze. Het klinkt ingewikkeld, maar deze film is allesbehalve een breinkraker omdat de film helemaal niet aanvoelt alsof het zelf een ingewikkeld verhaal verteld dat in mekaar gepuzzeld moet worden. In tegendeel, deze film is een en al fun. Veel leuke grappen en geweldige, absurde scenes maken het allemaal zeer genietbaar, terwijl Kitano toch vooral de draak lijkt te steken met zichzelf.

Na afloop bleef ik met een raar gevoel achter, ik zal waarschijnlijk wat meer Kitano's en een herkijk nodig hebben om alles wat beter te kunnen plaatsen. Maar een ding weet ik wel zeker: deze film was boeiend van begin tot eind. 3.5*

Meta.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik een hele tijd nodig heb gehad om te wennen aan de structuur van Talking Head. Dit is dan ook niet zomaar een film, al begint wel vrij conventioneel. De deadline voor de langverwachte animatiefilm 'Talking Head' komt dichterbij, maar de regisseur is sinds enige tijd vermist. Daarom wordt Rei Maruwa ingehuurd, een zogenaamde shaduwregisseur die perfect elke stijl kan nabootsen. Hij moet het hele project weer op de rails krijgen, maar de dingen nemen een dramatische wending als de leden van de crew een voor een vermoord worden teruggevonden.

Wie na het lezen van het plot een heuse thriller verwacht, zal van een kale reis thuiskomen. Dat plot dient enkel maar als kapstok voor Oshii om kort de geschiedenis van de film te bespreken en zijn visie over film te geven. Beeld, geluid, kleurgebruik, editing; alle facetten van het maken van het film komen aan bod en Oshii heeft op al deze zaken een interessante kijk. Deze visie wordt niet allen in de dialogen (al zijn het eerder monologen) weergegeven, maar ook visueel. De film neemt ons mee achter de scherm, maar blijft tegelijkertijd wel een film. Sets die duidelijk zichtbaar in beeld verschijnen, autoritjes in een stilstaande auto...soms leek het wel toneel, maar dan wel toneel dat subliem in beeld wordt gebracht. Prachtige kadreringen en een geweldig mooie rode gloed doorheen de hele film zorgen ervoor dat er naast het filosoferen over film ook aan het visuele genoeg aandacht kan worden gegeven.

Na het einde van de film had ik gisteren geen idee hoe ik dit zou moeten raten, maar na een nachtje slapen kan ik gerust zeggen dat dit echt gewoon een heerlijke film is. Interessante overpeinzingen, visueel hoogstaand, vaste componist Kenji Kawai weer in optima forma en een geweldig einde. Geef jezelf de tijd om even te wennen in het begin, en je zal echt wel beloond worden. 4*.

Nu Scorsese weer in het middelpunt van de belangstelling staat, vond ik het een mooie tijd om eens wat oude films van de man te zien. Taxi Driver was alvast een fijne meevaller.

Erg interessant concept, vooral. Travis is een erg interessant personage, en een karakter dat mooi evolueert doorheen de film. Uiteraard is dit ook de verdienste van De Niro, die de film moeiteloos draagt. Lees veel negatiefs over de soundtrack, maar die vond ik net iets bijdragen. Beetje repetitief, maar zorgt wel voor de juiste sfeer. Visueel paar mooie dingen, en ook het camerawerk kan bekoren (dat overzichtsshot na de finale!). Na een uurtje zakte alles wel een beetje in, Scorsese weet het niveau geen hele film vast te houden (hopelijk krijg ik nu geen shitstorm over me heen), maar er blijft nog voldoende over voor een 3.5*.

So you're...Ninja Mutant Turtle Teenagers?

Teenage Mutant Ninja Turles. Ik ben eigenlijk nét iets te oud om de hype goed te hebben meegemaakt. Ik ken ze uiteraard wel en heb wel eens wat afleveringen gezien van de animatieserie, maar ik behoor toch eerder tot de paar jaar oudere Pokémongeneratie. Ik wist dus dat jeugdsentiment deze film niet zou kunnen redden, en toch had ik eigenlijk wel zin in een avondje hersenloos vermaak. En ondanks de lage score heb ik dat eigenlijk wel gekregen.

Laat ik echter voor de duidelijkheid eerst dit vooropstellen: Teenage Mutant Ninja Turtles is geen goede film. Ondanks het simpele verhaaltje slagen de schrijvers erin om het verhaal toch ontzettend warrig te maken en heel wat vragen op te roepen (Waarom had Splinter het mutagene nodig en niet gewoon een dokter? Hoe is het eigenlijk afgelopen met Sacks? Is het echt mogelijk om in hartje New York een vallende toren op te vangen en toch door geen enkele mens gezien te worden? En waarom precies werkte die bunny-hop eigenlijk tegen Shredder?). Ik ben best bereid een oogje toe te knijpen voor dat soort lui schrijfwerk, zeker in dit soort films, maar dan moet je mij ook geen tijd geven om over dat soort dingen na te denken. Een entertainende rit is deze film helaas maar bij momenten. Liebesman probeert het tempo er wel in te houden, maar zodra alle intenties zo ongeveer duidelijk worden begint de film toch onvermijdelijk te slepen en is het aftellen naar de voorspelbare finale. Visueel valt er ook niet zo heel veel te beleven. De invloed van Bay is duidelijk, maar als deze film een ding bewijst is het toch dat Bay nog een niveautje hoger acteert qua bombastische blockbusters in elkaar draaien (al moet de kanttekening wel gemaakt worden dat de budgetten die Bay ter beschikking krijgt ook wel hors catégorie zijn).

Dat gezegd zijnde heeft deze film wel een paar leuke troeven, en de grootste daarvan is de humor. Grote franchises en series worden lekker door de mangel gehaald, van Batman ( 'Stop doing your Batman voice' ) tot Lost ( 'I so did not understand the ending of Lost' ), en er zit ook genoeg zelfspot in. Wie de vier Turtles net voor de grote finale een halve minuut laat beatboxen in een lift (beste scène uit de film) weet welk soort film hij aan het maken is. Acteergewijs is er ook weinig te klagen: Megan Fox zit eigenlijk best goed in haar rol van April O'Neil, Will Arnett is altijd grappig (props ook aan Liebesman voor de subtiele 'Arrested Development'-verwijzing) en William Fichtner voldoet wel voor dit soort rollen. Ook de voice acting van de Turtles is best goed.

Er is heel wat mis met deze TMNT-reboot, maar de vele culturele verwijzingen, humor, en paar leuke scènes maken dit toch een draaglijk filmpje voor wie het verstand even helemaal wil uitschakelen (of gewoon fan is van het achterwerk van Megan Fox, want dat komt zo opvallend vaak in beeld dat het een plaatsje op de aftiteling had verdiend). 1,5*.

Erg fijn.

Ik merk dat terwijl ik deze review schrijf, ik alweer een smile op m'n gezicht krijg. Wat een onzin, deze film. Maar dan wel sterk in beeld gebrachte, ondersteund door een coole soundtrack, dikke grijns opwekkende onzin Big grin

Zit echt een hels tempo in de film, dat in sommige scènes dan nog wordt opgetrokken. Verder visueel sterk, met felle camerabewegingen en razende editing. Design is ook best cool: alles heeft de feel van pure randomness, wat alleen maar goed is in een film als deze. Soundtrack is perfect wat je mag verwachten: een heel metalen sound. Industrial all the way.

Acteerprestaties zijn goed genoeg, verhaaltje is goed genoeg, verder is het gewoon genieten van de sfeer en de weirdness. Gave climax ook. Dikke 3,5*.

Amateurproject met alle daarbij horende charmes, maar helaas ook alle daarbij horende minpunten.

Positief is zeker en vast het geweldige idee: een vervloekte kalkoen die mensen uitmoordt. Ook gewoon een heerlijk personage met erg flauwe en dus grappige oneliners. Op een paar scènes na (Turkey bij die politieagent aan tafel, hilarisch! ) is de uitwerking echter ondermaats. Visueel botst Downey logischerwijs op de limieten van zijn budget, maar de personages voegen weinig toe en de kills zijn redelijk saai.

Charmant en een leuk idee, maar op enkele uitzonderingen na matige uitwerking. 1.5*.

Stuk beter dan het eerste deel.

Deze sequel het volgnummer '3' meegeven en de fictieve film 'ThanksKilling 2' een prominente rol laten spelen in dit deel: het is symbolisch voor de geweldige ongein van deze reeks.

Waar ThanksKilling nog last had van een beperkt budget en op een aantal vlakken een erg amateuristische aanpak, zijn die euvels in deze opvolger grotendeels verdwenen. Downey heeft nu de middelen om zich volledig creatief te laten gaan en doet dat met verve. Het leidt er toe dat de nog steeds vuilbekkende en moordlustige kalkoen Turkey minder de centrale figuur is, maar langs de andere kant wordt dit opgevangen met een heleboel nieuwe kleurrijke personages. Onder meer een pop op zoek naar haar verstand, een oma die zich op hiphop heeft gestort, en twee vrienden met een bizarre pretparkdroom passeren de revue.

Ook in de structuur van de film zit in vergelijking met het eerste deel heel wat meer creativiteit. De overvloed aan ideeën maakt dat de film nergens inzakt, ook al zijn sommige ideeën al leuker of beter uitgewerkt dan anderen. Ook de humor varieert van erg flauw tot heel erg flauw, maar dat is in dit soort filmpjes helemaal geen probleem, integendeel.

Erg creatieve film, genoeg humor en wat gore erbij. Fijn filmpje. 2.5*.

Aardig.

Wel een andere film dan ik verwachtte. Had het idee dat het plot veel meer rond een groeiend onderling wantrouwen en paranoia zou draaien, maar uiteindelijk bleek dit in de kern gewoon een redelijk straight forward 'dood het monster'-filmpje te zijn. Ik zeg in de kern, omdat er gelukkig wel nog meer speelt. De discussie tussen wetenschappers en militairen zorgt voor een aantal interessante momenten.

Lekker vlot filmpje verder. Dialoog en acteerwerk voldoen zonder meer, enkel het wezen zelf stelt wat mij betreft toch een beetje teleur. Zijn intelligentie blijkt wel door bepaalde acties buiten beeld, maar eens in beeld blijft daar weinig van over. Al bij al leuk om eens gezien te hebben, maar lang blijven hangen gaat dit niet doen. 2.5*.

Verhaal speelt zich af ten tijde van de Koude Oorlog. Informatie is levensbelangrijk, en aldus zijn inlichtingendiensten een cruciale pion in dit grote potje Stratego. Wanneer blijkt dat er een spion zich schuilhoudt in de allerhoogste kring van de Britse geheime dienst MI-6, wordt George Smiley teruggehaald uit pensioen om orde op zaken te stellen.

Eerst en vooral wil ik even de loftrompet bovenhalen voor Alfredson. Erg fijn afwerking, korrelig, en veel vale kleuren. Helpt perfect om een stoffig, maar toch benauwd sfeertje te creëren waar deze film grotendeels op drijft, en ook de camera staat altijd op de juiste plaats. De actie wordt beperkt tot enkele scènes, maar dat komt de film ook ten goede. Suspense voert hier de boventoon en is ruim aanwezig.

Alfredson wordt ook ruim geholpen door z'n cast. Het kruim van de Britse acteursgilde wordt samengebracht en stuwt elkaar duidelijk naar een hoger niveau. Oldman is fantastisch (ik moet The Artist nog zien, maar ik kan me niet voorstellen dat Dujardin die Oscar echt verdiende boven Oldman) als Smiley, Cumberbatch is sowieso een persoonlijke favoriet, Mark Strong schudt de Ritchie-rollen moeiteloos van zich af, en ook de rest van de cast is goed op dreef.

En dan nu het lastige deel, en de reden waarom ik nog geen score heb toegekend aan deze film. Na m'n kijkbeurt gisteren vond ik de vele subplotjes onnodig en het einde zwaar teleurstellend, meteen ook de reden dat ik in de loop van de dag m'n oorspronkelijke 3.5* naar 3* terugschroefde. Maar de film bleef door m'n hoofd spoken en hoe meer ik las, hoe meer lijntjes zich weer samenvoegde en het me verraste hoe ik sommige dingen heb kunnen missen. Het plot is dan ook erg complex te noemen, van die orde dat even met de ogen knipperen eigenlijk al genoeg kan zijn om iets belangrijks te missen. En ik heb het gevoel dat ik iets te veel met m'n ogen heb geknipperd.

Sfeer, beeld en cast zijn alvast goed voor 4*, de herkijk binnenkort schept hopelijk duidelijkheid over de uiteindelijke score.

-

Even van moeten bekomen, want niet helemaal wat ik verwacht had. Dit is de tweede zogenaamde J-Sploitation die ik zie, nadat Machine Girl nogal meeviel. Ik had een gelijkaardige film verwacht, en hoewel er zeker een heleboel gelijkenissen te trekken zijn is Tokyo Gore Police toch nog wel op alle gebied een stapje verregaander.

Om te beginnen de gore. Ik las ergens dat de hoeveelheid bloed die in deze film zit, ongeveer moet overeen komen met de hoeveelheid zeewater in Titanic. Het zal er in ieder geval niet erg ver van af zitten. Vanaf de fantastische opningscène vloeit het bloed zoals verwacht rijkelijk. Wacht, zei ik 'vloeit'? Excuseer, dat moet uiteraard 'spuit' zijn. Bloedfontijntjes all the way and I loved it. Toch is het niet het bloed dat mij de meeste ongemakkelijkheid heeft bezorgd. De film switcht naast de vele lolligheden heel af en toe naar een serieuzere toon (waarmee ik niet wil zeggen dat de film zich serieus neemt, want dat is absoluut niet het geval). Ik denk hierbij vooral aan de scène waarin misvormde vrouwen verkocht worden als sexueel speeltje. Slik. Die gaat nog even nazinderen.

Het verhaal focust zich op Ruka, die op jonge leeftijd haar vader is kwijtgeraakt en nu net als haar vader voor haar bij de (geprivatiseerde) politie werkt. Ze is gespecialiseerd in het uitschakelen van zogenaamde 'engineers', criminelen die hun lichaam op een of andere wijze hebben gemodificeerd door een tumor in hun lichaam in te planten en zo te sterk zijn geworden om door normale agenten uitgeschakeld te worden. Niet bepaald een standaard verhaaltje, en Nishimura gebruikt het zelfs om wat maatschappijkritiek in de film te steken, altijd leuk. Het hoeft geen betoog dat de 'engineers' excuses zijn voor het designteam om hun fantasie de vrije loop te laten, en we worden niet teleurgesteld. Een man met een gigantische penis als kanon, een vrouw met een krokodillenbek in plaats van benen, en een soort SM-achtige vrouw wiens armen en benen zijn vervangen door zwaarden en zich voortbeweegt op haar 4, nja, 'poten'. Ontzettend creatief.

Gelukkig is er nog de humor om alles mee te relativeren. Die komt van verschillende kanten. Het design uiteraard, maar doorheen de film zitten er ook reclamefilmpjes die vaak all-out hilarisch zijn. Een soort 'boodschap van algemeen nut'-filmpje waarin mensen wordt uitgelegd dat je ook 'nee' kan zeggen tegen harakiri, maar vooral het filmpje waarin een paar schattige schoolmeisjes een mesje aanprijzen dat 'ideaal is om jezelf mee te snijden' Zit ook genoeg zwarte humor doorheen de film, zodat je nooit echt lang moet wachten tot de volgende grijns. Ook visueel is dit absoluut een voltreffer. Ik had een film verwacht die er amateuristischer zou hebben uitgezien, maar dat was absoluut niet het geval. Tof camerawerk, soms mooie belichting en sommige shots (de hier al aangehaalde parapluscène vooral) zijn echt prachtig geschoten.

Verveelt geen seconde, gigantisch over-the-top, veel humor, visueel en soundtrack dik in orde. Dikke 4*

Oh ja, ook nu weer een geweldig sexy pakje voor de vrouwelijke lead. Dat wou ik toch nog even melden.

Minder dan L'Eden et Après, maar ook dit was weer interessant. Zoals hierboven al gezegd klopt het plot niet helemaal. Het is inderdaad Grillet zelf die in de trein een film bedenkt, die we dan ook meteen zien. Klinkt een stuk ingewikkelder dan het is, Grillet gebruikt het concept vooral humoristisch en relativerend.

Verder wel aardig. Grillet experimenteert (met mate) en dat levert een paar ingenieuze shots en bij wijlen een meeslepende editing op. Trintignant doet het ook prima. Lekker koel, met soms erg droge humor.

Wel een cool filmpje, al bij al. Kleine 3,5*.