Meningen

Waanzinnige trip.

Mima is een popster binnen de populaire meidenband CHAM. Wanneer ze besluit de band te verlaten om een carrière als actrice te beginnen, wordt dat haar niet door iedereen in dank afgenomen. Er verschijnt een verrassend gedetailleerd dagboek van haar op het internet, scènes van haar eerste acteerjobs lijken zich te herhalen in het echte leven, en plots valt er een dode in haar directe omgeving. Misa krijgt waanbeelden en heeft steeds meer moeite om realiteit en fictie uit elkaar te houden.

Perfect Blue is een van de weinige anime's zonder kleurrijke fantasiewereld of gedetailleerde, futuristische toekomstbeelden. Voor de helaas veel te vroeg gestorven Satoshi Kon was er niemand die eraan dacht dat ook (semi)realistische verhalen gebracht konden worden via dit medium en enkel daarom is deze film al een mijlpaal in de geschiedenis van de Japanse animatiefilm. Kon maakt van zijn debuutfilm een psychologische thriller. En niet zomaar een. Kon maakt er hier een verdomd goeie psychologische thriller.

Vooral de sfeer die Kon creëert is fenomenaal. Het begint nog erg onschuldig met een typisch J-Pop nummer, maar algauw wordt de intensiteit opgedreven en wordt het alsmaar beklemmender. Er zitten wat kleine schrikmomenten in, zeker bij de eerste moord, maar het beklemmende gevoel zit 'm vooral in de langzame achteruitgang van Mima's mentale staat. Het script is heel erg sterk, met twist na twist. Net wanneer je als kijker denkt een idee te hebben dat je weer helemaal mee bent, komt Kon weer met een scène op de proppen die alles toch weer door elkaar haalt. Dit wordt sterk geholpen door de soms fantastische editing, waar Kon echt z'n talent laat blijken. Ik denk hierbij vooral aan de moord op de fotograaf, waarbij tijdens de eigenlijke moord stukjes worden getoond van de pikante fotoshoot die Mima bij diezelfde fotograaf had. Sublieme scène. Het is gemakkelijk om met een ingewikkeld script in de val te trappen van het zo ingewikkeld te maken dat je er als maker na een tijd zelf niet meer uitkomt, maar dat wordt vakkundig gemeden. Op het eind valt het toch mooi in elkaar en is het plot volgens mij sluitend. Visueel is het niet zo indrukwekkend als menig ander anime, maar de film leunt dan ook niet op mooie composities of design. Het is allemaal simpelweg mooi genoeg. Soundtrack is wel een duidelijke meerwaarde en draagt sterk bij tot de sfeervorming.

Leuk extraatje voor Aronofsky-fans: Perfect Blue is een van de favoriete films van deze talentvolle regisseurs. Sommige scènes zijn een letterlijke hommage, maar vooral op Black Swan heeft deze film een enorm grote invloed gehad. Een jong, talentvol meisje dat problemen ondervind om haar droom waar te maken, en langzaam verglijdt in een mentale afgrond. De paralellen zijn volgens mij wel duidelijk.

Geweldig intense filmervaring. 4*.

Ach ja.

Filmtechnisch is dit natuurlijk helemaal geen goeie film. De camera doet weinig meer dan registreren, het script voelt (zoals vaker bij boekverfilmingen) nogal gehaast en onsamenhangend aan en het acteerwerk is vaak wisselvallig op z'n best. En toch vond ik dit wel een charmant filmpje. Cara Delevigne brengt haar personage echt tot leven, tussen de flauwe grapjes door viel er af en toe wel wat te grinniken (dat Heritage not Hate-shirt!) en zitter er ook gewoon wat leuke scènes in om de boel vlot te houden (Pokémon!). Niet goed, maar heb me ook niet verveeld. 2,5*.

Toch een kleine teleurstelling, mijn tweede Kon.

Begin is nochtans heel erg goed, met een erg coole openingsscène. Zat meteen op het puntje van m'n stoel. Als het stof daarna een beetje gaat liggen en het verhaal zich ontrafelt, had ik echt zin om de ontdekkingsreis aan te gaan door deze wereld. Veel ingewikkelde termen passeren de revue, maar het blijft allemaal interessant genoeg. Daarnaast is het natuurlijk volop genieten van de visuals, de alweer erg goeie soundtrack en het bizarre sfeertje dat Kon zo goed kon oproepen.

Ergens rond het uur ergens gaat het echter mis voor mij. Ik weet zelf niet precies waarom, maar ik verloor de interesse. Ik ben normaal een aanhanger van het principe: 'Het kan altijd nog wel een tikje meer over-the-top', maar hier vond ik het helemaal niet werken. Om de vergelijking met Perfect Blue toch maar eens te maken, daar vond ik de sfeer veel beklemmender, het alter ego-verhaaltje een pak beter uitgewerkt, en over het algemeen de film een pak volwassener. Alle gekkigheid in de finale is in principe prima, maar ik on het niet rijmen met het meer mysterieuze eerste deel van de film.

Slecht wil ik Paprika absoluut niet noemen, daarvoor zijn de visuals en de soundtrack te goed en sommige scènes te sterk. Ergens tijdens het schrijfproces ging Kon echter ergens een beetje uit de bocht. Jammer, want in dit concept zat zeker meer potentie. Ik kom uit op een kleine 3.5*, inclusief lichte ontgoocheling.

"I feel infinite"

Geweldig.

.

Een deel van mijn interesse voor film ligt in de pure schoonheid die gecreëerd kan worden. Film als kunstvorm. Waarbij ik oprecht kan genieten van beeld, licht, compositie. Maar dat andere deel is op zoek naar films die emotioneel een snaar kunnen raken, die mijn gevoelens overhoop kunnen halen. Uiteraard bekijk ik films niet zo zwart-wit, vaak genoeg worden de twee in kleine of grote mate gecombineerd. Ik schrijf deze intro alleen maar omdat ik wil aantonen dat The Perks of Being a Wallflower gevaarlijk dicht in de buurt komt van het ideaalbeeld dat ik bij die tweede categorie heb.

Goed, semipretentieus geneuzel voorbij, tijd voor de review. Laat ik maar beginnen met de setting en het verhaal. De film volgt de lotgevallen van Charlie, een jongen die een redelijk traumatiserende zomer achter de rug heeft, en voor z'n eerste jaar in High School staat. Ondanks z'n goede voornemens hervalt hij al snel in z'n verlegen, onmondige, en met een gebrek aan zelfvertrouwen kampende zelve. Niet echt een plot dat nog nooit gebruikt is in filmkringen, en het is lastig onder woorden te brengen waar Perks zich net onderscheidt van de rest. Uiteraard is er het geweldige acteerwerk (maar daarover later meer), maar ook qua sfeer schiet Chbosky perfect in de roos. De onvermijdelijke clichés stoorden me nooit, omdat ik vanaf de eerste seconde helemaal in de film zat. Geen idee waar het aan lag, maar het was wel zo. Chbosky brengt meteen een heleboel humor en spitse dialogen de film binnen, wat het erg aangenaam maakt om doorheen de onvermijdelijke opening te cruisen.

Het verhaal komt pas echt helemaal op gang als Charlie op een dag z'n stoute schoenen aantrekt en Patrick aanspreekt, een senior die voor een bepaald vak nog in zijn klas zit en meteen opvalt doordat hij eigenlijk alles is wat Charlie niet is: enthousiast, altijd een wederwoord klaar, en graag in het middelpunt van de belangstelling. Via Patrick wordt meteen ook halfzus Sam ontmoet, en de twee seniors besluiten Charlie op te nemen in hun vriendenkring. Vanaf hier is elke scène een klein pareltje op zich, met een boeiend, uiterst herkenbaar verhaal en genoeg gebeurtenissen om alles interessant te houden. Heerlijk om bij weg te dromen, en af en toe snakten m'n kaakspieren naar een beetje rust, want het is lastig om niet de hele tijd met een glimlach op je gezicht te zitten kijken. Op het einde volgt nog een iets donkerder stuk, want de film zeker een extra dimensie geeft, alvorens met het eindshot de kers op de taart te zetten.

Visueel houdt Chbosky het grootste gedeelte van de film onopvallend, ervoor kiezend om (terecht) de aandacht niet af te leiden van de acteerprestaties. Gelukkig laat hij zich even terecht af en toe wel eens gaan, wat enkele scènes oplevert die visueel erg genietbaar zijn. Ik denk vooral aan de 'Rocky Horror Picture Show'-scènes, of de fantastische tunnelscène, grandioos in beeld gebracht met de draaiende camera en het daaropvolgende overzichtsshot. Soundtrack is ook uitstekend, maar wat wil je anders met hoofdpersonages met zo'n goeie smaak. Erg belangrijk voor de sfeer, met als hoogtepunt uiteraard 'Heroes' van David Bowie. Ik denk niet dat ik dat nummer ooit nog los ga kunnen zien van deze film. Maar hey, dat wil ik ook helemaal niet.

De acteurs dan, want die stuwen de film echt naar een hoger niveau. Logan Lerman zet een hele sterke Charlie neer. Absoluut geen gemakkelijke rol omwille van het brede scala aan emoties, maar Lerman houdt de hele film lang een hoog niveau en lijkt perfect te begrijpen hoe Charlie zich in elke situatie moet gevoeld hebben. Dat geldt ook voor Ezra Miller, die al het goede over hem hier volledig bevestigd. Ik geraak een beetje op in m'n superlatieven, maar laat ik het er maar op houden dat Miller absoluut Patrick is, en niet speelt.

En dan. Emma Watson. Hier ga ik volgens mij helemaal op raken in superlatieven. Prachtig, schattig, geweldig, perfect. Wat heb je zo nog? Toen ik een jaar of twaalf, dertien was en de hele Harry potter-hype hier goed op gang kwam met de release van de eerste film, had ik een gigantische crush op haar. Ik had kalenders die op dezelfde maand bleven hangen door een foto van Hermelien, ik had posters en vond haar helemaal geweldig. Dat er qua leeftijd maar een paar maanden verschil tussen ons zaten, was uiteraard ook mooi meegenomen. Later met het opgroeien begon ik Harry Potter links te laten liggen, en verdween ze een beetje uit mijn beeld. Tot nu dan, want nu is ze helemaal terug. En hoe! Watson zet een prestatie neer die zich kan meten met Audrey Tautou in Amélie, Natalie Portman in Garden State of Mary Elisabeth Winsted in Scott Pilgrim. Vanaf het eerste moment is ze onweerstaanbaar lief en domineert ze het scherm. De eerder genoemde tunnelscène, ultiem. Letterlijk vlinders in m'n buik bij de kusscène.

Het moge duidelijk zijn dat ik redelijk onder de indruk ben. Perks is intieme, herkenbare gevoelscinema. Awesome.

4.5*

Verrassend goed.

Pas de tweede film die ik kijk van Bergman. Echt veel zin had ik hier niet in, omdat de smaak van wilde aardbeien me niet echt kon bevallen. Toch ben ik blij dat ik me nog eens aan Bergman heb gewaagd, want Persona vond ik best sterk. Begint al in de openingsminuten. Mijn excuses dat ik de twee films die ik heb gezien weer ga vergelijken, maar nog voor de openingscredits van Persona op het scherm komen heeft Bergman al meer cinema gemaakt dan in het volledige Wild Strawberries. Erg intrigerende beelden, mooi geschoten. Het is gelukkig niet de laatste keer dat er visueel genoten kon worden: paar erg experimentele stukken zullen nog volgen, met uiteraard ook het bekende shot van de film die letterlijk in een paar stukken breekt. Verder bij momenten ook oog voor compositie, en vooral als Bergman met licht begint te spelen levert dat leuke plaatjes op. Het zorgt elke keer net op tijd voor genoeg afleiding om in de film te blijven zitten, tussen de grote verhaallijn door.

Dat plot kon me wel boeien. Bergman wil veel aan de kijker vertellen en doet dat grotendeels via lange monologen. Meestal niet echt mijn ding, maar hier vond ik het allemaal interessant genoeg om te blijven volgen. Ook door de twee hoofdrolspeelsters. Zowel Bibi Andersson als Liv Ullmann hebben een zekere charme over zich die ze erg leuk maakt om naar te kijken. Acteerprestaties zijn goed, al loert de overacting op sommige momentjes wel achter de hoek. Beetje jammer, maar verder stoorde het me niet zo heel veel. Dat werd allemaal goedgemaakt door de chemie die er heerst tussen de twee. Bergman maakt hier een van de meest erotische films die ik al zag, en dat zonder sexscène of enig naakt. Petje af.

De onderliggende betekenis, dan. Ik werd doorheen de film van het ene idee naar het andere geslingerd en ik ben er nu een dag later nog altijd niet uit hoe het allemaal in mekaar zit. Is dat een negatief punt? Nee, absoluut niet. Persona grijpt je vast, en blijft rondspoken in je hoofd. Wordt Alma meegezogen in Elisabeths waanzin? Is Alma een tweede persoonlijkheid van Elisabeth, de kant waarmee ze terug contact zoekt met de buitenwereld? Of omgekeerd, is Elisabeth een tweede persoonlijkheid van Alma, de persoonlijkheid die niet kan omgaan met het trauma dat haar achtervolgt, met het feit dat alles in haar leven lijkt vast te staan, zoals ze zelf zegt? Herziening komt er zeker, die misschien wat meer duidelijkheid schept.

Ergens tussen 3.5* en 4*, hou het met de herziening in het achterhoofd voorlopig op 3.5*.

Sterk debuut.

Opvallend toch hoe Aronofsky in z'n eerste langspeelfilm meteen de elementen vond die de rest van z'n latere oeuvre zouden kleuren. De snappy editing die een grote rol speelt in Requiem for a Dream, de onstopbare neerwaartse spiraal waarin z'n obsessieve hoofdpersonages terechtkomen (wat later ook het geval zou zijn in alweer Requiem for a Dream maar ook Black Swan), maar vooral de samenwerking met Clint Mansell die beide carrières tot grote hoogten zou stuwen. Het zit allemaal ook in Pi, waarin Aronofsky van de wiskundige Max een Icarus maakt die zijn vleugels verbrandt aan de zoektocht naar een algeheel patroon in het universum. Het wiskundige thema zorgt voor een interessante toets, maar het is toch vooral de obsessie en daarbijhorende ondergang van Max die cenraal staan. Hoe dichter Max bij zijn ontdekking komt, hoe meer zijn mentale toestand erop achteruitgaat. Dat zowel Wall Street als een religieuze Joodse sekte een ongezonde interesse tonen voor zijn ideeën helpt daar ook niet aan.

Visueel haalt Aronofsky meteen een hoog niveau. De eerder genoemde editing, het camerawerk en de korrelige zwart-witbeelden staan allemaal in het teken van het verbeelden van Max' gemoedtoestand, wat erg goed werkt. Waar de film echter volledig in excelleert is de soundtrack. Perfect gekozen nummers van onder andere Aphex Twin en Orbital zorgen voor een opzwepende sfeer, maar ook Mansell zelf laat zich niet onbetuigd en levert met de titelsong een waar meesterwerkje af. Niet meteen omdat het zo'n briljant nummer is, maar omdat het perfect bij en in de film past. Het acteerwerk is bovengemiddeld. Mark Margolis levert een sterke bijrol af en Sean Gulette weet de film moeiteloos te dragen. Leuke cameo ook voor Clint Mansell zelve als fotograaf.

Interessant idee, knap uitgewerkt via een uitstekende score, en een mooi einde. Sterke Aronofsky. 4*.

Best oké.

Ooit eens gezien tijdens mijn Godsdienstlessen in de lagere school, maar was niet zo heel veel van blijven hangen. Ik vreesde dus het ergste, maar dat viel allemaal nog wel mee. Visueel zeker in orde. Hou wel van de tekenstijl, en zaten enkele mooie scènes in, waarin gelukkig meer wordt gedaan dan enkel registreren. Het allereerste shot, de scène waarin God de eerstgeborenen dood, of het splijten van de zee.

Film is zelf ook wel vrij vlot, beetje jammer dat de obligatoire nummers ook hier weer alle vaart uit de film halen. Weinig over te zeggen verder, niet echt verveeld maar ook nergens meer dan dat. 2.5*

Verder hoop ik niet dat men met deze film zieltjes hoopt te winnen voor een of ander geloof. Mozes die zich eerst (terecht) afzet tegen de Farao wegens het doden van kinderen, maar als God daarna hetzelfde doet is dat blijkbaar geen bezwaar. Erg vaag. Blij dat ik al die dingen achter me heb gelaten.