Meningen

Teleurstellende klassieker.

Sowieso een heel andere film dan ik had verwacht. Weinig te merken van een post-apocalyptisch sfeertje en vond het ook verrassend dat Max in de laatste tien minuten pas echt 'Mad' werd. Cool Max in het begin (vond de openingsscène best leuk) kon ik ook nog wel pruimen, maar de stukken met Family Max waren er echt wel teveel aan. Nooit gedaan dat een actefilm van nog geen anderhalf uur zo zou kunnen slepen.

De autoscènes zijn verder wel aardig, Mad Max is op z'n best als de vaart er flink in wordt gehouden. Dat gebeurt helaas veel te weinig en zijn het vooral het amateuristische acteerwerk en de domme muziekkeuzes die een hoofdrol opeisen.

Kan ergens wel zien waarom dit een (cult)klassieker is geworden, zeker voor mensen die wat met auto's hebben, maar bij mij overheerst vooral 'erg amateuristisch' en 'heel erg verouderd'. 2*.

Beter dan het eerste deel.

Dit lijkt al meer op wat ik dacht dat de eerste Mad Max zou zijn. De intro en de twee groepen zorgen voor genoeg uitdieping van de wereld om die eindelijk ietwat geloofwaardig post-apocalyps neer te kunnen zetten. Gelukkig zijn vrouw en kind ook verleden tijd, het maakt Max meteen een stuk interessanter. Gibson zit ook wat beter in zijn rol, al vind ik het nog steeds niet heel overtuigend.

Vrij standaard actiefilmpje verder. Echt interessant wordt het nergens, maar vervelen doet het ook niet. 2,5*.

Mad Max, nu voor alle leeftijden.

Kon wel genieten van het eerste half uur. Goed was het allemaal niet, maar er zat wel een leuk, groezelig sfeertje in. Locatie zag er aardig uit, paar gekke personages en zelfs een vreselijk acterende Tina Turner paste er op een of andere manier wel bij.

Waarom Miller en Ogilvie daarna de film compleet omgooien is me een compleet raadsel. Bijna van het ene op het andere moment maken Barter Town en Tina plaats voor de woestijn en een cargo cult verhaaltje met kinderen. Wat ook het idee was, werken deed het totaal niet. Met het tempo verdween ook geleidelijk mijn interesse en zelfs een terugkeer naar de wat hardere actie op het einde kon het tij niet meer keren.

Kortom, onbegrijpelijke beslissing. Film had gewoon in Barter Town moeten blijven, de switch zorgde vooral voor verveling. Duidelijk de minste van de drie dus. 1,5*.

Degelijke actiefilm.

Vooral fijn dat Miller het tempo er stevig in houdt. Op een paar (jammer genoeg schijnbaar verplichte) rustpunten na dendert het lekker door en wordt er niet teveel tijd verspild met onzinnige zaken als plot of karakterontwikkeling. Het verhaal voldoet prima als kapstok voor de actie en de wereld en zijn personages worden net genoeg uitgewerkt om interessant te blijven, maar nooit zoveel dat het de film vertraagt. Vond die hele cultus ook best cool, gaf het allemaal een beetje meer diepte.

Actie zelf is goed, maar vond het verre van revolutionair. Het minimale gebruik van cgi is zeker een verademing in het huidige filmlandschap, je voelt het ook wel meteen dat de stunts 'echt' zijn. Helaas vond ik het ook wel een beetje slepen naar het einde toe, denk dat een film als deze ook wel in een half uurtje korter had gekund. Er is ook maar zoveel dat Miller kan doen blijkbaar met auto's die achter elkaar aan zitten.

Visueel wel oké met een paar mooie shots, soundtrack had wel veel beter gekund. Het kabbelt een beetje mee, maar nergens wordt het echt opzwepend. Acteerwerk is degelijk, met vooral Hardy die wat mij betreft een betere Max neerzet dan Gibson ooit heeft gedaan.

Best wel wat kritiek in mijn review, maar al bij al heb ik wel genoten van deze reboot. Als dit niveau wordt aangehouden zou ik het geen straf vinden nog een paar keer Hardy als Max aan het werk te zien. Half uurtje korter, betere soundtrack en dan zit er zelfs meer in. Dikke 3* voor deze alvast.

Degelijke docu, die wel duidelijk voor het grote publiek bedoeld is.

Ree houdt het allemaal relatief eenvoudig. Hij vertelt een simpel, maar goed opgebouwd chronologisch verhaal dat loopt van de kindertijd tot het eerste wereldkampioenschap. Wie Carlsen al kent hoeft geen grote verrassingen te verwachten, al waren de beelden uit zijn kindertijd en met zijn familie best leuk om te zien.

Enige minpuntje is dat de narratief die tijdens de Anand-Carlsen wedstrijd werd voorgesteld de dingen veel spannender maakten dan ze in werkelijkheid waren. Leek een beetje alsof Carlsen heel goed wegkwam met 2-2 tijdens de rustdag en na een relaxte dag met familie over Anand heen walste. In werkelijkheid kwam hij nooit echt in de problemen voor de rustdag en was het vooral Anand die matig speelde erna.

Al bij al vrij aardige docu voor wie Carlsen nog niet kent, anderen zullen hier niet veel mee missen. 3*.

Typische Ghibli, en dat bedoe absoluut ik in positieve zin. Miyazaki vertelt deze keer het verhaal van Kiki, een jonge heks die als stage een stad moet zoeken die nog geen heks heeft om zich daar te settelen.

Kiki's Delivery Service is op z'n best als er niet te veel gebeurt en de soundtrack en de sfeer het kunnen overnemen. Het levert weer enkele heerlijke scènes op, zeker als Kiki naar haar vriendin in het bos trekt. De finale had van mij niet gehoeven, voelde iets te Disney aan. Maar ach, dat doet weinig af aan het feit dat dit weer een knap geanimeerde, erg schattige feelgoodfilm is waar je helemaal in kunt wegdromen en ik weer gewoon uitkom op een solide 3.5*.

Superman die aangepakt wordt door Christopher 'Superhelden hebben wél een zwaar leven' Nolan en Zack 'Slooow-mooo' Snyder? Op papier de voorbode van een intelligent en entertainend project, in realiteit komt het nooit boven de middelmaat uit.

Wie had gehoopt dat Snyder en Nolan Superman in deze film tot een complexer figuur zouden boetseren , komt helaas bedrogen uit. Er zijn aanzetten, vooral in de eerste flashbacks, om hier werk van te maken. We zien een jongen die worstelt met zijn anders-zijn, door Snyder overigens stijlvol in beeld gebracht. Die toon wordt echter nergens doorgezet en zeker wanneer de cape wordt bovengehaald hervalt Superman al snel in een moreel onberispelijke superheld die zonder veel innerlijke strijd de 'juiste' kant kiest. Uiteindelijk vervelt de film dan ook al snel in een saai en erg voorspelbaar afgewikkeld verhaal, ook al door de niets toevoegende dialogen en omdat de humor zo vaak mogelijk achterwege wordt gelaten.

Toch is de film geen complete ramp, want na ongeveer een uurtje mag Snyder losgaan met het budget om New York bijna volledig in puin te leggen. Van wolkenkrabbers tot olietankers, werkelijk alles moet eraan geloven in flitsende actiescènes waarin de camera een paar leuke dingen doet. Visueel is dit zeker niet Snyders beste, maar voor het in beeld brengen van een goeie knokpartij ben je bij hem wel steeds aan het goede adres. Voor de soundtrack ging Snyder deze keer in zee met Hans Zimmer. Niet dat dat een slechte keuze is, maar de muzikale impact is zo wel een heel stuk minder dat in Watchmen of Sucker Punch.

Weinig spectaculairs is er ook te melden op het vlak van de acteerprestaties. Cavill mag eindelijk zijn lang gekoesterde droom vervullen en weet te overtuigen, net als tegenspeelster Amy Adams die charmeert met haar leuke uitstraling. Michael Shannon mist echter charisma als bad guy en ook Russel Crowe leek bij z'n hoofd al meer bij Noah te zitten. De automatische piloot is nooit ver weg.

Degelijke blockbuster zonder meer. 3*

Ps. Zack, volgende keer weer wat slow motion in de film? Alsjeblieft?

Vermakelijk.

Ik ben wel fan van dit soort filmpjes. Was alweer een tijdje geleden dat ik zo'n fout filmpje had gezien, en had er gisteren weer eens zin. Mega Python vs. Gatoroid dus. Naar aloude gewoonte uiteraard weer een fantastisch plot. Dierenrechtenactiviste Nikki vindt dat slangen niet in hokken, maar in de vrije natuur thuishoren. Met enkele kompanen gaat ze dan ook haar geliefde slangen bevrijden uit onderzoekscentra, waarna ze ze vrijlaat in natuurgebied Everglades. Hierdoor wordt de natuurlijke balans verstoord en neemt de populatie aan alligators af. Wat is het beste dat je dan kan doen? U had het uiteraard al geraden: de alligators kippetjes voederen die volzitten met steroiden, om ze sterker te maken. Dat is ook exact wat parkwachtster Terry doet. Alsmaar groeiende alligators en slangen die de eieren van de alligators opeten. Een vicieuze cirkel van alsmaar groter wordende beestjes.

Zelfs naar de standaarden van The Asylum een best wel warrig plot. Nu is het zo dat hoofdrolspeelsters in dit soort films meestal niet van slimsten zijn (tot de het laatste kwartier uiteraard, wanneer iemand plots met een geniaal plan komt), maar hier is het echt een opeenstapeling van waanzinnig onlogische acties. Acteerprestaties zijn uiteraard tenenkrommend slecht en gelukkig maar, want dat is toch vooral de charme van dit soort films. Hetzelfde geldt trouwens ook voor de special efects, een term die ik nog net niet tussen aanhalingstekens wil plaatsen. De monsters zien er weer fantastisch slecht uit. Grootste kracht van de film is de constante vete tussen Nikki en Terry, die tot z'n hoogtepunt komt in een heuse chick fight, een van de hoogtepunten van de film.

Kortom, alweer een film zonder pretentie. Weet perfect wat het is, en wat kijkers van dit soort films verwachten. Hoge score kan ik er niet aan geven, maar heb er wel weer van genoten.

Beter dan Mega Shark vs Giant Octopus, maar zonder de typische charme te verliezen die films uit de Asylumstal zo eigen maken. Crocosaurus is veel cooler dan die belachelijke octopus, er zitten veel minder slepende momenten in en de karakters zijn een pak toffer. Nigel Putman, een criminele versie van Crocodile Dundee; Admiral 'Ik wil gewoon mijn sigaar roken' Calvin en de knappe Sarah Lieving als harde tante Agent Hutchinson. Er zitten nog genoeg fouten en memorabele ideeën in de film om het leuk te houden, en dus was het toch weer genieten.

1.5*.

Prima Asylum.

Verhaal is weer heerlijk absurd, acteerwerk is lachwekkend genietbaar, Deborah Gibson heeft een leuk snoetje (fijn dat ze weer terug is voor Mega Shark vs. Mechshark ),en de monsters zien er gelukkig niet uit. Film kent ook een geweldig hoogtepunt met de vliegtuigscène

Erg vermakelijk zoals altijd. 1.5*

Mja, het is toch allemaal een beetje net niet.

Het idee is leuk, de uitwerking niet altijd. Allen haalt bijlange na niet alles uit Parijs wat erin zit. Nergens echt een mooi shot, had toch echt wat meer tijd in gestoken mogen worden. Het losse, dromerige sfeertje zit er wel in, zeker in de scènes waarin Gil terug in de tijd gaat. De dialogen zijn wat te simpel om echt te behagen, wordt vaak nogal gemakkelijk gehouden. Acteerwerk is wel goed, begin Owen Wilson meer en meer te waarderen. Is toch het best in dit soort rolletjes. Marion Cotillard en Rachel McAdams zijn het vrouwelijk schoon van dienst, en twee leuke verrassingen. Adrien Brody is een toffe Dali, en ook erg tof om mijn recente crush Alison Pill te zien langskomen. Zit wel wat in m'n maag met het einde. Kon me de gehele film lang erg goed identificeren met Gil. In constante droommodus, hunkerend naar het verleden, bedwelmd in nostalgie. Snap niet waarom Allen het nodig vond om op het eind Gil doodleuk te laten verklaren dat we de neiging hebben het verleden onterecht op te hemelen en het heden toch niet zo slecht is. Beetje een bummer.

Nergens echt een scène die eruit springt, film kabbelde maar een beetje door, al zakte het ook nooit vervelend in. 3* dus.

Nogal gemiddeld over de hele lijn.

Het duurde een hele tijd voor ik in de film zat. Dat komt omdat de film eigenlijk volledig steunt op het verhaal en het pas interessant begint te worden als de verschillende pionnen op hun plaats zijn gemanoeuvreerd. Eens dat is gebeurd zit het plot wel leuk in elkaar, wat helaas nog beter naar voor had gekomen mocht er iets beter geacteerd zijn geweest. Van Torturro ben ik wel fan, maar Byrne en Finney konden me niet echt bekoren. Visueel zijn een paar shots wel mooi (de scène in het bos, de brand in het huis), maar verder is het allemaal vrij standaard. Soundtrack is wel goed en zorgt nog voor wat sfeer.

Typisch zo'n filmpje dat wel vlot wegkijkt, maar waar weinig van blijft hangen. 2.5*

Wat maakt die Wes Anderson toch fijne filmpjes.

Geweldig tof uitgangspunt. Een verliefd koppeltje dat niets heeft om voor thuis te blijven, en besluit om samen weg te lopen. Kan je veel kanten mee uit, Anderson maakt er in z'n eigen stijl een schattig, semi-fantasierijk sprookje van. Mooiste scènes in het begin, wanneer ze een eerste keer zijn weggelopen. Die opluikende verliefdheid deed de romanticus in mij volledig smelten. Vond het dan ook erg jammer dat ze zo snel gevonden werden, had anders misschien nog wel een hogere score ingezeten.

Humor is weer subtiel aanwezig, vooral in de details. Het zorgt er weer voor dat ik bijna de hele film wel met een grijns op m'n gezicht zat. Acteerprestaties meer dan degelijk, vooral van de twee kinderen in de hoofdrol. Visueel weer slim kleurgebruik en vooral mooie kadreringen

Weer een dikke 3.5* en alweer zin in een volgende Anderson.

Redelijke kunstdocu.

Goed idee van Bense om niet enkel met kunsthistorici Morisot's wikipediapagina te overlopen, maar ook met anderen te gaan praten. Dat werkt soms erg goed (de Franse rapster Cayene, die een nummer schreef over Morisot), soms helemaal niet (het was me onduidelijk waarom de taxichauffeur erin zat), maar het maakte het in ieder geval verfrissend.

Aan de andere kant is het jammer dat áls het dat over de impressioniste zelf gaat, er te veel wordt gefocust over haar privéleven en te weinig over haar werk. Het is onvermijdelijk om het over haar moeilijk strijd te hebben als vrouw in een mannenclub en haar relatie met de Manet-broertjes is ook wel interessant, maar voor wie geïnteresseerd is in haar kunst gaat van een kale reis thuis komen.

Kleine 3*.

Erg fijn.

Mijn eerste Kar Wai Wong en ben er ook vrij blanco ingegaan. Ben ik uiteindelijk erg blij om, wat dit was echt een positieve verrassing. Visueel een klein pareltje, denk niet dat er een seconde in de film zit waar er niet het een of ander gebeurt op visueel vlak. Vertraagde beelden, geweldig mooie tussenshots (Amerika zag er nog nooit zo aantrekkelijk uit) en cool camerawerk. Van buiten uit filmen als de scène zich binnen afspeelt, en omgekeerd. Knap gedaan.

Verhaal is opgedeeld in verschillende delen. Rode draad is de relatie tussen Lizzie, die Amerika rondtrekt om haar gebroken hart te vergeten, en Jeremy, een Britse cafe-uitbater die via de brieven die Lizzie hem regelmatig stuurt hopeloos in contact met haar probeert te komen. Terwijl Lizzie nieuwe mensen leert kennen ontvouwen zich enkele verhalen. Hoewel de film gedragen wordt door de mooie visuele stijl, heeft Kar Wai ook aandacht voor de andere zaken. De verhalen en personages zijn boeiend, realistisch maar toch met genoeg hoek af om het interessant te houden. Ook het acteerwerk is prima. Norah Jones verbaast met een naturel die je niet verwacht van een eerste serieuze rol, Rachel Weisz en David Strathairn zijn sterk als ex-koppel, Law is altijd goed en Portman kan voor mij niets fout doen. Sterk acteerwerk en zelfs met een belachelijke haardos en dito accent nog steeds verschrikkelijk aantrekkelijk.

Dikke meevaller dus. Visueel genieten, interessante verhaaltjes, verwarmend einde. 4*