Meningen

Normaal loop ik niet helemaal warm voor klei-animatie, maar dit is echt wel een hele mooie, lieve film met een donker randje.

Erg mooi ook is de zwart/wit-sfeer in de film.

Verhaal is natuurlijk al een prachtig gegeven: 8-jarig Australisch meisje wil weten waar de baby's vandaan komen in de VS en schrijft een brief aan een willekeurig gekozen Amerikaan uit het telefoonboek en de brief belandt bij de 44-jarige Max die het syndroom van Asperger heeft.

Resulteert in een levenslange correspondentie wegens een gezamenlijke liefde voor chocolade en een tekenfilmserie waar we volgens mij De Smurfen mogen invullen.

Waargebeurd verhaal en een prachtige ode aan de underdogs in de westerse maatschappij.

Prachtige details ook in de animaties.

De bodyguard die vrouw en haar kind moet beschermen, daar zijn al wel een heleboel films over gemaakt, maar gelukkig laten we hier het verhaal vertellen met een flinke dosis onduidelijkheid, weinig spraakzame hoofdrollen, een geweldige soundtrack en een geweldige locatie.

En ja, het werkt allemaal! Claustrofobisch, spannend en mysterieus, maar mensen die van thrillers met een duidelijk plot houden die kunnen zich beter met Miss Marple gaan bezighouden.

Nadat zijn film De Blanke Slavin (1969) volkomen flopte in Nederland wist regisseur Rene Daalder niet hoe snel hij hier weg moest wezen.
In Hollywood belande hij in het B-film-circuit om daar stevige cult-reputatie te halen met deze film uit 1976.
Mengeling van highschool-film en horror, maar in alles de anti-Breakfast-Club (die gruwelijke jaren tachtig pas-je-aan-aan-de-anderen-draak).
Nieuweling neemt het op tegen de schoolbullies die de boel terroriseren.
Even lijkt de school tot paradijs uit te groeien...maar al snel worden de voorheen gepesten de nieuwe bullies.
Blijft dus aardig doormoorden geblazen!!
Redelijk creatieve kills ook wel.
Jammer dat het einde toch nog wat moralisme toont maar als geheel kan ik me voorstellen dat veel highschool-pubers deze film destijds erg leuk vonden.
Intrigerend en vermakelijk mean-spirited filmpje van deze geheimzinnige Nederlandse regisseur die helaas nooit meer toekwam aan een echte eigen film - op een docu over vriend/kunstenaar Bas Jan Ader -die in 1975 verdween bij een poging de wereld om te zeilen in een klein zeilbootje.

Elmer Gantry, Hazel Motes, Jim Jones, Dr. Phil genoeg verlossers, zelfhulp-guru's en zelfbedachte religies alsook één van de allerlaatste keren Philip Seymour Hoffman.

Film heeft de gewenste 1950-look en flink aantal mooie scenes, toch scoort het wat minder dan de vorige films van Paul Thomas Anderson, dat ligt enigszins aan de hoge verwachtingen, maar ook aan de wat onduidelijke motieven van Hoffman en Phoenix of de wat onduidelijke uitwerkingen van Hoffman's therapieën (enigszins Scientology-achtig volgens mij).

De liefde voor de "betere" C-film is hier duidelijk, Atom-O-Vision, Rumble-Rama, Hypno-Vision.
Let alleen al op al die geweldige verzameling posters die je in de hele film ziet, in de bios, maar ook in de slaapkamer van de broertjes! En John Goodman als één van de vele Edward D. Wood jr.-enthousiastelingen die met de enige kopie een doorbraak probeert te bewerkstelligen.
En het tijdvak? Precies in de Cuba-crisis!
Mooi perfect om aan te komen met je door atoomstraling gemuteerde Bill die langzaam verandert in een gigantisch mier-monster.
De film in de film is een geweldige tribute, de rest van het verhaal soms een beetje kinderlijk, maar de liefde voor het genre is duidelijk en de bioscoop gaat natuurlijk helemaal naar de Filistijnen.

Nonnenklooster is bezeten door de duivel en pater Jozef is de vierde die tracht door middel van een exorcisme de demonen uit te drijven.

Let wel geen horrorfilm, of althans, het ademt voornamelijk een kruising tussen Andrei Rublyov, Ingmar Bergman en vooruit een beetje Hammer horror.

De als uit marmer gehouden nonnen, de wanhopig Jozef en dan ook nog de dorpelingen die vol interesse de gebeurtenissen volgen.

3e Kawalerowicz-film die ik zie en bevestigt wederom zijn status als één van de grootste Poolse filmregisseurs.

Iets minder verrassend en mythisch dan het eerste deel, maar als aktiefilm van het best wenselijke niveau met als hoogtepunt de lange achtervolgingsscene.

Misschien volgende week de Matrix Revolutions er maar meteen achteraan gooien.

Ondanks alle gebruikelijke euvels in de Nederlandse film: toneelmatig acteren, bekende koppen, stroeve dialoog en Nederland dat cinematografisch nou éénmaal weinig charme heeft, geef ik onmiddellijk toe best wel enigszins geroerd te zijn geweest bij deze mannenvriendschap en een beetje meer tussen Ton Kas en René van 't Hof (die een prachtacteur is zolang hij zich maar verre van de Flodders en aanverwanten houdt).
Filmisch niet echt belangwekkend, maar het werkte allemaal verdomd goed verder.

In de herziening:

Samen Met Betty Blue de Franse new-wave-film (als in post-punk) bij uitstek hier tevens nog met stevige verwijzing naar de op dat moment in alle hevigheid uitgebarste angst voor AIDS.

Uitermate gestileerd Parijs dat bovendien nog snikheet is door het rakelings overkomen van de komeet van Halley - die in 1986 ook daadwerkelijk de Aarde passeerde.

Ontploffende Space-shuttles (Challenger) en kerncentrale (Tsjernobyl) en Europe (The Final Countdown) was eigenlijk het meer realistische beeld van dit jaar, maar Leos Carax maakte hier zo'n beetje het laatste testament voor de jaren 80-doemdenkers.

Al gaat het eigenlijk voornamelijk over de liefde van Alex voor Juliette Binoche die de minnares is van Michel Piccoli, want in de eerste plaats gaat de film over de liefde.

Meesterwerk!

Aardige film al verwachten we van Piccoli iets meer waanzin (niet dat ie hier helemaal spoort, maar 't is voor zijn doen nogal ingehouden).

En wat is het eigenlijk? Een thriller zit er te weinig spanning voor in.

Misdaadfilm is ook maar ook een heel klein onderdeeltje.

Meer een soort van drama met lange scenes tussen Piccoli en Schneider.

Samen met het einde de sterkste gedeelten van de film...alhoewel we de kleinere stukjes met de ferrailleurs (schroothandelaren?) ook best leuk vonden.

Eerste half uurtje is eigenlijk het zwakst vooral omdat we dan nog tevergeefs zitten te wachten op Romy Schneider.

De wekelijkse popcorn-film.

Wel aardig met actie en FX aan elkaar hangend filmpje.

Beetje oppervlakkig en allemaal al vaker gezien, maar blijft toch wel boeien en levert daarmee geen grootse bijdrage aan de cinematografie, maar biedt aardige verstrooiing met hoop van die The Matrix-achtige slow-motions en Batman-achtige stad.

Best heel aardig jeugddrama, de wat oudere kijkers zullen het thema al wel ooit eens voorbij hebben zien komen, waardoor het eerste deel het meest verrassend is. Je weet het wel, je neemt de school-bully eens fijn mee een dagje varen om hem onderweg eens goed te grazen te kunnen nemen en dan blijkt het best een aardige, sociaal onhandige en eenzame jongen te zijn die ook niets anders kan dan af en toe flink driftig worden.

Yes nice! Charles Bronson jaren 70 als hitman. Koele kikker, Bronson heeft natuurlijk net die kop waarop geen enkele emotie af valt te lezen, charme 0 en toch werkte het vaak prima. Hier zowaar nog wat vaderlijk op de tour als hij een jonge protegé neemt. Begin redelijk kalmpjes in de eerste helft en in de tweede helft een geweldige motorchase en een geweldige hit in Europa. Verhaal mwoah, is allemaal niet zo belangrijk. Nors, kil, doeltreffend.

Dacht ik mooi even Diabólica Malicia (1972) voor een spotprijsje gevonden te hebben, blijkt het toch een hele andere The Night Child te zijn. Dat is alvast geen lekkere binnenkomer in de DVD-kast. Maar kijk! De schade is beperkt, want toch wel een heel fijn griezelfilmpje dit. Iets met een mysterieus schilderij en een vreemd medallion. Weet redelijk alle cliché's te vermijden en dan blijven we tot het einde toe geboeid door hoe het nu allemaal in elkaar steekt.

De zomer van 1968 na de moord op Martin Luther King (april) en Robert F. Kennedy (juni) cameraman doet het voor het succes, maar komt zelf in conflict met z'n bazen en dan eindigen we live tussen de Democratic Convention in Chicago zowel bij het congres als bij de anti-oorlogs-demonstratie buiten.

Broeierig, goed gefilmd, maar zonder duidelijk plot. Niet het meesterwerk dat sommige critici erin zien, meer een tijdsdocument met veel aandacht voor de rol van de media.

Richard Burton moest z'n drankrekeningen betalen en Lino Ventura wou graag even op vakantie in de UK? (of achter Lee Remick aan?)

Echt heel hoogdravend is het allemaal niet (gebasseerd op een boek van ene Peter van Greenaway ... het zou hem toch niet echt zijn?!?), maar vooruit onzinnige maar vermakelijke en soms ook best spannende thriller met een toch tamelijk giftige Richard Burton.

Iets meer popcorn dan we gemiddeld gewend zijn van beide hoofdrolspelers, typisch jaren zeventig produkt, maar lijkt met de loop der jaren (terecht) beter gewaardeerd te worden dan ttv z'n release.

Leuke variant op het superhelden-thema, normaal weten we allemaal wel dat Superman, Spiderman en Batman altijd wel winnen van de schurken, maar wat als de schurk nu eens de vervelende superheld verslaat? Nou ja die gaat zich natuurlijk dood vervelen.

Zoals gebruikelijk is al het romantische geneuzel het meest vervelende, laat dat toch gewoon weg en natuurlijk zit er wel een gepaste moraal aan het geheel. Maakt allemaal niet uit hoor de kiddies moeten ook gewoon kunnen kijken.

Maar bijna net zo leuk als die Lego-film en de sidekick van Megamind is ook nog eens weggelopen uit "Robot Monster".

Film over twee zussen die de film in twee delen opdeelt.

Deel één gaat over een bruilofstfeest .... von Trier laat het wat overgewaarde filmpje van Dogme-collega Vinterberg mijlenver achter zich: dit is een feest uit de hel...een verschrikking voor alle betrokkenen.

In het tweede deel duikt de labiele Dunst weer op bij stabiele zus Gainsbourg net na de ontdekking van het feit dat de planeet Melancholia de Aarde rakelings zal passeren.

Gainsbourg raakt verwart door doem-verhalen op het internet dat het wel eens een fatale botsing zou kunnen worden voor beide planeten, terwijl Dunst zich steeds verder uit haar depressie komt.

Een duidelijke verwijzing naar het potentiële eind van de wereld aan het eind van de Maya-kalender.

En wat bedoelt von Trier hier nu allemaal mee: ik vermoed dat von Trier iets wil zeggen over het feit dat de zogenaamd stabiele gezonde mensen uiteindelijk minder opgewassen zijn tegen hetgeen het dagelijks werk en leven overstijgt .... en de minder sterk in het dagelijks leven staanden op kosmisch en spiritueel niveau eigenlijk beter zijn toegerust.

Von Trier zelf kwam net uit een zware depressie terug voordat hij met deze film begon.

Terechte erkenning in Cannes werd nogal overschaduwd door een uit zijn verband gerukte opmerking over Hitler...hetgeen von Trier deed besluiten nooit meer interviews of persconferenties te doen (en geef hem eens ongelijk.)

Ondertussen is von Trier wel mooi de maker van enkele van de sterkste films van de afgelopen jaren (Europa, Breaking the Waves, Dogville) en waar deze drie nog wel eens streden om de titel beste von Trier-film: voorlopig roep ik Melancholia uit tot de mooiste en beste film van deze regisseur.

Meesterwerk!

Feitelijk helemaal geen horror-film, meer een drama over een idealistische jonge dokter die in een typisch 19e eeuws krankzinnigengesticht probeert om de patiënten humaner te behandelen en te genezen waar mogelijk.

Film is nogal rumoerig en slordig al heeft ie fantastische stijlvolle leader en één scene van Hitchcock-achtige allure.

Producent eiste ook nog wat exploitation-scenes om film verkoopbaar te maken en dus krijgen we nog een paar sex-scenes en een exorcisme (waar de Engelse titel op gebasseerd is).

Regisseur was ook nog zo bescheiden de held uit de film z'n eigen naam mee te geven.

Beetje een rommeltje, waar we heel af en toe een beetje sympathie voor kunnen opbrengen, maar toch te lawaaiig en te vaal om er een voldoende aan te geven.

Een briljante film.
Het thema is behoorlijk uitgekauwd (geheugenverlies), maar ik vind deze film bijna net zo briljant als Memento.
Langzaam en sfeervol qua verhaaltempo.
Bijna surrealistische beelden zich afspelend in een besneeuwd Quebec.
En hoewel het geen echte thriller is zit er toch spanning in.
Wie was de man die de life-support uitzette?
Welk ongeluk is er precies gebeurd?
Hoe is Alex' vader om het leven gekomen?
En waarom gedragen alle kennissen en familie van Alex zich ineens zo vreemd?
Of is het Alex' verbeelding?

Wow! Dorpjes waar je beter niet kan komen deel 222: Cotson. Dat is op het platteland van Engeland. Fantastisch vakantiewoning dat zeker. En eindelijk weer eens een regisseur die snapt waar het om draait in film. De beelden, het camerawerk, de visuals. En natuurlijk het mystery aanhouden en vervolgens helemaal Cronenberg eindigen. Het is alweer een tijdje geleden dat we een naam van een regisseur goed gaan inprenten: Alex Garland (net een jaartje ouder dan ikzelf) scoort hattrick.

Nogal stoffig misdaaddrama, zonder feitelijke misdaad ... onze hoofdpersonen pakken het aleenl niet zo handig aan, maar dit plot zou hoogstens wat geweest zijn voor een aflevering van Derrick.

Laatste half uur nemen we de wijk naar Canada en krijgen daar te maken met blackmail onder de truckers en levert zowaar nog 25 minuten prima filmstof.

Lijkt een beetje alsof ze twee films aan elkaar gemonteerd hebben, waarvan de tweede een betere en langere uitwerking had verdiend.

En in het kader van het huidige oproer in de Oekraïne mijn eerste Oekraïense film.

Begint tergend langzaam in een soort oude van Abel-achtige stijl met messen en vorken die over borden schrapen, de radio die aanstaat, gezaag uit de kelder en dan midden in de film een schitterend deel zonder dialogen en met alleen muziek (gedaan door co-regisseur Karr).

Invloeden lijken onder andere Wojciech Has en Guy Maddin.

In ieder geval fascinerende kennismaking met de Oekraïne.

Hele fijne classy 70's-horror waarin muziekjournalist Alan Alda bevriend raakt met aan leukemie lijdende pianist die zich ook met wat satanisme bezighoudt.

Na zijn overlijden kan Alda opeens briljant piano spelen en zijn vrouw Jacqueline Bisset merkt vreemde veranderingen in zijn gedrag.

Doet een beetje denken aan Rosemary's Baby, maar dan zonder het ietwat hysterische acteren uit die film.

Grotendeels het bekende plattelands-drama, over een imker met een hele schare dochters. Wijkt af door er af en toe daadwerkelijk prachtige shots doorheen te gooien, waarin met name de dieren voorkomen. Anderzijds worden er dan ook weer extreem kitscherige scenes doorheen gegooid.

Vreemde, best wel intrigerende mengelmoes, die misschien niet helemaal overtuigd, maar op z'n minst benieuwd maakt naar het volgende project van deze regisseuse.

De moderne tijd begint binnen te sluipen in deze spaghetti-western:

machinegeweren, vliegtuigen en reclameborden voor His Master's Voice.

Franco Nero is zowat de belichaming van dit genre en gaat hier werken voor bandiet/revolutionair Musante.

Jack Palance heeft nog een oude rekening te verheffen met hen beiden.

Iedereen zal het het er over eens zijn: Het hoogtepunt van de film is het zenuwslopende duel in de arena met schitterende muzikale begeleiding van Ennio Morricone op de soundtrack.

Misschien wel het mooiste duel in een western ooit.

Verder volop vaart en geschiet, een soort van Tarantino-achtige humor en een beetje sadisme.

Bovengemiddeld damesdrama, mooi gefilmd en sterk geacteerd (Catherine Deneuve wat verwacht je anders).

Moeizame moeder-dochter-relatie, opborrelende familiegeheimen en de band tussen grootmoeder, moeder en dochter...de mannen blijven wat aan de zijlijn in deze film die aangenaam voortkabbelt.

Meesterwerk van jacques Rivette. Vormt een soort van trilogie met Noroit en Duelle.

Een schitterende zoektocht/detective/mysterie in een soort van mengeling van Philip Marlowe met L'avventura van Antonioni.

Prachtige herschepping van Frankrijk zo begin jaren zestig, het flaneren, de cafés met flipperkast, de bioscoop en vooral de uitermate gecompliceerde regels in het jongens-meisjes-verkeer.

Zo halverwege verhuist de hoofdpersoon van platteland naar stad, het tempo is glijdend en het lijkt er altijd zomer te zijn.

Zowel nostalgisch als wat tobberig en dat geeft het toch net een wat andere sfeer als in de meeste coming-of-age-films.

Tamelijk stompzinnige B-film (en dat is bij mij over het algemeen een aanbeveling) met helaas een ietwat saai middenstuk (waar blijven die spinnen en spinnen-vrouwen nou!! D'r zijn net een paar slachtoffers aangekomen!!!!)