Meningen

Aangenaam ouderwetse griezelfilm over de hoogtijdagen van Jack the Ripper. De excentrieke, teruggetrokken mister Blake huurt een aantal kamers en langzamerhand ontstaat bij een aantal verhuurders het idee dat Jack the Ripper een kamer bij ze gehuurd heeft, volgens de andere helft volslagen onzin. Al vaker verfilmd en meestal heet het dan The Lodger.

Heel bekend verhaal, maar ik het hem nog niet eerder gezien, ik weet nu eindelijk hoe het in elkaar steekt. Jack Palance is natuurlijk altijd fijn.

Regisseur Regis Wargnier is meer van de grootse epossen dan van de subtiliteit en dus doet deze Frans/Engels/Zuid-Afrikaanse-co-productie nog het meest denken aan Hollywood.

Was dan vast ook geheide Oscar-nominatie geweest, want dit is het soort drama waar ze bij de Academy maar geen genoeg van krijgen.

Gelukkig is het verhaal bizar genoeg om te intrigeren en de wetenschaps-discussie voegt er een extra bonus aan toe.

Acteerwerk, camerawerk allemaal feilloos al lijkt het wel alsof er hele stukken op de montagetafel zijn gesneuveld om het op een behapbare twee uur te houden...sommige zaken worden wel heel vliegensvlug aangestipt om vervolgens niet meer terug te keren.

TV-film dus verwacht geen grootse cinematografie, wel met acteerkanon Robert Duvall als Eichmann en dan willen we natuurlijk wel zien hoe hij het er af brengt en we vergeten regelmatig dat het Robert Duvall is die daar gevangen zit.

Eerste half uur met de voorbereiding door de Mossad is wat minder interessant en ook van het proces zien we niets, maar Eichmann werd 10 dagen vastgehouden in Argentinië en die dagen worden hier gereconstrueerd.

In de herziening!

Verandering van plannen ineens vanmorgen .... David Bowie onverwachts overleden en dan maar bij wijze van tribute, al werd het wel weer eens tijd om deze terug te zien.

Bowie zat al hevig aan de coke, maar dat was nog helemaal niks vergeleken bij Nicolas Roeg en consorten, van een rechtlijnig SF-verhaaltje is dan ook geen sprake.

Bowie is wel ideaal voor de hoofdrol en de film biedt mysterie, seventies-sfeer en mooie cinematografie.

Bowie haalde er nog een tweetal platenhoezen uit: Station to Station en Low.

Meesterwerk!

Behoorlijk vergeten Brits werkje uit de hoogtijdagen van de koude oorlog. Lekker mysterie waarin de half Britse/Duitse Joachim Deutsch weer terugkomt in het land dat hij in 1939 als 9-jarige met zijn Britse moeder verliet. En dat allemaal na een telefoontje (in 1962) van zijn vader, die in 1942 al om het leven was gekomen. En dan komt hij terug in Duitsland, in een dorp vol met koppige Duitsers, die allemaal nog een gezamenlijke nazi-geschiedenis hebben, met aan het hoofd Peter Cushing.
Net geen Hitchcock-top-niveau, maar geweldig complex verhaal waarbij je net als de hoofdpersoon wilt weten hoe het nou precies allemaal in elkaar zit. En voor de cool-factor: onze hoofdpersoon heeft last van z'n ogen en voor minimaal 3/4 van de film z'n zonnebril op!

Laatste film van regisseur Basil Dearden, vooral bekend van de horror-klassieker "Dead of Night" uit 1945.

Zeer Britse doppelganger-thriller waarin Roger Moore ontdekt dat iemand zich voor hem uitgeeft en op jacht gaat naar zijn dubbelganger. Dat gaat allemaal zeer beschaafd, maar het blijft onderhoudend en zo rond het einde gaan de thrills echt goed loos.

Operation Mincemeat: een geweldig uitgangspunt.

Britten willen de Duitsers op dwaalspoor brengen m.b.t. de plek van de Geallieerde invasie door de Spanjaarden een Brits lijk voorzien van "geheime informatie" te laten vinden.

De actie zelf wordt keurig opgeschoteld van het begin van het idee tot de uitkomst van de actie.

Maar het gaat mis met de film in het kleurgebruik....overheersende kleuren bruin, groen, grijs en dan ook nog in vieze vale kleuren.

Kijk dan kan je beter in zwart/wit filmen want het resultaat hier is gewoon lelijk en vies.

Goed goor, maar tsja kannibalenfilms is toch wel een beetje als je er ééntje hebt gezien dan heb je ze allemaal wel gezien.

De ongelooflijke hypocrisie van Cannibal Holocaust ontbreekt (helaas).

De orginaliteitsfacor moet het dus hebben van de Jonestown/Jim Jones-sekte.

Film wordt nergens echt vervelend (al is het gemartel en afslachten van dieren nou bepaald niet een pré) maar we hebben het al vaker gezien.

In de herziening!

mmm toch maar weer eens kijken nu die toch zomaar ineens weer eens wordt uitgezonden op de Tweede Nederlander, niet dat we nou zo onder de indruk waren van de laatste Woody Allen-films, nee de laatste keer was Deconstructing Harry in 1997 of nee toch The Curse of the Jade Scorpion in 2001, sindsdien maakt Allen een soort promotiefilms voor Parijs, Barcelona, Rome etc..

En toch in Deconstructing kregen we nog voor de laatste keer die typische Allen-rol, die neurotische Joodse Intelligente anti-held die hij ooit perfect neerzette in Manhattan.

Het is geen pure comedy meer, het lijkt op het krantenstripje dat hij destijds had en de film blijkt nauwelijks verouderd, al vragen we ons af hoeveel hipsters opveren bij W.C. Fields, The Marx Brothers, La Grande Illusion of Ingmar Bergman.

Schitterend gefilmd en ik kan er nog steeds prachtig mee grimlachen, van Kooten en de Bie maar dan Amerikaans en Joods.....pfff wat een prachtige herkijk!

Meesterwerk!

Geen paniek mensen, voor het merendeel van de mensheid behoort dit gewoon tot de mislukte Fulci-projecten, die je gerust kan overslaan. Egyptische vloek, je hebt allemaal al eens gezien. Maar toch de film is rommelig, maar zit dan toch wel weer vol met krankzinnige scènes zoals alleen Fulci die bedenken kan. De scène in de lift bijvoorbeeld, ik bedoel daar kan Dick Maas toch echt niet mee aankomen. Iedereen verdwijnt maar een beetje en soms waren we dat ergens in een plotgat vergeten, dan is er opeens weer een bak zand in de slaapkamer. Ik heb er toch wel een zwak voor, net als voor slechte Engelse dubs, vooral bij die kinderen, mijn god dat broertje!!

Film uit 1934 die buiten de officiele bioscopen draaide (en yes dat betekent blote borsten!!) en dames in ondergoed.

Werd voornamelijk vertoond op kermissen en in huizen van lichte zeden.

Gaat over de assistent van een soort dokter Frankenstein die zich voordoet als de dokter.

En dat loopt allemaal nogal uit de hand, ook al omdat onze hoofdpersoon ook nog lijdt aan een tiental psychiatrische aandoeningen die via tussentitels worden uitgelegd.

Acteerwerk is van toneelniveau en de hoofdpersoon spreekt ook regelmatig recht in de camera.

Kat wordt oog uitgedrukt en opgegeten (Bunuel verwijzing?) en dames gaan elkaar te lijf met injectiespuiten en honkbalknuppels.

Bizar...officieel staat dit ook te boek als de allereerste splattermovie!!

Hüsker Dü-fans: de tekst van How to Skin a Cat komt bijna letterlijk uit deze film.

Soort van jaren 80 -superproductie met schrijver en producer Larry Cohen (It's Alive, Q, The Stuff), regisseur William Lustig (Maniac) en hoofdrolspeler Bruce Campbell (Evil Dead).

Ze maken er een redelijke actiehorror van, maar weten Paul Verhoeven's Robocop niet te overtreffen.

Hele late bijdrage aan het spaghetti-genre, maar dan wel een hele goeie! Helemaal volgens het boekje, zelfs met meerdere afrekeningen. Er schijnt nog wat wel na te zijn gekomen, maar in de jaren 80 was de western en de spaghetti zo goed als dood. Regisseur Martino ging hierna ook aan de kannibalen. Heerlijke film, zo zien we onze westerns graag.

Keihard aangrijpende documentaire.

10 jaar geleden kwamen de boeren van Kootwijkerbroek in opstand tegen ruimingen van het vee ivm MKZ-uitbraak.

Tot op heden is het onduidelijk of er nu echt MKZ was in Kootwijkerbroek.

Als D66-er vond ik de woede-uitbraak van Maarten 't Hart in Zomergasten al confronterend en deze film komt ook aan als een mokerslag.

Brinkhorst is alleen op archiefbeelden te zien, CDA-er Cees Veerman stelt zich afwijkend op.

Kom op mensen!! Ook deze voornamelijk SGP-achterban heeft recht op openheid.

Vertel nou hoe het zat tien jaar geleden.

Openheid mensen!!

Heftige documentaire over een recente kwestie.

Ook een stuk typisch Nederland dat we vrijwel niet meer zien.

Kootwijkerbroek is Nederland 60 jaar geleden...wat een af en toe prachtig taalgebruik en dialect.

Zeer indrukwekkend!

Meesterwerk!

Aardige Euro-sleaze van Jesus Franco, gespecialiseerd in sex en horror.
Waarschuwing! voor de horror-liefhebbers valt hier weinig te halen.
Meer een aaneenschakeling van (lesbische) soft-porno, wat geheimzinnig gedoe en wat mannen in witte pijen.
Deze monikken neuken hun slachtoffers dood.
Typische Franco voor de liefhebbers.

Akelige gruwelfilm met enge dokter die onwillige slachtoffers van hun ogen ontdoet om zijn blinde dochter weer te kunnen laten zien. En al die slachtoffers zonder ogen die stoppen we in de kelder!!

Geen gezellige met de hele familie aan de popcorn Saw-achtige horror hier.

Akelig, ziek, naar en intens.

Meesterwerkje!

Na een bezoek aan wetenschapper met vaag verhaal over studie naar kosmische straling en mutaties heeft Amerikaanse journalist last van hoofdpijn en pijn in z'n nek.
Yuk!! prof het hem een spuitje gegeven en nu groeit er een tweede hoofd uit z'n nek!!
En daar wordt je behoorlijk agressief van..
Film trapt fantastisch af met wat mislukte experimentjes van de prof, maar middenstuk is wat bedaarder..om vervolgens toe te werken naar geweldige laatste helft.
Fraaie make-up-FX als er een oog in de schouder van de journalist zit, voor het overige bungelt het tweede hoofd er maar wat bij.
Desalniettemin wederom een briljant staaltje drive-in-cinema voor de liefhebbers.

Op zichzelf is er niks tegen een ego-document op z'n tijd, mits de hoofdpersoon dan maar enigszins iets interessants te vertellen heeft. Regisseur León Siminiani is helaas alleen maar een vervelende drammer die misschien meer baat zou hebben bij wat antidepressiva.

Te vertellen heeft ie niks, ja al z'n vriendinnen lopen bij hem weg, tsja vind je het gek!

Ongetwijfeld de meest vreselijke film die ik dit jaar zie, nog slechter overleef ik niet.

In real-time gefilmde uitvoering van een door de Sade geregisseerde en geschreven voorstelling over de Franse revolutie en de moord op Marat...uitgevoerd door de medepatienten in het krankzinnigengesticht waar de Sade opgesloten zit.

Voorstelling is manier van het hoofd van het gesticht om zijn vooruitstrevende aanpak van geestesziekten te tonen aan de gegoede burgerij.

Op één toneelset (achter tralies) afspelende film, waar de Sade volgens de directeur zich niet altijd aan het afgesproken script houdt en regelmatig acteurs en actrices in hun waan terugvallen.

Bizarre toneelvoorstelling in 1808.

Volkse comedy met een lach en een traan, beetje afgekeken van "The Full Monty" en aanverwanten, maar goed gemaakt, leuk gespeeld, treffend beeld van Nederland en ook het aantal opdravende BN-ers valt gelukkig mee, al is de afdeling Product Placement lekker bezig geweest.

Maar het gevoelige snaartje ging trillen en dat is het belangrijkste.

En ik de hele tijd maar denken wie is ook alweer de acteur die Kees speelt...Frank Lammers!!! Blijft toch ontzettend fijne Nederlandse acteur.

Mooi camerawerk. Mooie beelden.

Grofkorrelig af en toe...maar ik vind het prima.

Verhaal/plot is wat minder en ook al wel eens eerder soortgelijk gedaan

(Trois Couleurs: Bleu/Sous Le Sable).

En de film is wat te afstandelijk.

Op de 1 of andere manier is het allemaal niet meeslepend genoeg.

Maar de beelden zijn mooi.

Ligt zeker ook aan de plek (strand, zee, bos) waar de film zich afspeelt.

Voorlopig even zo halfweg qua score.

Gedeeltelijk ook een film die wanneer je hem ziet ook aan moet sluiten bij je gemoedstoestand op dat moment.

Bij mij was het na een drukke werkdag met een bord eten op schoot en dat was niet de meest ideale gelegenheid, maar ik snakte na een week westerns en cult weer naar een beetje arthouse.

Mooi gefilmd en sterk geacteerd boerendrama met lichte gay-toets.

Helaas zijn er al veel meer (voornamelijk Franse) van dergelijke drama's geweest en qua verhaal zien we dan ook niet zo heel veel nieuwe dingen.

Iets meer van verwacht, maar verre van slecht.

Nagelbijtend de crisis in.
Jonge financial expert ontdekt op een dag wat die prachtige beleggingspakketten van zijn firma nou precies betekenen en ontdekt dat het feitelijk een soort zwarte gaten zijn die al het geld opslokken en laten verdwijnen...niet handig die in je bezit te hebben en dus wordt er tijdens een nachtelijke vergadering in allerijl bedacht wat ermee te doen.
De hele zooi op de fles te laten gaan of het spul snel nog verkopen voordat er iemand achter komt wat die beleggingspakketten nou precies behelzen.
Jeremy Irons tamelijk briljant als de grote baas.
De anti-Gekko-film want hier zie je dus hoe we in de crisis zijn geraakt...het voorval in de film is in principe fictief, maar zo gingen alle banken, investeringsmaatschappijen en andere financiele leveranciers met geld om, tot het niveau dat ze er zelf niets meer van snapten en er gigantische bedragen opeens zo maar verdampten.

Hommage aan Eric Rohmer's Pauline a la Plage en dat betekend dus heel iets anders dat we normaliter krijgen bij Amerikaanse romantische comedy cq chicklit.

Meer richting Woody Allen al blijft dit toch iets meer een vrouwenfilm.

Kabbelt heerlijk voort met toch het nodige venijn tussen de personages.

Truffaut zou geen thrillers kunnen maken? La Sirene du Mississippi, La Femme d'à Côté en Vivement Dimanche zijn toch zeker wel geslaagde pogingen. En op een wat vreemder manier Une Belle Fille comme Moi toch ook, misschien wel de film die het meest bij deze aansluit.
Okay eerste poging van Truffaut om een Hitchcock te doen valt niet helemaal geslaagd uit, plot is er nauwelijks, karakters ook niet, dus blijven we zitten met een wraakfilm, waar we ons soms ook nog afvragen of het serieus of komisch bedoeld is. Geen probleem an sich maar na 2 delen van Tarantino's Kill Bill is dit toch allemaal wat ingehoudener en beschaafder en ietwat aangetast door de tand des tiijds...en kom op iemand vermoorden door hem op te sluiten in de kelderkast?!
Te genieten valt er wel van de mooie sixties-interieurs en Jeanne Moreau doet haar best, Bernard Herrmann op de soundtrack, maar het blijft allemaal wat vlak.

300 jaar geleden gedode heks neemt het lichaam van een studente over en dwingt het vriendje en de professor haar te helpen om in de veranderde 1970-wereld haar ambities (wereldheerschappij) te verwezenlijken. Cheapie, maar sympatieke en tamelijk originele seventies heksen-horror met fijne sound-FX.

Behoorlijk imponerende film over een meisje dat net gevlucht uit een soort sekte en na 2 jaar niets van zich te hebben laten horen intrekt bij haar zus.
Langzaam zien we dat haar gedrag niet helemaal rijmt met het keurige burgerleventje van haar zus en zien we uit wat voor een sekte ze kwam...in principe een soort van boerderij die zelfvoorzienend wil zijn als het eind der tijden zich aandient.
Eind van de film is op z'n minst briljant en een flinke kopstoot voor iedereen die niet van open eindes houdt.

In de herziening!

Ooit begin jaren 80 ook uitgezonden op de Nederlandse televisie en samen met de TV-versie van "The Day of the Triffids" (1981) één van de meest razend spannende geweldige dingen of filmgebied ooit door mij aanschouwd.

Beetje door jeugdsentiment gekleurd, maar toch nog steeds uitermate genietbare Ray Bradbury-verfilming met als enige mankement dat de ruimtevaartvoertuigen er wel heel fifties uit zien (toegeven de maanlander uit het Apollo-project leek ook op iets uit een jaren vijftig SF-film).

Aantal verschillende verhalen met Rock Hudson als verbindende schakel.

Bradbury zelf vond deze verfilming overigens "just boring".

Op zichzelf altijd leuk die space rescue missies, we zagen er inmiddels al flink wat. De astronaut die alleen op Mars achterblijft, heeft het te druk met zijn overleven om nou echt veel tijd te hebben voor diepgang, maar dan kan je wellicht ook beter Tarkovsky kiezen dan voor Ridley Scott.

Beetje te lang wellicht, maar met een fijne climax.

Ja en daar dook ie ineens op overal, met mooie cijfers ook nog! En natuurlijk vertrouwen we op de BBC-kwaliteit en daar komt ie op eerste kerstdag de biografie van de echte real-life Britse Forrest Gump en dan volgt .. de complete deceptie.

Mierzoet biografietje van een verstandelijk gehandicapte die binnen Stoke-on-Tent enige cult-reputatie weet te verwerven, gesteund door een rotsvast geloof in God en het positieve van de mensheid.

BBC-drama dat voor de verandering eens flink weet teleur te stellen.