Meningen

Waardeloos.

Het begon nog wel aardig, met een leuke intro en een fragment van de geweldige Bill Hicks. Helaas gaat deze 'documentaire' daarna al heel snel erg stevig uit de bocht, om daarna nooit meer in de buurt van de baan te komen. Zeitgeist bestaat voor het grootste deel uit overdrijvingen, verdraaiingen, uit de context gehaalde quotes, tot zelfs ronduit verzinsels. Het blijft erg fascinerend om te zien hoe complotdenkers mensen die niet meegaan in hun fantasieën ervan beschuldigen alles zomaar aan te nemen zonder zelf de dingen te onderzoeken, terwijl even googelen al volstaat om de meeste claims die hier gemaakt worden te ontkrachten. Enfin, alle discutabele stellingen die de film opwerpt ontkrachten zou me te ver leiden, gelukkig hebben anderen dat al gedaan. Zie bijvoorbeeld hier: Zeitgeist, the movie Debunked - Part One - Zeitgeist Exposed - Skeptic Project - conspiracies.skepticproject.com

1*

Mja.

Gelukkig een stuk volwassener en interessanter dan het eerste deel. Weg zijn de dwaze complottheorieën, in plaats daarvan krijgen we een analyse van de huidige maatschappij en een eventueel nieuw model voorgeschoteld.

Delen I en II zijn boeiend, hoewel het eerste deel nogal wat open deuren intrapt. Kwam op mij over alsof de makers het idee hebben dat de invloed van omgevingsfactoren in het algemeen niet wordt erkend. Ik heb toch echt op school geleerd dat in het 'nature vs. nurture'-debat beide factoren een rol spelen. Deel II neemt ons huidig economisch model op de korrel. Veel van de aangehaalde zaken zijn in mijn ogen terecht. De toenemende ongelijkheid is een groot probleem, en het model van de vrije markt kent enkele serieuze tekortkomingen. So far, so good.

Deel III en IV behandelen de oplossing die de Zeitgeist Movement naar voor schuift, de zogenaamde Resource Based Economy. Die is, hoe zeer ze het ook zelf ontkennen, erg utopisch. Dat naar schatting 3% van de bevolking nog zou moeten werken is volgens mij niet wensbaar en niet werkbaar. Ten eerste heb je nu eenmaal nog genoeg mensen nodig (dokters, psychiaters, leraars, architecten om er maar een paar te noemen), en ten tweede vraag ik me af hoe men die mensen gaat motiveren? Men spreekt over het bannen van ongelijkheid, maar als ik en mijn buurman in het systeem allebei onze behoeften kunnen vervullen terwijl de ene werkt en de andere niet, gaat dat toch spanningen veroorzaken. Dat is echter niet het grootste probleem dat ik zie met dit systeem, want dat is het negeren van Adam Smiths marktmechanisme. Behoeften van mensen in kaart brengen via een ander systeem heeft tot op heden nog nooit gewerkt en zie ik ook moeilijk werken in de toekomst. Zelfs de krachtigste supercomputer kan moeilijk alle menselijke behoeften in kaart brengen. Verder stel ik mij ook ernstige vragen bij het verdelingsmechanisme. Wie beslist er hoeveel grondstoffen we gaan gebruiken per dag/week/jaar? Ik ben zeker geïnteresseerd in andere alternatieven op het huidige systeem en zal nog wel wat verder opzoekwerk verrichten (ik zag al een TedX-filmpje van Peter Joseph dat hopelijk al iets meer duidelijkheid brengt), maar voorlopig zie ik weinig heil in dit systeem.

Al bij al boeiende documentaire die wat betreft het huidige systeem een paar rake punten aanhaalt, maar een oplossing naar voren schuift die niet weet te overtuigen. 2.5*.

Het is eindelijk gebeurd. De klik op de knop voelde bijna als een sacraal moment in mijn persoonlijke filmgeschiedenis. Een illustere naam die weinig teweeg brengt bij de man in de straat, maar des te meer bij mensen die zich verdiepen in film. Ik word overvallen door de vreugde dat ik nooit meer met het schaamrood op de wangen moet toegeven dat ik nog geen enkele film van deze, zo wordt hier en daar gefluisterd, grootmeester gezien heb. Het is iets na drie 's nachts, en mijn eerste film van Andrey Tarkovskiy zit er net op.

Alle gekheid op een stokje ben ik toch blij dat ik Zerkalo heb gekeken, al zou 'ervaren' juister zijn. En dat is belangrijk. Want hoewel ik niet alles wat Tarkovskiy probeert kan smaken, het is overduidelijk dat de man cinema maakt en dat kan ik wel appreciëren. Zerkalo is eigenlijk één grote, gefragmenteerde waas. Zitten er stukken droom tussen? Herinneringen lijkt aannemelijk, maar welke dan? En zit er ook een 'werkelijkheid' in? Vast wel. Dan is er nog de onderliggende boodschap. Zit er een rode draad in? Moeten we het maatschappijkritisch bekijken, filosofisch? Het is allemaal heel onduidelijk nu. Dat zal vast wel beteren als ik over de film ga nadenken, wat ga lezen, en een herziening zal ook wel helpen. Punt is dat dit allesbehalve een conventionele film is, er zullen genoeg lagen zijn om in te verdiepen. Puntje voor Andrey.

Visueel is het soms geslaagd, soms minder. Maar zoals gezegd, Tarkovskiy probeert heel veel. Om maar wat te noemen, scènes in kleur, sepia en zwart-wit lopen onwillekeurig doorheen elkaar in de film. Bij momenten is het erg mooi (zoals bij het plafond dat loskomt), soms gewoon saai. Dat geldt ook voor de hele film. Sommige scènes zijn erg boeiend, maar soms wordt het ook wat langdradig en op het eind gaat de film ook wel een beetje slepen. Soundtrack is ook mooi en bij vlagen enorm sfeerondersteunend, net als die gedichten die werden voorgelezen. Mooi voorbeeld van het belang van taal in een film.

Al bij al zeker tevreden. Ben allesbehalve afgeschrikt, integendeel, ben zeer benieuwd geworden naar de rest van het oeuvre. Top vond ik het zeker niet, maar wel goed. 3.5* voorlopig.

Mja. Beter dan verwacht wel, gelukkig.

Film focust zich bijna voornamelijk op het opsporen, plannen, en uitschakelen van Osama Bin Laden door de Amerikaanse intelligentiediensten. Bigelow brengt het wel heel droog en framgentarisch, zelfs onderverdeeld in kleine hoofdstukken, en zoals hier eerder gezegd zich sterk houdend aan de feiten.

Grote probleem is de veel te lange speelduur (meer dan 2,5 uur!), in combinatie met het feit dat er visueel absoluut niks te beleven valt en je de zoveelste meeting na een tijdje ook wel weer gezien hebt. Gelukkig is het verhaal over het algemeen wel redelijk boeiend, hoewel nergens echt heel interessant. Film wordt gered door Jessica Chastain, die haar oscarnominatie wel verdient.

Nergens echt leuk, nergens echt vervelend, wel een half uurtje te lang. 2.5*

Fuck this clown.

Hell yeah. Zombieland doet bijna alles goed. Eerst en vooral de perfect gecaste rollen: Woody Harrelson is geweldig op dreef als de übercoole Tallahassee, Emma Stone is de perfect teasende eyecandy, en Jesse Eisenberg is perfect geknipt voor dit soort 'halve loser'-rollen. Eisenbergs voice-over werkt ook wonderwel. Wat ook werkt is de combinatie van actie en humor. De actie is lekker bruut, en de humor is gelukkig niet flauw en gewoon grappig. Voeg daarbij erg geslaagde keuzes in de soundtrack (For Whom The Bell Tolls!) en speelduur en je krijgt een erg tof filmpje. Het tempo had van mij nog iets hoger mogen liggen, maar verder uitstekend. Zombie Kill of the Week Dikke 3,5*.

Laat ik beginnen met te zeggen dat er een verschil bestaat tussen een onderwerp voor een documentaire objectief benaderen, en een objectieve documentaire maken. Dat eerste is voor mij absoluut geen voorwaarde voor een documentaire, het is zelfs maar de vraag of het mogelijk om als mens helemaal objectief tegen welk onderwerp dan ook aan te kijken. Dat Bergman al op voorhand duidelijk stelling neemt tegen Zwarte Piet of breder getrokken de aannames verdedigt die verder aan bod komen in de docu is dan ook wat mij betreft geen enkel probleem.

Een objectieve aanpak is echter wel een voorwaarde voor een geslaagd werkje, en het is onder meer op dat vlak dat Bergman toch wel een aantal keer zwaar de mist in gaat. Het probleem is dat ze de stellingen die ze naar voor brengt enkel staaft met dubieze testjes of anekdotische bewijzen. Ik snap dat het niet gemakkelijk is om (sluipend) racisme in harde cijfers te vatten, maar als je bijvoorbeeld constateert dat het werknemersbestand binnen de publieke omroep een slechte weerspiegeling is van de maatschappij moet je dat toch echt hard maken met een aantal cijfers. Met deze manier van werken bewijs je helaas helemaal niets.

Niet alleen inhoudelijk, maar ook qua structuur maakt Bergman er een beetje een rommeltje van. Het begint bij Zwarte Piet en eindigt bij de vooroordelen in elk van ons, maar tussendoor stuitert de docu echt alle richtingen uit. Sommige zijwegen zijn helemaal niet interessant (de persoonlijke kruistocht van Bergman tegen Zwarte Piet), anderen zijn wel interessant maar worden slechts vluchtig aangeraakt (zoals de vraag of vier blanke rechters wel een uitspraak kunnen doen in het dossier rond Zwarte Piet).

Het racismedebat is een van de belangrijkste van deze tijd en daarom is het zo jammer dat Bergman hier serieus uit de bocht vliegt. Journalistieke laksheid en een rommelige structuur maken dit een gemiste kans tot een waardevolle bijdrage.