Meningen

Redelijk geschifte zwarte komedie over een filmploeg die oorspronkelijk een gangster volgt in z'n misdaden en persoonlijke leven, maar meer en meer betrokken wordt bij de misdaden zelf.

Eerst en vooral, hulde voor Poelvoorde zelf. Een film als deze die zo erg geconcentreerd is op één personage staat of valt met met de acteur, en Poelvoorde zet werkelijk een glansprestatie neer. Met een nagenoeg perfecte timing zet hij het nagenoeg voltallige scala aan emoties neer. Hij zet het hoofdpersonage, de gangster Ben, neer als een meedogenloze klootzak, maar toch ook weer niet. Hier schuilt meteen ook de grote kracht van de film. Ben vermoordt oude vrouwtjes, postbodes en zelfs kinderen zonder enige scrupule of spijt, maar hangt tussendoor wel de intellectuele criticus uit. Het is een speciaal soort humor, maar voor mij werkte het wel als hij op een bijna ontroerende manier en met verwijzingen naar grote kunstenaars de problemen van onder andere de esthetiek en vereenzaming in sociale woonwijken bespreekt, en een paar minuten later doodleuk zo'n vereenzaamde bejaarde vermoordt om het huis leeg te plunderen.

De film is geschoten in zwart-wit, waarschijnlijk om de controversiële scènes wat minder duidelijk in beeld te brengen, maar het geeft de film wel een speciaal sfeertje. Visueel soms enkele leuke shots, maar vooral de editing valt op, erg strak.

Erg leuke film, perfecte lengte, erg veel humor, en een boodschap die nog altijd relevant is (hoe ver willen we en mag reality-tv gaan?). Heb me uitstekend vermaakt.

Dikke 3.5*

Tofjes.

Eigenlijk alleen gekeken omdat ik erg geïnteresseerd ben ik politieke communicatie, maar viel beter mee dan verwacht. De echt flauwe humor wordt tot een minimum beperkt, en het politieke systeem wordt harder aangepakt dan ik gehoopt had. Film wordt uiteraard gedragen door Ferrell en Gallifianakis. Die eerste komt wat mij betreft het beste uit de verf, al doet Gallifianakis het ook meer dan degelijk. Leuke bijrollen ook, McDermott had wat mij betreft nog een iets grotere rol mogen krijgen en de Koch brothers worden heerlijk door de mangel gehaald. Fijn wegkijkertje. 3*

Degelijke Aveng...nee wacht, dit is blijkbaar een Captain America. Ach ja, het zal allemaal wel.

Was vooraf een beetje bang voor de lange speelduur en dat bleek niet onterecht, 2,5 uur is gewoon te lang voor dit soort films. Laatste half uur is er echt wel teveel aan. Dat de film desondanks gehaast aanvoelt en personages amper worden ontwikkeld ligt natuurlijk aan het belachelijk aantal superhelden dat z'n opwachting mag maken. Leuk voor op de poster en in de trailer, maar beter wordt de film er niet van.

Toch doet Civil War een paar dingen best goed. Fijn om te zien dat The Avengers eindelijk eens worden geconfronteerd met de gevolgen van hun acties, zowel juridisch als emotioneel. De bijhorende onderlinge discussie was ook best leuk om te volgen, vond het best jammer dat het plot zich daarna verplaatste richting Bucky. Werd toch wel beduidend minder interessant vanaf dan, al vond ik het uiteindelijk best een verademing dat de wereld voor een keer eens niet gered moest worden.

Acteerwerk is zoals altijd ook op niveau, met speciale vermeldingen voor Downey Jr. (weer de beste), Martin Freeman (leuke verrassing) en Daniël Bühl (prima atypische bad guy, zou geen straf zijn om hem later weer terug te zien). Russo's maken er verder ook wel weer een vlotte film van. Die actiescènes in Lagos en de grote showdown mochten er best zijn.

Overdaad aan superhelden, net iets te lang, maar al bij al genoeg leuks voor een voldoende. 2,5*

Prima.

Origineel found-footage filmpje met z'n gebreken, maar ook met een pak charme. Drie tieners stuiten op een geheimzinnige krachtbron ergens in een gat in de grond. Even dreigt het fout te gaan, maar ze weten toch te ontsnappen en beseffen al gauw dat ze zelfs over paranormale krachten beschikken. Wat begint als een onschuldige gave om onschuldige grapjes mee uit te halen, dreigt algauw uit te hand te lopen als hun krachten alsmaar toenemen.

Origineel in meerdere opzichten. Found-footage is groot geworden in het horrorgenre, maar bewijst hier dat het ook in andere genres z'n toepassing kan hebben. In Chronicle is het meer dan een gimmick, het helpt de kijker om zich mee te verplaatsen in de psychologische toestand van de personages, in het bijzonder Andrew. Visueel verder best aardig, met een paar leuke scènes en verrassend goeie special effects. Plot is interessant. Wat een verademing dat er nog regisseurs zijn die beseffen dat mensen die plots over superkrachten bezitten, niet meteen de drang voelen om de wereld te redden. De krachten zorgen zelfs voor serieuze psychologische ontwikkelingen. Gave scène trouwens, die 'apex predator'-monoloog van Andrew. Niet alle acteerprestaties zijn even goed, maar de hoofdrolspelers doen het meer dan degelijk.

Al bij al cool filmpje. Lekker vlot en fris door het originele idee, en interessante insteek. 3.5*

Uitstekend.

Ik kan deze review moeilijk anders beginnen dan met een ode aan cinematograaf Vittorio Storaro. Van de onheilspellende rode gloed uit het openingsshot tot het sterke camerawerk tussen de bomen in de finale, Storaro levert hier echt wel zijn visitekaartje af. Vooral de shots waarin de kale, strakke architectuur een hoofdrol speelt zijn prachtig gekadreerd en stuk voor stuk pareltjes. Naast een puur esthetische functie heeft de cinematografie ook een belangrijke rol in het vertellen van het verhaal. In de scène waarin Plato's allegorie van de grot ter sprake komt bijvoorbeeld is het erg knap hoe gespeeld wordt met licht en schaduw om de dialoog kracht bij te zetten. De soundtrack weet het hoge niveau van het visuele luik zelden echt bij te treden. Storen doet het nooit, maar echt iets toevoegen helaas ook niet.

Gelukkig is dat het enige puntje van kritiek dat ik kon verzinnen, want voor het overige haalt deze film een ontzettend hoog niveau. Bertolucci geeft een analyse van de opkomst van het Italiaanse fascisme via zijn hoofdpersoon Marcello Clerici. Waar Europa getraumatiseerd uit de chaotische Eerste Wereldoorlog kwam, wordt Clerici achtervolgt door trauma's uit zijn jeugd. De uiterlijk kille maar inwendig met zichzelf worstelende Clerici, overigens uitstekend gespeeld door Jean-Louis Trintignant, zoekt in het fascisme naar een vorm van stabiliteit en conformiteit in zijn leven. Hij trouwt met de naiëve Giulia en krijgt de opdracht om zijn oude, antifascistische professor te vermoorden. De confrontatie met professor Quadri en diens biseksuele vrouw Anna ontspint zorgt er echter voor dat Clerici nog meer in de knoop komt met zichzelf en zijn overtuigingen. In de scènes tussen Clerici en Anna maar vooral tussen Giulia en Anna is de spanning bijna voelbaar, uitmondend in een geweldige finale met eerst de fantastische dansscène, dan de moord en tenslotte de belangrijke epiloog waarin duidelijk wordt dat Clerici nog steeds geen innerlijke rust heeft gevonden .

Cinematografisch pareltje, erg interessant plot en overtuigende acteerprestaties. Mijn eerste Bertolucci heeft heel wat indruk gemaakt. 4*

Cinema!

Tijdens de opening credits wordt al duidelijk dat dit een speciale film wordt wanneer de naam van de costume designer prominent in beeld komt. Normaal wordt diens naam gereserveerd bij de aftiteling, ergens tussen de vierde cameraman en de broodjesverantwoordelijke. Het betreft hier dan ook niet zomaar een naam, maar een naam als een klok: Jean Paul Gaultier. Mijn kennis op het vlak van mode zou ik miniem durven noemen, maar als die naam al bij mij een belletje doet rinkelen ga ik ervan uit dat we hier met een befaamd ontwerper te maken hebben. Dat zo iemand de kostuums verzorgt, is dan ook symbolisch voor de aandacht die aan het uiterlijk van de film wordt gegeven.

The Cook,... speelt zich af op slechts een paar locaties, maar die locaties zijn allemaal tot in de puntjes afgewerkt en rijk aan details. Met geweldige, lang aangehouden tracking shots verplaatst Greenaway de actie tussen de grauwe keuken vol zwoegende figuranten, de helwitte toiletten, en het exuberante restaurant. In het restaurant kom je ogen te kort om alle details te bekijken: een felrode kleur domineert de hele locatie, maar verder trekken planten, kandelaars, excentriek uitgedoste klanten en butlers en vooral het gigantische 'Banquet of the Officers', een schilderij van Frans Hals, de aandacht. Niet alleen hebben de locaties hun eigen stijl, ook de soundtrack is heel verschillend. In de keuken is het de jonge keukenhulp die met zijn zang voor een aparte sfeer zorgt, op de andere locaties levert Michael Nyman uitstekend werk met een soundtrack die perfect aansluit bij de visuele weelde.

Het restaurant waarvan sprake behoort toe aan Albert Spica, de dief uit de titel. Spica is een gewelddadige, boertige maffiosi die door het intimideren van mensen en door zich te omringen met een bende hielenlikkers constant de aandacht naar zich toe trekt. Hij ratelt de hele tijd door, valt mensen lastig als hij daar zin in heeft en duldt geen tegenspraak. Spica wordt perfect geportretteerd door Michael Gambon, die absoluut een pluim verdient voor zijn prestatie. Spica's grootste slachtoffer is zijn vrouw Georgina (Helen Mirren), wiens leven enkel maar bestaat uit naast haar man zitten en fysiek en verbaal vernederd worden. Tenminste, tot ze in het restaurant oogcontact maakt met Richard. Richard is het complete contrast van Spica: hij is zwijgzaam, intelligent en geeft Georgina de aandacht die ze mist. Ze beginnen een affaire onder Spica's neus, die door zijn egocentrisme daar niets van merkt. Wanneer het toch misgaat, breekt de hel los.

Vanaf het eerste moment had de film me in z'n greep met z'n toneelachtige acteerwerk, sterke soundtrack en perfect afgewerkte locaties. Na een goeie drie kwartier begon het echter wat in te zakken, ook omdat er weinig evolutie in het verhaal zat. Na het uitkomen van het overspel schakelt de film weer een versnelling hoger en is het weer genieten, om af te sluiten met een geweldige finale die nog even gaat nazinderen. Jammer van het slepende middenstuk dus, maar verder valt er genoeg te genieten. 3.75* eigenlijk, ik hou het voorlopig op een hele dikke 3.5*. Voor wie geïnteresseerd is in aparte cinema wel absoluut een must-see.

Zat echt véél meer in.

Stop-motion is en blijft een geniale techniek, maar Burton doet er amper wat mee. Zitten zeker enkele mooie shots in, vooral als er gespeeld wordt met de belichting in combinatie met de soms mooie achtergronden, maar verder wordt hier vooral een groot gebrek aan creativiteit tentoongesteld op alle mogelijke manieren. Saaie, clichématige hoofdpersonages en ronduit vervelende nevenpersonages (die oorwurm ), simpel verhaaltje, en vooral enorm matige songs. Zaten wel een paar leuke momenten in (de pianoscènes), maar had er echt wel meer van verwacht. 2.5*

Niet altijd even geslaagd, maar del Toro blijft wel een van de meest unieke (Hollywood)regisseurs.

Hoewel Mia Wasikowska weer schattig as usual is en ook Hiddleston en Chastain degelijke prestaties neerzetten, is de echte ster van de film voor mij het prachtige landgoed. Piepend en krakend langs alle kanten, heerlijke gedetailleerd aangekleed, die rode klei die zich dreigend door de vloer en door de waterkranen een weg probeert te banen. Aan sfeer heeft deze film geen gebrek.

Helaas weet del Toro die sfeer nooit echt te vertalen in een écht goeie film. Het script mist body, puntje-van-de-stoel suspense is er nooit en visueel wordt het nooit saai maar ook nergens meer dan degelijk.

Veel potentie die niet altijd benut wordt, maar wel uniek genoeg om twee uur te boeien. Dikke 3*.