Meningen

Studio Ghiblli stelt simpelweg nooit teleur.

De film vertelt het verhaal van een familie mensen die maar een duim groot zijn. Al vele jaren leven ze ongemerkt bij mensen thuis, waarbij ze om te overleven kleine spullen 'lenen'. Met een klontje suiker komen ze bijvoorbeeld een hele tijd toe, en je zou ervan versteld staan hoe belangrijk een rondslingerende haarspeld kan zijn. Hun rustige leventje komt in een stroomverstelling als Shô, een kind dat omwille van z'n hartproblemen tijdelijk bij z'n tante in het rustige huis komt leven, Arrietty, de dochter van de familie 'leners', ontdekt.

Het openingsshot vliegt door beeld, we zien een auto rijden, en binnen de 10 seconden ben je alweer overspoeld met een enorm rustig, relaxt sfeertje. Geen grootste avonturen, geen redden van de wereld, geen stereotiepe bad guys, gewoon een heel oprecht verhaal van twee families die elk hun eigen leven proberen te leiden. Die kleinschaligheid gaat de film enorm goed af. Uiteraard evolueert het verhaal wel, maar in plaats van te veel drama wordt ervoor gekozen om de subtiele verwondering de boventoon te laten voeren. Erg toepasselijk is een ontmoeting tussen Arrietty en Shô in de tuin. Heel relax praten ze over het voortbestaan van de soort van 'Leners'. Prachtige scène. Arrietty is trouwens een fantastisch hoofdpersonage: vol drang naar ontdekking, heel spontaan, en altijd gracieus.

Visueel is het zoals steeds genieten geblazen. Nergens wordt het echt heel erg mooi zoals in de films van Shinkai of Oshii, maar de afwerking en de details zijn heel verzorgd. Seciaal pluimpje naar de soundtrack ook. Geen typisch Ghibligeluid maar de Franse artieste Cécile Corbel. Redelijk gewaagd, maar het werkt wel en zorgt voor wat verfrissing.

De score kan nogal redelijk laag lijken na zo'n positieve review, maar dit is typisch zo'n filmpje waar overall weinig op aan te merken is, maar een beetje de echte magie mist, die kleine touch, om tot de toppers gerekend te worden. Niettemin een erg schattig, lief filmpje. Wie nog geen Studio Ghibli gezien heeft zou ik eerder Spirited Away aanraden, maar wie van de stijl houdt zeker een must-see.

Ruime 3.5*

Tof!

Schoompeisje Ami ontdekt dat haar broertje vermoord werd door de zoon van een Yakuzaleider en gaat verhaal halen. Ze wordt gevangen genomen, kan gelukkig ontsnappen, maar verliest daarbij wel een arm. Pech voor haar, maar gelukkig voor ons, want zo kan ze er een machinegeweer op monteren om aan ronde twee te beginnen. Ik neem aan dat ik aan niemand duidelijk moet maken dat het flinterdunne verhaaltje maar een excuus is om het bloed in het rond te laten spuiten.

Want de film draait natuurlijk om de humor, de gore en de absurditeiten. En daarin stelt The Machine Girl absoluut niet teleur. De ene kill is nog cooler dan de andere, de film puilt uit van leuke vondsten (een drilboor-bh!) en toffe ideeën (Een soort van Ninja/Power Rangers-bende!). Het bloed spuit in het rond, de film kent misschien wel de sterkste staaltjes overacting die ik ooit heb gezien, en de finale is heerlijk.

Kleine speciale vermelding nog wel voor Minase Yashiro. Niet alleen ziet ze er erg goed uit, ze is ook nog eens erg sexy (al komt dat ook door die schoolgirl-outfit) en cool genoeg om deze rol te dragen.

Mijn eerste J-Sploitation en eigenlijk eerste exploitation tout court, en het is me absoluut niet slecht bevallen. Aangename kennismaking, gaan er sowieso nog volgen.

3.5*

Af en toe valt er een glimp op te vangen van de regisseur die later zou uitgroeien tot een van mijn favorieten, maar al bij al niet meer dan gemiddeld.

De film begint erg stijl-en sfeervol, met een mooi roze wolkendek en een mysterieuze vogel, maar schakelt al snel een paar niveautjes lager. Oshii heeft duidelijk al oog voor design en compositie, maar de afwerking en de techniek stond duidelijk nog niet op punt. Oshii is trouwens niet de enige wiens talenten nog tot volle wasdom moesten komen, Kenji Kawai schotelt ons hier een soundtrack voor die soms hoog piekt, maar even vaak ook diepe dalen neemt. De film is verder wel erg vlot, het verhaaltje wordt nergens echt interessant, maar verveelt ook niet. Weinig meer over te zeggen verder, best leuk om eens gezien te hebben omdat het Oshii betreft, verder gewoon aardig.

Kleine 3*

Leuk!

Eerste film van de franchise die toch wel voluit de kaart van de humor trekt had ik het idee. Gojira had nog een sterke ondertoon die tegen kernwapens was gericht en ook Gojira no Gyakushû had nog een sterk uitgewerkt liefdesdeel. Dit derde deel is zowat van begin tot eind gericht op de pure fun. Heerlijke overacting door Mr. Tako, paar fijne grapjes, ook de scène met de eilandbewoners was wel geinig. Verder vooral een aaneenschakeling van leuke stukjes met daartussen redelijke saaie delen die gelukkig nooit té lang duren. Heerlijke scène met de octopus (briljant idee om een echte octopus te gebruiken); mooie, hoewel ietwat voorspelbare ode aan de originele King Kong; en uiteraard een hilarisch eindgevecht. En ach, uiteindelijk blijft het gewoon fun om een man in een rubberen pak maquettes aan gort te zien stampen. Daar gaat geen CGI ooit aan kunnen tippen. Dikke 3*.

Beter dan verwacht.

Het gebeurt niet vaak dat een regisseur zich kan onderscheiden in dit soort films, maar Vogt-Roberts slaagt daar op sommige momenten toch wel in. Die scène waarin de helikopters werden neergehaald mocht er echt wel zijn en ook later worden er af en toe wat leuke dingen gedaan met de camera en de sfeerschepping. Weet niet of hij veel te maken had met het monster design zelf, maar dat was ook een prima meevaller. Vooral die skull crawlers zagen er best goed uit.

Verder wel een beetje jammer om hier een blik topacteurs voor open te trekken. Personages zijn wandelende clichés en veel karakterontwikkeling hoef je uiteraard ook niet te verwachten. Niet dat dat mijn grootste zorg is, maar om zo'n John Goodman of Brie Larson dan hier een beetje dom in te zien rondlopen, tja.

Film kon me geen 2 uur boeien, maar de strakke en vaak ietwat verrassende regie van Vogt-Roberts en het toffe monster design zorgen dat ik hier wel 2,5* aan kwijt kan.

Ik voel me bijna schuldig dat ik het gemiddelde hier zo naar beneden haal, maar ik kon hier niet zo heel veel mee.

Ofwel werk je in het eerste halfuur een deftige verhaallijn uit, ofwel begin je meteen met de actie. Ninja Girl doet geen van beide, maar besluit bijna de helft van de film op te offeren aan...ja, aan wat eigenlijk? Niet dat ik me echt verveelde, want de dialogen waren wel redelijk tof, maar het was toch wachten tot de actie losbarstte. Als dat dan eindelijk gebeurt stelt die niet teleur, met enkele coole choreografieën en tussendoor wat geinige ideeën zoals alleen Japanners die kunnen bedenken. Als je dan eindelijk een beetje in de film zit, rollen plots totaal onverwacht de eindcredits over je scherm. Bizar om deze film maar iets langer dan een uur te maken, had gemakkelijk nog even mogen en kunnen doorgaan. Actie stelde niet teleur en Rina Takeda is een fijn hoofdpersonage, maar blijf wel achter met een onverzadigd gevoel. 2.5*